Zoeken in deze blog

dinsdag 11 mei 2021

Gods manier

Jeremia 29:11-13 "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst en hoop te geven. Dan zult u Mij aanroepen en heengaan, u zult tot Mij bidden en Ik zal naar u luisteren. U zult Mij zoeken en vinden, wanneer u naar Mij zult vragen met heel uw hart." 

Naar God vragen met heel je hart. Ik geloof dat God alles vraagt, niet een beetje , alles. Al mijn vertrouwen dat Hij zal zorgen, dat Hij erbij is, dat ik volkomen veilig ben bij Hem wat er ook om me heen gebeurd, hoe hart het ook stormt. Dat Hij alleen meer dan genoeg is voor mij. God begon me steeds meer plekken in mijn leven aan te wijzen waarop ik nog niet volledig op Hem vertrouwde, waar ik nog reserves had of probeerde te houden.  Daar waar ik niet ten volle aan Hem ben overgegeven kan Hij niet ten volle door mij heen werken, stromen met Zijn Geest en Zijn kracht, en dat begon me meer en meer dwars te zitten want dat verdient Hij niet. Hij heeft alles voor mij gegeven, dan verdient Hij op z'n minst alles van mij. En eigenlijk, met minder wil Hij ook geen genoegen nemen. 

Openbaring 3:15-16 "Ik ken uw werken, en weet dat u niet koud en niet heet bent. Was u maar koud of heet ! Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen." Jezus is hier heel duidelijk, het is alles of niets. Stevige taal, niet politiek correct en niet aai-poes-achtig. Het is kiezen of delen, je geeft me alles of je hoort niet bij mij. In mijn jeugd werd er wel gezegd : lieverdere koekjes worden er niet gebakken. Je kan kiezen of delen, het is dit of niks. Ik denk dat we in een tijd leven waarin het hier op aan komt. Ja God is liefde, God is genade, maar God is ook rechtvaardig. Recht is recht en krom is krom. Aan de ene kant krijg ik daar de kriebels van want het is zo zwart - wit, en dat roept een heleboel herinneringen op die niet per definitie prettig zijn. Toch dwingt God ons niet, Hij bied ons iets aan, Hij laat ons de vrije keus, maar Hij wil niets liever dat we Hem vertrouwen en ons helemaal aan Hem overgeven.

Wat wij niet aan Hem overgeven, daar kan Hij niet doorheen werken. God zoekt mensen die zich willen voegen in Zijn plan zonder enkele eigen agenda. Hij zoekt mensen waar Hij op kan rekenen, die bereid zijn gewillig te gehoorzamen aan Zijn zachte stem. Die kwetsbaar willen en durven zijn, die erkennen : Heer dit kan alleen U door mij heen doen. 

Ja Hij heeft gedachten van vrede en hoop over mij, maar als ik me niet volledig aan Hem overgeef en in lijn laat brengen met Zijn liefde en Zijn wil kan Hij die plannen niet uitvoeren. Aan een dood paard kan je trekken wat je wil, dat is heel lastig om het te verplaatsen, werken met een onwillig kind is ook een hele klus. Waarom heb ik het over een dood paard ? Het klinkt inderdaad een beetje bot, maar alles wat niet aan Hem is overgegeven is nog dood, alles waar wij Hem niet hebben toegelaten in ons leven - om welke reden dan ook, dat kan door onwetendheid, pijn/trauma zijn, of gewoon door onwil - daar kan Zijn leven nog niet stromen en manifesteren, en kan Hij dus niet mee werken. 

Hij wil ons helemaal, Hij wil ons heiligen, schoonmaken zodat Hij door ons heen kan werken zonder het risico dat iets van ons vuil Zijn werk bevuild en het niet het resultaat heeft dat Hij het bedoeld te hebben. God heeft voor ieder mens een plan, daar geeft Hij die mens een speciale zalving (kracht van en door de Heilige Geest) voor om dat plan uit te voeren. 

Ik denk dat dit een proces is wat een mensen leven lang duurt, we leven in een gebroken wereld en elke dag lopen we daar bewust of onbewust smetten aan op die we  bij Hem mogen belijden. Hij heeft ze al vergeven maar het is nodig om ze in het licht bij Hem te brengen en er ons bewust van te zijn dat we van Zijn genade afhankelijk zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet altijd een prettig proces vind, maar me ook wel meer en meer bewust word hoe hart dit nodig is in mijn leven.

Hij heeft een toekomst en hoop voor mij, het is mijn verantwoording m'n hoop te laten groeien en niet te laten roven  door een dief die daarin heel slinks te werk gaat. Het is zo belangrijk dat ik me bewust ben van mijn eigen denken en ik vind dat nog een hele klus. Ik merk dat ik de laatste tijd heel regelmatig verzucht of roep : Heer help ! HEER HELP ! maar ook de vraag : Heer, hoe dan ?!? Ik heb een vermoeden van welke kant Hij opgaat met mijn leven, maar het is me echt niet helemaal duidelijk en dat is lastig. Ik weet ook dat Hij me stap voor stap zal leiden en dat als ik op Hem vertrouw we dat doel samen gaan bereiken. Maar voor nu vraagt dat vertrouwen van mij in Hem, volharding daarin, volhardend geloof dat Hij zal doen wat Hij belooft in Zijn woord. 

Hij zegt in Jeremia dat als we Hem aanroepen en (heen)gaan, gehoorzamen dus. Als wij bidden, ook al zijn het maar een paar woorden : Heer help,  zal Hij luisteren. Als wij Hem zoeken zullen we Hem vinden, en dat alles als we naar Hem vragen met heel ons hart, dat is de voorwaarde. Een hart dus wat geen reserves zijn ingebouwd. Hij gaf alles, Hij heeft alles, maar Hij vraagt ook alles. Heer U bent een rechtvaardig God, U hebt het recht alles van ons te vragen want U gaf alles. Het is niet comfortabel, het is niet makkelijk, ik worstel ermee, maar U bent erbij en U bent trouw en vol geduld en liefde. Help me Heer te volharden en deze race te lopen en er ook alles voor over te hebben, er alles voor af te willen leggen. Er is maar één manier en dat is Uw manier, en U bent dat meer dan waard.


ONDERWEG naar Hem en met Hem 

dinsdag 4 mei 2021

Hoop

Ik houd enorm van lezen en nadat God mij in 2016 heel bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar het woord van God in mij. Maar ook mijn smaak in boeken die ik lees is veranderd. Las ik eerst enorm veel historische romans en waargebeurde verhalen verschoof mijn interesse naar boeken die mij meer inzicht gaven in de Bijbel en die mij hielpen in mijn verwerkings en genezingsproces. Een van die boeken was "Laat los, vrij om te leven" van Sheila Walsh. Mijn leesgedrag is best bijzonder want ik kan in een hele stapel boeken tegelijk bezig zijn. Ik heb geleerd me daarin te laten leiden door Gods Geest. Ik "weet" gewoon dat ik een bepaald boek moet gaan lezen en binnen een paar bladzijden weet ik ook waarom. Ik heb wel 10 á 12 (of meer) boeken liggen waar ik in begonnen ben, ze ook zomaar onderop een stapel belanden tot nader order. 

Laat los, het boek van Sheila was er zo een die heel veel in mij losmaakte, ik heb er zelfs wel eens eerder over geschreven. Hij belande wat naar onderen in de stapel maar werd na verloop van tijd weer omhoog gehaald, maakte weer veel los en zakte weer dieper weg in de stapel. Tot ik 'm aan iemand wilde uitlenen en 'm weer van onderop haalde en zag dat ik nog een klein stukje moest voor ik 'm zelf uit zou hebben dus ik ging er voor zitten. Wat schetst mijn verbazing, zoals zo vaak : de spijker op z'n kop. God is echt super, Hij weet precies alles in elkaar te weven waarmee Hij tot je wil spreken.

God was begonnen te spreken tegen mij over hoop. zoals ik in de vorige blog vertelde over de Zoom-call die we op zondag hebben. Daar kwam een boek ter sprake : The Hope Quotient, alleen de titel al triggerde me enorm, daar wilde ik wel meer van weten. Samen met de vriendin waar ik vorige week iets over zei doe ik het gelijknamige Engelstalige leesplan in de Bijbelapp, voor mij een enorme eyeopener. Terug naar het boek wat ik nog even uit wilde lezen zodat ik het kon uitlenen, waar gaat achttiende hoofdstuk over : De schijnwerper op Gods hoop. Echt bij God is niets toevallig, het bracht een glimlach op mijn gezicht en het raakte me diep.

Wat heeft dit boek me geleerd ? Loslaten is een sleutel om verder te kunnen. Sheila vertelde wat God haar had geantwoord toen ze aan God had gevraagd wat ze dan moest loslaten. Toen ik de antwoorden las realiseerde ik me dat Hij mij hetzelfde heeft geleerd en dat ik nog regelmatig op herhalingscursus moet. Ze schreef : 
* Probeer niet langer om deze situatie op te lossen. 
* Doe niet langer je best om controle te hebben over wat er gaat gebeuren.
* Doe niet langer je best om jezelf te beschermen.
Toen zij losliet kon God haar (uit)redden, en dat is een les die ik ook heb geleerd, of beter gezegd aan het leren is. Ze schrijft : Hij heeft me gered van wanhoop, Hij heeft me gered van zelfbescherming, en Hij heeft me gered van wrok. Dit is zo herkenbaar voor mij. 

Vooral het woord wanhoop kwam bij me binnen. Sinds ik meer over hoop leer zie ik hoe slinks de boze wanhoop inzet om levens te verwoesten. 1 Korinthe 13:13 is een heel bekent vers "Nu blijven dan geloof, HOOP en liefde, deze drie, maar de meeste daarvan is de liefde." Ik heb hoop expres met grote letters gezet, over geloof en liefde horen we veel in de kerk maar hoop is onderbelicht, was voor mij in ieder geval zwaar onderbelicht. En als God ergens over tegen je gaat spreken valt het ook ineens overal op lijk het wel, de Bijbel staat er vol van. Hebreeën 11:1 zegt "Het geloof nu is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."  Romeinen 15:13 "De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige geest."

God is liefde heb ik heel veel gehoord, maar het is nooit tot me door gedrongen dat God de God van hoop is, en dat Hij zelfs wil dat we overvloedig zijn in de hoop. Als wij onze hoop op Hem stellen, want dat is het geheim van hoop, datgene of Diegene waarin je je hoop zet is dat of Degene wat kracht geeft aan de hoop, en de enige die écht kracht kan geven in God. Bij mijn ouders thuis hing een bordje aan de muur van een tekst uit Romeinen 12:12 "Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed." Deze tekst kwam ook weer bovendrijven bij mij. Toen was het vooral : wees geduldig in de verdrukking, niet klagen maar dragen en vragen om kracht waar ik het mee associeerde, maar ik miste het belangrijkste : Verblijd je in de hoop. Een mens kan niet zonder hoop en zodra de boze het voor elkaar krijgt dat jij de hoop, de moed verliest, heeft hij je waar hij je hebben wil. je word passief, want waar zou je het nog voor doen, het heeft toch allemaal geen zin. 

Verlies de hoop niet !
Houd vol !
Verslap niet,  laat de moed je niet in de schoenen zakken, geef je gedachten niet de ruimte om af te dwalen naar plekken van hopeloosheid en wanhoop. 

Wees je bewust van je gedachten want dat is het strijdtoneel waar de strijd gestreden word van wat er in je leven gebeurd. Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Dat is een actief doorgaand proces, zodra je daarin verslapt om wat van reden dan ook staat de boze klaar om iedere zwakke plek te doorboren met één van zijn vurige pijlen om onze gedachten te bestoken met Zijn leugen-vergif.  God is de God van hoop, Hij heeft het allemaal, maar ik zal er actief uit moeten putten en in werking moeten zetten. 

Iemand zei iets wat ik niet meer ben vergeten : Als jij geen plan hebt voor jou leven, dan heeft iemand anders het wel. Ik bedacht me toen : als ik niet actief inhaakt op het plan dat God heeft met je leven, mijn plan in lijn breng met Zijn plan, dan is er wel iemand anders die zijn plan met mijn leven uit gaat voeren omdat ik te laks ben en het maar laat gebeuren. Dit vraagt bewustwording en herkenning en erkenning, gelukkig mag ik hierin groeien, de strech-zone waar ik het in eerdere blogs wel eens over heb gehad. 

Heer ik geniet van dit avontuur met U, dank U wel dat U me zo wakkerschut, U hebt mij hoop gegeven en wat mooier is U hebt me geleerd dat hoop kan groeien, en dat een klein beetje vermeerdering van hoop al grote gevolgen kan hebben. Ik ben zo blij met U en Uw werk in mij, ook al is het soms ongemakkelijk, confronterend of zelfs pijnlijk. Ik geeft U toestemming alles in mijn leven aan te raken wat Uw aanraking nodig heeft om Uw plan met mijn leven, dat ik van U heb gekregen, uit te voelen. Ga door Heer, ook als ik piep en me probeer eronderuit te wringen, ik geef U toestemming door te gaan want ik weet dat uiteindelijk Uw weg het beste is en het mooiste resultaat zal geven. U zult dan geëerd worden en ik zal stralen voor U.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 27 april 2021

Verantwoordelijkheid nemen (vervolg)

In mijn vorige blog had ik het al over doen wat God zegt, helemaal, alles en niet gedeeltelijk. We zien in de Bijbel dat het volk Israel niet altijd precies doet wat God zegt als Hij zegt dat ze vijandige volken moeten uitroeien en hun land moeten innemen, met als gevolg dat ze daar later steeds weer last van hebben.  

Een voorbeeld is Haman uit het boek Esther, een afstammeling van Agag de koning van de Amelekieten waarvan we in 1 Samuel lezen dat God door de mond van Samuel Saul de opdracht geeft het volk van de Amelekieten volledig uit te roeien, dat doet hij maar hij laat de koning in leven, en dat brengt later de nodige problemen waarover we in het boek Esther lezen. Een kleine steek laten vallen kan enorme gevolgen hebben, niet gelijk zichtbaar maar al blijft maar het kleinste stukje wortel achter dan kan het weer uitgroeien tot een boom. 

Ik vind dat een enorme les, en zie dat ook in mijn eigen proces, waar ik niet volledig en totaal met iets heb afgerekend komt het vroeg of laat weer boven drijven. Ik weet dingen hebben ook hun proces en gaan stap voor stap, maar waar had dat sneller of consequenter gekund omdat ik het op mijn voorwaarden en naar mijn eigen goeddunken deed in plaats van naar Gods opdracht. 

Het uitroeien van hele volken klinkt enorm hart, maar het gaat ook om het typebeeld ervan, als je onkruid niet met wortel en tak uitroeit blijft het terug komen. Als we het op Gods manier doen heb je er later geen problemen meer mee. Dat is een gedachte die mij best wel bezig houd. Waar ben ik te traag of te laks om te doen wat God me heeft opgedragen.

Denk nu niet dat ik dit allemaal op orde heb, absoluut niet, maar dit is wel wat steeds weer bij me opkomt en waar God me denk ik steeds weer bij Zijn les wil halen en zegt / vraagt : hoe zit dit bij jou, wat ga jij hierin doen, ga je hierin met Mijn Geest meewerken, Ga jij Mij hierin toestaan steeds dieper in jou leven door te werken met alles wat het je kost.

Ik kom steeds weer uit bij de gesteldheid van het hart, daar draait alles om in de wandel met God, de gesteldheid van mijn hart. Tjonge dat is flink confronterend om daar steeds weer tegenaan te lopen en steeds weer te moeten erkennen dat er daar wat aan hapert. Soms zou je er bijna moedeloos van worden, en dat is nou net waar de boze op uit is, dat we de moet opgeven, de hoop verliezen.

De geestelijke gemeenschap waar ik onderdeel van ben is klein maar zo waardevol voor mij. Geen online diensten, die zijn er overigens in allerlei soorten en maten in overvloed te vinden op het wereld wijde web. Naast dat we met elkaar in de Bijbel-app met elkaar een studie doen hebben we  1 x per week een Zoom-calls waarin we met elkaar in gesprek gaan. We hebben b.v. een boekje met elkaar doorgewerkt, na een inleiding gingen we met elkaar daarover in gesprek. Ik leerde hier veel meer van dan van de traditionele kerkdiensten van voorheen. Actief met elkaar delen, leren van elkaar, elkaar uitdagen, helpen te groeien. 

Deze vorm van gemeenschap zijn heeft mij een nieuwe vriendschap gebracht, één die mijn denken in "rangen en standen" flink heeft veranderd. We zijn allemaal gelijkwaardig in Gods oog, toch zijn we niet allemaal gelijk, we hebben een andere rol. Als je opkijkt naar een ander kan dat maken dat je jezelf kleiner maakt als dat je ben en daar was ik goed in, daar hoefde een ander niets voor te doen.  Deze nieuwe vriendschap heeft me daarin enorm geholpen, zo mooi hoe God dat geleid heeft, ik ben zo dankbaar voor deze vriendin. Maar ook vriendschap gaat gepaard met verantwoordelijkheid nemen. Relaties vragen investeren in elkaar.

God gaf mij voor 2021 het woord Volharden, en het leek volharden in het zuiveringsproces van mijn hart, wat ik een hele pittige vind. Maar daarnaast kwamen steeds meer de woorden relatie en hoop en daar speelt deze vriendin een mooie rol in. Voor dit blog is het weer genoeg, maar deze reis wordt zeker vervolgt. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

dinsdag 20 april 2021

Verantwoordelijkheid nemen

Ik moet eerlijk zeggen dat zelfs bloggen voor mij volharden vraagt, mijn roep is steeds vaker wordt : Heer hoe dan, hoe verwoord ik dit, ik snap het zelf nog maar amper, hoe moet ik het dan delen en hoe zal de lezer het dan begrijpen !? Maar ik doe wat Hij mij opdraagt en mag Hem het resultaat toevertrouwen. 

Ik leer zulke diepe en pijnlijke lessen die ik in mijn geest al met moeite snap laat staan onder woorden kan brengen. Het is of ik ijkpunten zie en weet dat ze verbonden zijn en dat ik ze in het oog moet houden, maar nog aan het zoeken ben hoe ze verbonden zijn en wat God er mee wil zeggen. Geen idee of jullie me nog kunnen volgen, maar ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen. Misschien dat m'n blog ook moeilijker te volgen wordt omdat het eigenlijk steeds meer een soort vervolgverhaal wordt, alles grijpt in elkaar en volgt op elkaar. Deze blogs zijn zeker niet luchtig en misschien ook wel wat lastig als je niet regelmatig leest. Maar nu ik hier zo mijn gedachten, twijfels en onzekerheid deel realiseer ik me ook dat ik regelmatig bid : Heer dit is Uw blog, U hebt gezegd te vertellen wat U deed en doet in mijn leven. En ik kan niet anders zeggen dan dat dat veel en intensief is.

Ik ben enorm dankbaar dat God over hoop is begonnen te spreken, zonder hoop wordt volharden terwijl je ook je gevoel niet probeert uit te zetten een hele klus. God zij dank dat ik die klus niet alleen hoef te klaren. Derek Prince Ministries heeft een hele mooie proclamatiekaart : De God van de Hoop en deze heb ik al een tijdje bij de hand liggen op de plek waar ik 's morgens mijn tijd met God heb en steeds weer raakt de tekst me en kan ik alleen maar zeggen : Heer U bent mijn enige hoop. 

God vraagt gehoorzaamheid, dat zagen we al bij het volk van Israël. God sloot een verbond met dit volk van Zijn keus. Een verbond is een bindende afspraak tussen twee partijen, beide partijen worden geacht zich aan hun deel van dat verbond te houden. Wij leven in de tijd van het nieuwe verbond, maar een verbond is nog steeds een verbond waarbij diegenen die hun leven hebben overgegeven aan Jezus Christus in Hem onder dat nieuwe verbond vallen. In dit verbond hebben we een verantwoordelijkheid en we worden geacht die verantwoordelijkheid te nemen. Door genade ziet God ons in Christus alsof wij nooit gezondigd hebben, maar dan is mijn deel van het verbond dat ik in Christus blijf en dus alles doe wat Hij zegt, me aan Zijn "spelregels" houd, en die zijn niet anders geworden dan de wet die God Mozes op de berg gaf. Eigenlijk zijn ze nog wat aangescherpt door Jezus in de Zijn rede op de berg in Mattheus hoofdstuk 5 tot en met 7. 

In het dagboek : Gods beste geheimen, van Andrew Murray wat ik dit jaar gebruik las ik het volgende : "Geen vader kan zijn kinderen iets leren tenzij ze gehoorzaam zijn. Geen leraar kan een kind onderwijzen dat hem voortdurend ongehoorzaam is. Geen generaal kan zijn soldaten naar de overwinning leiden zonder onmiddellijke gehoorzaamheid."  God onze Vader wil ons hele waardevolle lessen leren, Heilige Geest is onze Leraar in ons, wij zijn geroepen als soldaten in Gods leger.

God begon me te laten zien hoe vaak "als het mij uitkomt" een rol speelde in mijn gehoorzaamheid aan Hem. Als het te confronterend was stop ik het liever even weg tot later orde, dat heeft te maken met luiheid en laksheid, lauwheid, en God haat lauwheid lezen we in Openbaring 3:16 "Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spugen." In Johannes 14:21 en 23 zijn Zijn woorden ook heel duidelijk : "Wie Mijn geboden kent en zich eraan houd, heeft Mij lief. Wie Mij liefheeft zal de liefde van Mijn Vader en Mij ontvangen, en Ik zal Mij aan hem bekend maken.....Jezus antwoordde : Wanneer iemand Mij liefheeft zal hij zich houden aan wat Ik zeg, Mijn Vader zal hem liefhebben en Mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen." Dat zijn best confronterende woorden. Het lijkt wel of de Bijbel de laatste tijd steeds confronterender word, en dat is goed, ik denk dat het nodig is dat we/ik wakker geschut wordt. Het zou goed mogelijk zijn dat ik me heb laten afglijden en in heb laten pakken door een evangelie wat niet te veel pijn moet doen, dat niet té confronterend is omdat dat ongemakkelijk is. Volharden, doorpakken, wat het ook kost, kost je alles, maar dan krijg je ook alles. (dat zal nog wel eens een anders blog worden denk ik)  

In die tijd zag ik een filmpje voorbij komen dat : De zonde van nalatigheid heette, en ik ben het niet gelijk gaan kijken zoals ik dat vaak wel doe omdat ik weet dat het me niet voor niets opvalt. Alleen de titel al, pfffff Heer moet dit.....Ik weet dat het een overbodige vraag is, ja dit moet want het valt me niet voor niets op. Maar het liet me niet los dus ik ben toch maar gaan kijken en dat kwam flink hard binnen. Onze nalatigheid heeft gevolgen, dat vind ik een hele heftige waar ik liever niet over nadenk want ik word er alles behalve vrolijk van. Maar in Genesis 2:15 geeft God een hele duidelijke opdracht : "God, de Heer, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken." 

Ik loop hier al een hele tijd mee te stoeien en erop te kauwen en steeds komt het weer terug, op allerlei verschillende manieren, soorten, maten, kleuren, je kan het zo gek niet verzinnen of het popt weer op in mijn achterhoofd. Wat trekt dit onderwerp door alle lagen van mijn leven en wie ik ben. Maar om de oorlog (strijd in ons denken) te winnen is absolute onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan Zijn aanwijzingen en opdrachten noodzakelijk. Om de wedloop (van het leven) te winnen is absolute toewijding, beheersing en gehoorzaamheid in het opvolgen van de aanwijzingen van de Coach nodig, anders zal je niet als eerste over de finishlijn komen.

Dank U wel Heer, Papa dat U het beste met me voor hebt, U wilt gewoon dat ik gezond ben, zowel geestelijk als lichamelijk. U bent Degene die mij geschapen heeft en U weet beter dan wie dan ook wat er in mij is en wat verandering en onderwerping aan U nodig heeft om in staat te zijn om de strijd in mijn denken, en van dit leven te winnen voor en met U zodat Uw Koninkrijk zichtbaar word in en door mij heen in deze wereld waarin U mij met dat doel geplaatst heeft. Dank U wel dat Uw Geest alles doet om mij te overtuigen. Andrew Murray zei verder "Bid  God deze les in uw hart te prenten : het geloofsleven is een leven van gehoorzaamheid. Zoals Christus leefde in gehoorzaamheid aan de Vader, zo hebben ook wij gehoorzaamheid nodig voor een leven in de liefde van God." Ja Heer, ets deze les in elke vezel van mijn wezen, maak me gewillig met alles wat in me is om Uw wil te doen en daar niet langer de kantjes vanaf te lopen door het alleen te doen als het niet al te ingewikkeld is. Maak dat ik me er door niets meer van wil laten weerhouden alles voor U te doen en de verantwoordelijkheid te nemen die U me gegeven hebt. Dank U wel dat U Degene bent die dit allemaal in mij kan en wil uitwerken, en mij ook het verlangen geeft om niets anders dan Uw wil voor en in mijn leven te willen, wat het me ook zal kosten.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 13 april 2021

Vergeving

In mijn vorige blog keek ik terug op 5 bijzondere jaren. Nog niet zo heel lang geleden begon er een nieuw jaar met een nieuw one-word. Over mijn woord voor 2021 schreef ik de blog Volharden. In deze blog wil ik terug kijken op 5 jaar one-word in mijn leven .

In 2016 zei God : IK zie jou en IK wil jou hart genezen.

in 2017 begon ik met one-word : Herstel

Het woord van 2018 was Wortelen

Voor 2019 was het woord : Ontvangend

En voor 2020 was het woord Vertrouwen.

Dit jaar is het woord : Volhardend

God doet wat Hij gezegd heeft, Hij heeft al heel veel genezen in mijn leven, zowel, geestelijk, lichamelijk, als emotioneel. Dit had ik me nooit kunnen bedenken.

God heeft me erkend, me herstelt, daardoor kon ik gaan wortelen, dat proces had vertrouwen nodig en volharding, mijn woord voor dit jaar. 

Kort geleden realiseerde ik me dat God nog een mooi stuk genezing heeft gegeven. Ik ga proberen dit beknopt te vertellen want het begon al toen ik een jaar of 4 á 5 was denk ik. In de gemeente waar ik opgroeide kwam een groot deel van de familie van mijn vader, maar er kwam een scheuring veel mensen vertrokken, uit de familie van mijn vader waren mijn ouders de enige die bleven. Dit veroorzaakte ook een scheuring in de familie en er was heel weinig contact meer en wat er was was erg ongemakkelijk. Toen mijn vader eind 2002 een kort en heftig ziekbed had werd ook ik weer geconfronteerd met zijn familie. Ik moet bekennen dat ik een enorme boze en opstandige vrouw aan het worden was in die tijd, worstelde met God en met mezelf. Ik was niet erg vriendelijk of begripvol, en erg afstandelijk tegen hen, kwam hen liever niet tegen en deed veel om ze te ontlopen. Vanuit mijn eigen pijn heb ik impulsief dingen gezegd aan het ziekbed van mijn vader o.a. tegen zijn zus die me jaren dwars zijn blijven zitten.  

Toen mijn vader in Januari 2003 overleed heb ik de kerk en God ook de rug toegekeerd, ik kon er niets meer mee, er zat teveel pijn en ik verharde mijn hart en gaf bitterheid meer ruimte als goed voor me was.

Mijn vader vroeg een aantal dagen voor zijn dood waar zowel ik als zijn zus, zwager en broer bij waren om Annie en ik dacht dat hij in zijn verwarring mij aanzag voor mijn moeder (die er niet was) en ik zei dat Annie er niet was terwijl zijn zus Annie naast het bed stond. Jaren kwam dat zo nu en dan weer bij me boven.

Nadat God mij in 2016 aanraakte wist ik dat ik dit recht wilde zetten, en ik heb mijn oom en tante een brief geschreven en ik kreeg een vriendelijke brief terug waarin ze aangaven zich het voorval niet goed te kunnen herinneren maar dat ze me van harte wilde vergeven. Toch was ik enorm teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos. Waarom werd ik afgewezen, waarom mocht ik er niet bij horen, ik voelde me niet erkend. Ik had zo gehoopt dat er ook herstel zou zijn, dat lag niet aan hen maar aan mijn verwachtingen. Dit had te maken met een oude pijn waar God mee aan de gang is gegaan met mij en waar ik ook wel over heb geschreven in m'n blogs. 

Ik kon het los laten en hen vergeven en zegenen. Kort geleden moest ik hier na lange tijd weer aan denken en ineens zag ik ook weer de brief van mijn oom en tante liggen. Ze hadden de brief afgesloten met een tekst uit Romeinen 15:13. Waar ik daar toen wat over sputterde omdat het antwoord zo anders was als ik toen had gehoopt, zocht ik de tekst nu weer op en raakte die tekst me heel diep, en ik ben nu enorm dankbaar voor deze woorden.

De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.

Deze tekst paste precies in waar ik op dat moment was in mijn weg met God. Hoop, dat is namelijk een woord waar God ook mee bezig is met mij. In een aantal blogs heb ik al vertelt hoe God met mij aan de gang ging over armoede denken, in dat denken is geen plaats voor hoop. In Jeremia 29:11 staat : "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst van hoop te geven." God heeft plannen van hoop, Hij wil dat ik hoop heb. Dat nu juist deze tante en oom mij dit toewensen kwam bij me binnen. 

Met mijn aardse familie heb ik geen contact, maar ik heb een nieuwe familie gekregen, ik hoor bij de familie van God en Hij heeft me een paar hele dierbare geestelijke broers en zussen gegeven om mee op te trekken, met en van hen mag ik leren wat gezonde relaties zijn en dat is spannend maar ook goed. Gezonde relaties, dat is best wel een dingetje voor mij, dat heb ik niet geleerd in het gezin waar ik uit kom, maar ook o.a. door afwezigheid van contact met familie of hele gecompliceerde contacten. 

Ik heb het los mogen laten, God heeft de pijn eruit getild en genezing gegeven. Ik geloof dat Hij op bovennatuurlijke wijze contact kan herstellen, en soms vraag ik Hem daar ook wel eens om want soms is daar toch even het gemis. We kunnen elkaar zomaar ineens ergens onverwacht treffen. Mocht dat gebeuren dan sta ik er voor open, hoe mooi zou dat zijn dat kinderen van Hem ook in het natuurlijke weer verzoend worden met elkaar.

In het kader van volharden spreekt God dan ook van hoop en relaties, ik vind het een uitdaging, maar ook mooi, want ik denk dat er voor relaties volharding nodig is en om hoop te houden ook. 

Dank U wel Vader voor de weg die U met mij gaat en dat ik daar regelmatig op mag terug kijken, mag gedenken, want dat te bedenken geeft me hoop en spoort me aan te volharden, vol te houden, die extra stap te zetten, net dat beetje meer te geven om vol te houden.


ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

dinsdag 6 april 2021

Weer Pasen

Twee dagen geleden was het weer Eerste paasdag, dat  is een gedenk dag geworden voor mij, een soort verjaardag, een dag dat er een nieuw leven begon voor mij. Vijf jaar geleden is mijn leven radicaal veranderd, en ik ben zo enorm dankbaar voor wat God in mijn leven deed, ik beschreef  die bijzondere 1e Paasdag 2016 in de blog : Pasen 2016.  Wat er die dag gebeurde, heb ik niet gezocht, en nog minder verwacht. Dat ik die ochtend in die dienst zat was een daad van gehoorzaamheid en ik denk ook verlangen naar een diepere relatie met de God die me zo aan het leren was dat ik Hem kon vertrouwen. Nu ik nadenk over die dag, die ontmoeting met God die zei : Ik zie jou en Ik wil je hart genezen, realiseer ik me dat vertrouwen mijn grootste pijnpunt was. Het leven had me beroofd van vertrouwen en God liet me zien dat Hij wel te vertrouwen is. 

Vertrouwen was mijn one-word voor 2020, een jaar waarin ik Hem dieper leerde vertrouwen en Hij mij Zijn betrouwbaarheid toonde op manieren die mijn hart diep geraakt hebben. Mijn one-word voor 2021 is volharden, en meer en meer ontdek ik dat het volharden in vertrouwen is. Zijn woord geloven, geloven wat Hij tot mij spreekt in mijn geest.

Ik realiseer me steeds meer dat ik een geest ben, mijn ware ik, is mijn geest. De ware ik van de mens is z'n geest, onze geestelijke  menselijke kant. Daarnaast heb je een ziel, onze vleselijke menselijke kant, je persoonlijkheid (verstand, gevoel, wil) en woon je in een lichaam.  Op het moment dat ik Jezus aannam en erkende als mijn Heer en Meester, mijn Maker, werd mijn geest opnieuw geboren en kwam Heilige Geest in mij wonen. Mijn geest werd nieuw, werd weer één met Jezus door de Geest van God. Dat is mijn ware ik. Zo  heeft God de mens bedoeld en geschapen, die eenheid verloor de mens bij de zondeval in de hof van Eden lezen we in Genesis 3.

Mijn ziel en lichaam werden niet opnieuw geboren, daarin huizen de verlangens van het vlees. Mijn geest heeft van God de autoriteit gekregen om over mijn vlees te regeren, dat vind mijn vlees niet leuk want dat doet liever waar het zelf zin in heeft, maar mijn geest wil leven zoals Heilige Geest leeft en heeft Hem totale toestemming gegeven om mijn ziel en lichaam te onderwerpen aan Gods wil.

Hem vertrouwen en volharden in dit proces is waar ik nu sta vijf jaar na die bijzondere dag. Intens dankbaar, maar ook met enorme dubbele gevoelens. Een diep intens verlangen naar een diepere verbondenheid met mijn Heer, Leermeester, Maker, Geneesheer, Redder, Opvoeder, Trooster. Mijn hart schreeuwt het uit naar Hem. Ik ben ook vol verwondering over de enorme verandering en genezing die in mij heeft plaatsgevonden, wat een verschil in hoe ik reageer op situaties in het leven die vaak een test zijn. De Bijbel noemt dat ook wel beproeving, deze hebben als doel om ons te laten zien wat er werkelijk in ons hart leeft. God weet dat al wel, maar het is ook belangrijk dat wij dat zelf ontdekken. Het is Gods genade dat Hij ons dat door beproeving laat zien zodat we er mee aan de gang kunnen, we ons (laten) reinigen en heiligen door Hem. Dit is een levenslang proces, mede omdat we leven in de wereld en daar weer vuil oplopen aan onze ziel.

Zo rond de overgangstijd van vertrouwen naar volharden kwam ik een (Engelstalige) documentaire tegen en ook al duurt ie best lang, ik wist dat ik hier de tijd voor moest nemen. Al kijkend heb ik me verwonderd over zoveel "toevalligheden" dat ze gewoon niet meer toevallig kunnen zijn. Het deed me ook realiseren dat God met ieder van Zijn kinderen die écht Zijn stem willen verstaan en Zijn hart zoeken Zijn manier van communiceren heeft, hoe geweldig is dat ! God heeft Zijn eigen speciale liefdestaal met ieder van Zijn kinderen, dat geloof ik echt. Zo uniek als dat Zijn kind is, zo uniek communiceert Hij ermee, Hij weet precies hoe en waar dat kind te raken. De documentaire was Full circle faith van Michael Chriswell. Hij haalt daarin de film Amazing love aan over het leven van de profeet Hosea en bijna aan het eind komt daar deze uitspraak die me raakte :  "When you make a vow to the Lord, you keep it, no matter how the sircumstances are, or the situation, you stay true to your word." Wat betekend : Als je een gelofte maakt aan God dan houd je je daaraan, ongeacht de omstandigheden of situatie, je houd je woord. 

God noemt dit in de Bijbel een verbond, Jezus bezegelde dit verbond tussen God en mensen met Zijn bloed. Een verbond komt alleen wel van twee kanten. Hij zal Zijn verbond nooit breken, maar ook wij mensen hebben ons aan ons deel van dat verbond te houden, ik heb me aan dat verbond te houden. Dat is geen appeltje eitje, dat vraagt alles van je, maar dan krijg je er ook alles van Hem voor terug. 

Michael leert dat hij vast moet houden aan wat God tegen hem gezegd heeft, woorden, geestelijk inzicht. Ik herken die les, houd je vast aan wat ik tegen je gezegd heb, de beloften die Ik je heb gegeven. Hoe doe je dat ? Daar leerde God me ook iets over, door te herinneren. Michael zegt hierover : "Remember He has done it  before and He will do it again." (Herinner wat Hij heeft gedaan en dat Hij het weer zal doen) en dat is precies wat we in de Bijbel leren. Zo vaak heeft de Bijbel het over : gedenk..... Dat deed me denken aan een filmpje wat ik had gezien van Dutch Sheets : A new season of revelation. God heeft een doel met herinneren / gedenken, het doet je terug denken aan wat God al heeft gedaan en dat geeft hoop voor wat nog komt, waar je naar uitkijkt omdat Hij het belooft heeft.  

Het filmpje van Dutch Sheets heeft alles met profetie en de profetische beweging te maken, ik geloof dat God dit op mijn weg heeft gebracht om dit te volgen en ik realiseer me ook dat de meningen daarover flink uit elkaar kunnen lopen. Voor mij is het heel reëel ook al kan ik het niet verklaren. Ik kom steeds vaker in momenten dat ik dingen in mijn geest zie en "begrijp" en ze niet kan verwoorden, uitleggen of verklaren. Ik kan me goed voorstellen dat dit raar klinkt, maar ik kan er niets anders van maken. Het raakt me diep dat God zo met me spreekt. Me te realiseren dat God zo met mij wil spreken, dan ik voel me zo geliefd en waardevol. 

Heer dank U wel voor de afgelopen vijf hele bijzondere jaren met U, waarin U mij hielp en leerde mijn grenzen te verleggen, en ik kijk uit naar de jaren die nog voor ons liggen en ben nieuwsgierig waar ik in dit avontuur dat leven heet met U doorheen zal gaan. Eén ding weet ik zeker het zal goed zijn, want U bent goed.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 30 maart 2021

Dienen

"Maar zo zal het onder U niet zijn, maar wie onder u groot wil worden, die moet uw dienaar zijn, en wie onder u de eerste wil zijn, die moet uw dienaar zijn, zoals ook de Zoon des mensen niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen, en Zijn ziel te geven tot losprijs voor velen" als ik deze woorden uit  Mattheüs 20:26-28 lees dan zijn dat bekende woorden, toch ging ik ze anders lezen toen ik een appje van Bid het Woord las over deze tekst. Het woord wat hier in de grondtekst staat voor dienen is het woord waar wij het woord diaken vandaan hebben, dat betekend letterlijk ober, iemand die de tafel vult met eten.

De app. ging verder : Jezus zegt hier : Ik ben niet gekomen om door jou gediend te worden, Ik ben niet gekomen zodat jij Mijn tafel kan vullen, Ik ben gekomen om jou tafel te vullen.  Ik ben niet gekomen om door jou geholpen te worden, Ik ben gekomen om jou te helpen. Deze woorden maakte dat die bekende Bijbeltekst ineens anders klonk. Hoe vaak kom ik nog in de verleiding om dingen voor Hem te doen en realiseer ik me niet dat ik eigenlijk weer bezig ben wat te proberen te verdienen, goed genoeg probeer te zijn. Ik kan helemaal niets bij Hem verdienen.

Aan de andere kant is een dienende houding wel de sleutel tot leiderschap want daar heeft Jezus het over in hoofdstuk 20 van Mattheus. De moeder van de zonen van Zebedeus probeerde een mooi plaatsje in de hemel te ritselen voor haar zonen waar ze ongetwijfeld zielsveel van hield, maar zo werkt het niet. Jezus volgen is leven zoals Hij leefde. In het boek Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen van John Ortberg las ik een quote van Gregg Levoy : Jezus heeft de mensen die Hem volgen slechts drie dingen beloofd....dat ze absurd gelukkig zouden zijn, volstrekt geen angst zouden kennen - en altijd in de problemen zouden zitten. Toen ik dat las moest ik er even over na denken. Jezus zegt in de Bijbel dat als we Hem echt willen volgen we ook met dezelfde tegenstand (problemen zoals Gregg zegt) te maken zullen krijgen.  Jezus deed goed, alleen maar goed en toch waren er ook heel wat mensen die dat niet erg konden waarderen en Hem liever kwijt dan rijk waren  omdat Hij niet in hun religieuze systeem paste.

Dienen heeft een prijs, maar alleen door te dienen kan je leiding geven in het Koninkrijk van God, niet door op een mooie plek te zitten, dat is wat Jezus leert in deze verzen denk ik. Al jong heb ik leren dienen, door te zorgen voor...... en ik heb er enorm mee geworsteld. In de blog Wat als..... schreef ik daar al over. Een van de laatste tracks van het eerste jaar van de online-Bijbelschool ging over Roeping en Bediening, Tom heeft daarvoor ook een filmpje met de roepingstest op YouTube gezet : Wat is mijn roeping ? Daar kwam ontdekte ik dat ik het als mijn roeping mag zien om te dienen door oudere mensen te helpen en het heeft me geholpen om daar echt vrede mee te sluiten. Het gaat verder dan het poetsen -dat is echt niet mijn hobby als ik heel eerlijk ben - maar het er zijn en m'n handen daar waar nodig uit de mouwen te steken om mijn steentje bij te dragen zodat zij zo zelfstandig mogelijk kunnen blijven wonen, zo mag ik hen zegenen en dienen en dat geeft zo'n enorme voldoening.

Ik heb hierin zo ervaren dat God voorziet in alles wat ik daarin nodig heb, zoals die app. zegt, Hij vult mijn tafel, dat is wat Hij wil doen, een prachtige tafel dekken en er alles opzetten waar we samen van mogen genieten onder het genot van een goed gesprek. Deze beeld deed me direct denken aan een (Engelstalig) filmpje van Louie Giglio : Don't give the enemy a seat over Psalm 23:5 "U maakt voor mij de tafel gereed voor de ogen van wie mijn tegenstanders.." De tegenstander, ja ook die is er en probeert zoveel mogelijk aandacht naar zich toe te trekken, probeert mijn aandacht van mijn Tafelgenoot af te leiden zodat ik niet zal genieten van Hem en van alles wat Hij voor mij heeft klaargemaakt en met mij wil delen.  

Laat me eerlijk zijn, ik heb er niet altijd zin in om te gaan poetsen, maar ik weet dat deze vrouwen die God aan mijn zorg heeft toevertrouwd er zo enorm naar uitkijken dat ik kom en genieten van je aanwezigheid en de gezelligheid die dat voor hen betekend. Dan maakt mijn verantwoordelijkheidsgevoel dat ik er ook heel trouw in ben en wil zijn, en weet ik dat God me daarvoor zegent. Ik zie het als trouw zijn in het kleine terwijl ik me ook realiseer dat het voor deze vrouwen niet zo klein is wat ik doe. Mattheus 25:21 zegt "Zijn heer zei tegen hem : Goed gedaan, goede en trouwe dienaar, over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen, ga in, in de vreugde van uw heer." Die eerste zin : Goed gedaan, goede en trouwe dienaar, wil ik heel graag horen uit de mond van mijn Heer als ik voor Zijn rechterstoel moet verschijnen, en dat laatste zinnetje ook : ga in, in de vreugde van uw heer, maar er staat nog iets tussenin en ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet, daar doe ik het niet voor, maar Hij zegt dat niet zomaar. Ik proef wel een enorme verandering bij mezelf, ik voel me daar niet meer onwaardig voor en dat is Zijn werk in mij en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. 

Dank U wel Heer dat U kwam om te dienen en niet om gediend te worden, dank U wel voor Uw voorbeeld om te dienen en niet om gediend te worden, dank U wel dat ik mag dienen en dat dat niet één of ander minderwaardig baantje is maar een taak die ik eervol mag volbrengen. U zoekt gewillige harten, handen, ogen en oren om de ander te zien zoals U naar die ander kijkt en te doen wat mijn hand vind om te doen, en daarmee U te eren. Wat een genade dat U me daartoe in staat stelt, mij daar kracht voor geeft, wijsheid, liefde en geduld, Uw bewogenheid.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 23 maart 2021

Leren herkennen

Al een tijdje kom ik in m'n blogs steeds weer terug op het leren omgaan met emoties, iets wat daar bij mij stevig mee verweven is is is mijn eetgedrag. Op een gegeven moment begon ik in te zien dat er een moment is waarin ik mij om de een of andere rede niet meer veilig voel en dan trekt daar het eten. Toen ik erom begon te bidden of God die wortels bloot wilde gaan leggen begon ik steeds vaker die momenten te herkennen. Ik heb ontdekt dat het heel belangrijk is die momenten te herkennen, ze er te laten zijn en er dan bij stil te staan om gewoon even te tijd te nemen om te kijken wat er speelt en te beslissen hoe ik daar op ga reageren. Toch is het niet altijd zo makkelijk om te verklaren, zeker niet als het gaat om iets uit het verleden wat getriggerd word. Iets wat nu gebeurd kan onbewuste herinneringen oproepen. 

Ik merk dat ik God zo nodig heb om inzicht in mijn eigen gedrag te krijgen en er op een goede manier op te reageren, op een manier waar ik verder mee kom, op Zijn manier op te reageren. Wat vooral belangrijk was om te ontdekken was wat mijn daden voor effect hadden in de geestelijke wereld. 

Wij zijn een geest, onze geest is onze ware ik, we hebben een ziel en wonen in een lichaam. Onze geest is opnieuw geboren en één geest geworden met Gods Geest. Onze ziel en lichaam zijn niet opnieuw geboren en leven nog vanuit de vleselijke verlangens en dat beperkt ons. Als ik door pijn vanuit mijn vlees reageer beperk ik mijzelf/mijn geest. Omdat ik niet vroeg genoeg herken wat er gebeurd ben ik al op de vlucht geslagen voor ik er erg in heb en heb ik in de geestelijke wereld bevestigd wat ik helemaal niet wil bevestigen namelijk dat Jezus niet genoeg is, dat ik niet op Hem (kan) vertrouw om voor mij te zorgen, en stem ik in met de leugens van satan. Dit klinkt heel stevig en natuurlijk is dit niet wat ik wil maar vanuit mijn beperkte vlees gebeurd dit. Toen ik me dit ging realiseren zag ik in hoe belangrijk het is om die momenten waar het begint te wringen te herkennen en ze heel serieus te nemen.

Johannes 10:10 zegt "De dief komt alleen maar om te stelen, te slachten en verloren te laten gaan, Ik ben gekomen opdat zij leven hebben en overvloed hebben" En in Mattheüs 28:18 staat "En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei : Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde." Als Jezus alle macht heeft, heeft de dief (de satan) dus helemaal geen macht, en dat is iets wat ik me nog niet genoeg realiseer. Ja met mijn verstand, maar mijn hart/ziel waar mijn emoties onderdeel van zijn niet. Hij heeft alleen de macht die wij hem geven, en dat geven doen we door vanuit ons vlees te handelen in plaats vanuit onze wedergeboren geest. Toen dat beter tot me door begon te dringen begreep ik dat er iets moest gebeuren in de manier waarop ik reageer op pijn die onbewust mij triggert. Het werd tijd die momenten te gaan herkennen, dat is een groeiproces en daar zit ik nog steeds in.

Zijn deze lessen of misschien wel testen/beproevingen makkelijk : nee, alles behalve, maar ik heb iets ontdekt wat me heel veel moed geeft. Het hoort bij het leven van groei. We zijn geneigd alles wat negatief of moeilijk is in de schoenen van de duivel te schuiven, maar de Bijbel leert ons ook dat God ons test, vaak zijn ook gewoon de dingen van het leven een test. Hoe ga je er mee om ?  Je ontdekt wat er werkelijk in je hart is door hoe je er op reageert. Het mooie is dat je bij God net zoveel kansen krijgt als dat je nodig hebt, maar het is voor Hem en jezelf wel fijn als je een keer slaagt, dan ben je klaar voor het volgende niveau. Dat is groeien, stapje voor stapje, en hoe meer jij ontwikkeld hoe meer Hij je kan toevertrouwen. Ook ik zou graag horen wat Jezus in Mattheus 25: 23 zegt "Zijn heer zei tegen hem : Goed gedaan, goede en getrouwe dienaar, over weinig bent u getrouw geweest, over veel zal ik u aanstellen, ga in, in de vreugde van uw heer." Overwinningen daar wordt je blij van, ik wel. 

Ik ben al enorm dankbaar dat ik heb geleerd mezelf niet meer te veroordelen als ik de mist in ga, vriendelijker voor mezelf te zijn, meer begrip te tonen aan mezelf. Ik vind het zo bijzonder hoe Papa me steeds weer een stapje verder helpt om iets eerder te herkennen. Ja Hij wil dolgraag dat ik groei, maar Hij dwingt me niet, Hij forceert niet, Hij moedigt liefdevol en soms wat steviger aan omdat Hij ziet dat ik het zou kunnen. En dan moet ik weer denken aan een zin van Henk Binnedijk die regelmatig in me op komt : Ik vraag niets van je, Ik bied je iets aan.


ONDERWEG naar Hem en met Hem  

dinsdag 16 maart 2021

De geest van armoede

De afgelopen jaren ben ik me bewust geworden van de geest van armoede, armoede is een geestelijke vloek. Ik realiseer me dat dit geen gezellige, opbouwende kost is maar dat is ook niet de insteek van mijn blog. God gaf mij eind 2017 de opdracht te gaan bloggen ik vertel dit in mijn allereerste blog dat Februari 2018 online kwam Een nieuw begin. Was dat altijd makkelijk, nee, aan de andere kant vind ik het geen probleem om open te zijn over mijn leven, het past ook wel bij mijn "wat je ziet is wat je krijgt" aard. Toch worstel ik nog wel eens met hoe ik het moet vertellen, want ergens woorden aan geven is wel regelmatig een uitdaging, zeker in de blogs. 

Ik kies er dus voor om dit lastige niet alledaagse onderwerp toch te delen, vooral omdat het zoveel invloed heeft gehad op mijn leven. Eigenlijk ben ik er mee opgegroeid, was me er ook niet van bewust. De geest van armoede zegt : Ik kan het toch niet, het wordt nooit wat. Ik vond een uitzending van EO Live met Yvonne Sprunken waarin zij een gesprek heeft met een echtpaar dat als zendeling in Lima (Peru) werkt en daarin werd heel mooi uitgelegd wat deze geest met mensen doet : De geest van armoede doorbreken. Maar deze geest beperkt zich niet alleen tot  met fysieke armoede, het is ook een manier van denken.

Ik zocht naar informatie hierover maar die is dun bezaaid, wel vond ik er een heel duidelijk artikel over : De armoede geest die afkomstig is van de Evangeliegemeente De Deur Arnhem. Er is ook een boekje uit het Engels vertaalt : Overwinning over de geest van armoede van Rick Joyner, maar dat is helaas nier meer verkrijgbaar. Door het onderwijs van de online Bijbelschool ben ik me er eigenlijk nog meer bewust van geworden. Daarom zegt de Bijbel zo nadrukkelijk in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken.", maar ook in Spreuken 23:7 staat het heel sterk. Ik kies hier voor de Engelse vertaling omdat die veel duidelijker is "For as he thinks in his heart, so is he." Zoals een mens in zijn hart denkt, zo is hij. Je denken bepaald je daden en de praktijk van je leven. Eerst moet de geestelijke armoede doorbroken worden voordat er in het natuurlijke iets blijvends kan veranderen.

Wie mijn blog een beetje volgt heeft gelezen dat ik nooit zo'n hele hoge pet van mijzelf op had, en dat dat in mijn oren ook de boodschap was die ik meekreeg van de mensen om me heen. Ik was niet goed genoeg, niet mooi genoeg, dat kan ik niet en zou ik ook nooit kunnen leren want daar was ik te dom voor, meer zou ik nooit worden. Het afschuwelijke spreekwoord wat we in ons land gebruiken : Wie voor een dubbeltje geboren word, word nooit een kwartje, is een vloek. En mijn ervaringen in de praktijk van mijn leven als gevolg van dit denken bevestigde het nog eens en het wortelde zich steeds dieper in mij. De duivel lachte in z'n vuistje want ik zat stevig vast gebonden in zijn strikken van leugen en bedrog en zou daar niet zo gemakkelijk meer uitkomen.

Deze geest belemmerd ons enorm en is hardnekkig, deze geest gelooft niet dat wat God zegt waar is en mogelijk is. Door deze geest wordt alles wat je bouwt weer net zo makkelijk weer bij de handen afgebroken. Ook in onze ontwikkeling, in geven (zaaien om later te kunnen oogsten), en in ontvangen is het een belemmering, het maakt dat we moeilijk kunnen ontvangen van Gods zegen op ons leven.

Maar God !

God had een ander plan, Hij heeft de mens niet geschapen om verstrikt te zitten in de leugens van de boze, Hij heeft de mens gemaakt om te groeien, te ontwikkelen, op Zijn Zoon Jezus te gaan lijken, om voorspoedig te zijn, te leven in overwinning. Jezus heeft dat allemaal voor ons toegankelijk gemaakt door Zijn dood en opstanding. God sloot een nieuw verbond met de mens, Hij staat garant voor Zijn deel, maar ook ik moest daar mijn deel in doen : mijn denken vernieuwen. Hoe doe ik dat ? Mijzelf vullen met Zijn Woord, met goed onderwijs over Zijn Woord, Zijn Waarheid boven de leugens plaatsen die ik tot die tijd gelooft heb, me bekeren van die leugens en mijn aandeel daarin belijden als zonde.

Heel bewust heb ik al vrij vroeg in ons huwelijk ervoor gekozen mijn man het beheer over de financiën te geven, ik wilde het pasje van onze en/of rekening niet in beheer hebben omdat ik ons gezin niet in problemen wilde brengen. Ik koos ervoor om liever weekgeld te krijgen en dat kon ik overzien en hanteren. Toen ik mijn eigen inkomsten kreeg zei mijn man : dat is jou geld, op je eigen rekening, jou verantwoordelijkheid, kan je mee doen wat je zelf wil. Wat een luxe positie eigenlijk, dat realiseer ik me terdege, en een goede leerschool. Van huis uit had ik niet echt een stevige basis meegekregen omdat ook daar nooit veel was. In het begin stond ik zeer regelmatig rood, maar het was ook een veilige manier om te leren mijn inkomsten en uitgaven in balans te brengen. Ik ben enorm dankbaar voor de kans die mijn man me hierin gaf.

Door de jaren heen leerde ik en ging het steeds beter, het geld brand niet meer in m'n zakken zeg maar. In de blog Het verlorene herstelt vertelde ik hoe God mij leidde in de overstap van Sandd naar Post.nl, iets waarvan ik zelf dacht dat ik dat niet zou kunnen, werken met hele andere systemen. Ik zag het niet zitten maar God zag het wel. Toe ik die baan kreeg bracht God het geven van tienden onder mijn aandacht, en ik zei : Heer van inkomen van mij stelt toch niks voor, wat heeft U daar nou aan ? Maar God zei : Ik heb jou die baan toch gegeven ? Ja Heer, dat is zo. Dan heb ik daar ook recht op, was zijn antwoord. En ik begon het te doen en vrijwel gelijk begon ik Gods zegen te ervaren. De online Bijbelschool kwam op mijn weg en iemand ging mij zelfs meer betalen om dat te kunnen doen, en ook daar kreeg ik onderwijs over wat me stimuleerde om God op de eerste plek te gaan zetten. Hem mijn eerstelingen te geven. 

Ik betrap mezelf nog wel zo nu en dan op gedachten waarin ik me afvraag of ik dat wel kan, of het niet te veel word, of het niet te hoog gegrepen is. Maar dat vond ik zo mooi in het gesprek van EO Live, daar werd Filippenzen 4:13 aangehaald "Alle dingen kan ik door Christus Die mij kracht geeft." Dat is zo'n Waarheid uit Gods Woord die je tegenover de leugen mag zetten. Je mag tegen jezelf zeggen : Ik kan het omdat God me helpt en kracht geeft, en dat was ook wat ik wel heb gezegd tegen mezelf, b.v. ook in wat ik in mijn vorige blog vertelde, de vraag of ik nog iemand wilde gaan helpen waardoor mijn week "vol" raakte. Ik ben opgevoed met denken dat zegt : Je bent bijna 55, je moet rustiger aan doen, stel dat je het niet aankan, dan stel je teleur en dat willen we niet dus doen we het maar niet om teleurstelling te voorkomen. Dat maakt dat je niets meer onderneemt, en dan zegt God : Wat nou als Ik dat in je heb gelegd om op die manier een zegen te zijn. 

Ja ik kan het, want het is God die me er toe in staat stelt, dank U wel Vader, voor Uw bevrijding, voor Uw genezing, voor Uw herstel, U bent zo goed. Dank U wel dat U me leert ook hierin te volharden, het oude denken af te werpen en mijn denken te (laten) vernieuwen met Uw denken. Alle dingen kan ik door Christus Die mij kracht geeft.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 9 maart 2021

Wat als...

 Jaren heb ik geworsteld met mijn "taak" om zorg te dragen voor..... Vanaf mijn jeugd was dat mijn moeder, later m'n beide ouders. Toch zei ik als jong meisje al dat ik bejaardenverzorgster wilde worden. Blijkbaar had ik toen al iets met oudere mensen, ook al weet ik niet precies waar dat vandaan kwam, wat me nou juist in de behoeftige oudere aantrok.

Na de huishoudschool heb ik de INAS gedaan, eigenlijk alleen omdat ik nog leerplichtig was en je moest toch wat. In het laatste jaar had je drie stages, ervaring opdoen in de praktijk. Aan twee daarvan heb ik nog herinneringen en beide toonde aan wat ik niet wilde of waarvan ge zegt werd dat het niet een sterk punt was van mij. Eén van de stages liep ik in een verpleeghuis en dat bleek al snel niets voor mij te zijn. Een mevrouw die net als mijn moeder een klompvoet had triggerde enorm bij mij, ik trok het niet om voor haar te zorgen. De situatie was te confronterend denk ik, dit was niets voor mij. Het deed m'n weinige zelfvertrouwen niet goed. De andere was een stage in een bejaardenhuis, en hoewel ik het contact met de oudere mensen enorm leuk vond, werken in teamverband ging me niet zo goed af was de beoordeling, en ik kreeg het advies iets anders dan werken in een tehuis te kiezen.

Na dat ik niet meer leerplichtig was heb ik werk gezocht bij een thuiszorg organisatie die gericht was op oudere nog thuiswonende mensen die hulp nodig hadden en daar voelde ik me als een vis in het water, het bedrijf, de mensen waar ik mocht werken en ik waren tevreden. Het was op een gegeven moment zelfs zo dat ik geplaatst werd bij iemand waar al heel wat collega's weg waren gegaan omdat ze niet zo goed met deze meneer overweg konden, maar ik kon het prima met deze man vinden en daar was m'n leidinggevende erg blij mee. Er was eindelijk een match waar iedereen blij van werd en dat is wat je het liefst wil.

Toen ik op m'n 20e trouwde stopte ik met werken, en deze meneer vond het erg jammer dat ik wegging en ook ik vond het jammer hem weer te verlaten. Ik heb mooie herinneringen aan mijn tijd bij hem. Nu ik niet meer thuis woonde nam ik de zorg voor het huishouden van mijn ouders op me. Mijn moeder wilde liever geen vreemden meer in huis, dat kon ze niet meer aan, dus nam ik het op me. Ook toen we vanuit Rotterdam naar Delft verhuisde vanwege het werk van mijn man bleef ik dat twee keer per week doen. Nadat onze kinderen waren geboren en naar school gingen wilde ik wel weer wat buiten de vier muren van m'n eigen huis doen en rolde ik door het werk van mijn man (de huismeester is een bekend gezicht dus hij kreeg wel eens de vraag van oudere bewoners of hij niet iemand wist die kon helpen in het huishouden) weer in soortgelijk werk als wat ik voor mijn trouwen deed. Ik vond het leuk, dicht bij huis en te doen binnen de schooltijden van de kinderen, het gaf me een gevoel van vrijheid, een zakcentje voor mezelf verdienen deed me goed.

Na de dood van mijn vader in 2003 werd het me te veel en wilde ik het liefst stoppen met al dat zorgen, ik was er zo klaar mee, maar zo was ik niet opgevoed, stoppen kon niet in mijn gedachten. Tot mijn man zei : Dan stop je er toch mee ? Dat verblufte me. Kan dat dan ? Mag dat ? Op een natuurlijke manier vielen er ineens wat adresjes af en ik heb maar één iemand af hoeven zeggen (ik maakte daar voor een oudere vrouw het huis van haar zoon schoon, dat was eigenlijk niet wat ik wilde, poetsen in een leeg huis) Ik besloot naast de zorg voor mijn moeder die alleen maar intensiveerde, één adresje te houden. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen deze twee lieve dames te laten zitten. Inmiddels is het nog maar één vrouwtje en loop ik daar nu zo'n 22 jaar over de vloer en is het van 1 ochtend in de week en later ook de boodschapjes uitgegroeid naar mantelzorg, 2 x per dag, 7 dagen per week. Dit is zo kostbaar om te mogen doen. God heeft hierin zoveel pijn van de zorg van mijn ouders genezen, heel bijzonder. Het is een relatie die twee kanten op werkt, ik heb heel acceptatie van deze vrouw ervaren en ook veel van haar geleerd.

Naast deze mevrouw bezorg ik al weer bijna 16 jaar 2 dagen per week met veel plezier een paar uurtjes post. De kinderen gingen inmiddels al weer ruim 6 jaar geleden kort na elkaar de deur uit en kreeg ik nog meer ruimte voor mezelf en om mijn tijd zelf in te delen. Toen God mij Pasen 2016 bijzonder aanraakte had ik die tijd en ruimte nodig om te genezen, trauma verwerking en wennen aan de nieuwe Danielle kostte bakken energie, en ik had alle tijd en ruimte om die te nemen, daar ben ik heel dankbaar voor. 

Na een aantal jaar begon ik wat te zoeken naar wat God nu eigenlijk voor me had, wat was Zijn taak voor mij hier op aarde, wat had Hij in mij gelegd wat ik mocht ontplooien en waarin ik iets van Zijn liefde mocht laten zien ? 

Vorig jaar kwam daar de mogelijkheid om één dag in de week voor één van onze kleinkinderen te gaan zorgen, ook dat was weer een stuk genezing. Ik schreef daarover in de blog Het verlorene herstelt. Zo raakte mijn week al aardig vol, en ik kon het. Ik had nog één dag ruimte en eigenlijk beviel het me wel zo. Een paar maanden geleden kwam er een vraag van een oudere vrouw die me heel dierbaar is en wie hulp nodig had. Ik kon niet weigeren, maar ik begon me wel af te vragen : Doe ik dat omdat zij het zo graag wil dat ik het doe ? Doe ik het omdat ik haar zelf zo graag wil helpen ? Of doe ik dit omdat ik weet dat God me hierin leidt en eigenlijk zou ik dat de meest doorslaggevende rede voor mij moeten zijn. Het bleef bij me malen tot de ochtend dat ik voor het eerste op deze basis naar haar toe zou gaan.

Wat als het Gods zorgzaamheid is die Hij in mij gelegd heeft ? Wat als Hij me juist een hart voor deze mensen heeft gegeven om hen te zegenen ? De Bijbel leert ons eerbied en respect voor de ouderdom, schat de mensen met een hoge leeftijd op waarde. Mijn gebed is al een tijdje : Heer geef mij een hart dat klopt voor dat waar Uw hart voor klopt, geef mij Uw bewogenheid, laat mij zien wat U ziet, hoe U naar dingen kijkt. Wat nou als dit nu precies is wat God wil dat ik doe voor Hem, dienen, zegen en tot zegen zijn en ondertussen zelf enorm gezegend worden, want dat ik wat ik woord door deze twee pareltjes van vrouwen. Toen ik me dit realiseerde heb ik gehuild en heb ik me verwonderd, God geeft je een taak / opdracht / bestemming, hoe wil je het benoemen, waarin je Hem mag weerspiegelen en het gaat je zo natuurlijk, als vanzelf af, gewoon omdat het je op het lijf geschreven staat, het zit je gewoon in je genen omdat Hij je ze geschapen heeft. Is dat niet bijzonder. 

Juist dat waar ik ook jaren mee heb geworsteld, me tegen heb verzet, daar zie ik nu de waarde van in, het voelt goed, het is zo bijzonder om te mogen doen. God heeft hen die het niet makkelijk hebben in het leven omdat ze niet alles meer kunnen door ouderdom op het oog, Hij ziet ze, ze zijn kostbaar voor Hem en zet daar iemand naast die Hij daar speciaal voor toegerust heeft. Mijn week zit nu "vol", elke dag heb ik een paar uurtjes werk, en ik geniet ervan.

Toch probeerde ook zorg zich meester van me te maken : is het niet wat veel, wat als je het niet volhoud, nu heb je helemaal geen tijd meer voor jezelf. Nee leugenaar, ik ga mijn oren niet naar jou gelispel laten hangen. God stelt mij in staat om te doen waar Hij mij voor geroepen heeft. Het is zo fijn om een ander blij te maken, de dankbaarheid van deze twee vrouwen is balsem voor mijn ziel, is zo genezend. Er zijn nog genoeg uren per dag over die ik zelf kan invullen, ik vind het juist fijn dat het er wat minder zijn geworden, ik heb elke dag een doel. God is zo goed en Hij weet precies wat die ander en ik nodig hebben en maakt er een mooie mix van waar ik maar ook zij van mogen genieten.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

dinsdag 2 maart 2021

Uitbreken (vervolg)

En dan valt het figuurlijke kwartje en bedenk ik me dat ik dit al lang had kunnen weten, maar dan ineens schijnt het binnen te komen op een nieuwe manier die ik niet meer kan missen.

Als mijn eetgedrag niet lekker loopt weet ik dat er wat in me roert, ik weet dan nog niet altijd precies wat, maar dat er wat speelt is me dan duidelijk. Ik veroordeel mezelf er niet meer om, weet ook dat God me er niet om veroordeeld, maar sta ook niet altijd gelijk te trappelen om naar binnen te kijken wat er dan precies speelt, welke emotie me wat vertelt. Dat er emoties bij betrokken zijn ben ik me inmiddels ook bewust, maar als het van die verwarrende pakketjes van meer emoties op en in, voor en achter elkaar zijn vind ik het nog lastig er mezelf toe te zetten er eens goed naar te kijken en naar ze te luisteren. Met als gevolg dat ik vlucht in de mij zo bekende weg : eten. 

Ik startte mijn pc op om verder te gaan met lessen van de online Bijbelschool en zoals altijd begint een nieuwe les met het bekende intro waarin Tom 1 Johannes 4:5 aanhaalt "Want al wat uit God geboren is overwint de wereld : en dit is de overwinning die de wereld overwonnen heeft : ons geloof." En dan vervolgt hij : Het maakt niet uit wat er tegenover je komt, jouw geloof heeft de kracht om het te overwinnen. En in mijn geest herinnert God mij aan hoe Hij mij heeft geleerd om te gaan met symptomen en hoe Hij mij op die manier genezing gaf - ik vertel daar iets over in de blog XEng maar goed (vervolg)X - en ik wist : zo dus. Dat is ook de weg uit deze valkuil waar ik zo nu en dan nog steeds in kukel. Ikzelf ben aan zet, God heeft het al volbracht aan het kruis van Golgotha, daar is dit hele gedoe opgelost, Hij heeft mij het gereedschap in handen gegeven, het me voorgeleefd zoals ik in mijn vorige blog vertelde en gezegd : nu jij, nu ben jij zelf aan zet. Je hebt alles in handen gekregen om het te doen, erin te slagen, want met het gereedschap en het voorbeeld heb ik je ook de bekwaamheid gegeven. Nu is het een kwestie van doen, oefenen en de vaardigheid ontwikkelen en erin slagen. 

Ik moest toen dit gebeurde denken aan een bekende uitspraak van Henk Binnendijk waarin God tegen hem zei : Ik vraag niks van je, Ik bied je iets aan. BAM die kwam binnen. God bied me iets aan, iets veel beters als wat ik heb. hij vraagt niets, Hij houd hoe dan ook zielsveel van mij, daar veranderd niets aan, Hij heeft alleen iets veel beters voor me, iets waar ik een stuk gelukkiger van word ook, dat me veel minder zal frustreren omdat het niet lekker voelt in m'n lijf als ik er meer in heb gestopt dan het nodig heeft. 

Er is al zoveel veranderd hierin en daar ben ik enorm dankbaar voor, maar ik kom het nog steeds af en toe tegen en dat is inherent aan het proces van genezing, herstel en groei waar ik in zit. Dat is dan ook de rede dat ik er nog beter mee wil leren omgaan, op de manier zoals God mij aanbied om er mee om te gaan. Als de verleiding komt mag ik me daar nog meer bewust van leren worden (want dat bewustzijn begint er al vaker te komen)  en leren te spreken tegen die berg die ineens weer voor m'n neus opdoemt en in plaats van er alsnog vandaan te rennen (tegenwoordig blijf ik al vaker even staan kijken om te constateren dat er weer zo'n berg is)  en de kast in duiken, daar zie ik die berg niet. En als ik dan een bodempje in m'n maag heb gelegd is die berg ineens een stuk minder groot als dat hij voor die tijd leek. Ik mag verder groeien naar het moment dat ik de keuze maak en tegen mezelf zeg : Oké, ben je daar weer. Dan heel bewust erbij stil staan en een keuze maken om niet op de loop te gaan, maar bewust te gaan kijken naar wat het is dat ineens weer zo'n berg vormt. 

Vaak als ik er eerlijk naar kijk is het veel minder eng of erg als ik dacht dat het zou zijn, dat is een kostbare les die ik heb geleerd in de gesprekken die God me gaf met een bijzondere vrouw, ik vertel daarover in de blog Goed voelen. Ik mag gaan spreken tegen de verleiding dat het een leugen is en dat ik in staat ben om dit te bekijken en hier doorheen te gaan aan Vaders hand, Hij is er op die momenten bij en laat mij door Heilige Geest zien wat er aan de hand is, Hij helpt me. Dit is ook volharden en ik begin te zien dat door te volharden er groei ontstaat die ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik had een jaar geleden niet gelooft dat ik zou zijn waar ik nu ben, dat was zo buiten mijn denken.

Dank U wel Vader voor wie U bent, voor Uw lessen, Uw opvoeding, Uw vermaningen ook als dat nodig is, Uw aansporingen en aanmoedigingen, dank U wel dat U mij uit mijn beperkte denken aan het halen bent, dank U wel dat U mij leert om uit te breken en te gaan voor waar U van zegt dat het mogelijk is. U bent zo'n bijzondere goede, liefdevolle, zorgzame en bewogen Papa, ik houdt van U. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 23 februari 2021

Uitbreken

Op een gegeven moment begon ik iets bij mezelf te ontdekken, ik ben aan het uitbreken. Wat bedoel ik daarmee, ik ga het proberen uit te leggen. Toen God Pasen 2016 zei : Ik zie jou en Ik wil jou hart genezen, begon Hij de zware last die op me lag - en die ik wel ervoer maar niet kon duiden wat het allemaal precies was - langzaam maar zeker van me af te pellen, ik ontving op bijzondere en voor mij compleet nieuwe manieren diepe innerlijke genezing. Ik begon dat "nieuwe" te herkennen en begon er beetje bij beetje vertrouwder mee te raken, dat gaf vertrouwen, in Hem maar ook in mezelf, in wat ik kon zijn omdat Hij het in me heeft geweven in de schoot van mijn moeder zoals we lezen in Psalm 139. 

Ik kreeg de smaak te pakken van dat nieuwe, van de ruimte die er ontstond. Ik werd me daardoor ook bewuster van de gebieden die nog niet zo nieuw en vrij voelde, ik wilde het daar ook. Ik wist nu dat het kon, dus waarom het dan niet willen. 

In het proces van herstel in mijn emoties ontdekte ik dat ik nieuwsgierig en leergierig ben en dat was voor mij een verrassende ontdekking. Ik wil m'n grenzen verleggen en dat heeft God in mij gelegd, zo heeft Hij mij met opzet bedoeld. Ik word daar zo blij van.

Ik begon me bewust te worden van de geest van armoede. Een geest die zegt dat dingen niet mogelijk zijn, dat je iets niet kan, dat daar de middelen niet voor zijn. Eigenlijk zegt deze geest die vaak verweven is met een gedachtenpatroon : blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Maar wat nou als dat hoekje waar je zit niet is waar je bedoeld bent om te zitten. God schiep niemand voor gevangenschap, God schiep Zijn schepping en schepselen voor vrijheid, groei en ontwikkeling. Hij schiep mensen om een beelddrager te zijn van Hem, en ieder gedachte die denkt in beperking is geen afspiegeling van de God voor wie álles mogelijk is, die álles kan bedenken en scheppen door Zijn woord te spreken. Eerst kon Hij het zich helemaal voorstellen, Hij zag het al helemaal voor zich, toen sprak Hij uit wat Hij zag en het was er, Zijn gedachten werden realiteit. Wat een creatieve Geest ! En de mens vormde Hij eigenhandig, Hij zag in Zijn verbeelding hoe het eindresultaat worden moest en ging aan de slag, en toen Hij klaar was blies Hij de levensadem in die mens zegt Genesis 2:7, de enige levensadem die er was, Zijn Levensadem, daar was deze bijzondere creatie die wij kennen als de mens voor bedoeld. En na die eerste mens is God niet van gedachten veranderd want dat kan Hij niet, de mens is nog steeds bedoeld om te leven. Leven doe je in vrijheid, als je niet vrij bent maak je het beste van je situatie en ben je aan het overleven. 

Naarmate het dieper tot mij door begon te dringen dat God mij had geschapen om vrij te zijn van alles wat mij gebonden houd begon er in mij iets te borrelen, en toen las ik ergens een zin die voor mij oplichtte en die ik op heb geschreven en aan de muur heb geprikt op het plekje waar ik 's morgens mijn tijd met God heb.

De zin zegt : Ik zal niet angstig rondrennen, maar vooruit gaan naar alles wat God voor me heeft !

En dat is precies wat ik aan het leren ben om te doen. Waar God begon me los te maken van wat me bond, wakkerde Hij ook het verlangen aan daar actief aan mee te gaan meewerken. Dat vind ik ook juist zo mooi, we doen het samen, Hij en ik, dat was Zijn bedoeling. Jezus kwam naar deze wereld om het ons voor te leven, om te laten zien hoe God het bedoeld had voor de mens. Hij haalde in Zijn dood de sleutels terug van de boze die ze op een slinkse manier had ontfutseld van de mens in de hof van Eden. Hij gaf ze terug aan de mens en zei : doe nu wat Ik je heb voorgeleefd,  breek vrij zodat je anderen kan vrij zetten en zorg dat deze hele aarde, Mijn hele Schepping in vrijheid hersteld word zoals Ik hem bedoeld heb.

Ik word daar meer en meer enthousiast van, ik wil daar ook steeds enthousiaster voor worden en geef Hem daarom ook toestemming me daar enthousiast voor te maken. Ik wil de dingen gaan zien zoals Hij ze voor zich ziet en er aan meewerken om dat gerealiseerd te zien worden.

Armoede denken zegt dan : Wie denk jij nou wel helemaal dat je bent ?

God zegt : Mooi hè !? Ik wil dit zo graag gerealiseerd zien, maar daar heb Ik mensen voor nodig, daar heb Ik jou (de mens) voor nodig, daar heb Ik jou (de mens) voor geschapen. Doe je mee ?

Dank U wel Heer dat U alles zo mooi hebt uitgedacht, gevisualiseerd en geschapen hebt, mij incluis. Dank U wel dat ik onderdeel mag zijn van Uw plan met deze wereld en dat U me daar enthousiast voor maakt. Ik weet ook dat het op Uw manier zal gaan en dat ik daarvoor en daarin opgevoed moet worden, het zal discipline van mijn kant vragen, gehoorzaamheid, sterven aan mijn vlees, het heeft een prijs, maar help me Heer in dat alles mijn oog alleen op de prijs gericht te houden zoals Filippenzen 4:14 zegt "Maar één ding doe ik, vergetende wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus." U zult het altijd doen gemotiveerd vanuit Uw liefde, U kunt niet anders, want U bent Liefde.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 16 februari 2021

Discipline

Hebreeën 12:7 zegt "Als u de bestraffing verdraagt behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt ?" Dit vers heeft mij aan het denken gezet. Als ouder heb je de taak om je kind op te voeden, als je dat niet doet je het kind tekort, verwaarloos je het en dat is eigenlijk niets anders als mishandeling.

Binnen een gezonde opvoeding is er ook voldoende ruimte voor het kind om de grenzen op te zoeken, te ontdekken wat kan en geaccepteerd word, maar ook om te ontdekken wat het kind zelf kan, ontplooiing, groei. 

Het vers erna zegt "Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastaarden en geen kinderen." Als God ons niet zou opvoeden en terechtwijzen als dat nodig is zijn we niet Zijn kinderen. Een gedachte die bij me opkwam was : Wat als ik me niet laat corrigeren, mijn eigen wijsheid boven die van mijn vader/ouder zet, rebels ben en niet de autoriteit van de ouder accepteer. In het natuurlijke zien we dat al jong in onze kinderen : Zelf doen ! Zonder bestraffing ben je een bastaard zegt de Bijbel, maar kan het ook zijn dat ik me vanuit eigen-wijsheid/trots/hoogmoed me gedraag als een bastaard. 

God voed ons op, Hij wil niets liever dan dat wij groeien en ontwikkelen naar het beeld van Zijn Zoon Jezus Christus. Om te groeien is het nodig dat je leert, en om goed te kunnen leren moeten daar de goede omstandigheden voor worden gecreëerd. Dan moet ik denken aan de drie R's van Rust, Reinheid en Regelmaat. Regelmaat, dat doet me denken aan discipline, zelfbeheersing, één van de vruchten van de Heilige Geest, ik vond daar een mooi stukje over op de site van de Eva : De 9 vruchten van de Heilige Geest

Die zelfbeheersing is voor mij nog al eens een dingetje, en dat vind ik best wel eens beschamend als ik eerlijk ben, vooral ik ik proef dat ik Gods Geest daarmee bedroef, ik denk dat we dat doen als we ingaan tegen wat Hij tot ons spreekt, wat Hij van ons vraagt. Ik vond daar een artikel uit het Zoeklicht over. Een zin daaruit sprak me enorm aan, en ik merk dat ik me daar elke dag bewust van moet zijn en ook elke dag actief aan moet blijven werken : Houd altijd je oog op Jezus gericht. Pas je niet aan bij de standaards van mensen, of zij zich discipelen van Jezus noemen of niet. Pas op voor valse religie, die je (pas)gevonden vreugde en liefde kan uitblussen.

Waarvan ik weet dat God dat aan mij vraagt hoeft, niet iets te zijn wat God ook van een ander vraagt. Ik ben uniek en Hij gaat met mij Zijn unieke weg. Hij geeft ons door Zijn Geest de kracht om die weg te gaan. In dat artikel stond nog een zin die me raakte : De wereld, het vlees en de duivel hebben geen macht over je zolang je dicht bij Jezus blijft. Ik weet dit, ik heb dit ervaren, maar ik heb ook ontdekt hoe dun die lijn is tussen in Gods kracht staan, me laten opvoeden, leren en groeien en eigenwijs zijn en toegeven aan verleiding. Kortom discipline, zelfbeheersing, regeren over ons eigen vlees. Dat doet me denken aan een blog dat ik eerder schreef : Regeren.

Dank U wel Papa dat ik mag groeien, dat het een proces is en dat ik mag weten dat U zo ontzettend veel van mij houd en zo enorm geduldig bent. Dank U wel dat Uw correctie geen straf is, U veroordeeld mij niet als ik dingen anders doe dan U ze bedoeld hebt. Vanuit liefde corrigeert U mij om het te leren te doen zoals U het wel bedoeld hebt. U hebt mij Uw Geest gegeven, ik heb toegang tot de vruchten daarvan, ook tot zelfbeheersing, help me in liefde, lankmoedigheid en vriendelijkheid (om er nog maar een paar te noemen) naar mezelf te kijken hierin en trouw (nog zo één) zelfbeheersing leren te ontwikkelen, erin te groeien. Ik verlang ernaar Papa dat niets de relatie tussen U en mij vertroebeld, zeker mijn eigen eigenwijsheid niet die er voor zorgt dat ik doe wat ik niet wil en niet doe wat ik eigenlijk wel wil zoals Paulus zegt in Romeinen 7:18 "Want ik weet dat in mij, dat is in mijn vlees, niets goeds woont. Immers, het willen is er bij mij wel, maar het goede teweegbrengen, dat vind ik niet." Paulus zegt niet dat we daarom veroordeeld zijn hiertoe en dat we ons er maar bij neer moeten leggen, Hij roept ons juist op om te groeien zoals Filippenzen 3:12 zegt "Niet dat ik het al verkregen heb of al volmaakt ben, maar ik jaag ernaar om het ook te grijpen. Daartoe ben ik ook door Christus gegrepen." U hebt mij gegrepen Papa, mij Uw kind gemaakt en ik wil me door U laten opvoeden en corrigeren, ook als het moeilijk is en soms pijn doet, want U hebt het allerbeste met mij voor.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 9 februari 2021

Eng maar goed (vervolg)

Ik ben in deze blog open en vrijmoedig over wat God deed en doet in mijn leven, dat komt omdat ik weet dat God me deze opdracht heeft gegeven, maar wat ik vandaag ga delen als vervolg op mijn blog van vorige week daar heb ik toch wel over zitten twijfelen hoe ik dit moet gaan vertellen want het was voor mij heel confronterend, en het is zo kwetsbaar, intiem. 

In het laatste gesprek met Johanneke zijn we verder gaan kijken naar mijn kind-delen en daar was er één waar ik enorm tegen aan bleef lopen in mijn leven, het deel controle. Toen dat aangesproken werd werd er een enorm verdrietig meisje zichtbaar, ik kon dit in eerste instantie niet plaatsen. De naam van mijn broertje kwam in mij op, ik schreef eerder dit blog over hem Mijn broertje Gideon. Zijn dood was een situatie waarin ik als 5 jarig meisje totaal geen controle had, en er kwamen meer herinneringen aan situaties boven waarin ik totaal geen controle had. Mijn deel controle was tegen wil en dank ontstaan, wilde er eigenlijk helemaal niet zijn, maar iemand moest toch de controle nemen ? 

In het gesprek werd me ook duidelijk hoe dit deel in een ander fase van mijn leven naast helpend ook veel kapot heeft gemaakt in onderlinge relaties die God heel anders bedoeld had en dat vond ik enorm pijnlijk om me dit te realiseren. Wat is God dan goed en genadig dat Hij ons helpt door zo'n genezingsproces heen. De dag erna werd ik wakker en ik realiseerde me dat er nog een diepere wortel was die Gods aanraking nodig had. In de blog Bijzonder beschrijf ik het wonder van mijn geboorte, want dat ik leef is niet zo vanzelfsprekend. Mijn moeder was buitenbaarmoederlijk zwanger en toen ze uiteindelijk een keizersnee onderging zat de arts bijna in mijn roze velletje met zijn scalpel, en daar zat nu precies de wortel van een enorme diepe angst die controle overal volgde, het leek wel een Siamese tweeling. Ik mocht mijn angst uitroepen naar God, Hij tilde het trauma eruit en goot Zijn balsem in de wond zoals ik ook in mijn vorige blog beschreef. 

Terwijl dit proces van gesprekken en genezing bezig was werkte God ook op een ander vlak. In het onderwijs van online-Bijbelschool komt er ook onderwijs over genezing aan de orde en dat bleef bij me hangen. God genas me van een eetstoornis, ADHD en depressie, ik schrijf daarover in de blog Pasen 2016, maar ik had nog andere lichamelijke kwalen, zou God die ook niet willen genezen ? JA, absoluut, dat wil Hij, en dat kan Hij ook. De Bijbel zegt in Johannes 14:13-14 "En wat u ook zult vragen in Mijn Naam, dat zal ik doen, opdat de Vader in de Zoon verheerlijkt zal worden. Als u iets vragen zult in Mijn Naam, Ik zal het doen." Ik hoefde alleen maar te vragen. Jacobus 1:6-7 zegt "Maar laat hij er in geloof om vragen en daarbij niet twijfelen. Immers, wie twijfelt, lijkt op een golf van de zee, die door de wind voortgestuwd en op- en neergeworpen wordt. Want zo iemand moet niet denken dat hij iets ontvangen zal van de Here." Als ik vraag, moet ik niet twijfelen, als ik zonder twijfel vraag zal ik ontvangen.

Een aantal jaar geleden werd er bij mij Lichen Sclerosus geconstateerd, een huidaandoening op een plek die niet prettig is. Eigenlijk wist ik in mijn hart dat God zei : Ik ben ook daarvoor gestorven en heb het gedragen zodat jij genezen zal zijn. Dat staat zowel in Jesaje 53:5 "Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld. De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen." als 1 Petrus 2:24 "Die Zelf onze zonden in Zijn lichaam gedragen heeft op het hout, opdat wij, voor de zonden dood, voor gerechtigheid zouden leven. Door Zijn striemen bent u genezen." Hij droeg deze 39 afschuwelijke zweepslagen en kruisiging zodat wij gezond zouden zijn op alle terreinen van ons leven, ook in ons lichaam. Toen ik op een gegeven moment weer de zalf wilde smeren ervoer ik in mijn hart iets dat zei : Ik heb jou genezen, je hoeft niet meer te smeren, geloof Mij. In geloof ben ik gestopt met smeren. 

Enkele dagen later, om precies te zijn de ochtend dat God mij genas van weer een stuk geboortetrauma,  wist ik dat ik kon stoppen met het incontinentiemateriaal wat ik na de geboorte van onze jongste moest gaan gebruiken, die is nu 27. Ik moet eerlijk zeggen dat dat een hele stap was, een stap van geloof, de vurige pijlen (waar Efeze 6:16 over spreekt) van twijfel floten om m'n oren. Mijn mond sprak steeds weer uit : Ik ben genezen, ik zal niet lekken, ik zal niet ruiken, mijn huid is gezond als van een pas geboren baby, wat er door de LS is verdwenen word herstelt in de naam van Jezus, blaas verzakking word opgeheven. Dat is je geloof inzetten, vertrouwen, volharden, je oog alleen op Hem richten, woorden van geloof spreken en weten dat wat God zegt waar is, en dat Hij Zijn Woord zal bevestigen, dat Hij het zal doen. Je gedachten niet toestaan in te gaan op de vragen die de boze in je oren blaast : weet je wel zeker dat het God was en niet je eigen idee/verlangen, was dat nou toch niet een druppel die je voelde, is dat niet een kloof die je daar voelt branden. Ik heb gezegd : Symptoom je bent een leugen ! Jezus zegt : Door Mijn striemen ben je genezen, ik bén genezen wat ik ook voel, ieder symptoom is een leugen en wijkt voor de Naam van Jezus !

Dit is wel een tijdje doorgegaan, steeds als twijfel de kop weer probeerde op te steken sprak ik tegen de berg zoals Marcus 11:23 ons leert "Want, voorwaar, Ik zeg u : wie tegen deze berg zal zeggen : Word opgeheven en in de zee geworpen, en niet zal twijfelen in zijn hart, maar zal geloven dat wat hij zegt, gebeuren zal, het zal hem gebeuren wat hij zegt." Ik bespeurde groei in mijn geloof, vertrouwen, bevrijding en genezing, spreek hardop in geloof tegen je berg, de geestelijke wereld moet het horen, en je krijgt wat je zegt. Spreuken 18:21 "Leven en dood zijn in de macht van de tong, wie hem liefheeft, zal de vruchten eten." Wat een geweldige God hebben wij ! 

God geneest niet alleen mijn hart zoals hij me zei in 2016, maar Hij wilde ook mijn lichaam verder genezen, Hij wilde met mij samenwerken, ik mocht geloof in werking zetten en vertrouwen en in beweging komen, en net als de melaatsen uit Lucas 17:11-19 werd ik gaandeweg genezen. Het was een spannend avontuur maar ook heel kostbaar. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem

dinsdag 2 februari 2021

Eng maar goed

Een tijdje geleden schreef ik de blog Stop worrying !, een Bijbelse opdracht en een les waar ik nooit in uitgeleerd zal raken denk ik, want de leugenaar van de beginne vind steeds wel weer iets anders om naar m'n hoofd te gooien, de vurige pijlen vliegen me om de oren. Maar wat er ook op me afkomt, Gods opdracht veranderd niet, Hij zegt nooit : ja dit is wel heftig hé, ik snap het wel hoor dat je je nu zorgen gaat maken. Nee, de Bijbel is daar heel duidelijk over : Vrees niet, wees niet bezorgt, vertrouw op Mij, alleen op Mij en op niets en niemand anders, ook niet op jezelf. 

God gaf mij 5 mooie gesprekken met Johanneke van Waardevol en uniek, ik schreef daarover in de blog Goed voelen dat bracht me in een dieper genezingsproces waarin ik me meer bewust werd van m'n kind-delen die mij jaren hebben geholpen om te overleven. Het klinkt best heftig maar ieder mens heeft zulke delen, ze helpen je te overleven in het leven. Als deze delen niet meer nodig zijn om je te helpen kunnen ze een belemmering worden, en onze gesprekken hielpen me om dit te zien en God in Zijn liefde bracht door de Heilige Geest genezing en herstel. 

In mij was een meisje dat bij het minste of geringste in een hoekje kroop om ongezien de boel angstig eens goed in de gaten te houden en af te wachten wat er zou gaan gebeuren, of het veilig zou blijven. Op zich is er niks mis met de kat uit de boom kijken, dat is zelfs heel gezond. Maar er is een verschil tussen gezonde afwachtende, onderzoekende houding en angstige wegkruipen en als het ware door de kiertjes van je verstopplek de situatie begluren. Maar het werd een rem die me belemmerde. 

Naast dit verlammende deel was er een ander heel dapper lijkend deel : het "en door" deel, maar om door te kunnen was het nodig om niets te voelen, de boel bedelven onder (in mijn geval eten), verstand op nul, blik op oneindig en door met wat moet gebeuren, op het doel af. Dat konden m'n zorgtaken zijn, maar ook mijn intense verlangen God te volgen. Alleen ontdekte ik dat daar nog steeds een behoorlijk stuk zat wat enorm z'n best deed om goed genoeg te zijn, dat niet om kon gaan met falen, bang om Vaders liefde te verliezen. Er moest nog heel wat Waarheid die Hij me voor heeft gehouden in de afgelopen jaren een centimeter of 30 zakken van m'n hoofd naar m'n hart. Dit "en door" deel was flink groot en mocht best terug keren naar gezonde proporties. Want ook dit deel is helemaal niet verkeerd, heel mooi zelfs, het helpt me niet te verzanden in zelfmedelijden of een langdurig gemaal van niet helpende gedachtenspinsels. Maar ik mag de emoties die God geschapen heeft leren waarderen, ernaar te kijken en me er door te laten helpen, dat is een andere manier van doorgaan.

Dit inzicht heeft me zo enorm geholpen, ik mocht deze delen ontslaan van hun opdracht, en ze bedanken voor al hun hulp en ze loslaten om te rusten bij Jezus. Hij tilde de trauma's uit mij en Hij goot net als de barmhartige Samaritaan olie in mijn wonden om te genezen. Hij herstelde en hechte deze delen in de volwassen Danielle die Jezus kent en weet dat Hij voor haar zorgt, die weet dat Hij te vertrouwen is, en dat Hij alleen maar het beste met haar voor heeft. 

God wil niets liever dan dat wij heel worden, herstelt worden in de persoon die Hij voor ogen had toen Hij ons weefde in de schoot van onze moeder zoals Psalm 139:13-16 zegt "Want U hebt mijn nieren geschapen, mij in de schoot van mijn moeder geweven. Ik loof U omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben, wonderlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed. Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien, en zij alle werden in Uw boek beschreven, de dagen dat zij gevormd werden, toen er nog niet één van bestond." 

Ik vind dit zo geweldig, God die mij wilde, die al een plan voor mijn leven had voordat ik geboren was, die mij weefde in de schoot van mijn moeder, die mij beter kent dan ik mijzelf ken. Die God die weet waar de dingen scheef zijn gegroeid, dingen die in aanleg zo mooi bedoeld waren. Hoe bijzonder dat Hij deze overlevingssystemen in de mens heeft gelegd, Hij wist dat we ze in deze gebroken wereld nodig hebben. Maar Hij wijst ook de weg naar herstel als ze niet meer helpend zijn maar een belemmering worden. Hij geeft openbaring, en genezing, hoe geweldig liefdevol is onze Papa. 

Om steeds weer een stukje dieper in genezing en herstel te komen is volharding nodig, is dieper vertrouwen nodig, is moed nodig om stappen te zetten die zo eng zijn. Oude patronen worden ontrafeld en achter gelaten zoals Abraham het oude moest achterlaten om op reis te gaan naar het nieuwe land dat God voor hem had. Hij ging in vertrouwen op weg, als God het zegt kan het niet anders dan goed zijn. Maar God vertelde niet van te voren hoe en wat. Pas toen Abraham in actie kwam, opbrak van het oude vertrouwde plekje en in beweging kwam zonder te weten waar hij zou eindigen gaf God een volgende aanwijzing. 

Best spannend, en soms ook flink ongemakkelijk zo steeds verder uit je comfortzone te trekken. Eng maar goed, er ontstaat steeds meer ruimte, God keert angst en controle om in verwachting. Ik ontdek steeds meer dat er ook een heel nieuwsgierig meisje in mij huist, en dat meisje mag nu ook te voorschijn komen en rondkijken. Ze mocht haar hand in de hand van Papa leggen wetend dat Hij erbij is en veilig is, samen zijn ze op weg, en Papa weet waarheen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Gods manier

Jeremia 29:11-13 "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaa...