Helm van het heil (vervolg)

In de blog borduur ik verder op mijn blog van vorige week, waar ik vertelde dat toen de blog Keuzevrijheid online kwam ik het boek De kracht van verbeelding, weer op moest pakken, maar ook het boek Beperk God niet haalde ik daarin aan en ik wist dat ik deze ook weer moest pakken. Ik had de indruk dat ik deze boeken naast elkaar moest lezen, voor mij sluiten ze naadloos op elkaar aan. Onze emoties zijn het gevolg van ons denken, het is ons denken waar alles om draait en daar is God denk ik heel erg mee bezig bij mij. Ik vind het best pittig maar het is ook goed want alhoewel  ik al een hele tijd in mijn WhatsApp heb staan : Live on-purpose, not on auto-pilot, ik mezelf realiseerde hoe je geleidelijk toch weer in die automatische piloot verzand en minder on-purpose (opzettelijk) leeft. En ik realiseerde me dat dat niet was wat ik wilde en me had voorgenomen toen ik me dat bewust werd en het als onderschrift in m'n WhatsApp zette.

In het boek Beperk God niet verteld Andrew onder andere over de les die hijzelf hierin van God leerde in 2002. Hij realiseerde zich toen dat hij God beperkte vanwege angst. Dit raakte me en ik realiseerde me dat ik precies hetzelfde doe. Hij legt uit dat er verschillende soorten angst zijn die ons kunnen hinderen in het doen wat God van ons vraagt of door ons heen wil doen.

 Onze angst brengt satan in beweging en zet zijn kracht vrij op precies dezelfde manier als geloof in God Zijn kracht vrijzet. 

Deze uitspraak van Andrew raakte me, wat dit is niet wat ik wil doen en toelaten in mijn leven. Hier moet ik mezelf heel erg bewust van gaan worden en er mee aan de slag. Angst verlamt je en geloof in God geeft kracht. Ben ik niet veel te laks in het beheren en regeren van mijn denken, loop ik met een vergiet op m'n hoofd denkend dat het een helm is , en gebeurd dat ook nog omdat ik gewoon niet expres oplet ? 

Angst voor mensen is een grote, ik denk dat deze daarom ook in Spreuken 29:25 word genoemd "Mensenvrees legt iemand een valstrik, maar wie op de Heere vertrouwt, wordt in een veilige vesting gezet." Verwacht ik alles echt alleen van mijn hemelse Vader God, is Hij op elk terrein van mijn leven genoeg voor mij ? God tegen Paulus zei in 2 Korinthe 12:9 ".....Mijn genade is u genoeg.....", deze woorden hingen op een wandbordje in mijn ouderlijk huis, maar is het ook echt waaruit ik leef ? Dan zou angst verleden tijd moeten zijn in mijn leven. Zijn genade is Zijn liefde, en volmaakte liefde sluit angst uit zegt  1 Johannes 4:18 "Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit. De vrees houdt immers straf in, en wie vreest is niet volmaakt in de liefde." dat zijn best stevige woorden, maar het zijn wel Gods Woorden en die zijn levend en krachtig zegt Hebreeën 4:12,  ze zijn waar en hebben als doel leven in mij voort te brengen.

En dan kom ik weer bij m'n denken, waar vul ik mijn denken mee, vul ik mijn denken met deze stevige Waarheid van Gods Woord ? Het doet me ook denken aan balanceren op een koorts en dat herinnert me aan een beeld dat wat God me eens liet zien : wandelend over een koorts, Hij liep tegenover me een zei : kijk alleen naar Mijn ogen. Ik schreef daarover in de blog Zien wat het word. Het is alsof Papa steeds weer zegt : verwacht het alleen van Mij, vertrouw alleen op Mij, kijk alleen naar Mij, en wees niet bang. Vrees niet, zou het om die reden zo vaak in de Bijbel staan, ik heb wel eens behoort dat het er 365 x in staat, ik heb het nooit nageteld, maar het staat er vaak, genoeg voor elke dag, zo vaak als je het nodig hebt te horen. 

Het vullen van mijn gedachten met Hem en Zijn Woord, Zijn Waarheid is mijn verantwoordelijkheid, niet de Zijne. Hij heeft alles al gegeven waar ik me mee kan vullen, en Hij heeft mij ook van alles voorzien om dat te kunnen doen. Het gaat niet om wat ik heb, maar wat ik aan Hem overgeeft bepaalt de uitkomst. En dan moet ik denken aan aan de jongen die zijn 5 broden en 2 vissen bereid was aan Jezus te geven, Jezus dankte ervoor en zegende het en brak het en duizenden werden ermee gevoed lezen we in Johannes 6:5-15. Met dat ik dit opschrijf realiseer ik me dat Jezus eerst zegende en toen brak om uit te delen. Breken is nodig om als zegen uitgedeeld te kunnen worden. Je denken vernieuwen houd in dat oude patronen en denkwijzen (af)gebroken moeten worden, maar dat gebeurt nadat Hij je gezegend heeft, het gebeurd in liefde. Ik hoef er niet bang van te worden, er zit iemand op de loer die een hele goed neus heeft voor mijn angst er er als de kippen bij is om er misbruik van te maken. 

Dit was een eyeopener voor mij, het legde een wortel bloot en het wijst mij op mijn eigen verantwoordelijkheid. In Efeze 6:10-20 word het ook zo beschreven, ik word geacht die wapenrusting aan te trekken als ik beschermd wil blijven. Niet Gods verantwoordelijkheid. Hij voorziet in de wapenrusting, ik moet 'm aan trekken. Een volwassen zoon is intens geliefd maar heeft tegelijkertijd z'n verantwoordelijkheden te dragen. Hebreeën 5:11-14 is duidelijk, wordt volwassen, je bent toe aan vast voedsel, gedraag je dan ook zo, neem je verantwoordelijkheid. Aan mij de keuze. Een Vader voed zijn kind op, wel liefde gemotiveerd, maar het is niet altijd prettig. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Les van een oud verhaal.

Bijzonder hoe je een oud bekent Bijbelverhaal ineens heel anders leest. God spreekt door Zijn Woord.
Dat gebeurde me met het verhaal uit Exodus 3 tot 14 over Mozes die door God word geroepen om het volk Israël uit Egypte te leiden. Dat was niet een opdracht die hij "even" kon doen. In eerste instantie zag hij het niet echt zitten, vroeg hij zich af of God in hem wel de juiste persoon had gekozen. Zelfs als God hem wonderen toont om zijn woorden kracht bij te zetten voor Farao blijft Mozes twijfelen. Door zijn gesputter werd God zelfs boos. In hoofdstuk 4: 11 zegt God "Wie heeft de mens een mond gegeven ? ......Ben Ik het niet, de Heere ?  Nu dan, ga, en Ik zal Zelf  met uw mond zijn, en u leren wat u spreken moet.", maar dat stelt Mozes nog niet genoeg gerust. "Toen ontbrandde de toorn van de Heere.." zegt vers 14, maar toch besluit God hem Aaron, zijn oudere broer, als helper te geven, ze mogen het samen gaan doen maar God bepaald wat ze zullen spreken en doen. In 15 staat "Dan moet u (Mozes) tot hem (Aaron) spreken en hem de woorden in zijn mond leggen. Ikzelf  (God) zal met uw mond zijn en u leren wat u doen moet." 
God zelf zal hen leren, dat bleef hangen. Nee het was niet nieuw voor me, maar het bleef haken, ik moest er blijkbaar bij stil staan en er over na denken, het niet vergeten.

In de hoofdstukken die volgen worden één voor één de plagen die over Egypte komen beschreven, en ook waarom : God verharde het hart van de Farao, maar dat deed Hij met een doel. Hij wilde Zijn macht laten zien aan de de Egyptenaren. Farao heeft magiërs in dienst en deze mannen krijgen het de eerste 2 plagen kregen deze magiërs het voor elkaar deze plaag na te doen. De boze word ook wel de aap van God genoemd, ook hij kan wonderen doen, maar bij de 3e plaag houd het voor hem op. Gods macht is groter ! 
Dat was een eye-opener voor mij, het was me nog nooit eerder opgevallen.

In hoofdstuk 9:16 moet Mozes tegen deze koppige, verharde Farao namens God zeggen als hij de 7e plaag aankondigt : "Maar juist hierom heb Ik u laten bestaan, om Mijn kracht aan u te tonen, zodat Mijn Naam bekent zal worden op heel de aarde."  God doet niets zomaar, alles wat Hij doet is opdat Hij bekend zal worden en Hij de eer zal krijgen die Hem toekomt.

In hoofdstuk 12 lezen we over de instelling van het Pascha, het bloed van het lam dat was geslacht wat aan de deurposten en de bovendorpel moest worden gemeerd zou hen beschermen tegen de engel des doods. Wat mij opviel was dat ze het moesten eten terwijl ze klaar stonden voor vertrek, vers 11 zegt "En zo moet u het eten: uw middel omgord, uw schoenen aan uw voeten..." Dat deed me denken aan Efeze 6 waar we leren over de geestelijke wapenrusting. "Houd stand, uw middel omgord met de waarheid......en uw voeten geschoeid met de bereidheid van het Evangelie van de vrede." 
Nooit eerder was die link me opgevallen, maar deze kwam binnen, je moet altijd klaar staan om te vertrekken, bereid zijn om in beweging te komen op Gods stem. Niet verslappen en je kleding laten los hangen. De gordel diende ervoor om te zorgen dat je niet over je lange kleding zou struikelen, met je gordel om kon je als het nodig was snelheid maken. Het zei mij iets over niet verslappen, ben ik geestelijk ten alle tijden paraat om Zijn stem te horen en daarop te reageren, in beweging te komen.

Als de Farao het volk uiteindelijk weggestuurd zorgt God ervoor dat de Egyptenaren op verzoek van de Israëlieten hun allerlei rijkdommen meegeven, maar de Israëlieten moesten er wel om vragen : ze moesten in actie komen op bevel van God. 
Dan trekken ze het land van de slavernij uit richting de Schelfzee, God leid hen niet gelijk via de kortste weg, maar via de weg die God het beste lijkt, vers 13 van hoofdstuk 13 zegt "....dat God hen niet leidde langs de weg door het land van de Filistijnen, hoewel dat korter was. Want God zei: Anders zal het volk berouwen bij het zien van oorlog en wil het naar Egypte terug keren." 
God weet dat het volk dat nog niet aankan en neemt hen in bescherming, Hij houd van het volk en zal het nooit meer geven als wat ze aankunnen. Hij is duidelijk aanwezig door een wolkkolom, voor iedereen was Hij zichtbaar, Hij wees hen de weg en zelfs 's nachts lichte Hij op zodat Hij zichtbaar bleef en zij niet in het donker de weg zouden kwijt raken.

De Farao krijgt spijt omdat God zijn hart verhard en hij komt achter het volk aan, als het opgemerkt word gaat het als een lopend vuurtje, binnen de kortste keren is het hele volk op de hoogte en breekt er min of meer paniek uit : waren we hier maar nooit aan begonnen. Weg zijn de herinneringen aan de wonderlijke uittocht, aan de God die hen tot daar toe heeft geleid.
Maar dan zegt Mozes in hoofdstuk 14:13-14 "...Wees niet bevreesd, houd stand, zie het heil van de Heere dat Hij vandaag voor u zal bewerken ! Want de Egyptenaren die u vandaag ziet, zult u tot in eeuwigheid niet meer terugzien. De Heer zal voor u strijden, en ú moet stil zijn." 
Het volk is angstig en onrustig, maar Mozes doet wat God hem zegt lezen we in vers 21-22 "Toen stak Mozes zijn hand uit over de zee, en de Heer liet de zee die hele nacht wegvloeien door een krachtige oostenwind. Hij maakte de zee droog, en het water werd doormidden gespleten. Zo gingen de Israëlieten midden in de zee op het droge. Het water was voor hen aan hun rechter- en linkerhand een muur."
Het was nacht, maar de vuurkolom was hun licht, er stond een krachtige oostenwind. Ik ken die wind als koud en guur, niet prettig, maar die wind werd wel gebruikt door God om de zee te splijten. Rechts en links van je van die hoge muren van water lijkt me ook best beangstigend, ik kan me voorstellen dat dat ook wel een flink geluid kan hebben gegeven.  Een wandeling dus die niet echt relaxed was, maar toen ze handelde op Gods bevel en over het pad wat was ontstaan gingen lopen kwamen ze wel veilig aan de andere kant van de zee. 

Ook dit was weer een gedachte die niet eerder bij me was opgekomen. Ineens las ik deze geschiedenis heel anders, en wat een lessen zaten hier voor mij in. Een flinke tijd heb ik hier op door lopen kauwen, nog regelmatig brengt God aspecten hieruit in m'n gedachten, herinnerd Hij mij.
Dank U wel Vader dat U Uw Levende Woord voor mij opent en U me uit dit boek dat ik mijn leven lang al ken zomaar ineens lessen leert die tot dan verborgen voor mij waren.
Hoe de weg ook gaat, U leid mij en U bent altijd bij me en weet welke route het beste is voor dat moment.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.