Zoeken in deze blog

zondag 4 februari 2018

Pasen 2016

Ik groeide op in een beschermd christelijk gezin waar niet alles ging zoals je zou hopen en liep heel wat deuken en butsen op, en werd een vrouw die een stevige muur om haar hart had gebouwd.
Een hart dat overliep van pijn die ik niet meer durfde voelen en daarom diep weg stopte.
Ik "overleefde" en had heel veel moeite met "leven".

Ook al had ik als kind heel bewust een keuze voor de Here Jezus gemaakt en wilde ik Hem echt dienen ('k heb zelfs een aantal bijzondere ervaringen meegemaakt) de pijn woog heel zwaar en langzaam maar zeker kreeg bitterheid kans om wortel te schieten in mijn hart.

Als je onkruid niet op tijd met wortel en al uitroeit groeit het als kool en overwoekerd het je hart, daar word je niet mooier van...........en ik keerde God de rug toe.
Ik gaf Hem de schuld van wat mensen gedaan hadden en ik besloot dat ik niets meer met Hem te maken wilde hebben, ik deed het allemaal zelf wel uit te zoeken.

Maar er gebeurde dingen waardoor ik er achter kwam dat ik niet zonder God kon, maar wat ik dan wel met Hem moest wist ik ook niet........

Hij bracht me in een kleine gemeente en een aantal jaar kwam ik daar soms wel en soms bleef ik ook weer hele periodes weg omdat het te veel pijn deed, als het  te dichtbij kwam wist ik daar geen raad mee en vluchtte weer weg.

Op een gegeven moment zei God tegen me "ik wil dat je daar zit, elke week" en dat ben ik gaan doen uit gehoorzaamheid. 
Dat Hij mijn enige oplossing was daar was ik inmiddels wel achter.

Na een 3/4 jaar ongeveer kondigde de voorganger aan dat er een gebedsgenezer (John Mellor) zou komen op 1e Paasdag en ik heb tegen God gezegd "Wat doet U nu ???? Ga ik U eindelijk weer vertrouwen, stuurt U dit op m'n dak !"
Hij raakte hiermee een oude pijn om mijn gehandicapte, getraumatiseerde moeder waar zo vaak voor was gebeden en die nooit genas.

In een preek een aantal weken later (de spreker wist niets van mijn strijd) zaagde God systematisch elke poot onder mijn verweer weg, en ik wist dat ik daar in die dienst moest zijn.

In de week voor die dienst kwam er steeds een zin uit een oude hymn in mijn gedachten "It is no secret what God can do, what He does for others, He'll do for you"




Ik ben gegaan, ben achterin gaan zitten en heb tegen God gezegd "oke ik ben er maar ik vind het helemaal niks"

Tijdens de dienst kwam er een vrouw die ik van gezicht en naam kende maar verder niet naar me toe, hurkte naast me neer en sloeg haar arm om me heen, ik begon te huilen en heb gehakkeld "waarom kom je naar mij toe ?"
Ze bleef me vasthouden en keek me aan en zei "God ziet jou en Hij wil je hart genezen"
Dit kwam enorm hart binnen in mij hart vol pijn en verdriet.

Ik brak compleet en kon alleen nog maar huilen, huilen, huilen en nog eens huilen.

Inmiddels was John algemeen voor dingen aan het bidden en ik heb daar niks van mee gekregen, behalve één woord "eatingdisorder" en het was of God tegen me zei "hé jij, let je ff op"

Compleet ondersteboven van alles wat er was gebeurd ben ik weg gegaan, eigenlijk nog voor de dienst echt was afgelopen.

De volgende dag ging ik in bad mijn tanden poetsen (dat deed ik alleen daar omdat ik altijd braakneigingen had met tanden poetsen en met een incontinentie probleem gaat dat niet goed) 
Maar er gebeurde niks.
Ik kon voor het eerst in jaren gewoon mijn tanden poetsen en ik herinnerde me "eatingdisorder"
Zelf had ik nooit de link gelegd.
Mijn eetstoornis was weg !

De volgende dag realiseerde ik me dat ik de dag daarvoor mijn medicatie voor ADHD vergeten had in te nemen en besloot die dus eerst maar in te nemen voor ik het weer zou vergeten. 
Binnen een half uur vroeg ik me af wat er in mijn hoofd gebeurde, het werd zo druk en onrustig.......
Ik bedacht me dat een andere vrouw uit de kerk een aantal maanden daarvoor tegen mij had gezegd "God wil jou genezen van ADHD" en ik had gedacht "jah right" ik kon daar niks mee.
Maar alleen  iemand zonder ADHD zou zo op die medicatie reageren.
Mijn ADHD was weg ! 

Op dat zelfde moment wist ik ook in mijn hart dat ik mijn anti-depressiva kon gaan afbouwen (ik gebruikte nog een lichte onderhoudsdosis) en dat ben ik gaan doen (dit laatste wel onder begeleiding van een psychotherapeut, doe dit nooit zomaar zonder begeleiding !)
Ook mijn depressie was weg !

Ik zocht geen genezing maar toch kreeg ik het, tot aan de dag van vandaag begrijp ik niet waarom.
Wat mij heeft geholpen is iets wat Corrie ten Boom zegd : God ziet de voorkant van het borduurwerk en wij kijken tegen de warboel van de achterkant aan.
Hij weet het en dat is voor mij nu genoeg.

Mijn leven veranderde enorm, ik was mezelf kwijt en moest heel erg aan mijn "nieuwe ik" wennen, ben heel lang enorm emotioneel geweest en het heeft ook wel bijna een jaar geduurd voor ik weer een beetje een balans vond.

Toch is voor mij het grootste wonder dat God zei "Ik zie jou", Hij raakte mijn gebutste en gepijnigde hart aan en ging dat genezen, niet ineens, maar er kwam een pittig proces op gang wat eigenlijk nog steeds voortduurt.
Over dat proces ga ik bloggen.

Er ontstond ook een enorme honger naar Gods woord in mij, ook dat is best bijzonder want de Bijbel was absoluut niet mijn favoriete boek (daarover in een ander blog) 

Er is voor mij een leven voor- en na- Pasen 2016 ontstaan.
Met Pasen gedenken we dat Jezus stierf om ons leven te geven en dat heeft voor mij een meervoudige waarde gekregen.
Jezus is mijn leven en ik wil nooit meer zonder Hem, want zonder Hem is er voor mij geen leven.


Ik ben een enorm veranderd en dankbaar mens.
ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je mijn blog hebt gelezen, laat gerust een reactie achter dat vind ik altijd leuk.

Doe je dat liever privé dan begrijp ik dat en kan dat via het volgende mailadres

danielle.hoogendijk@live.nl

Maandagmorgen

De maandagochtenden zijn me dierbaar geworden. Een tijdje geleden vertelde ik in deze  blog dat God mij een vriendin heeft gegeven, ee...