Opschonen

Als Papa God gedreven door Zijn liefde meer van je wil - ik schreef daar de blog Ik wil meer over - en jij meer van Hem wil als reactie op Zijn liefde voor jou, dan is het nodig dat je aardse huis steeds schoner word zodat er meer ruimte ontstaat waar Hij kan wonen, waar Hij de regie mag hebben. want God kan zich niet verenigen met zonde. Diepere reiniging, heiliging en toewijding is een gevolg van die wederzijdse liefde die van Hem uitgaat en het werk van Heilige Geest in de mens waar Hij alle ruimte krijgt. 

Een tijd  geleden las ik het boekje Ja kom binnen Heer van Annie Berents-Kardijk en de link die zij legt tussen het natuurlijke huis en je levenshuis is me altijd bijgebleven. Ook het boekje Buitensporige genade van Jan Pool heeft me geholpen dieper inzicht te krijgen in wat het inhoud om Jezus echt Heer over heel je leven te laten zijn. Ja Pool legde uit dat het woord Heer betekend in onze maatschappij een aanspreektitel voor een man, maar in de grondtekst heeft het de betekenis van "meester", "hoogste gezag" of "eigenaar". Hij haalt Charles Spurgeon aan die schreef dat de King James vertaling het woord "dienaar" gebruikt waar eigenlijk "lijfeigene" moet staan. 

Ik moest denken aan Exodus 21:1-6 word geschetst hoe een slaaf vrijwillig bij zijn meester verkiest te blijven omdat hij zijn meester, de vrouw die zijn meester hem gegeven heeft en de kinderen die uit die verbintenis zijn voortgekomen lief heeft. Dat werd beklonken door het oor van de slaaf door zijn meester met een priem aan de deurpost te laten doorboren. Deze slaaf koos er vrijwillig voor om zijn meester de rest van zijn leven te dienen. Toch vraag een goede meester ook van een slaaf die zich vrijwillig heeft aangemeld voor de rest van zijn leven gehoorzaamheid. 

Ik vond dit zo'n mooi beeld en werd hier zo blij van, ik kies ervoor mijn Meester vrijwillig voor de rest van mijn leven, het leven dat Hij me heeft gegeven, te dienen omdat Hij zo ontzettend goed voor mij is en zoveel van me houd dat Hij het beste met mij voorheeft, en Hij goede plannen voor mij heeft, dat zegt Hij zelf in Jeremia 29:11 "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst van Hoop te geven."

Ook in het boek Vrijspraak komt dit aan de orde, en ik ervoer steeds meer de vraag van Papa God of Hij ook Heer mocht zijn over mijn aanzienlijke DVD collectie die ik door de jaren heen heb opgebouwd. Dat was best even een dingetje, want als ik hier ja op zou zeggen zou dat ook effect hebben op mijn man, en ik verwachte niet dat hij hier zonder enige slag of stoot in mee zou gaan, het ging wel over zo'n beetje de helft van de collectie. Inmiddels ben ik er van overtuigd dat er een geest van dood en perversiteit zit achter het geweld en de seks die door allerlei films en series centraal staat.  Zo worden we langzaam maar zeker vergiftigd onder het mom van (onschuldige) ontspanning en entertainment. Jaren was vond ik het heerlijk om detectives,  te kijken  maar ik begon me er steeds ongemakkelijker bij te voelen. 

Wat laat ik door de poorten van mijn ogen en oren binnen komen, waar ik naar kijk en luister word geëtst op  mijn geestelijke harde schijf en zal daar voor altijd blijven staan. Maar God....ik ben zo dankbaar dat Hij vergeeft als wij onze zonden belijden zegt 1 Johannes 1:9 "Als wij onze zonden belijden : Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid." 

Spreuken 4:23 zegt Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." Ik wist dat een keuze moest maken die consequenties zou hebben. Ik ben gaan bidden en heb mensen gevraagd hierin met mij te staan in gebed. Ik geloof namelijk dat wijsheid ook heel belangrijk is, zeker als het om de huwelijkspartner gaat, in dit geval mijn man, waarvan ik weet dat God ons bij elkaar heeft gebracht. Dat Hij mij door Zijn Geest veranderd betekend niet dat Hij iets doet dat dat heilige verbond dat het huwelijk is, zal schaden. Ik heb gebeden : Heer dit is van U, dat weet ik, maar dan moet U maken dat mijn man hierin ook meegaat. En dat is precies wat Hij deed. 

Zacharia 4:6 zegt "Daarop antwoordde Hij en zei tegen mij: Dit is het woord van de Heer tegen Zerubbabel: Niet door kracht of door geweld, maar door Mijn Geest zegt de Heere van de legermachten." En dit is precies wat ik heb zien gebeuren, zonder één ongetogen woord ging mij man hierin mee. Hij zei te zien dat ik veranderen en weet ook hoe dat komt en wil niet dat ik dan dingen "moet" kijken die ik niet wil. Zo soepel had ik het niet verwacht - niet dat ik iets enorm heftigs verwachtte hoor want ik heb een hele lieve, nuchtere, rustige man - maar dit was echt boven mijn verwachtingen. Ondertussen sprak God steeds tot mij met stukjes van de woorden uit Jesaja 41:10 uit de AMPC vertaling die ik op muziek had gezet en vooral de dikgedrukte letters "Fear not (there is nothing to fear) for I am with you, do not look around you in terror and be dismayed, for I am your God.(Ik ben jou God) I will strengthen and harden you to diffeculties, yes I will help you, yes I will hold you up and retain you (Ik zal je omhoog houden en behouden), with My (victorious) right hand of righteousness and justice." Dit was zo bijzonder.

Ik ben God zo enorm dankbaar voor Zijn liefde, voor het werk van Heilige Geest in mij en in mijn man, voor de liefde van mijn man. Ik heb alles uitgezocht en in vuilniszakken gedaan wat weg moest - heel bewust heb ik er voor gekozen om dingen die ik als belast ervaar niet door te gaan verkopen en er anderen mee te belasten - en samen hebben we het afgevoerd. Ik voelde me een stuk lichter na deze opschoon-actie, en zo blij en dankbaar, maar er kwam ook een enorm stuk vrede en rust.  

Dank U wel Papa, dat U zo'n goede Meester bent, dat ik Uw kind ben, maar ook Uw "lijfeigene", ik vind dat wel een mooi woord, met mijn lijf, het lichaam dat U mij gegeven hebt wil ik U dienen en Uw leiding volgen. Op die manier zal ik alles zijn wat U voor ogen had met mijn leven toen U mij weefde in mijn moeders schoot (Psalm 139) Ik ben zo blij dat U mij rein en heilig wil hebben voor Uzelf en dat U de bereidheid in mijn hart en in de harten van de mensen die erdoor geraakt worden in mijn naaste omgeving uitwerkt. Achteraf zag ik hoe U hier al een hele tijd naartoe aan het werken bent geweest, in mij, en ik denk ook in mijn man. Papa U weet wat U doet. U bent zo goed.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

De ladder op klimmen

Ik kauw nog even verder op wat ik las in Van kramp naar kracht, dit boek maakt heel veel in mij los, wat ik daar lees resoneert met Gods Geest in mij die al zoveel dingen eerder in mijn proces heeft aangetipt, maar ook hele diep weggestopte herinnering nieuw leven in lijkt te blazen.  De schrijver Merlin Carothers verteld over een beeld wat hij van God krijgt over de lucht die heel mooi en vol licht is. Daarboven een zwarte compacte zwarte wolk waarachter je niets kan zien. Een ladder vanaf de grond rijkt tot in de zwarte wolk. Mensen staan te wachten op hun beurt om die ladder te beklimmen omdat ze hebben gehoord dat er boven die zwarte wolk nog veel mooier zou zijn. Iemand klimt snel omhoog en bereikt al snel de zwarte wolk maar die persoon valt naar beneden. In de wolk was ie alle gevoel voor richting  verloren. Uiteindelijk mag de schrijver zelf naar boven klimmen, in de duisternis van de wolk kon hij de macht ervan voelen, Stap voor stap ging hij door en ineens zag hij het helderste licht dat hij ooit gezien had. Zolang hij naar het licht keek kon hij zonder problemen op de zwarte wolk lopen, als hij naar de wolk ging kijken zakte hij er doorheen. 

God legde hem uit dat het onderste licht het gebied is waar vele christenen in leven en dat heel normaal vinden. De ladder is de ladder van lofprijzing. Mensen die hun geloof verliezen glijden terug en bezeren anderen die de hoop koesteren een weg te vinden om voortdurend in vreugde en lofprijzing te leven.  Degene die door de moeilijke periode (zwarte wolk) heenkomen bereiken een nieuwe wereld en worden zich ervan bewust, dat het leven dat ze eerst als normaal beschouwden niet te vergelijken is met het leven dat Ik bereid heb voor degene die Mij prijzen en geloven dat Ik zorgvuldig over hen waak.

Bij de ladder moest ik gelijk denken aan Jacob en een blog wat ik schreef over je geen zorgen maken : Stop worrying ! Als we ons zorgen maken is er geen ruimte voor dankbaarheid en lofprijs en aanbidding. Je kan niet God groot maken en je zorgen maken tegelijk. Door de zwarte wolk heen zei me iets over volharden, mijn thema dit jaar. 

Als beschrijving van het gebied boven die zwarte wolk verwijst de schrijver naar Efeze 1 en 2. Ik vind de verzen 17-23 van hoofdstuk 1 een heel mooi gebed wat ik ook regelmatig bid, Heer geef mij een Geest van wijsheid en openbaring in het kennen van Hem, verlichte ogen van mijn verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen. Wij mogen vragen, we mogen leergierig zijn, de Bijbel roept er ons toe op. Zo bid ik ook regelmatig : Heer open mijn geestelijke ogen en oren, ik wil alles horen en zien wat U me wilt laten horen en zien, ik wil U dieper kennen, naar het Licht blijven kijken.

Die ladder van losprijzen, dankbaar zijn, God danken ook voor de moeilijke dingen is voor mij een proces van bewust worden, bewust kiezen, hoe vreemd het ook klinkt het gewoon te doen en niet één keer maar het te blijven herhalen. Het viel me op dat je zo heel makkelijk de hele dag momenten hebt dat je loopt te bidden zoals 1 Thessalonicenzen 5:17 ons oproept te doen. Wat is er veel om God voor te danken door de dag heen, en ja als ik erin volhard word ik er blij van. Wat ik ook merkte is dat het me door die moeilijke momenten heen help.

Degene die me al een tijdje volgen weten van mijn weg met eten die niet altijd vlekkeloos is. In mijn zoeken en stoeien met dit alles kwam ik een filmpje tegen van Cornelis van der Dussen waar hij spreekt over Alles werkt mede ten goede Hij zei iets heel moois : bevrijding (maar ik denk dat dat ook voor genezing geld)  is ook een groeiproces, verandering van denken, jij moet in je denken de baas worden. Dat deed me denken aan de blog : Regeren. Ik wist dat God me vroeg, durf je dat laatste stuk ook met Mij te gaan, je angst dieper loslaren, je dieper aan Mij overgeven, je helemaal laten doordrenken, soaken in Mijn Heilige Geest Ik schreef daar al wat over in de blog Knipoogje (vervolg) er is maar één manier, mijn oog alleen maar op Hem gericht houden.

Vaak ging het minder met eten als ik niet alert was op wat er bij mij vanbinnen gebeurde als reactie op wat ik las of keek, als ik doorstoomde in plaats van even stil stond en de tijd nam om goed te kijken wat er bewoog en wat het me wilde zeggen. God leerde me om dan gewoon even te stoppen met waar ik mee bezig was en heel bewust Hem te gaan danken dat er iets in me roerde, Hem danken dat ik het niet wist, Hem danken dat ik de neiging had om te gaan eten, Hem danken dat mijn lijf eng aanvoelde, Hem danken dat Hij het wel wist, Hem danken dat Hij het verlangen in me had gelegd om hier met Hem doorheen te gaan, Hem danken dat mijn volwassen Danielle weet dat Hij te vertrouwen is, Hem te danken dat Hij mijn kracht is. Dan ging ik heel bewust muziek luisteren en meezingen, Hem grootmaken, net zo lang tot ik weer rustig werd. 

Het vroeg en vraagt en zal altijd volharding blijven vragen denk ik, niet verslappen. Bewustzijn, bewust kiezen om actief te rusten in, en mezelf over te geven aan Hem.

Toch is een leven van  lofprijzing en aanbidding geen truckje.  Het is niet zo van : Als ik dat doe zorgt U dat alles wordt opgelost. Het leven van lofprijs en aanbidding draagt ons door het leven heen, wat de omstandigheden ook zijn. Met dat ik dit schrijf bedenk ik me dat ik dat in het leven van mijn moeder ook heb gezien, ze strekte zich daar met vallen en opstaan naar uit. God kan werken in een dankbaar hart dat voor Hem open staat, dat op Hem gericht is, Hij kan het reinigen en heiligen van foute motieven en een dubbele agenda. Het is sterven aan jezelf en Hem in en door  jou laten leven, jij word minder, Hij wordt meer, zoals Johannes 3:30 zegt "Hij moet meer worden , maar ik minder"

Openbaring 19:5-6 "En er kwam een stem uit de troon, die zei : Loof onze God, al Zijn dienstknechten, en die Hem vrezen, kleinen en groten ! En ik hoorde zoiets als een geluid van een grote menigte en als een gedruis van vele wateren en een geluid als van zware donderslagen : Halleluja, want de Heere, de Almachtige God, is Koning geworden." 

Hem komt altijd al onze lof en eer toe, ongeacht onze omstandigheden. Nee dat is niet altijd makkelijk, klinkt niet altijd logisch. Voor mij is het een keuze geworden en daar moet ik mezelf nog wel eens aan herinneren moet ik er eerlijk bij zeggen. Als dit Zijn manier is dan wil ik op Zijn manier leven, Hij is mijn maker, Hij kent mij beter dan wie dan ook, zelf beter dan ik mijzelf ken. 

Ik vond het best spannend om hier over te bloggen want ik realiseer me dat het flink kan prikkelen en ervoor kan zorgen dat het bij de lezer de stekels overeind kan zetten, dat is alles behalve mijn bedoeling geweest. Naar Gods opdracht heb ik alleen gedeeld wat Hij deed en doet in mijn leven. Het is mijn interpretatie, mijn weergave van mijn beleving van mijn leven met Hem. Het boek is nog verkrijgbaar en absoluut de moeite waard om Zijn verslag uit de eerste hand zelf te lezen en laat Heilige Geest Zelf jouw laten zien wat Hij daardoor tot je te zeggen heeft. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Leren herkennen

Al een tijdje kom ik in m'n blogs steeds weer terug op het leren omgaan met emoties, iets wat daar bij mij stevig mee verweven is is is mijn eetgedrag. Op een gegeven moment begon ik in te zien dat er een moment is waarin ik mij om de een of andere rede niet meer veilig voel en dan trekt daar het eten. Toen ik erom begon te bidden of God die wortels bloot wilde gaan leggen begon ik steeds vaker die momenten te herkennen. Ik heb ontdekt dat het heel belangrijk is die momenten te herkennen, ze er te laten zijn en er dan bij stil te staan om gewoon even te tijd te nemen om te kijken wat er speelt en te beslissen hoe ik daar op ga reageren. Toch is het niet altijd zo makkelijk om te verklaren, zeker niet als het gaat om iets uit het verleden wat getriggerd word. Iets wat nu gebeurd kan onbewuste herinneringen oproepen. 

Ik merk dat ik God zo nodig heb om inzicht in mijn eigen gedrag te krijgen en er op een goede manier op te reageren, op een manier waar ik verder mee kom, op Zijn manier op te reageren. Wat vooral belangrijk was om te ontdekken was wat mijn daden voor effect hadden in de geestelijke wereld. 

Wij zijn een geest, onze geest is onze ware ik, we hebben een ziel en wonen in een lichaam. Onze geest is opnieuw geboren en één geest geworden met Gods Geest. Onze ziel en lichaam zijn niet opnieuw geboren en leven nog vanuit de vleselijke verlangens en dat beperkt ons. Als ik door pijn vanuit mijn vlees reageer beperk ik mijzelf/mijn geest. Omdat ik niet vroeg genoeg herken wat er gebeurd ben ik al op de vlucht geslagen voor ik er erg in heb en heb ik in de geestelijke wereld bevestigd wat ik helemaal niet wil bevestigen namelijk dat Jezus niet genoeg is, dat ik niet op Hem (kan) vertrouw om voor mij te zorgen, en stem ik in met de leugens van satan. Dit klinkt heel stevig en natuurlijk is dit niet wat ik wil maar vanuit mijn beperkte vlees gebeurd dit. Toen ik me dit ging realiseren zag ik in hoe belangrijk het is om die momenten waar het begint te wringen te herkennen en ze heel serieus te nemen.

Johannes 10:10 zegt "De dief komt alleen maar om te stelen, te slachten en verloren te laten gaan, Ik ben gekomen opdat zij leven hebben en overvloed hebben" En in Mattheüs 28:18 staat "En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei : Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde." Als Jezus alle macht heeft, heeft de dief (de satan) dus helemaal geen macht, en dat is iets wat ik me nog niet genoeg realiseer. Ja met mijn verstand, maar mijn hart/ziel waar mijn emoties onderdeel van zijn niet. Hij heeft alleen de macht die wij hem geven, en dat geven doen we door vanuit ons vlees te handelen in plaats vanuit onze wedergeboren geest. Toen dat beter tot me door begon te dringen begreep ik dat er iets moest gebeuren in de manier waarop ik reageer op pijn die onbewust mij triggert. Het werd tijd die momenten te gaan herkennen, dat is een groeiproces en daar zit ik nog steeds in.

Zijn deze lessen of misschien wel testen/beproevingen makkelijk : nee, alles behalve, maar ik heb iets ontdekt wat me heel veel moed geeft. Het hoort bij het leven van groei. We zijn geneigd alles wat negatief of moeilijk is in de schoenen van de duivel te schuiven, maar de Bijbel leert ons ook dat God ons test, vaak zijn ook gewoon de dingen van het leven een test. Hoe ga je er mee om ?  Je ontdekt wat er werkelijk in je hart is door hoe je er op reageert. Het mooie is dat je bij God net zoveel kansen krijgt als dat je nodig hebt, maar het is voor Hem en jezelf wel fijn als je een keer slaagt, dan ben je klaar voor het volgende niveau. Dat is groeien, stapje voor stapje, en hoe meer jij ontwikkeld hoe meer Hij je kan toevertrouwen. Ook ik zou graag horen wat Jezus in Mattheus 25: 23 zegt "Zijn heer zei tegen hem : Goed gedaan, goede en getrouwe dienaar, over weinig bent u getrouw geweest, over veel zal ik u aanstellen, ga in, in de vreugde van uw heer." Overwinningen daar wordt je blij van, ik wel. 

Ik ben al enorm dankbaar dat ik heb geleerd mezelf niet meer te veroordelen als ik de mist in ga, vriendelijker voor mezelf te zijn, meer begrip te tonen aan mezelf. Ik vind het zo bijzonder hoe Papa me steeds weer een stapje verder helpt om iets eerder te herkennen. Ja Hij wil dolgraag dat ik groei, maar Hij dwingt me niet, Hij forceert niet, Hij moedigt liefdevol en soms wat steviger aan omdat Hij ziet dat ik het zou kunnen. En dan moet ik weer denken aan een zin van Henk Binnedijk die regelmatig in me op komt : Ik vraag niets van je, Ik bied je iets aan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem  

Wat als...

Jaren heb ik geworsteld met mijn "taak" om zorg te dragen voor..... Vanaf mijn jeugd was dat mijn moeder, later m'n beide ouders. Toch zei ik als jong meisje al dat ik bejaardenverzorgster wilde worden. Blijkbaar had ik toen al iets met oudere mensen, ook al weet ik niet precies waar dat vandaan kwam, wat me nou juist in de behoeftige oudere aantrok.

Na de huishoudschool heb ik de INAS gedaan, eigenlijk alleen omdat ik nog leerplichtig was en je moest toch wat. In het laatste jaar had je drie stages, ervaring opdoen in de praktijk. Aan twee daarvan heb ik nog herinneringen en beide toonde aan wat ik niet wilde of waarvan ge zegt werd dat het niet een sterk punt was van mij. Eén van de stages liep ik in een verpleeghuis en dat bleek al snel niets voor mij te zijn. Een mevrouw die net als mijn moeder een klompvoet had triggerde enorm bij mij, ik trok het niet om voor haar te zorgen. De situatie was te confronterend denk ik, dit was niets voor mij. Het deed m'n weinige zelfvertrouwen niet goed. De andere was een stage in een bejaardenhuis, en hoewel ik het contact met de oudere mensen enorm leuk vond, werken in teamverband ging me niet zo goed af was de beoordeling, en ik kreeg het advies iets anders dan werken in een tehuis te kiezen.

Na dat ik niet meer leerplichtig was heb ik werk gezocht bij een thuiszorg organisatie die gericht was op oudere nog thuiswonende mensen die hulp nodig hadden en daar voelde ik me als een vis in het water, het bedrijf, de mensen waar ik mocht werken en ik waren tevreden. Het was op een gegeven moment zelfs zo dat ik geplaatst werd bij iemand waar al heel wat collega's weg waren gegaan omdat ze niet zo goed met deze meneer overweg konden, maar ik kon het prima met deze man vinden en daar was m'n leidinggevende erg blij mee. Er was eindelijk een match waar iedereen blij van werd en dat is wat je het liefst wil.

Toen ik op m'n 20e trouwde stopte ik met werken, en deze meneer vond het erg jammer dat ik wegging en ook ik vond het jammer hem weer te verlaten. Ik heb mooie herinneringen aan mijn tijd bij hem. Nu ik niet meer thuis woonde nam ik de zorg voor het huishouden van mijn ouders op me. Mijn moeder wilde liever geen vreemden meer in huis, dat kon ze niet meer aan, dus nam ik het op me. Ook toen we vanuit Rotterdam naar Delft verhuisde vanwege het werk van mijn man bleef ik dat twee keer per week doen. Nadat onze kinderen waren geboren en naar school gingen wilde ik wel weer wat buiten de vier muren van m'n eigen huis doen en rolde ik door het werk van mijn man (de huismeester is een bekend gezicht dus hij kreeg wel eens de vraag van oudere bewoners of hij niet iemand wist die kon helpen in het huishouden) weer in soortgelijk werk als wat ik voor mijn trouwen deed. Ik vond het leuk, dicht bij huis en te doen binnen de schooltijden van de kinderen, het gaf me een gevoel van vrijheid, een zakcentje voor mezelf verdienen deed me goed.

Na de dood van mijn vader in 2003 werd het me te veel en wilde ik het liefst stoppen met al dat zorgen, ik was er zo klaar mee, maar zo was ik niet opgevoed, stoppen kon niet in mijn gedachten. Tot mijn man zei : Dan stop je er toch mee ? Dat verblufte me. Kan dat dan ? Mag dat ? Op een natuurlijke manier vielen er ineens wat adresjes af en ik heb maar één iemand af hoeven zeggen (ik maakte daar voor een oudere vrouw het huis van haar zoon schoon, dat was eigenlijk niet wat ik wilde, poetsen in een leeg huis) Ik besloot naast de zorg voor mijn moeder die alleen maar intensiveerde, één adresje te houden. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen deze twee lieve dames te laten zitten. Inmiddels is het nog maar één vrouwtje en loop ik daar nu zo'n 22 jaar over de vloer en is het van 1 ochtend in de week en later ook de boodschapjes uitgegroeid naar mantelzorg, 2 x per dag, 7 dagen per week. Dit is zo kostbaar om te mogen doen. God heeft hierin zoveel pijn van de zorg van mijn ouders genezen, heel bijzonder. Het is een relatie die twee kanten op werkt, ik heb heel acceptatie van deze vrouw ervaren en ook veel van haar geleerd.

Naast deze mevrouw bezorg ik al weer bijna 16 jaar 2 dagen per week met veel plezier een paar uurtjes post. De kinderen gingen inmiddels al weer ruim 6 jaar geleden kort na elkaar de deur uit en kreeg ik nog meer ruimte voor mezelf en om mijn tijd zelf in te delen. Toen God mij Pasen 2016 bijzonder aanraakte had ik die tijd en ruimte nodig om te genezen, trauma verwerking en wennen aan de nieuwe Danielle kostte bakken energie, en ik had alle tijd en ruimte om die te nemen, daar ben ik heel dankbaar voor. 

Na een aantal jaar begon ik wat te zoeken naar wat God nu eigenlijk voor me had, wat was Zijn taak voor mij hier op aarde, wat had Hij in mij gelegd wat ik mocht ontplooien en waarin ik iets van Zijn liefde mocht laten zien ? 

Vorig jaar kwam daar de mogelijkheid om één dag in de week voor één van onze kleinkinderen te gaan zorgen, ook dat was weer een stuk genezing. Ik schreef daarover in de blog Het verlorene herstelt. Zo raakte mijn week al aardig vol, en ik kon het. Ik had nog één dag ruimte en eigenlijk beviel het me wel zo. Een paar maanden geleden kwam er een vraag van een oudere vrouw die me heel dierbaar is en wie hulp nodig had. Ik kon niet weigeren, maar ik begon me wel af te vragen : Doe ik dat omdat zij het zo graag wil dat ik het doe ? Doe ik het omdat ik haar zelf zo graag wil helpen ? Of doe ik dit omdat ik weet dat God me hierin leidt en eigenlijk zou ik dat de meest doorslaggevende rede voor mij moeten zijn. Het bleef bij me malen tot de ochtend dat ik voor het eerste op deze basis naar haar toe zou gaan.

Wat als het Gods zorgzaamheid is die Hij in mij gelegd heeft ? Wat als Hij me juist een hart voor deze mensen heeft gegeven om hen te zegenen ? De Bijbel leert ons eerbied en respect voor de ouderdom, schat de mensen met een hoge leeftijd op waarde. Mijn gebed is al een tijdje : Heer geef mij een hart dat klopt voor dat waar Uw hart voor klopt, geef mij Uw bewogenheid, laat mij zien wat U ziet, hoe U naar dingen kijkt. Wat nou als dit nu precies is wat God wil dat ik doe voor Hem, dienen, zegen en tot zegen zijn en ondertussen zelf enorm gezegend worden, want dat ik wat ik woord door deze twee pareltjes van vrouwen. Toen ik me dit realiseerde heb ik gehuild en heb ik me verwonderd, God geeft je een taak / opdracht / bestemming, hoe wil je het benoemen, waarin je Hem mag weerspiegelen en het gaat je zo natuurlijk, als vanzelf af, gewoon omdat het je op het lijf geschreven staat, het zit je gewoon in je genen omdat Hij je ze geschapen heeft. Is dat niet bijzonder. 

Juist dat waar ik ook jaren mee heb geworsteld, me tegen heb verzet, daar zie ik nu de waarde van in, het voelt goed, het is zo bijzonder om te mogen doen. God heeft hen die het niet makkelijk hebben in het leven omdat ze niet alles meer kunnen door ouderdom op het oog, Hij ziet ze, ze zijn kostbaar voor Hem en zet daar iemand naast die Hij daar speciaal voor toegerust heeft. Mijn week zit nu "vol", elke dag heb ik een paar uurtjes werk, en ik geniet ervan.

Toch probeerde ook zorg zich meester van me te maken : is het niet wat veel, wat als je het niet volhoud, nu heb je helemaal geen tijd meer voor jezelf. Nee leugenaar, ik ga mijn oren niet naar jou gelispel laten hangen. God stelt mij in staat om te doen waar Hij mij voor geroepen heeft. Het is zo fijn om een ander blij te maken, de dankbaarheid van deze twee vrouwen is balsem voor mijn ziel, is zo genezend. Er zijn nog genoeg uren per dag over die ik zelf kan invullen, ik vind het juist fijn dat het er wat minder zijn geworden, ik heb elke dag een doel. God is zo goed en Hij weet precies wat die ander en ik nodig hebben en maakt er een mooie mix van waar ik maar ook zij van mogen genieten.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Goed voelen

In mijn vorige blog zei ik al dat ik het idee heb dat ik in een versnelling terecht ben gekomen en dat vind ik best pittig, vooral op het gebied van emoties. Ik heb dat altijd hele moeilijke dingen gevonden en probeerde me er zo min mogelijk mee bezig te houden.

Op de blog  Regeren kreeg ik een lieve reactie van de schrijfster van een blog die ik al heel lang volg : Waardevol en Uniek en zij tipte mij het boel Goed Voelen van Harry van de Pol & Michelle Dusseldorp en ik wist gelijk dat ik dat boek moest aanschaffen. Kort daarvoor had ik van iemand anders het boek Leef gelukkig zonder zorgen van Dale Carnegie (alleen nog tweedehands te krijgen) aangeraden gekregen, en ook daarvan wist ik dat ik het moest lezen. Toen ik aan dit laatste boek begon dacht ik even : hoe kom ik hier doorheen ? En bij het boek Goed gevoel was mijn eerste reactie : dit is voor professionals, niet voor mij. Maar wat ik las kwam enorm binnen, hier werd precies uitgelegd wat ik jaren heb gedaan om mijn emoties zo ver mogelijk weg te stoppen en te negeren, doen alsof ze er niet waren, tot ze niet meer te houden waren en ze eruit knalde op een manier die niet zo prettig was, voor mezelf maar zeker ook niet voor mijn omgeving.

Ik wist ook dat ik deze twee boeken tegen elkaar in moest gaan lezen en toen ik dat ging doen kwam er heel veel los. Het bijzondere was dat ik enorm moe werd van het lezen en behoorlijk begon te gapen als ik las. M'n hersenen werden flink aan het werk gezet om alles te verwerken, er kwam ook heel veel herkenning los, allerlei flitsen van situaties waarop wat ik las van toepassing was, heel confronterend.

Ik herinnerde dat God mij eens gezegd had dat Hij mij geschapen had met emoties, en dat ik ze daarom ook niet af moest wijzen want dan wees ik iets af wat Hij geschapen heeft en mij gegeven heeft als een cadeau. Ik realiseerde me dat Hij het ook fijn zou vinden als ik blij zou willen leren zijn met dat cadeau en er mee zou om leren gaan op de manier zoals Hij het bedoelt had, om me te helpen. De subtitel van Goed Voelen is dan ook : Emoties voor je laten werken. 

De beschrijving die Michelle geeft dat wij hier de uitdrukking : als een kip zonder kop rondrennen in praktijk brengen als een kop zonder kip rondrennen. We leven vanuit ons hoofd, alles beredenerend, verklarend en voelen daar doen we niet aan in onze maatschappij. En toen dacht ik : en als de emoties zo hoog oplopen worden we er helemaal in meegesleurd en wordt de kop op non-actief gezet. Beide systemen werken niet. God heeft een mens als geheel gemaakt en ik mag leren beide te waarderen en op waarde te schatten en beide in te zetten, ze kunnen heel goed samenwerken als ikzelf de regie neem en regeer. 

God had met dit proces al een begin gemaakt, maar zoals ik al vaker heb ondervonden in mijn weg van leren leven en herstel, het was tijd voor een nieuw niveau. Aan de ene kant ben ik dan blij dat God zegt : kom we gaan een stapje verder, maar aan de andere kant is het ook een hele uitdaging want het betekent de situatie weer recht in het gezicht aankijken en de confrontatie aangaan, maar in dit geval vind ik dat een hele lastige. 

Ik moest de strijd opnieuw aan met mijn neiging om te vluchten omdat de vrees paniekerig  me om het hart sloeg en dat was nou net de emotie waar God met me mee aan de gang wilde.

Dat ik tegelijk ook het diepere herstel van mijn levensvreugde begon te zien deed me heel goed, die emotie onder ogen komen was een stuk minder lastig.  Het onder ogen gaan zien van dat je het soms gewoon even niet weet en dat dat er ook mag zijn was ook heel erg wennen, maar eigenlijk was dat ook wel fijn om te leren. Dat betekent ook dat ik niet altijd de controle hoef te hebben, dat ik mag weten dat Hem niets uit de hand loopt en dat ik mijn Papa God dieper mag vertrouwen, dat ik mag weten dat ik in de kern in alles volkomen afhankelijk ben van Hem, dat vind ik ook mooi om te ontdekken en mezelf daarin te oefenen. 

Gelukkig gaf God mij een cadeau. Deze vrouw doet de opleiding voor coach bij Groundwork  en voor haar opleiding moet zij gesprekken voeren en ik ben er daar één van geworden, zo mooi hoe God dat heeft geleid, hoe Hij dan even iemand een poosje naast je zet om je een steuntje in de rug te geven en daar ben ik enorm dankbaar voor want dit vind ik een van de lastigere onderdelen op mijn weg van herstel en groei.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Stop worrying !

Maak je geen zorgen !

Een opdracht die heel vaak uit Gods mond komt in de Bijbel.

Verblijd je in de Heer, een andere opdracht uit de Bijbel die staat in Filippenzen 4:4 "Verblijd u altijd in de Heer; ik zeg het opnieuw: Verblijd u."

Als je het ene doet : je verblijden in Hem, blijft er geen ruimte meer over om je zorgen te maken.

Voor 2020 gaf God mij het woord vertrouwen en al snel ontdekte ik dat Hij niet het vertrouwen bedoelde wat ik tot dan kende, maar dat Hij het op wilde voeren, dieper, volgend niveau, stapje erop, en nog een stapje, groeiend vertrouwen, een groter gebied waarin Hij mij vroeg Hem te vertrouwen.

Toen ik hier laatst zo over nadacht moest ik denken aan de ladder in de droom van Jacob, dat maakte dat ik het opzocht in de Bijbel, omdat ik dan wil weten wat er echt staat en wat God me ermee wil zeggen. Ik geloof dat als ik de Bijbel open en Hem vraag me te laten zien wat Hij tegen me wil zeggen ik iedere keer weer iets zie wat me op dat moment raakt. Gods Woord is Levend en Krachtig en spreekt door Zijn Geest tot onze geest die gevuld is met Zijn Geest. Ik vind dat zo geweldig, er is niets doods aan dat eeuwenoude boek, het is vandaag de dag nog net zo springlevend als op de dag dat God het inspireerde. Ik hou van dit Boek.

Genesis 28:12-15 "Toen droomde hij, en zie, op de aarde was een ladder geplaatst, waarvan de top de hemel raakte, en zie, de engelen van God klommen daarlangs omhoog en omlaag. En zie, de Heere stond boven aan die ladder en zei: Ik ben de Heere, de God van uw vader Abraham en de God van Izak; dit land waarop u ligt te slapen, zal ik u en uw nageslacht geven. Uw nageslacht zal talrijk zijn als het stof van de aarde en u zult zich uitbreiden naar het westen, het oosten, het noorden en het zuiden. In u en uw nageslacht zullen alle geslachten  van de aardbodem gezegend worden. En zie, Ik ben met u, Ik zal u beschermen overal waar u heen zult gaan, en Ik zal u terugbrengen in dit land, want Ik zal u niet verlaten, totdat Ik gedaan heb wat Ik tot u gesproken heb !"

Woorden die er voor mij uitsprongen waren: uw nageslacht en Ik zal u niet verlaten tot ik gedaan heb wat Ik tot u gesproken heb.

God heeft belooft dat Hij ons nageslacht zal zegenen en daar mogen we ons aan vast houden, Hij is bij ons en zal doen wat Hij gesproken heeft.

Wat ik in de wachttijd moet doen is Zijn opdrachten opvolgen, me geen zorgen maken en Hem groot maken.

Ik vond een filmpje (in het Engels) van een R.W Schambach, een man die groot gebruikt is door God. Met klare taal sprak hij over triomferen over je omstandigheden, de  is zeker de moeite waard is om er de tijd voor te nemen om te beluisteren.

Om je geen zorgen te maken is het broodnodig om je denken te vernieuwen, dat gebeurd door je gedachten te vullen met het woord van God. Het vraagt om hele duidelijke keuzes waar je je gedachten laat gaan, bewustwording van je denken. Ik vind het zo mooi wat deze man zegt: je zorgen maken is verkeert denken. 

Aandacht geven aan dingen die er nog niet zijn maar die nog moeten komen, en door het aandacht te geven trekken we het naar ons toe.

Daarom staat er een paar verzen verder in dezelfde brief "Verder broeders, al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, als er enig deugd is en als er iets prijzenswaardig is, bedenk dat."

Je zorgen maken is niet rusten in Hem.

Vanuit de plaats van rust in Hem, intimiteit, komt al het goede dat God voor ons heeft, je bent een kind van God en Hij zegt: als je doet wat Ik zeg zijn alle zegeningen van Abraham voor jou, je kan ze vinden in Deuteronomium 28:1-14. Mag je je dat wel toe-eigenen ? 

Ja, want Galaten 3:9 zegt "Daarom worden zij die uit het geloof zijn, gezegend samen met de gelovige Abraham." 

God is een goede Vader en Hij zorgt voor Zijn kinderen en hun nageslacht, de zegen die op Zijn kinderen rust zal ook hun nageslacht raken. In een gezonde relatie vertrouwd een kind z'n vader blindelings. Als de relatie tussen ons en onze hemelse Vader niet gezond is, wij Hem niet volledig vertrouwen, ligt dat niet aan Hem maar aan ons. Naarmate wij Hem meer en dieper gaan vertrouwen omdat Hij ons heeft laten zien dat Hij betrouwbaar is zal er meer genezing en herstel in ons leven komen en zal dat onze relatie met onze Vader ten goede komen. 

Maar het begint met een keus, een keus om Hem je Vader te laten zijn, je Vader te vertrouwen, ervoor te kiezen Hem te bedanken voor je ook nog maar iets ontvangen hebt, je Vader toestaan op alle terreinen van je leven betrokken te zijn, een keuze om je geen zorgen meer te maken, om Zijn waarheid tegenover de leugens van de boze te zetten, om je niet meer te laten bestelen, om Vader groot te maken, om alles met Vader te bespreken en het dan bij Hem te laten. 

Vader wil geeft ons alles wat we nodig hebben, ook rust te midden van moeilijke dingen, maar het is onze verantwoordelijkheid het in ontvangst te nemen en er mee aan de gang te gaan.

Het is niet iets wat je zo even doet, het is een groeiproces, het is volhouden, volharden, doordrukken en ik heb besloten dat te willen ontvangen wat Vader voor me heeft en met niets minder meer genoegen te nemen.

Aan Hem, Vader God zal het niet liggen, het ligt altijd aan mijn gedachten over Hem. M'n gedachten vernieuwen gaat door tot de dag dat ik bij Vader zal zijn. Elke dag krijg ik nieuwe hersencellen en die cellen moeten gevuld worden, en als ik dat niet bewust doe dan gebeurd het onbewust, maar dan worden ze niet gevuld met waar ik voor kies, ook hier dus weer de keus en een verantwoordelijkheid.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Ik stel je in staat

Een tijdje geleden schreef ik in de blogs Gerechtigheid  en Het verlorene herstelt Hoe God ging herstellen wat van mij gestolen was. Maar daar bleef het niet bij. God is zo goed, Hij doet geen half werk. 

Nadat ik als 16 jarig meisje door God in mijn nek werd gegrepen tijdens een tienerkamp van "In de Ruimte", en ik mijn eerste bijzondere ervaring had waar ik wist : dit is God, dat kan niet anders. Verschillende mensen hebben mij in de tijd daarna gevraagd wat er gebeurd was want ik was veranderd. Wat er was gebeurd was dat God mij had vervult met Zijn heilige Geest en dat ik in tongentaal sprak, ook al besefte ik zelf maar half wat dat inhield. Daarna begon er een verlangen te groeien om een Bijbelschool te volgen, maar om allerlei redenen is het er nooit van gekomen. Altijd waren er redenen waarom ik daar niet fysiek heen kon omdat ik andere verplichtingen had. 

Nadat God mij in 2016 bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar Gods woord, ik beschreef dat in deze blog Honger naar Gods woord, in de blog Geheeld vertel ik hoe God zelfs een trauma wat daar achter zat genas tot mijn grote verwondering, omdat ik me niet bewust was dat het zo diep zat.

God gaf me voor 2020 het woord vertrouwen en Hij gaat daarmee steeds dieper. Van een lieve vriendin had ik vorig jaar het boek Vol blijdschap vertrouwen gehad, maar van lezen was het nog niet gekomen, tot God me eraan herinnerde en zei : Ik wil dat je deze gaat lezen. Eerlijk gezegd sputterde ik een beetje : Heer ziet U die berg met half gelezen boeken naast m'n bed ?  Maar het gevoel bleef en ervaring heeft me geleerd dat ik het dan beter kan gaan doen want binnen een paar bladzijden weet ik waarom. 

In die tijd vielen er ineens heel veel dingen op z'n plaats voor mij, zoals ik in m'n blog Ontdekkingstocht beschreef begon ik een idee te krijgen van waar Hij mij in dit leven voor wil inzetten. Ik ben zo verwonderd over wat Hij ziet in mij. Ik vond mijn doop-profetie terug (ik was 10 toen ik gedoopt werd door onderdompeling omdat ik het zelf heel graag wilde, ook al werd er getwijfeld omdat ik nog zo jong was)  en verschillende dingen daaruit kwamen heel erg binnen toen ik het terug las. Een van de zinnen was : Ik zal jou verstand geven om te leren wat je leren moet.  Ik had niet zo'n hoge pet op van mijn leerkwaliteiten, Door dyslexie bleef ik een keer zitten en werd de huishoudschool geadviseerd i.p.v. de mavo, en daarbij ik zou waarschijnlijk toch trouwen en moeder worden, dan hoefde je niet te studeren, daar was ik te dom voor was mijn gevoel.  

Dit jaar kreeg ik van diezelfde vriendin het boek "Jezus aanraken" dat gratis aan te vragen is bij Frontrunners (er zit een bijzonder verhaal achter maar daar lees je in het boek meer over) geschreven door Tom de Wal. Ik ging wat op hun site kijken en ik ontdekte dat hij ook een parttime Bijbelschool heeft, en toen begon het weer te kriebelen, maar ook nu ben ik niet in staat die fysiek te gaan volgen. Er bleek ook een online Bijbelschool te zijn, gewoon vanaf de plaats die voor jou prettig is en op de tijd dat het jou uitkomt te volgen. Alles wat je nodig hebt is tijd, pen, papier en je Bijbel.
Misschien dan toch ?
Toen God de knoop doorhakte door een mogelijkheid voor mij te creëren om hier aan deel te gaan nemen en ik wist dat ik deze kans moest grijpen. Ik ben nu een paar maanden bezig en ben hier zo enorm blij hiermee. God bracht me in gedachten : Ik stel jou in staat om te leren wat je leren moet.  

Vertrouwen is absoluut het sleutelwoord in 2020 voor mij, ik leer ook heel veel van het boek van Joyce Meyer, zinnen als "We hebben macht over de vijand, satan, maar de autoriteit om die kracht te gebruiken komt alleen door gehoorzaamheid aan God." en "Je vertrouwen in God belijden is een vorm van lofprijzing. Ik vertrouw op God voor specifieke dingen, waarvan ik weet dat ze bij mij of anderen mensen spelen, maar ik vertrouw ook op Hem voor alle dingen waarvan ik me niet bewust ben." zetten me enorm aan het denken. Vertrouwen gaat heel diep, het is of God me steeds uitnodigt om een stukje verder het diepe in te gaan met Hem, het vraagt van mij een keuze, kies ik ervoor gehoor te geven aan Zijn roepstem en te gehoorzamen ? 

Vader God ik ben zo dankbaar dat U me steeds weer uitnodigt om U dieper te vertrouwen, het avontuur met U aan te gaan en dingen te doen ik nooit voor mogelijk had gehouden. Mijn verwondering voor U groeit, maar Heer, zorg er alstublieft voor dat ik nooit zal gaan denken dat ik dit in mijn eigen kracht doe, want het is allemaal allen door U, en ik wil U de dank geven die U toekomt, ik wil stralen, maar alleen als U de eer krijgt.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Hij wéét

Laatst was ik eens wat oude cd'tjes aan het draaien van Don Francisco, dat kon weer omdat ik mezelf een nieuw spelertje cadeau had gedaan omdat m'n oude al heel lang kuren had en ik het jammer vond om m'n cd'tjes niet meer te draaien. Ik wist half niet meer wat ik door de jaren heen allemaal verzameld had, zo leuk om dat weer terug te luisteren. Ik vond echt juweeltjes. Muziek uit mijn jonge jaren die veel voor me betekend heeft. Ik zat wat te puzzelen terwijl ik zat te luisteren en het lied wat ik in deze blog deel bracht me terug naar de tijd dat ik zo verlangde dat dit lied waar zou kunnen zijn voor mij. Ik voelde me toen zo alleen, wilde zo graag dat iemand / Iemand me écht zou zien en van me zou houden. Ik heb vaak bittere tranen gehuild bij dit lied, want het zei precies wat ik zo graag wilde horen maar wat ik niet durfde te geloven.

I know what you've been hearing

I've seen you hide your fear

embrassed by your weaknesses

afraid to let Me near 

I wish you knew how much I long

for you to understand

no matter what may happen child

I'll never let go of your hand

I know you've been forsaken

by all you've known before

when you've failled their expectations

they frown and close the door

But even though your heart itself

should lose the will to stand

no matter what may happen child

I'll never let go of your hand

The life that I have given you

no one can take away

I've sealed it with Mij Spirit, blood and word

the everlasting Father has made His covenant with you

and He's stronger than the world you've seen en heard

So don't you fear to show them 

all the love I have for you

I'll be with you everywhere

in everything you do

And even if you do it wrong

and miss the joy I planned

I'll never, never let go of you hand

Vader dank U wel dat U dit allemaal heel diep in mijn wezen hebt laten doordringen, dat ik me nu zo enorm geliefd mag weten en ook regelmatig mag voelen. U houd van mij, U weet alles van mij en U laat me nooit meer alleen. Dank U wel dat ik dit lied na al die jaren weer mocht horen en me het enorme verschil mocht realiseren, wat een mooi cadeau van U.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

U mag van mij houden

We herinneren ons allemaal nog wel de tijd dat COVID-19 door deze wereld begon te gaan en ons leven drastisch veranderen. 

Toch kijk ik terug op een bijzondere tijd, God was in die tijd bezig om mij meer en dieper te leren over zijn liefde voor mij. Dat deed Hij onder andere door wat ik las in het boek : Live in Love, van Wilkin van der Kamp. Hij zei dat we God toestemming moeten geven om van ons te houden, en dat sloeg in als een bom. 

Het was of God tegen me zei : Mag ik van jou houden ? 

God toestemming geven om dingen aan te raken in je leven was me niet vreemd maar ik had er nooit aan gedacht God ook toestemming te geven om van me te houden. 

Ik realiseerde me dat toestaan dat Hij van me houd ook inhoud dat ik me aan Hem toevertrouw, vertrouw met elke vezel van mijn wezen. Ik ben veilig in die liefde ongeacht de omstandigheden, die liefde maakt me dankbaar. Maar tegelijk vind ik het ook zo moeilijk om Hem toe te staan om ieder brokstukje in Zijn hand te nemen, het te keren en te keren net zolang tot we het grondig hebben bekeken en ik weet wat ik loslaat in Zijn capabele handen en Hij het kan vormen naar iets wat bruikbaar is voor Hem, iets dat Hem eer geeft, want daar was het voor bedoeld.

Ook in de tijd dat ik die liefde niet kon ontvangen hield God op die manier van mij : Agape - onvoorwaardelijk. Hij was er altijd bij.

Op een middag had ik een afspeellijst via YouTube aanstaan terwijl ik wat zat te puzzelen en toen hoorde ik een lied dat mijn aandacht trok. Een lied wat flink bij me binnenkwam.

You see the scars I try to hide

Every wound a story I have cried

You always love me, it never ends

"cause You are not an ordinary friend

What I thought would take me under

has led me back to You 

every time that I feel I'm falling apart

I give thanks for a broken heart

You're never weary of my complaints

believeing me when I am losing faith

what is shattered, You will mend

"cause Your not an ordinary friend

Every battle leaves us fragile

and every fear comes in the night

though the weight of this suffering may neven depart

I give thanks for a broke heart

And You're the fortress where I'm safe

covering the moments that I break

You never fight, You just defend

You've been the most extraordinary friend

And I will live forever, to know You as my God

my reward is to know that we're never apart
I give thanks for a broeken heart

You're the joy of my broken heart

So I'm singing a song for the One that I love

You're the joy of a broken heart

Your joy, Your joy, Your joy 

Your joy of my soul

Your joy, Your joy, Your joy 

Your joy

Thank You, thank You, 

thank You for it all

Thank You, thank You, 

thank You for it all

Thank You, thank You, 

thank You for it all

And I hear the sound of Tour voice

I feel Your breath in my lungs

I feel the joy in my bones

foreven I'll sing, forever I'll sing

I feel the wonder of love

I know the kindness of God

I join with the angels above

foreven I'll sing, forever I'll sing

Dank U wel Vader voor Uw niet te bevatten liefde, ik geef U toestemming om van mij te houden, van elke vezel van mijn wezen die ik van U heb gekregen, die U hebt gevormd. Dank U wel voor iedere gebrokenheid die ik in dit leven heb opgelopen want uiteindelijk hebben die me terug gebracht naar U en daar ben ik U zo enorm dankbaar voor.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Dankbaar terugkijken

Degene die mijn blog al langere tijd volgen weten dat God mij in 2016 genas van o.a. een eetstoornis, met als gevolg dat ik mijn eetpatroon kon veranderen en 30 kilo afviel wat voor mijn gezondheid erg belangrijk was omdat ik in de gevarenzone voor diabetes zat en dat met een erfelijke belasting omdat mijn beide ouders diabetes hadden. 

Toch sloop langzaam maar zeker regelmatig mijn oude eetgedrag er weer in en wat ik vooral heel moeilijk vond ook 10 kilo gewicht. God maakte me duidelijk dat mijn oude manier van eten jaren lang een mechanisme is geweest om te overleven. 
Ja, Hij had mij genezen en ik hoefde daar niet aan te twijfelen en ik hoefde ook niet bang te zijn want Hij was bij me. Maar die mechanismes werden getriggerd door onderliggende trauma's en Hij wilde samen met mij naar die trauma's kijken en ze in Zijn licht brengen, me leiden in bekering en overgave aan Hem. Hij wilde me brengen in diepere genezing van patronen waarvan ik me niet eens bewust was omdat ze zo gewoon voor me waren geworden. 

Het feit dat ik steeds weer terug viel (zo voelde ik dat) in mijn oude gedrag vond ik enorm frustrerend, ik snapte het niet. Wat deed ik verkeerd ? En dat was nou precies een van de denkpatronen waar God met me mee aan de gang wilde als ik Hem daar de ruimte voor zou geven. Ik deed niets fout. En niets van wat ik deed of niet deed kon iets veranderen aan Zijn enorme diepe liefde voor mij. 
Ik mocht leren Hem te vertrouwen, en nog meer te vertrouwen, en nog dieper Hem te leren vertrouwen en me leren veilig te weten bij Hem. Te weten dat ik weet dat ik weet dat ik weet dat Hij mij nooit in de steek zal laten en altijd op alle terreinen van mijn leven voor mij zal zorgen als ik Hem daar toestemming voor gaf. 

Toestemming ? Ja, het was nodig dat ik Hem toestemming gaf om al die pijnlijke goed verstopte dingen waarvan ik me niet eens bewust was dat ze er waren of als ik al een idee had van hun bestaan er gewoon liever niet naar wilde kijken omdat ik bang was voor wat ik dan zou zien, aan te wijzen. Me ervan bewust te worden en dan toestemming te geven voor de volgende stap : ze door Zijn liefdevolle genadige handen aan te laten raken, Hem toestemming te geven de pijn en het trauma eruit te tillen, me te bekeren van mijn eigen verkeerde handelen daarin, te vergeven, de ander en mezelf. 

Ik mocht leren geduld te hebben met mezelf en met het proces, met Zijn tempo wat ik zo graag een tandje opgeschroefd had. Maar Hij zei : nee kind, rustig, Mijn tempo, Ik weet wat het beste is, Ik ken jou, Ik heb jou gemaakt, Ik weet wat jij nodig hebt om helemaal vrij te komen van alles wat jou bind, en diep te genezen. Ik wil dat er geen spoortje van al die oude pijn achterblijft, ik wil je helemaal nieuw maken, zoals ik jou oorspronkelijk had bedoeld toen ik je weefde in de schoot van je moeder. En toen ik net als ieder ander in tijden van heel veel thuis zijn zo enorm met mijn eigen patronen geconfronteerd werd vond ik dat zo verschrikkelijk moeilijk om daar eerlijk naar te blijven kijken, om er met Hem naar te blijven kijken omdat het zo moeilijk was om te zien wat Hij aanwees.
Wat heb ik vaak verlangt naar zo'n vingerknip van Zijn hand dat het ineens in één keer klaar zou zijn. Maar zo werkte Hij niet. Het proces was en is nodig om mij zoveel te leren en inzichten te geven. 

Ik heb zoveel momenten gehad dat ik dacht : o bedoeld U dit, dank U Heer. Maar deze momenten gingen altijd  vooraf aan periodes dat ik verzuchtte : Heer ik weet dat U goed bent, dat U erbij bent en dat U me vasthoud en dat ik U kan vertrouwen maar ik snap hier helemaal niks van en ik vind dit niet fijn, ik vind het zo eng. Soms sloop er twijfel in me of ik wel écht geloofde wat ik beleed, waren het niet alleen woorden ? En dan zei Hij vaak niets, maar wist ik wel dat Hij naar me keek en me zag, alles wist en liefdevol doorging met Zijn werk in mij. 

Inmiddels ben ik iets meer als vier jaar verder dan die bijzondere zondagochtend 1e Paasdag 2016 die mijn leven totaal veranderd heeft. Het waren vier bijzondere jaren en op mijn 54ste verjaardag die ik vandaag mag vieren ben ik zo enorm dankbaar voor mijn Vader in de Hemel die Zijn Zoon Jezus voor mij naar deze aarde liet komen om de weg vrij te maken tot de Vader door Zijn offer op Golgotha, voor de Heilige Geest, de Geest van Jezus die in mij woont en Zijn werk in mij doet. 

Dank U wel voor wie U bent, dank U wel dat U doorgaat met Uw werk in mij, dank U wel dat ik het leven mag vieren op deze dag. Leven dat U mij gaf, in het natuurlijke, en het leven dat U mij geeft door Uw Geest waar ik nog veel dankbaarder voor ben. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

P.S. Dit blog is een eerste aanzet in terugkijken en proberen onder woorden te brengen wat Hij mij geleerd heeft tot nu toe. 

Heilige Geest

In de blogs die ik schrijf heb ik het er regelmatig over dat ik denk dat God tot me spreekt. God doet dat door Zijn Heilige Geest, en die Heilige Geest is me enorm dierbaar geworden heb ik me gerealiseerd. Ik ben met het begrip "Heilige Geest" opgegroeid, maar dat Hij echt in mij woont, dat is nog niet zo lang geleden echt bij me geland doordat God op verschillende manieren tegen me zei : Ik woon in jou en jij leeft in Mij. Bijzonder hoe dingen die je denkt al lang te snappen ineens op een andere manier voor je gaan leven. Deze wetenschap heeft me zo blij gemaakt.

Ik hoef er nooit meer aan te twijfelen of Hij wel bij me is, Hij IS bij mij, nog mooier, Hij is IN mij en gaat nooit meer weg. 

Mijn gebed werd steeds vaker : Heer open mijn geestelijke ogen en oren, zet ze op scherp voor U, want ik wil niets missen van wat U tot me zegt. De liefdesrelatie die ik met Hem heb gekregen maakt dat ik alleen maar meer en meer tijd met Hem wil doorbrengen, meer en meer van Hem wil horen en zien. En eigenlijk wil Hij niets liever dan dat, het is ook Zijn verlangen, dat vind ik het meest bijzondere. 

Het is me op gaan vallen dat Hij me attendeert op de groei die ik door Zijn genade doormaak, dat raakt me. Hij wil dat ik oog heb voor het proces dat ik doormaak.

Op een gegeven moment begon het me op te vallen als ik weer struikelde met eten dat God tegen me zei : zie je het verschil in je reactie......Ja nu U het zegt. Hij wil ons niet alleen veranderen naar Zijn beeld, maar Hij wil ook dat we tijdens die reis van transformatie genieten : genieten van Hem, genieten van onze eigen verandering, genieten van onze interactie, gewoon genieten van al het moois dat we tegenkomen onderweg.

Het raakte me dit te ontdekken want ik was nogal doelgericht geworden door mijn opvoeding, blik op oneindig en gaan, maar Papa heeft dat anders bedoeld. 

Geniet, kijk om je heen, speel, lach, wees vrij.

Holy Spirit, guide my vision
Heilige Geest, stuur mijn visie
Help me see the way You see
Help me de dingen te zien zoals U ze ziet
Always Jesus, ever Jesus
Altijd Jezus, altijd Jezus
Christ in all as Christ in me
Christus in alles, Christus in mij

Holy Spirit, guide my speaking
Heilige Geest, stuur mijn spreken
Words of grace and truth abound 
Woorden van genade en waarheid
Let my lips be filled with stories
Laten mijn lippen zijn gevuld met verhalen
Of the mercy that I've found
Over de goedheid die ik heb gevonden

You're the light, You're my path
U bent mijn licht, U bent mijn pad
You're the shepherd of my soul
U bent de herder van mijn ziel
All I am, all I have
Alles wat ik ben, alles wat ik heb
Holy Spirit, lead me on
Heilige Geest, leidt mij verder

Holy Spirit, guide my hearing
Heilige Geest, stuur mijn horen
Wake my ears to words You speek
Maak mijn oren wakker voor de woorden die U spreekt
In the thunder, in the sillness
In de donder, in de stilte
Let Your voice be clear to me
Laat Uw stem heel helder voor mij zijn

Holy Spirit, lead me on
Heilige Geest leidt mij verder
Walking through the great unknown
Wandelend door het grote onbekende
Trusting, leaning, holding, clinging
Vertrouwend, lerend, vasthoudend, vastklampend
Till the day You lead me home
Tot de dag dat U me thuis brengt

Wat ben ik blij met deze Persoon van de Drie-Eenheid, wat is Hij levend voor mij geworden en wat ben ik dankbaar dat U me zo bewust hebt gemaakt van deze Persoon die in mij woont, Hij heeft me zoveel geleerd, zoveel gegeven, zo veel genezen, zoveel in mij wakker geroepen. Hij heeft mijn hart nog verder veroverd en de liefde in mij nog intenser aangewakkerd. 

Dit voelt als zo'n enorm groot cadeau dat ik dit jaar mocht ontvangen van U.

Als ik terug kijk op dit afgelopen jaar ben ik zo enorm dankbaar, maar ook enorm nieuwsgierig, of misschien vooral verwachtingsvol, vol verwachting naar wat er allemaal nog voor me licht op mijn reis naar Hem en met Hem.

ONDERWEG naar Hem en met Hem   

God is goed

God is good, all the time. All the time God is good.

God is goed, altijd. Altijd is God goed.

Het is nogal een statement, en ik kan me voorstellen dat het ook heel erg verkeerd kan overkomen bij mensen. Ik denk dus ook niet dat je het zomaar tegen iemand kan zeggen, zeker niet tegen iemand die het heel moeilijk heeft. Het is heel wat anders als iemand zelf tot deze conclusie komt en uit eigen beweging beleid : God is good, all the time, all the time God is good.

Deze woorden hebben ooit een hele diepe indruk op me gemaakt toen ik hoorde dat ze uit de mond van een man kwamen die al een heel leven achter zich had dat absoluut niet makkelijk was geweest. Toen ik dit van zijn vrouw hoorde raakte het me diep, deze man was op dat moment ernstig ziek en hij wist niet of hij zou blijven leven, en nog beleed hij : God is goed, altijd, en altijd is God goed.

Dat heeft me toen enorm aan het denken gezet, dat was in de tijd dat ik terug kwam bij God en nog niet goed wist wat ik met Hem moest, maar ik wist wel dat ik niet meer zonder Hem kon.

Inmiddels is het jaren geleden en juicht deze man voor Gods troon. Lang heb ik hem niet gekend, maar hij heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt.

Toen ik laats in een oud intervieuw hoorde dat er zelfs een lied gemaakt was naar aanleiding van deze woorden door Don Moen en Paul Overstreet (een country singer/songwriter die ik erg waardeer) kon ik het niet laten het op te zoeken, ik heb gewoon een zwak voor de country sound en ik vind het een heerlijk lied. 

God is good all the time

He put His song of praise in this hart of mine

God is good all the time

Through the darkest night, His light will shine

God is good, God is good all the time

If you're walking through the valley

And there are shaddows all around

Do not fear, He will guide you

He will keep you safe and sound

He has promised to never leave you

Or forsake you, and His word is true

God is good all the time

He put His song of praise in this hart of mine

God is good all the time

Through the darkest night, His light will shine

God is goed, God is good all the time

We were sinners and so unworthy

Still for us He chose to die

Filled us with His Holy Spirit

Now we can stand and testify

That His love is everlasting

And His mercies, they will never end

God is good all the time

He put His song of praise in this hart of mine

God is good all the time

Through the darkest night, His light will shine

God is goed, God is good all the time

Though I may not understand

All the plans You have for me

My life is in Your hands

And through the eyes of faith I can  clearly see

That God is good all the time

He put His song of praise in this hart of mine

God is good all the time

Through the darkest night, His light will shine

God is goed, God is good all the time

Ik zing en beleid dit met heel mijn hart uit volle borst mee, en ik moet bekennen dat de muziek en melodie daar zeker aan meewerken : God IS good, ALL the time, all the time God is good.

Hij zal me nooit verlaten, Hij houd me vast en is er altijd bij hoe moeilijk dit aardse leven soms ook is.

Mijn woord voor dit jaar is "Ontvangend" en terwijl ik deze blog schrijf realiseer ik me dat dit misschien wel het grootste is wat ik dit jaar van Hem heb mogen ontvangen: verdieping in de relatie met Hem, verdieping in vertrouwen in Hem, dieper leren loslaten. Maar ook  dieper vergeven, dat gaf diepere vrijheid en vrede. Waar ik dacht : ik heb het toch gedaan, zo is het toch wel goed, leerde Hij me verder te gaan, dieper te gaan, Hem toestemming te geven om dieper in mijn pijn en wanhoop te laten komen, waar Hij kon troosten en kon werken, doen wat ik onmogelijk kan.
Nee het is nog niet voorbij, maar Hij is erbij en Hij is goed.

Het jaar schiet al aardig op dus alvast wat terug kijken is wel op z'n plaats. Het was privé een heel pittig jaar waarin ik me als moeder compleet machteloos wist, en nog, maar ik ben zo enorm dankbaar dat in dit alles ik Hem zo van dichtbij heb mogen ervaren en zoveel van Hem heb mogen leren over het leven en over wie Hij werkelijk is.


Al schrijvend komt er een zin in me op van weer een heel ander lied "You're a good, good Father, thats Who You are"
Ik vind het zo geweldig dat God tot me spreekt door muziek, ik weet me zo geliefd, ik voel het niet altijd, maar ik hoef het ook niet te voelen, ik WEET het, diep, diep, heel diep in mijn hart.

Vader wat bent U goed, dank U wel.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Les van een oud verhaal.

Bijzonder hoe je een oud bekent Bijbelverhaal ineens heel anders leest. God spreekt door Zijn Woord.
Dat gebeurde me met het verhaal uit Exodus 3 tot 14 over Mozes die door God word geroepen om het volk Israël uit Egypte te leiden. Dat was niet een opdracht die hij "even" kon doen. In eerste instantie zag hij het niet echt zitten, vroeg hij zich af of God in hem wel de juiste persoon had gekozen. Zelfs als God hem wonderen toont om zijn woorden kracht bij te zetten voor Farao blijft Mozes twijfelen. Door zijn gesputter werd God zelfs boos. In hoofdstuk 4: 11 zegt God "Wie heeft de mens een mond gegeven ? ......Ben Ik het niet, de Heere ?  Nu dan, ga, en Ik zal Zelf  met uw mond zijn, en u leren wat u spreken moet.", maar dat stelt Mozes nog niet genoeg gerust. "Toen ontbrandde de toorn van de Heere.." zegt vers 14, maar toch besluit God hem Aaron, zijn oudere broer, als helper te geven, ze mogen het samen gaan doen maar God bepaald wat ze zullen spreken en doen. In 15 staat "Dan moet u (Mozes) tot hem (Aaron) spreken en hem de woorden in zijn mond leggen. Ikzelf  (God) zal met uw mond zijn en u leren wat u doen moet." 
God zelf zal hen leren, dat bleef hangen. Nee het was niet nieuw voor me, maar het bleef haken, ik moest er blijkbaar bij stil staan en er over na denken, het niet vergeten.

In de hoofdstukken die volgen worden één voor één de plagen die over Egypte komen beschreven, en ook waarom : God verharde het hart van de Farao, maar dat deed Hij met een doel. Hij wilde Zijn macht laten zien aan de de Egyptenaren. Farao heeft magiërs in dienst en deze mannen krijgen het de eerste 2 plagen kregen deze magiërs het voor elkaar deze plaag na te doen. De boze word ook wel de aap van God genoemd, ook hij kan wonderen doen, maar bij de 3e plaag houd het voor hem op. Gods macht is groter ! 
Dat was een eye-opener voor mij, het was me nog nooit eerder opgevallen.

In hoofdstuk 9:16 moet Mozes tegen deze koppige, verharde Farao namens God zeggen als hij de 7e plaag aankondigt : "Maar juist hierom heb Ik u laten bestaan, om Mijn kracht aan u te tonen, zodat Mijn Naam bekent zal worden op heel de aarde."  God doet niets zomaar, alles wat Hij doet is opdat Hij bekend zal worden en Hij de eer zal krijgen die Hem toekomt.

In hoofdstuk 12 lezen we over de instelling van het Pascha, het bloed van het lam dat was geslacht wat aan de deurposten en de bovendorpel moest worden gemeerd zou hen beschermen tegen de engel des doods. Wat mij opviel was dat ze het moesten eten terwijl ze klaar stonden voor vertrek, vers 11 zegt "En zo moet u het eten: uw middel omgord, uw schoenen aan uw voeten..." Dat deed me denken aan Efeze 6 waar we leren over de geestelijke wapenrusting. "Houd stand, uw middel omgord met de waarheid......en uw voeten geschoeid met de bereidheid van het Evangelie van de vrede." 
Nooit eerder was die link me opgevallen, maar deze kwam binnen, je moet altijd klaar staan om te vertrekken, bereid zijn om in beweging te komen op Gods stem. Niet verslappen en je kleding laten los hangen. De gordel diende ervoor om te zorgen dat je niet over je lange kleding zou struikelen, met je gordel om kon je als het nodig was snelheid maken. Het zei mij iets over niet verslappen, ben ik geestelijk ten alle tijden paraat om Zijn stem te horen en daarop te reageren, in beweging te komen.

Als de Farao het volk uiteindelijk weggestuurd zorgt God ervoor dat de Egyptenaren op verzoek van de Israëlieten hun allerlei rijkdommen meegeven, maar de Israëlieten moesten er wel om vragen : ze moesten in actie komen op bevel van God. 
Dan trekken ze het land van de slavernij uit richting de Schelfzee, God leid hen niet gelijk via de kortste weg, maar via de weg die God het beste lijkt, vers 13 van hoofdstuk 13 zegt "....dat God hen niet leidde langs de weg door het land van de Filistijnen, hoewel dat korter was. Want God zei: Anders zal het volk berouwen bij het zien van oorlog en wil het naar Egypte terug keren." 
God weet dat het volk dat nog niet aankan en neemt hen in bescherming, Hij houd van het volk en zal het nooit meer geven als wat ze aankunnen. Hij is duidelijk aanwezig door een wolkkolom, voor iedereen was Hij zichtbaar, Hij wees hen de weg en zelfs 's nachts lichte Hij op zodat Hij zichtbaar bleef en zij niet in het donker de weg zouden kwijt raken.

De Farao krijgt spijt omdat God zijn hart verhard en hij komt achter het volk aan, als het opgemerkt word gaat het als een lopend vuurtje, binnen de kortste keren is het hele volk op de hoogte en breekt er min of meer paniek uit : waren we hier maar nooit aan begonnen. Weg zijn de herinneringen aan de wonderlijke uittocht, aan de God die hen tot daar toe heeft geleid.
Maar dan zegt Mozes in hoofdstuk 14:13-14 "...Wees niet bevreesd, houd stand, zie het heil van de Heere dat Hij vandaag voor u zal bewerken ! Want de Egyptenaren die u vandaag ziet, zult u tot in eeuwigheid niet meer terugzien. De Heer zal voor u strijden, en ú moet stil zijn." 
Het volk is angstig en onrustig, maar Mozes doet wat God hem zegt lezen we in vers 21-22 "Toen stak Mozes zijn hand uit over de zee, en de Heer liet de zee die hele nacht wegvloeien door een krachtige oostenwind. Hij maakte de zee droog, en het water werd doormidden gespleten. Zo gingen de Israëlieten midden in de zee op het droge. Het water was voor hen aan hun rechter- en linkerhand een muur."
Het was nacht, maar de vuurkolom was hun licht, er stond een krachtige oostenwind. Ik ken die wind als koud en guur, niet prettig, maar die wind werd wel gebruikt door God om de zee te splijten. Rechts en links van je van die hoge muren van water lijkt me ook best beangstigend, ik kan me voorstellen dat dat ook wel een flink geluid kan hebben gegeven.  Een wandeling dus die niet echt relaxed was, maar toen ze handelde op Gods bevel en over het pad wat was ontstaan gingen lopen kwamen ze wel veilig aan de andere kant van de zee. 

Ook dit was weer een gedachte die niet eerder bij me was opgekomen. Ineens las ik deze geschiedenis heel anders, en wat een lessen zaten hier voor mij in. Een flinke tijd heb ik hier op door lopen kauwen, nog regelmatig brengt God aspecten hieruit in m'n gedachten, herinnerd Hij mij.
Dank U wel Vader dat U Uw Levende Woord voor mij opent en U me uit dit boek dat ik mijn leven lang al ken zomaar ineens lessen leert die tot dan verborgen voor mij waren.
Hoe de weg ook gaat, U leid mij en U bent altijd bij me en weet welke route het beste is voor dat moment.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.