Worstelen

In de tijd dat de blog Twijfel niet ! online kwam begon ik steeds meer te twijfelen. Ik verbaas me steeds weer hoe accuraat een blog dat zo'n 3 maanden eerder is geschreven kan zijn als het online komt. Het was in mij een enorme mengelmoes van emoties en diep in mij zou ik het liefst op de vlucht slaan.....maar wat schiet ik daar mee op ? Na verloop van tijd loop ik dan weer tegen dit punt aan, dat heeft de ervaring me wel geleerd. Het is zo'n kruispunt waar je een keuze moet maken, en geen keuze maken is ook een keuze maken. Ik bad vaak : Heer help, houd me vast, ik wil de goede weg van U gaan.

Versta ik Gods Stem echt wel goed, het lijkt soms of Zijn Stem minder duidelijk is voor me. Heeft het te maken met het gevoel dat de stretch-zone waar ik in zit nog wat gestretcht wordt ? Het voelt alsof m'n bordje nu wel erg vol komt met dingen die ik enorm spannend en eng vind. Het grappige is dat God me op mijn taalgebruik aanspraak, ik zei anders vaak "it scars the hell out of me", en het was of God zei : hoezo de hel, jij bent niet van de hel, waarom zeg je niet gewoon dat je het heel eng vind, en dat ben ik dus ook gaan doen. 

Ik ontdekte dat ik het nog zo belangrijk vond om het goed te doen, op zich niet erg maar het moet niet iets worden waar je je identiteit aan op hangt. In het Engelstalige leesplan I am : 7 key's to unlock your future (Ik ben : 7 sleutels om je toekomst te ontgrendelen) iets wat enorm bij me binnenkwam over zelfverzekerd zijn : Zelfverzekerd zijn / zelfvertrouwen hebben geeft ons de vrijheid om te leren, groeien en te ontwikkelen. Het staat ons toe om falen te riskeren als onderdeel van het leerproces, omdat we het niet nodig hebben om perfect over te komen om een goede indruk op een ander te maken of om een goed gevoel te hebben over onszelf. 

Ik denk dat God daar een stukje blootlegde wat nog steeds diep in mijn hart verankert zit en waar ik steeds weer tegenaan loop, en tegelijk vind ik de woorden die ik eraan geef zijn het eigenlijk net niet. Ik denk dat het er in de kern op neerkomt dat ik worstel met het dieper aanvaarden van mijn identiteit in Christus, en dat ik daar helemaal niet aan kan en hoef bij te dragen, dat niets doen is blijkbaar iets wat ik moeilijk kan aanvaarden. Als ik dat niet doe, geloof ik het eigenlijk niet als Gods Waarheid, dat komt neer op ongeloof, en dat vind ik een pittige om onder ogen te zien. Waarom worstel ik hier zo mee, waar komt dit vandaan.....die vraag daar heb ik nog geen antwoord op. 

Mijn hart, mijn gevoel en mijn verstand kunnen soms mijlenver uit elkaar liggen en dat is best lastig als je het zo graag goed wil doen omdat je al zoveel jaren hebt "verspeeld" met overleven, nee dat was geen vrije keus, dat was wat het was, maar het voelt een beetje zo, alsof ik wat in moet/mag halen. In de blog Tandje langzamer schreef ik over de ervaring dat Jezus me achter Hem vandaan haalde en me naast zich neerzette, en in dit hele geworstel lijkt het of Hij zegt : je mag rechtop staan met je hoofd omhoog, en dan denk ik aan Psalm 3:4 "U echter, Heere, bent een schild voor mij, mijn eer, U heft mijn hoofd omhoog." Steeds weer is het of Hij zegt : Je mag er zijn, Ik heb je gekozen, Ik heb je gekocht en betaald met Mijn bloed, je bent van Mij, hef je hoofd maar op, kijk maar om je heen naar alles wat Ik voor je heb. Kijk maar in je geest naar alles, alle werken die Ik voor jou heb voorbereid, waar ik de potentie voor in jou heb gelegd, waarvan Ik weet wat Ik er van maken kan. 

Een van de dingen die Hij mij vraagt is om meer achter mijn veilige muurtje weg te komen en me kwetsbaar op te stellen en te verbinden met de mensen om me heen. En hoe raar dat ook klinkt, dat begint met mijn man, onze kinderen en kleinkinderen, mijn hart kwetsbaarder open stellen en open laten als dat lastige emoties oproept omdat er diepe herinneringen getriggerd worden die ik  opnieuw onder ogen mag komen en er nu samen met Hem doorheen mag gaan. Die emoties toelaten, ze doorleven en zoeken naar woorden om er met Papa over te praten, het is of Hij steeds weer zegt : vertel het me maar, Ik weet het, maar Ik wil het zo graag uit jou mond horen. 

Jezelf zien zoals Hij je ziet, na wat ik de laatste jaren al heb doorgemaakt qua genezing, herstel, groei, ontwikkeling, had ik niet gedacht dat ik dit zo enorm lastig zou vinden, zowel het kijken zoals Hij mij ziet als het verwoorden wat er in me roert. Toch wil ik me blijven vasthouden aan Hem, weglopen is geen optie, Hij houd mij vast. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Roer recht

God heeft me in de afgelopen tijd hele mooi, maar ook hele moeilijke dingen laten zien en steeds borrelde het door elkaar weer op en bleef het bij me rommelen. Ik vroeg wel eens : Heer hoe dan, wat bedoeld U precies, laat het me maar zien. Op een gegeven moment waren er twee liederen die steeds bij me opkwamen en waar ik ook regelmatig mee wakker werd : Nimmer alleen, vooral de zin : Neen, nimmer alleen, neen, nimmer alleen, Hij zal u nimmer verlaten, nimmer laat Hij u alleen. Voor mij een heel bekent lied omdat ik opgroeide met o.a. Johannes de Heer. Ook het lied Blessings dat gebaseerd is op Numeri 6: 24-25 "De Heere zegene u en behoede u ! De Heere doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig ! De Heere verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede !" Alsof God steeds maar zei : Ik ben bij je, Ik laat je nooit alleen, Ik zegen je. Terug naar de beelden die God me in de afgelopen tijd gaf : Houd je oog alleen op Mij gericht, ga maar op Mijn voeten staan, Ik houd je vast, Ik leer je te dansen, zo gaan we samen door dit donkere dal.....als jij wilt. Hij weet van de situatie maar Hij kan niet de juiste keuzes voor mij maken, dat moet ik zelf doen, maar als ik die juiste keuze maak is Hij daar om kracht te geven om erin te volharden. 

Toen bracht Hij me ook Jacobus 1:6-8 in gedachten "Maar laat Hij er in geloof om vragen en daarbij niet twijfelen. Immers, wie twijfelt, lijkt op een golf van de zee, die door de wind voortgestuwd en op- en neergeworpen wordt. Want zo iemand moet niet denken dat hij iets ontvangen zal van de Heere. Hij is een dubbelhartig man, onstandvastig in al zijn wegen." God liet me zien dat dat niet alleen voor gebed geld maar ook voor het bepalen van de richting in ons leven. Als je aan het roer van een schip staat en je manoeuvreert steeds van links naar rechts dan vaar je geen rechte koers, dat is niet stabiel en de kans dat je valt als je erop moet lopen is veel groter dan wanneer je een stabiele koers vaart. Even naar het koord uit het beeld waarop Jezus met mij liep (ik schreef daarover in Zien wat het word) als het koord heen en weer zwabbert lig je er heel snel af. 

Toen las ik in het leesrooster Vrij van schaamte het volgende : God heeft een doel met alles wat we meemaken.....ongeacht het specifieke doel van onze omstandigheden, God wordt in alles geopenbaard. Als we Hem groots liefhebben, mogen we ernaar streven Hem in alle omstandigheden te eren en te verheerlijken. God danken in alles (ik schreef daarover in de blogs Herkauwen, Herkauwen (vervolg), De ladder op klimmen en Danken voor alles) is Hem eren in alle omstandigheden. God bracht me weer terug bij mijn lichaam, beter gezegd mijn houding, denken ten opzichten van mijn lichaam. Ik heb mijn koerst niet recht, niet vast, vanuit....???.... begin ik steeds weer heen en weer te zwabberen, en zo ga ik niet het doel dat God voor mij heeft bereiken, zo blijf ik heen en weer zwerven over de -woeste- golven en de boze zweept de golven met liefde nog wat op. 

Ik moest denken aan Deuteronomium 6:4-5 "Luister, Israel ! De Heere onze God, de Heere is één ! Daarom zult u de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht." met heel je hart, resoneerde het in me. Met alles, blijkbaar is er nog een stuk van mijn hart hierin dat nog niet volledig aan Hem was toevertrouwd, nog niet volledig het roer had overgegeven aan Hem om het door Hem te laten besturen. Heer wat, waar, waar wringt het nog, wat zit er nog verborgen, bang, in de verdediging, misschien wel in rebellie. Soms zou ik zo graag met een vingerknip het opgelost zien, maar het is een weg er door heen, een lange weg, veel langer dan mij lief is, maar er bestaat onkruid wat je hele tuin overneemt als je het niet grondig tot het laatste stukje wortel uitroeit en zo voelt dit proces met eten en mijn lichaam. 

In het lied van Blessings staan de woorden : He is for you (Hij is voor jou) Heer U bent niet tegen mij, U bent voor mij, U heeft met deze weg een heel bewust doel. Ever verder met een stukje tekst uit dit lied wat ik gemakshalve maar gelijk een beetje vrij vertaal in het Nederlands omdat het voelt alsof Hij dat tegen me zegt : Mijn aanwezigheid gaat voor je uit, Ik ben achter je, Ik ben naast je, overal om je heen, Ik ben binnenin je. In de ochtend, in de avond, als je komt, als je gaat, als je huilt, als je blij bent, Ik ben voor je. (May His presence go before you, and behind you, and beside you, all around, and within you. He is with you, He is with you. In the morning, in the evening, in your coming, and your gaing, in your weeping, and rejoicing, He is for you) Alsof Hij zegt : Deze weg heeft een doel, je leert terwijl je deze weg gaat, het zal uiteindelijk tot vreugde leiden, tot heelheid, het zal je in staat stellen om te ontvangen en van daaruit zal je weer uit kunnen delen. 

Heer help, leer me, vorm me, breng me maar daar waar het goed is voor mij en waar ik in de juiste positie ben voor U om alles te ontvangen wat U voor mij heeft en door mij wil doorgeven aan de ander. Dank U wel voor Uw tedere liefde en leiding, dat U me zo bijzonder laat weten dat U erbij bent en me nooit alleen zal laten.

Wat ook wel enorm bij me binnen kwam in deze context was een boodschap van Marjon Rijswijk, ik had nooit eerder van haar gehoord, maar als God wil dat je iets hoort/ziet brengt Hij je er wel. Ik deel 'm gewoon erbij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

De ladder op klimmen

Ik kauw nog even verder op wat ik las in Van kramp naar kracht, dit boek maakt heel veel in mij los, wat ik daar lees resoneert met Gods Geest in mij die al zoveel dingen eerder in mijn proces heeft aangetipt, maar ook hele diep weggestopte herinnering nieuw leven in lijkt te blazen.  De schrijver Merlin Carothers verteld over een beeld wat hij van God krijgt over de lucht die heel mooi en vol licht is. Daarboven een zwarte compacte zwarte wolk waarachter je niets kan zien. Een ladder vanaf de grond rijkt tot in de zwarte wolk. Mensen staan te wachten op hun beurt om die ladder te beklimmen omdat ze hebben gehoord dat er boven die zwarte wolk nog veel mooier zou zijn. Iemand klimt snel omhoog en bereikt al snel de zwarte wolk maar die persoon valt naar beneden. In de wolk was ie alle gevoel voor richting  verloren. Uiteindelijk mag de schrijver zelf naar boven klimmen, in de duisternis van de wolk kon hij de macht ervan voelen, Stap voor stap ging hij door en ineens zag hij het helderste licht dat hij ooit gezien had. Zolang hij naar het licht keek kon hij zonder problemen op de zwarte wolk lopen, als hij naar de wolk ging kijken zakte hij er doorheen. 

God legde hem uit dat het onderste licht het gebied is waar vele christenen in leven en dat heel normaal vinden. De ladder is de ladder van lofprijzing. Mensen die hun geloof verliezen glijden terug en bezeren anderen die de hoop koesteren een weg te vinden om voortdurend in vreugde en lofprijzing te leven.  Degene die door de moeilijke periode (zwarte wolk) heenkomen bereiken een nieuwe wereld en worden zich ervan bewust, dat het leven dat ze eerst als normaal beschouwden niet te vergelijken is met het leven dat Ik bereid heb voor degene die Mij prijzen en geloven dat Ik zorgvuldig over hen waak.

Bij de ladder moest ik gelijk denken aan Jacob en een blog wat ik schreef over je geen zorgen maken : Stop worrying ! Als we ons zorgen maken is er geen ruimte voor dankbaarheid en lofprijs en aanbidding. Je kan niet God groot maken en je zorgen maken tegelijk. Door de zwarte wolk heen zei me iets over volharden, mijn thema dit jaar. 

Als beschrijving van het gebied boven die zwarte wolk verwijst de schrijver naar Efeze 1 en 2. Ik vind de verzen 17-23 van hoofdstuk 1 een heel mooi gebed wat ik ook regelmatig bid, Heer geef mij een Geest van wijsheid en openbaring in het kennen van Hem, verlichte ogen van mijn verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen. Wij mogen vragen, we mogen leergierig zijn, de Bijbel roept er ons toe op. Zo bid ik ook regelmatig : Heer open mijn geestelijke ogen en oren, ik wil alles horen en zien wat U me wilt laten horen en zien, ik wil U dieper kennen, naar het Licht blijven kijken.

Die ladder van losprijzen, dankbaar zijn, God danken ook voor de moeilijke dingen is voor mij een proces van bewust worden, bewust kiezen, hoe vreemd het ook klinkt het gewoon te doen en niet één keer maar het te blijven herhalen. Het viel me op dat je zo heel makkelijk de hele dag momenten hebt dat je loopt te bidden zoals 1 Thessalonicenzen 5:17 ons oproept te doen. Wat is er veel om God voor te danken door de dag heen, en ja als ik erin volhard word ik er blij van. Wat ik ook merkte is dat het me door die moeilijke momenten heen help.

Degene die me al een tijdje volgen weten van mijn weg met eten die niet altijd vlekkeloos is. In mijn zoeken en stoeien met dit alles kwam ik een filmpje tegen van Cornelis van der Dussen waar hij spreekt over Alles werkt mede ten goede Hij zei iets heel moois : bevrijding (maar ik denk dat dat ook voor genezing geld)  is ook een groeiproces, verandering van denken, jij moet in je denken de baas worden. Dat deed me denken aan de blog : Regeren. Ik wist dat God me vroeg, durf je dat laatste stuk ook met Mij te gaan, je angst dieper loslaren, je dieper aan Mij overgeven, je helemaal laten doordrenken, soaken in Mijn Heilige Geest Ik schreef daar al wat over in de blog Knipoogje (vervolg) er is maar één manier, mijn oog alleen maar op Hem gericht houden.

Vaak ging het minder met eten als ik niet alert was op wat er bij mij vanbinnen gebeurde als reactie op wat ik las of keek, als ik doorstoomde in plaats van even stil stond en de tijd nam om goed te kijken wat er bewoog en wat het me wilde zeggen. God leerde me om dan gewoon even te stoppen met waar ik mee bezig was en heel bewust Hem te gaan danken dat er iets in me roerde, Hem danken dat ik het niet wist, Hem danken dat ik de neiging had om te gaan eten, Hem danken dat mijn lijf eng aanvoelde, Hem danken dat Hij het wel wist, Hem danken dat Hij het verlangen in me had gelegd om hier met Hem doorheen te gaan, Hem danken dat mijn volwassen Danielle weet dat Hij te vertrouwen is, Hem te danken dat Hij mijn kracht is. Dan ging ik heel bewust muziek luisteren en meezingen, Hem grootmaken, net zo lang tot ik weer rustig werd. 

Het vroeg en vraagt en zal altijd volharding blijven vragen denk ik, niet verslappen. Bewustzijn, bewust kiezen om actief te rusten in, en mezelf over te geven aan Hem.

Toch is een leven van  lofprijzing en aanbidding geen truckje.  Het is niet zo van : Als ik dat doe zorgt U dat alles wordt opgelost. Het leven van lofprijs en aanbidding draagt ons door het leven heen, wat de omstandigheden ook zijn. Met dat ik dit schrijf bedenk ik me dat ik dat in het leven van mijn moeder ook heb gezien, ze strekte zich daar met vallen en opstaan naar uit. God kan werken in een dankbaar hart dat voor Hem open staat, dat op Hem gericht is, Hij kan het reinigen en heiligen van foute motieven en een dubbele agenda. Het is sterven aan jezelf en Hem in en door  jou laten leven, jij word minder, Hij wordt meer, zoals Johannes 3:30 zegt "Hij moet meer worden , maar ik minder"

Openbaring 19:5-6 "En er kwam een stem uit de troon, die zei : Loof onze God, al Zijn dienstknechten, en die Hem vrezen, kleinen en groten ! En ik hoorde zoiets als een geluid van een grote menigte en als een gedruis van vele wateren en een geluid als van zware donderslagen : Halleluja, want de Heere, de Almachtige God, is Koning geworden." 

Hem komt altijd al onze lof en eer toe, ongeacht onze omstandigheden. Nee dat is niet altijd makkelijk, klinkt niet altijd logisch. Voor mij is het een keuze geworden en daar moet ik mezelf nog wel eens aan herinneren moet ik er eerlijk bij zeggen. Als dit Zijn manier is dan wil ik op Zijn manier leven, Hij is mijn maker, Hij kent mij beter dan wie dan ook, zelf beter dan ik mijzelf ken. 

Ik vond het best spannend om hier over te bloggen want ik realiseer me dat het flink kan prikkelen en ervoor kan zorgen dat het bij de lezer de stekels overeind kan zetten, dat is alles behalve mijn bedoeling geweest. Naar Gods opdracht heb ik alleen gedeeld wat Hij deed en doet in mijn leven. Het is mijn interpretatie, mijn weergave van mijn beleving van mijn leven met Hem. Het boek is nog verkrijgbaar en absoluut de moeite waard om Zijn verslag uit de eerste hand zelf te lezen en laat Heilige Geest Zelf jouw laten zien wat Hij daardoor tot je te zeggen heeft. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Vergeving

In mijn vorige blog keek ik terug op 5 bijzondere jaren. Nog niet zo heel lang geleden begon er een nieuw jaar met een nieuw one-word. Over mijn woord voor 2021 schreef ik de blog Volharden. In deze blog wil ik terug kijken op 5 jaar one-word in mijn leven .

In 2016 zei God : IK zie jou en IK wil jou hart genezen.

in 2017 begon ik met one-word : Herstel

Het woord van 2018 was Wortelen

Voor 2019 was het woord : Ontvangend

En voor 2020 was het woord Vertrouwen.

Dit jaar is het woord : Volhardend

God doet wat Hij gezegd heeft, Hij heeft al heel veel genezen in mijn leven, zowel, geestelijk, lichamelijk, als emotioneel. Dit had ik me nooit kunnen bedenken.

God heeft me erkend, me herstelt, daardoor kon ik gaan wortelen, dat proces had vertrouwen nodig en volharding, mijn woord voor dit jaar. 

Kort geleden realiseerde ik me dat God nog een mooi stuk genezing heeft gegeven. Ik ga proberen dit beknopt te vertellen want het begon al toen ik een jaar of 4 á 5 was denk ik. In de gemeente waar ik opgroeide kwam een groot deel van de familie van mijn vader, maar er kwam een scheuring veel mensen vertrokken, uit de familie van mijn vader waren mijn ouders de enige die bleven. Dit veroorzaakte ook een scheuring in de familie en er was heel weinig contact meer en wat er was was erg ongemakkelijk. Toen mijn vader eind 2002 een kort en heftig ziekbed had werd ook ik weer geconfronteerd met zijn familie. Ik moet bekennen dat ik een enorme boze en opstandige vrouw aan het worden was in die tijd, worstelde met God en met mezelf. Ik was niet erg vriendelijk of begripvol, en erg afstandelijk tegen hen, kwam hen liever niet tegen en deed veel om ze te ontlopen. Vanuit mijn eigen pijn heb ik impulsief dingen gezegd aan het ziekbed van mijn vader o.a. tegen zijn zus die me jaren dwars zijn blijven zitten.  

Toen mijn vader in Januari 2003 overleed heb ik de kerk en God ook de rug toegekeerd, ik kon er niets meer mee, er zat teveel pijn en ik verharde mijn hart en gaf bitterheid meer ruimte als goed voor me was.

Mijn vader vroeg een aantal dagen voor zijn dood waar zowel ik als zijn zus, zwager en broer bij waren om Annie en ik dacht dat hij in zijn verwarring mij aanzag voor mijn moeder (die er niet was) en ik zei dat Annie er niet was terwijl zijn zus Annie naast het bed stond. Jaren kwam dat zo nu en dan weer bij me boven.

Nadat God mij in 2016 aanraakte wist ik dat ik dit recht wilde zetten, en ik heb mijn oom en tante een brief geschreven en ik kreeg een vriendelijke brief terug waarin ze aangaven zich het voorval niet goed te kunnen herinneren maar dat ze me van harte wilde vergeven. Toch was ik enorm teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos. Waarom werd ik afgewezen, waarom mocht ik er niet bij horen, ik voelde me niet erkend. Ik had zo gehoopt dat er ook herstel zou zijn, dat lag niet aan hen maar aan mijn verwachtingen. Dit had te maken met een oude pijn waar God mee aan de gang is gegaan met mij en waar ik ook wel over heb geschreven in m'n blogs. 

Ik kon het los laten en hen vergeven en zegenen. Kort geleden moest ik hier na lange tijd weer aan denken en ineens zag ik ook weer de brief van mijn oom en tante liggen. Ze hadden de brief afgesloten met een tekst uit Romeinen 15:13. Waar ik daar toen wat over sputterde omdat het antwoord zo anders was als ik toen had gehoopt, zocht ik de tekst nu weer op en raakte die tekst me heel diep, en ik ben nu enorm dankbaar voor deze woorden.

De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.

Deze tekst paste precies in waar ik op dat moment was in mijn weg met God. Hoop, dat is namelijk een woord waar God ook mee bezig is met mij. In een aantal blogs heb ik al vertelt hoe God met mij aan de gang ging over armoede denken, in dat denken is geen plaats voor hoop. In Jeremia 29:11 staat : "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst van hoop te geven." God heeft plannen van hoop, Hij wil dat ik hoop heb. Dat nu juist deze tante en oom mij dit toewensen kwam bij me binnen. 

Met mijn aardse familie heb ik geen contact, maar ik heb een nieuwe familie gekregen, ik hoor bij de familie van God en Hij heeft me een paar hele dierbare geestelijke broers en zussen gegeven om mee op te trekken, met en van hen mag ik leren wat gezonde relaties zijn en dat is spannend maar ook goed. Gezonde relaties, dat is best wel een dingetje voor mij, dat heb ik niet geleerd in het gezin waar ik uit kom, maar ook o.a. door afwezigheid van contact met familie of hele gecompliceerde contacten. 

Ik heb het los mogen laten, God heeft de pijn eruit getild en genezing gegeven. Ik geloof dat Hij op bovennatuurlijke wijze contact kan herstellen, en soms vraag ik Hem daar ook wel eens om want soms is daar toch even het gemis. We kunnen elkaar zomaar ineens ergens onverwacht treffen. Mocht dat gebeuren dan sta ik er voor open, hoe mooi zou dat zijn dat kinderen van Hem ook in het natuurlijke weer verzoend worden met elkaar.

In het kader van volharden spreekt God dan ook van hoop en relaties, ik vind het een uitdaging, maar ook mooi, want ik denk dat er voor relaties volharding nodig is en om hoop te houden ook. 

Dank U wel Vader voor de weg die U met mij gaat en dat ik daar regelmatig op mag terug kijken, mag gedenken, want dat te bedenken geeft me hoop en spoort me aan te volharden, vol te houden, die extra stap te zetten, net dat beetje meer te geven om vol te houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Weer Pasen

Twee dagen geleden was het weer Eerste paasdag, dat  is een gedenk dag geworden voor mij, een soort verjaardag, een dag dat er een nieuw leven begon voor mij. Vijf jaar geleden is mijn leven radicaal veranderd, en ik ben zo enorm dankbaar voor wat God in mijn leven deed, ik beschreef  die bijzondere 1e Paasdag 2016 in de blog : Pasen 2016.  Wat er die dag gebeurde, heb ik niet gezocht, en nog minder verwacht. Dat ik die ochtend in die dienst zat was een daad van gehoorzaamheid en ik denk ook verlangen naar een diepere relatie met de God die me zo aan het leren was dat ik Hem kon vertrouwen. Nu ik nadenk over die dag, die ontmoeting met God die zei : Ik zie jou en Ik wil je hart genezen, realiseer ik me dat vertrouwen mijn grootste pijnpunt was. Het leven had me beroofd van vertrouwen en God liet me zien dat Hij wel te vertrouwen is. 

Vertrouwen was mijn one-word voor 2020, een jaar waarin ik Hem dieper leerde vertrouwen en Hij mij Zijn betrouwbaarheid toonde op manieren die mijn hart diep geraakt hebben. Mijn one-word voor 2021 is volharden, en meer en meer ontdek ik dat het volharden in vertrouwen is. Zijn woord geloven, geloven wat Hij tot mij spreekt in mijn geest.

Ik realiseer me steeds meer dat ik een geest ben, mijn ware ik, is mijn geest. De ware ik van de mens is z'n geest, onze geestelijke  menselijke kant. Daarnaast heb je een ziel, onze vleselijke menselijke kant, je persoonlijkheid (verstand, gevoel, wil) en woon je in een lichaam.  Op het moment dat ik Jezus aannam en erkende als mijn Heer en Meester, mijn Maker, werd mijn geest opnieuw geboren en kwam Heilige Geest in mij wonen. Mijn geest werd nieuw, werd weer één met Jezus door de Geest van God. Dat is mijn ware ik. Zo  heeft God de mens bedoeld en geschapen, die eenheid verloor de mens bij de zondeval in de hof van Eden lezen we in Genesis 3.

Mijn ziel en lichaam werden niet opnieuw geboren, daarin huizen de verlangens van het vlees. Mijn geest heeft van God de autoriteit gekregen om over mijn vlees te regeren, dat vind mijn vlees niet leuk want dat doet liever waar het zelf zin in heeft, maar mijn geest wil leven zoals Heilige Geest leeft en heeft Hem totale toestemming gegeven om mijn ziel en lichaam te onderwerpen aan Gods wil.

Hem vertrouwen en volharden in dit proces is waar ik nu sta vijf jaar na die bijzondere dag. Intens dankbaar, maar ook met enorme dubbele gevoelens. Een diep intens verlangen naar een diepere verbondenheid met mijn Heer, Leermeester, Maker, Geneesheer, Redder, Opvoeder, Trooster. Mijn hart schreeuwt het uit naar Hem. Ik ben ook vol verwondering over de enorme verandering en genezing die in mij heeft plaatsgevonden, wat een verschil in hoe ik reageer op situaties in het leven die vaak een test zijn. De Bijbel noemt dat ook wel beproeving, deze hebben als doel om ons te laten zien wat er werkelijk in ons hart leeft. God weet dat al wel, maar het is ook belangrijk dat wij dat zelf ontdekken. Het is Gods genade dat Hij ons dat door beproeving laat zien zodat we er mee aan de gang kunnen, we ons (laten) reinigen en heiligen door Hem. Dit is een levenslang proces, mede omdat we leven in de wereld en daar weer vuil oplopen aan onze ziel.

Zo rond de overgangstijd van vertrouwen naar volharden kwam ik een (Engelstalige) documentaire tegen en ook al duurt ie best lang, ik wist dat ik hier de tijd voor moest nemen. Al kijkend heb ik me verwonderd over zoveel "toevalligheden" dat ze gewoon niet meer toevallig kunnen zijn. Het deed me ook realiseren dat God met ieder van Zijn kinderen die écht Zijn stem willen verstaan en Zijn hart zoeken Zijn manier van communiceren heeft, hoe geweldig is dat ! God heeft Zijn eigen speciale liefdestaal met ieder van Zijn kinderen, dat geloof ik echt. Zo uniek als dat Zijn kind is, zo uniek communiceert Hij ermee, Hij weet precies hoe en waar dat kind te raken. De documentaire was Full circle faith van Michael Chriswell. Hij haalt daarin de film Amazing love aan over het leven van de profeet Hosea en bijna aan het eind komt daar deze uitspraak die me raakte :  "When you make a vow to the Lord, you keep it, no matter how the sircumstances are, or the situation, you stay true to your word." Wat betekend : Als je een gelofte maakt aan God dan houd je je daaraan, ongeacht de omstandigheden of situatie, je houd je woord. 

God noemt dit in de Bijbel een verbond, Jezus bezegelde dit verbond tussen God en mensen met Zijn bloed. Een verbond komt alleen wel van twee kanten. Hij zal Zijn verbond nooit breken, maar ook wij mensen hebben ons aan ons deel van dat verbond te houden, ik heb me aan dat verbond te houden. Dat is geen appeltje eitje, dat vraagt alles van je, maar dan krijg je er ook alles van Hem voor terug. 

Michael leert dat hij vast moet houden aan wat God tegen hem gezegd heeft, woorden, geestelijk inzicht. Ik herken die les, houd je vast aan wat ik tegen je gezegd heb, de beloften die Ik je heb gegeven. Hoe doe je dat ? Daar leerde God me ook iets over, door te herinneren. Michael zegt hierover : "Remember He has done it  before and He will do it again." (Herinner wat Hij heeft gedaan en dat Hij het weer zal doen) en dat is precies wat we in de Bijbel leren. Zo vaak heeft de Bijbel het over : gedenk..... Dat deed me denken aan een filmpje wat ik had gezien van Dutch Sheets : A new season of revelation. God heeft een doel met herinneren / gedenken, het doet je terug denken aan wat God al heeft gedaan en dat geeft hoop voor wat nog komt, waar je naar uitkijkt omdat Hij het belooft heeft.  

Het filmpje van Dutch Sheets heeft alles met profetie en de profetische beweging te maken, ik geloof dat God dit op mijn weg heeft gebracht om dit te volgen en ik realiseer me ook dat de meningen daarover flink uit elkaar kunnen lopen. Voor mij is het heel reëel ook al kan ik het niet verklaren. Ik kom steeds vaker in momenten dat ik dingen in mijn geest zie en "begrijp" en ze niet kan verwoorden, uitleggen of verklaren. Ik kan me goed voorstellen dat dit raar klinkt, maar ik kan er niets anders van maken. Het raakt me diep dat God zo met me spreekt. Me te realiseren dat God zo met mij wil spreken, dan ik voel me zo geliefd en waardevol. 

Heer dank U wel voor de afgelopen vijf hele bijzondere jaren met U, waarin U mij hielp en leerde mijn grenzen te verleggen, en ik kijk uit naar de jaren die nog voor ons liggen en ben nieuwsgierig waar ik in dit avontuur dat leven heet met U doorheen zal gaan. Eén ding weet ik zeker het zal goed zijn, want U bent goed.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Dankbaar terugkijken

Degene die mijn blog al langere tijd volgen weten dat God mij in 2016 genas van o.a. een eetstoornis, met als gevolg dat ik mijn eetpatroon kon veranderen en 30 kilo afviel wat voor mijn gezondheid erg belangrijk was omdat ik in de gevarenzone voor diabetes zat en dat met een erfelijke belasting omdat mijn beide ouders diabetes hadden. 

Toch sloop langzaam maar zeker regelmatig mijn oude eetgedrag er weer in en wat ik vooral heel moeilijk vond ook 10 kilo gewicht. God maakte me duidelijk dat mijn oude manier van eten jaren lang een mechanisme is geweest om te overleven. 
Ja, Hij had mij genezen en ik hoefde daar niet aan te twijfelen en ik hoefde ook niet bang te zijn want Hij was bij me. Maar die mechanismes werden getriggerd door onderliggende trauma's en Hij wilde samen met mij naar die trauma's kijken en ze in Zijn licht brengen, me leiden in bekering en overgave aan Hem. Hij wilde me brengen in diepere genezing van patronen waarvan ik me niet eens bewust was omdat ze zo gewoon voor me waren geworden. 

Het feit dat ik steeds weer terug viel (zo voelde ik dat) in mijn oude gedrag vond ik enorm frustrerend, ik snapte het niet. Wat deed ik verkeerd ? En dat was nou precies een van de denkpatronen waar God met me mee aan de gang wilde als ik Hem daar de ruimte voor zou geven. Ik deed niets fout. En niets van wat ik deed of niet deed kon iets veranderen aan Zijn enorme diepe liefde voor mij. 
Ik mocht leren Hem te vertrouwen, en nog meer te vertrouwen, en nog dieper Hem te leren vertrouwen en me leren veilig te weten bij Hem. Te weten dat ik weet dat ik weet dat ik weet dat Hij mij nooit in de steek zal laten en altijd op alle terreinen van mijn leven voor mij zal zorgen als ik Hem daar toestemming voor gaf. 

Toestemming ? Ja, het was nodig dat ik Hem toestemming gaf om al die pijnlijke goed verstopte dingen waarvan ik me niet eens bewust was dat ze er waren of als ik al een idee had van hun bestaan er gewoon liever niet naar wilde kijken omdat ik bang was voor wat ik dan zou zien, aan te wijzen. Me ervan bewust te worden en dan toestemming te geven voor de volgende stap : ze door Zijn liefdevolle genadige handen aan te laten raken, Hem toestemming te geven de pijn en het trauma eruit te tillen, me te bekeren van mijn eigen verkeerde handelen daarin, te vergeven, de ander en mezelf. 

Ik mocht leren geduld te hebben met mezelf en met het proces, met Zijn tempo wat ik zo graag een tandje opgeschroefd had. Maar Hij zei : nee kind, rustig, Mijn tempo, Ik weet wat het beste is, Ik ken jou, Ik heb jou gemaakt, Ik weet wat jij nodig hebt om helemaal vrij te komen van alles wat jou bind, en diep te genezen. Ik wil dat er geen spoortje van al die oude pijn achterblijft, ik wil je helemaal nieuw maken, zoals ik jou oorspronkelijk had bedoeld toen ik je weefde in de schoot van je moeder. En toen ik net als ieder ander in tijden van heel veel thuis zijn zo enorm met mijn eigen patronen geconfronteerd werd vond ik dat zo verschrikkelijk moeilijk om daar eerlijk naar te blijven kijken, om er met Hem naar te blijven kijken omdat het zo moeilijk was om te zien wat Hij aanwees.
Wat heb ik vaak verlangt naar zo'n vingerknip van Zijn hand dat het ineens in één keer klaar zou zijn. Maar zo werkte Hij niet. Het proces was en is nodig om mij zoveel te leren en inzichten te geven. 

Ik heb zoveel momenten gehad dat ik dacht : o bedoeld U dit, dank U Heer. Maar deze momenten gingen altijd  vooraf aan periodes dat ik verzuchtte : Heer ik weet dat U goed bent, dat U erbij bent en dat U me vasthoud en dat ik U kan vertrouwen maar ik snap hier helemaal niks van en ik vind dit niet fijn, ik vind het zo eng. Soms sloop er twijfel in me of ik wel écht geloofde wat ik beleed, waren het niet alleen woorden ? En dan zei Hij vaak niets, maar wist ik wel dat Hij naar me keek en me zag, alles wist en liefdevol doorging met Zijn werk in mij. 

Inmiddels ben ik iets meer als vier jaar verder dan die bijzondere zondagochtend 1e Paasdag 2016 die mijn leven totaal veranderd heeft. Het waren vier bijzondere jaren en op mijn 54ste verjaardag die ik vandaag mag vieren ben ik zo enorm dankbaar voor mijn Vader in de Hemel die Zijn Zoon Jezus voor mij naar deze aarde liet komen om de weg vrij te maken tot de Vader door Zijn offer op Golgotha, voor de Heilige Geest, de Geest van Jezus die in mij woont en Zijn werk in mij doet. 

Dank U wel voor wie U bent, dank U wel dat U doorgaat met Uw werk in mij, dank U wel dat ik het leven mag vieren op deze dag. Leven dat U mij gaf, in het natuurlijke, en het leven dat U mij geeft door Uw Geest waar ik nog veel dankbaarder voor ben. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

P.S. Dit blog is een eerste aanzet in terugkijken en proberen onder woorden te brengen wat Hij mij geleerd heeft tot nu toe. 

2019 word 2020

Mijn vorige blog heette "Hij bied aan" naar aanleiding van een uitspraak van Henk Binnendijk. Op een keer haakte deze uitspraak in m'n ziel en heeft me niet meer los gelaten. De wetenschap dat God niks van mij vraagt, dat niets wat ik doe of laat iets kan veranderen aan de enorme diepe liefde die Jezus voor mijn heeft heeft mij dit afgelopen jaar diep geraakt, dat heb ik echt mogen ontvangen.
Ontvangen was mijn woord voor 2019, aan het begin van dit jaar kon ik niet bevroeden wat Hij dan voor mij zou hebben.

Ik heb zoveel mogen ontvangen dit jaar uit Zijn hand dat het me ook nu ik deze blog schrijf weer ontroerd. Nee het was geen geld, goederen of andere zichtbare mooie dingen, het is onzichtbaar voor het menselijk oog. Ik heb ontvangen in mijn hart. Als ik even terug grijp op m'n woord van 2018 : wortelen, dan zie ik dat ik inderdaad geworteld ben geraakt, in Hem en dat ik daardoor in 2019 me ontvangend heb kunnen opstellen. Met mijn hart open op Hem me heb kunnen richten, heb mogen leren me zo meer op Hem te richten. Het is een intensief en soms heel moeilijk jaar geweest maar ik ben er rijker van geworden. Ik hoorden Bobby Shuller eens zeggen dat dit nou juist de schatten zijn die je in de hemel verzameld, de immateriële dingen, de zaken die je hart aangaan, je wezen. Ik vond dat een hele mooie. 

Onze ziel zal ooit ons lichaam verlaten en voorleven zonder deze aardse tent. Kom ik weer even terug op een andere opmerking van Henk Binnendijk : Je zal daar zijn wat God hier van je heeft kunnen maken. Wat God hier van mij kan maken heeft niets te maken met mijn werken, het heeft te maken met mijn bereidheid mijzelf aan Hem te geven zodat Hij daarmee, en daar doorheen iets moois van mij kan maken. 
Ik denk dat dit het mooiste is wat ik dit afgelopen jaar heb mogen ontvangen. Deze immateriële schat gaat de rest van mijn leven met me mee en zal me beïnvloeden. 

Toen ik God ging bidden voor een woord voor 2020 kreeg ik een woord waar ik eerlijk gezegd eerst wat aan twijfelde, maar het kwam in een paar dagen tijd van alle kanten en op allerlei manieren op me af : "Vertrouwen" 
En ik dacht : Heer dat doe ik toch al, dat is toch de basis van leven met U ? 
Maar de indruk dat dit mijn nieuwe woord was bleef, ik moest erop gaan kauwen. Eerlijk gezegd beangstigde het me ook een beetje, zou het betekenen dat er zwaar weer op komst was, waarom zou ik anders zo gewezen worden op vertrouwen ? 

Ik krijg een heel jaar om erop te kauwen en ik zie er inmiddels ook de uitdaging in : Heer wat gaat U me dit komende jaar leren over U, over mezelf ? 
Weer een nieuw jaar om met Hem te wandelen, van Hem te leren en me door Hem te laten vormen.

Op deze laatste dag van 2019 wil ik ook al de mensen die m'n blog lezen bedanken en jullie een heel mooi en gezegend 2020 toewensen, aan Zijn hand.


ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Gehoorzaam doen

In m'n blog van vorige week eindigde ik met mijn wedervraag aan God : Waarom Heer ?
Waarom wilde God dat ik bleef in een situatie die zo ongemakkelijk voelde, die zoveel gemengde gevoelens uit het verleden en het heden in mij los maakte ?
Inmiddels zijn we een jaar verder en zie ik nu ik terug kijk dat God mij wilde leren niet weg te lopen voor moeilijke en ongemakkelijke situaties. 
Oei wat ben ik daar mijn leven lang goed in geweest, maar ik werd er nooit gelukkig van, eigenlijk liep ik iedere keer regelrecht in een ander probleem, en zo kom je in de welbekende visiteuse cirkel waar je vaak heel lastig uitkomt. Maar Hij wist dat ik het nodig had om te leren en wist ook hoe Hij mij dat met heel veel liefde en geduld kon leren, op verschillende terreinen. 

Het antwoord wat Hij me gaf had ik niet verwacht, het was : "Bidden."
"Ik wil dat je blijft en dat je gaat bidden." 
Ik ?
Ik voelde me zo onbekwaam, wat wist ik nou van bidden ?
Bidden en bidden is twee toch, het gewone "huis, tuin en keuken bidden" oké, maar dit klonk als meer, een opdracht, gericht bidden, dit ging om een gemeente waar dingen speelde waar ik me liever buiten wilde houden.  Maar God had andere plannen, want na het antwoord : Bidden, zei Hij nog iets. "Ik wil dat je gaat verbinden."

Verbinden ?! 
Help....
U wilt dat ik niet meer gewoon kom en ga en de mensen de mensen laat, dat ik verder ga dan zo hier en daar groeten of beleeft antwoord geef als me wat gevraagd word. U wilt dat ik relaties aanga, dat vind ik best eng. Ja ik weet dat U me hier geplaatst hebt, en U doet nooit iets zonder rede, maar dit vind ik best griezelig. 

En dan komt er in je gedachten : "Ik bekwaam degene die ik roep", en dan komen op allerlei manieren in de tijd die volgt mannen als Mozes, als Jozef, als Paulus voorbij. 
Het bijzondere was dat ik niet de enige was die dit op haar hart kreeg van God voor onze gemeente, er was nog een vrouw en samen begonnen we 1 x in de week bij mij thuis te bidden. Alleen na een paar weken moest deze vrouw terug naar de U.S.A. waar ze een groot deel van het jaar woont. 
Ik wist dat stoppen geen optie was, maar in m'n eentje ?
Ze attendeerde me 2 ander vrouwen en ik trok de stoute schoenen aan om hen te vragen om met elkaar te gaan bidden. Langzaam begon God mensen toe te voegen. 

Ik was gehoorzaam en zette ons huis open (met toestemming van mijn man) en God deed de rest. 
Bidden veranderde mij, God bracht allerlei boekjes, filmpjes onder mijn aandacht die me hielpen in de Bijbel te gaan zien wat daar staat over gebed en procederen in de hemelse rechtbanken. Dingen die me nooit waren opgevallen kwam ik ineens overal tegen. Wat heb ik nog veel te leren en wat maakt het me klein. Het gaat er zelfs niet om dat ik het allemaal ga snappen, het gaat er alleen maar om dat ik Zijn stem versta en daarop reageer, meebeweeg met Zijn Heilige Geest en me door Hem laat leiden. 

Al verschillende keren is het me gebeurd dat er in de gemeente dingen gebeurde die me aangenaam verraste en dat God me influisterde : Daar heb je toch gevraagd, alsof Hij me wilde laten weten : Ik hoor je wel. 

Ik heb er enorm veel steun in ervaren, deze lieve mensen waarmee een relatie is ontstaan, waarmee ik mijn privé nood mocht delen en die mee gingen bidden. 
Samen bidden is zo krachtig ! 
Je mag elkaars lasten dragen.

Maar ik zie ook Gods humor. Onze gemeente is samengesteld in uit vele culturen en talen. Een van de vrouwen die komt met haar man spreekt hoofdzakelijk Spaans. Taal is voor God geen probleem, het gaat er niet om dat ik versta wat zij bidden, Hij verstaat het en daar gaat het om. Maar in onze tijd van gebed proeven we allemaal de aanwezigheid van Gods Geest. 
Wat vind ik hier de humor in ?  Wat je niet weet (verstaat) daar kan je ook geen controle op uitoefenen. Het is zo duidelijk Zijn werk deze groep mensen die Hij bij elkaar brengt om te bidden, en dat in ons huis. Ik zie het als een statement naar de geestelijke wereld : deze plek is nu Gods terrein. 

Op een middag had ik het erg moeilijk maar had er niets over gezegd, niet iedereen was er die middag dus we waren met ons vieren. Deze Spaanssprekende vrouw begint mij terwijl ik huilde te zalven met olie en voor mij te bidden. Ik verstond er geen woord van, maar ik ervaar in mijn binnenste dat er iets vrij gezet werd en ik ervaar een diepe rust. Dit had ik nog nooit van haar meegemaakt,  maar het was veilig en goed. 
Kan ik het verklaren ?
Nee, maar ik weet dat het God was, de God die ik steeds meer en dieper leer vertrouwen en die zegt : Wat ik doe is veilig, wat ik aan jou vraag dat kan je omdat ik je ertoe in staat stel.

Ik ben dankbaar dat God dingen in mij ziet die ik nooit had verwacht, Hij heeft dingen in mij, in ieder mens gelegd die alleen Hij tot volle bloei en ontwikkeling kan brengen in een mens. Eigenlijk begin ik nieuwsgierig te worden naar wat Hij allemaal in mij heeft gelegd, en die nieuwsgierigheid verwonderd mij, want nieuwsgierigheid zat achter een deur die vergrendeld was in mijn leven. Als kind leerde ik doen wat er gezegd werd en verder niet vragen. Ik mag weer een stukje kind welkom heten in mijzelf, ik mag Zijn nieuwsgierige kind zijn.

Ook dit is voor mij weer "ontvangen", ja 2019 is echt een jaar waarin ik ontvangend mocht leren leven, mocht ontvangen, aanpakken en dank U wel mocht zeggen, dat was genoeg. Wow wat een geweldige weg om samen met mijn Hemelse Papa te gaan, is Hij niet geweldig !


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Tel je zegeningen

Het jaar is nu bijna voorbij, 2018, het was voor mij een bijzonder jaar, een jaar waarin ik veel heb mogen leren, Gods liefde voor mij dieper heb mogen leren kennen en diepere innerlijke genezing van Hem mocht ontvangen.

Eind 2017 hoorde ik voor het eerst dat je een kernwoord voor een jaar kan hebben, een soort thema, toen ik terug keek op 2017 was dat voor mij "herstel" en ik bad om een woord voor 2018 en ik kreeg "wortelen" niet die mooie en lekkere oranje groente, maar het proces van de wortels van een boom die diep de grond in gaan om te zorgen dat die boom stevig staat in de storm.

Ik heb geleerd en geoefend in het verstaan van Gods stem heel persoonlijk voor mijn leven, Hij is echt mijn Vader, mijn Geliefde geworden, de Grond waarin mijn wortels nu verankerd liggen, ik mocht Zijn helende en genezende handen ervaren in diepe pijnplekken waarvan ik wel last had maar niet wist waar ze zaten. Hij heeft daarvan wortels bloot gelegd  zodat ze in het Licht konden worden gebracht en opgeruimd konden worden. 

Het is ook nodig om de aarde op te schonen, de keien eruit te halen, zodat de wortels van een boom de ruimte hebben om de grond in te gaan en de boom zich gezond kan ontwikkelen.

Psalm 1:3 vind ik zo mooi "Want hij zal zijn als een boom, geplant aan waterbeken, die vrucht geeft op zijn tijd, waarvan het blad niet afvalt, al wat hij doet, zal goed gelukken."

Ik zie me al helemaal staan daar aan die waterbeek, ik groei en bloei, zo heb ik dit afgelopen jaar ook ervaren, dat ik verder tot bloei mocht komen, Hij heeft mij tot bloei gebracht, Hij is die waterbeek waaruit ik mijn water en voeding mag halen, zo veel ik wil, zonder beperking.

Een van de vruchten is dit blog, wat ben ik daar blij mee.

Ik heb enorm veel getwijfeld maar stoppen was geen optie, ik ben dit gaan doen omdat ik het als een opdracht van God heb ervaren.

Wat begon uit gehoorzaamheid is veranderd uit doen vanuit liefde en dat is denk ik één van de grootste veranderingen in mij van dit afgelopen jaar. God heeft mijn hart veroverd en dat heeft mijn hart veranderd.

Ik heb zoveel zegeningen om te tellen, vandaar ook dit lied.

Tel je zegeningen, vergeet ze niet.

Het maakt dat ik verwonderd terugkijk en weet God verlaat mij niet, nooit. 

When upon life’s billows you are tempest tossed,
When you are discouraged, thinking all is lost,
Count your many blessings name them one by one,
And it will surprise you what the Lord has done. 

Count your blessings, name them one by one;
Count your blessings, see what God hath done;
Count your blessings, name them one by one,
Count your many blessings, see what God has done.

Are you ever burdened with a load of care?
Does the cross seem heavy you are called to bear?
Count your many blessings, every doubt will fly,
And you will be singing as the days go by.

So amid the conflict, whether great or small,
Do not be dishardend, God is over all;
Count your many blessings, angels will attend,
Help and comfort give you to your journey’s end.

Wow wat heb ik veel mogen ontvangen dit afgelopen jaar en wat ben ik God enorm dankbaar, en jullie degene die mijn blog lezen en reageren, dank jullie wel.

Ik wens jullie allemaal alvast een heel mooi en rijk gezegend 2019 in de nabijheid van onze liefdevolle Vader en Maker.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Wat een bijzondere weg

Toen God Pasen 2016 tegen mij zei : "Ik zie jou" maakte dat heel wat in mij los, en steeds bracht Hij dit op allerlei manieren weer onder mijn aandacht, begon Hij deze wetenschap in mijn hart te griffen. Hij overschreef met Zijn liefde en geduld de oude boodschap dat ik er niet mocht zijn, die boodschap vervaagde en Zijn waarheid werd zichtbaar voor mij. 

In een andere blog : "Ik werd gezien" vertelde ik hoe God uiteindelijk de wortel van die leugen uit mij weg haalde.

Ik werd niet alleen meer gezien, ik mocht er ook zijn. 

Hij heeft alles van mij gezien, alles wat er is gebeurd, alles wat ik ben en wat ik niet ben en wat ik probeerde te zijn, Hij wist het allemaal en tóch wilde Hij mij. Naarmate deze wetenschap steeds dieper in mij binnendrong deed dat zo enorm veel met me, ik kan het gewoon niet verwoorden. 

Wat fantastisch !

En nu brengt God me naar het volgende stapje : Aanvaarding.

Als ik terug kijk op mijn proces is Hij daar eigenlijk ook al een tijdje mee bezig, Hij weeft allerlei aspecten zo naadloos en liefdevol in elkaar. Wat een Kunstenaar, Leven gevende Kunstenaar is onze God en Vader.

Schrijftechnisch heb ik begrepen dat uitroeptekens een tekst geen goed doen als je er te veel mee gaat strooien maar ik zou een enorm groot en vetgedrukt uitroepteken willen zetten. Ik raak steeds meer verwonderd en enthousiast over hoe mijn God en Vader is. 

Toen God mij zei : "Ik zie jou" deed Hij meer ontdekte ik later, Hij genas mij van een eetstoornis. dik 20 jaar geleden had ik bij "De Hoop" in Dordrecht de diagnose Boulimia gekregen. 

Ook al voldeed ik niet aan alle standaard symptomen, het viel wel onder die paraplu en deze term maakte dingen duidelijk, gaf het een naam, bevestigde dat er iets niet klopte met mijn eetpatroon en dat liet zijn sporen in mijn lichaam na. 

Nadat God mij genas was ik in staat om anders te gaan eten, ik schreef daarover in : "Veranderd eetpatroon" en ik viel 30 kilo af mijn bloedsuiker waardes werden weer gezond. 

Toch begon ik op een gegeven moment weer meer te eten dan goed voor me was en ik vroeg me af  "Heer, help wat gebeurd hier, U hebt mij toch genezen ?" 

God maakte me duidelijk dat Hij me had genezen, maar dat ik niet zomaar een eetstoornis had ontwikkeld, dat had een rede gehad, eten was een mechanisme geworden om met pijn om te gaan, innerlijke pijn die ik niet aan kon. 

Hij verlangt ernaar dat mechanisme van mij over te nemen, Hij wil de functie van dat mechanisme overnemen, Hij wil de oplossing van mijn probleem zijn, wat dat probleem ook is.

Ik begreep er helemaal niks van, nu zie ik dat God iets bloot wilde leggen, mij wilde laten zien hoe enorm veel veroordeling er in mijzelf naar mezelf toe zat en dat deed Hem verdriet, want Hij veroordeeld niet, nooit. Romeinen 8:1  zegt : "Zo is er dan nu geen veroordeling voor hen die in Christus Jezus zijn." 

Als ik mijzelf veroordeel maak ik Hem tot een leugenaar, dan zeg ik ; "sorry God maar dat ben ik niet met U eens" 

Durf ik dat te zeggen ? 

Heb ik het recht dat te zeggen ?

Nee, dat heb ik niet, Zijn woord is de waarheid en ik heb er voor gekozen Zijn Waarheid over mijn leven te accepteren.

De keren dat ik de mist in ben gegaan heb ik niet bijgehouden en dat doe ik nog steeds niet, maar ook hier ervaar ik dat Hij Zijn waarheid over die oude leugen heen schrijft en Zijn Waarheid in mijn hart grift.

Een van mijn eerste reacties in dit proces was : Heer wat als dit aan het licht komt, dan zullen ze denken dat ik niet genezen ben, dan staat U voor leugenaar.........maar ik ontdekte dat diep van binnen ik gewoon bang was zelf voor gek, voor mislukkeling te staan, dan zou mijn falen zichtbaar worden. Je kan er allerlei vrome sausjes over heen gieten maar diep van binnen kwam het neer op mijn eigen ik. 

Durf ik die eigen ik echt aan Hem toe te vertrouwen, Is mijn vertrouwen in Hem zo diep, zo rotsvast dat Hij met mij  mag doen wat Hij wil, mag Hij dat cadeau wat Hij daar diep van binnen in mij heeft gelegd uitpakken en gaan laten zien wat Hij daarin heeft geplaatst en mag Hij laten zien hoe Hij het bedoeld heeft, al voor dat Hij de wereld schiep, want dat is wat Efeze 1:4 zegt "Hij heeft ons immers in Hem uitverkoren vóór de grondlegging der wereld, opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor zijn aangezicht."

Eigenlijk komt het neer op weer een stukje diepere overgave, dieper vertrouwen en als ik heel eerlijk ben worstel ik daar best mee. 
Waarom ?
Hij is toch veilig gebleken, en trouw, waarom dan nu weer die strijd ? 
Ik weet het echt niet.

Het proces is nog volop in gang, soms denk ik dat ik een beetje begrijp welke kant het op gaat en soms vraag ik me alleen maar af : waar gaat dit heen Heer ?  Maar ik weet dat Hij mij nooit alleen laat, ook niet nu ik het allemaal even niet zo goed begrijp.
Stap voor stap zal Hij de weg wijzen.

Als ik tot nu toe zo terug kijk en zie wat een verandering ik tot nu toe heb doorgemaakt ben ik heel benieuwd naar hoe en wat ik nog meer mag leren. Wat ben ik enorm dankbaar, want Hij werkt dingen zo anders uit als dat ik dacht of had verwacht, en eigenlijk is Zijn uitwerking zo veel mooier als dat ik had kunnen bedenken.
Hij is altijd bij mij dus het is goed zoals het is.

Doe in mij Uw werk Heer, het is goed wat U doet, ook als ik het even niet snap of overzie.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Mijn blog-reis tot nu toe

Sinds een half jaar deel ik nu mijn blogs, voor mijzelf begon dit avontuur zo'n twee maanden eerder, redelijk spontaan schreef ik een gast-blog en toen zei God dat ik zelf verder mocht gaan, hier vertelde ik daar over.

Ik mijn jeugd waren gehoorzaamheid en plichtgetrouwheid erg belangrijk, en ook al hebben deze zaken hun keerzijde als je ze blind uitgevoerd (zoals ik dat leerde) het zijn hele goede eigenschappen als je ze uit liefde en uit eigen vrije wil uitvoerd.

Vanuit die basis ben ik gaan bloggen.

Ik heb ontdekt dat het bloggen voor mij persoonlijk ook een soort "therapeutische werking" heeft. Het helpt me dingen in mijn proces te verwoorden, dingen op een rijtje te zetten.

God weet wat Hij doet, ik ervaar het als een knipoog.

Ondertussen gaat Zijn proces met mij door en dat vind ik soms best pittig.

Toen mij psychotherapeut plotseling overleed (deze maand ook alweer een jaar geleden) zei God tegen me "Nu ga Ik met je verder" en dat merk ik. 

Hij gaat veel dieper te werk, en het is ook niet één gesprek om de paar weken, Hij gaat 24/7 door. Als Hij geen dingen bloot legt, dan leert Hij me, geeft Hij inzicht, of laat me merken hoe geliefd ik ben. 

Maar het is goed, ik mag leren dat ik veilig ben, dat ik niet bang hoef te zijn, dat Hij erbij is en dat ik op Hem kan en mag vertrouwen en niet op mensen.

Dat Hij me dat keer op keer duidelijk maakt heb ik zo hart nodig want het proces maakt heel veel los, het legt regelmatige diepe en oude angstpatronen bloot.

Fillipenzen 1:6 leert me dat Hij het goede werk dat Hij begonnen is af zal maken, daar houd ik me aan vast, Hij is mijn Papa, in Zijn handen ben ik veilig.

Laatst las ik een blog van iemand anders en die had daar een lied van Opwekking 760 bij gedeeld, dat lied raakte me en is bij me blijven hangen.

We zijn niet alleen in de strijd van het leven, Jezus, de grote Overwinnaar, voert de strijd voor ons, en zijn vijand die het ons regelmatig flink moeilijk kan maken trapt God plat onder onze voeten zegt dit lied, wat een statement !!

Ik deel dit bemoedigende lied nu ook hier, en ga door met bloggen, omdat ik Hem alle eer wil geven die Hem toekomt.

U hoort mij als ik bid,

verdrijft mijn duisternis.

Al vliegt de nacht mij aan,

het daglicht breekt zich baan.

Wie vrees ik nog ?

U trapt de vijand plat

onder mijn voeten, God.

Al valt de strijd mij zwaar,

U bent mijn schild en zwaard.

Wie vrees ik nog ?

Ik weet wie voor mij uitgaat

en standhoudt  achter mij: 

God van de hemellegers,

U voert de strijd voor mij.

De Heerser van de eeuwen,

U bent een vriend van mij !

God van de hemellegers, 

U voert de strijd voor mij.

Mijn kracht is in uw naam

de naam die redden kan.

O God, die mij bevrijdt, U overwindt altijd !

Wie vrees ik nog ?

Wie vrees ik nog ?

Geen wapen van de vijand houdt stand.

U houdt de wereld in uw hand.

Ik houd mij vast aan wat U belooft:

U bent trouw, Heer

U bent trouw, Heer

U bent trouw, Heer

God van de hemellegers,

U voert de strijd voor mij.

Alle lezers wil ik bedanken, het raakte me dat jullie mijn blogs willen lezen en dat er zelfs mensen zijn die me echt volgen. 

Ook de reacties die ik krijg vind ik kostbaar, ze laten me weten dat ik gezien word en ik heb ontdekt dat dat belangrijk voor me is, dat verlangen ligt geworteld in een oude pijn waar God ook mee bezig is in mijn leven.

Lieve lezers, jullie zijn kostbaar, voor God en voor mij. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Weer zwanger

In een eerder blog (hier vind je de link)  heb ik geschreven hoe God mij en ons ongeboren kindje tijdens mijn eerste zwangerschap heeft beschermd toen ik het leven niet meer zag zitten. 
Toen dit jongetje anderhalf jaar was raakte ik weer zwanger, wat was ook dit kindje welkom. Nu geloofde ik wel gelijk dit blijde nieuws. 
Maar met de zwangerschap veranderde weer de hormoonhuishouding en weer werd ik depressief, en weer hield ik me groot want mijn gezin had me nodig en ik hoorde blij en dankbaar te zijn voor dit wonder dat in mij mocht groeien.

De bevalling ging dit keer zo snel dat ik een shock had werd me later verteld.
Dit kindje was geen makkelijke baby, maar zoals ze dat noemen, een "huilbaby" 3 maanden huilde ze dag en nacht en ik raakte hoe langer hoe meer uitgeput en kwam ook geestelijk niet weer op m'n pootjes terecht. Daarna huilde ze nog 3 maanden 's nachts en ik kwam op het punt dat in een flits ik in staat was haar in een nacht tegen de muur te slaan als ze haar mond maar dicht zou houden, maar dat zelfde moment wist ik ook dat ik dat niet wilde en kon doen.

In de kamer waar mijn man en ook onze zoon (de kleine man kroop halverwege de nacht graag bij papa en mama in bed) lagen te slapen heb ik het licht aangedaan en heb ik staan razen, geen idee wat ik heb gezegd, het kleine huilende meiske heb ik op dat bed gegooid en ik zie nog die 2 verschrikte gezichten van vader en zoon.
Ik ben de woonkamer in gevlucht en heb de deur dicht gedaan en ben op de bank ik elkaar gezakt en ben vreselijk gaan huilen.

Op dat moment gebeurde waar ik al zo verschrikkelijk lang bang voor was, ik donderde in die put en ik zou blijven vallen.
Jaren was ik al aan het "zwemmen" of m'n leven er vanaf hing om maar niet te "verzuipen" en nu ging ik kopje onder, het was "op" helemaal..........

Maar ik viel niet te pletter, God stond op de bodem van die put en Hij ving me op.

Uiteindelijk had mijn man beide kinderen weer in slaap in hun eigen bedjes en hij kwam naar me toe, "wat is er nu toch allemaal met jou aan de hand ?" 
De arme man wist niet wat hij mee maakte denk ik.
Nooit heeft hij me ooit ergens toe gedwongen, maar toen heeft hij me mee genomen naar de huisarts ondanks dat ik niet wilde, want zo kon het niet langer.

Medicijnen wilde ik niet want mijn moeder had me voorgeleefd dat je daar niet mee geholpen was, dat je op God moest vertrouwen.

Uitgeput als ik was ging ik zo goed en zo kwaad als het ging weer verder.

Als ik de kans kreeg sliep ik, en op de automatische piloot deed ik wat er gedaan moest worden en verder sloot ik me af voor de buitenwereld. Ik zetten m'n masker weer op want het ging wel weer. Niet zeuren, door gaan, er moest voor een gezin gezorgd worden.

Pas toen ik in 1996 bij "De Hoop" in therapie kwam (ik beschreef dat ik dit blog) wist de psychiater me zover te krijgen dat ik echt medicatie nodig had, ik kreeg enorme hartkloppingen 's nachts.
Ik leerde dat er niks mis is met medicatie als je die nodig hebt en dat je er God voor mag danken dat die ondersteuning er is om een stofje dat niet voldoende word aangemaakt in de hersenen aan te vullen. 

Ik ben enorm dankbaar dat God mij en dit kind heeft bewaard, Hij was erbij en heeft ons bewaard.
Dit meiske kon hier helemaal niks aan doen, had hier absoluut geen schuld aan en had dit zeker niet verdiend !
Het is een enorme zwarte bladzijde uit ons verleden en dat vind ik nog steeds heel moeilijk te verteren.

Ook voor haar heb ik vaak het liedje "Er is Iemand die vreselijk veel om jou geeft, dat is Jezus" gezongen (het liedje is niet meer te vinden op YouTube maar hier (even de link aanklikken) vind je de tekst) want ik wist nog steeds diep van binnen dat ik ook haar niet de liefde kon geven waar ze recht op had.

Die onmacht verscheurde me, maar dat gevoel kon ik niet toelaten, dus ik stopte het weg want anders zou ik het (weer) niet vol houden en dat kon niet.

Ieder jaar rond de verjaardagen van onze kinderen  komen die herinneringen weer bij me op aan die moeilijke tijden, herinneringen die zo dubbel zijn, maar waar ik bij kies om te kijken naar wat er wel goed was. 
Zelfs in de donkerste periodes zijn er nog kleine lichtpuntjes.

Dit meiske is inmiddels ook een jonge volwassen vrouw die deze maand 25 werd. 
We hebben met onze zelfde karakters, met beide ADHD vaak en heftig gebotst, maar ondanks alles houden we van elkaar en ben ik dankbaar dat ik haar heb mogen dragen onder mijn hart en haar heb mogen baren, onze mooie dochter.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Pasen twee jaar later.

Morgen vieren we weer het Paasfeest, een feest wat voor mij heel bijzonder is geworden. Toen ik ontdekte dat ik niet meer zonder God kon, maar ook nog niet goed wist wat ik wel met God moest ontdekte ik al wel vrij snel dat ik meer met Pasen had dan met Kerst. 

Kerst 2002 was mijn vader ernstig ziek en had het leven opgegeven, hij wilde niet meer zonder z'n been, dat heeft zeker een grote invloed gehad op mijn beleving van Kerst, maar dat terzijde.

Voor mij is Pasen de kern van mijn geloof, Jezus kwam naar deze wereld terwijl Hij wist wat Hem te wachten zou staan. Hij koos ervoor gehoorzaam te zijn aan de wil van Zijn Vader uit liefde voor ons, voor mij.
Pasen werd nog meer speciaal voor mij na mijn ervaring in 2016 waar God zo heel direct tegen mij zei: "Ik zie jou" 

Hij zag mij, Hij hield van mij, Hij begon een proces in mijn leven en leerde mij dat ik Zijn geliefde dochter ben. 

Omdat ik bewuster met Pasen om wilde gaan heb ik vorig jaar bewust iets willen doen met de 40 dagen tijd, de tijd waarin we ons voorbereiden op Pasen, en heb ik  Het wonder van het kruis van Wilkin van der Kamp gevolg op internet. 
Dit jaar wilde ik weer zoiets doen, omdat het denk ik goed is je bewust te zijn en te gedenken wat Jezus gedaan heeft.
Ik zocht naar iets om het vanuit een andere hoek benaderen dit keer en ben met Onderweg naar Pasen geschreven door Corien Oranje  & Mariska Vos en uitgegeven door Sestra aan de gang gegaan.

Samen met andere dingen die ik las begon ik er over na te denken dat Jezus wist wat Hem te wachten stond en tóch wilde Hij de wil van Zijn Vader volbrengen, wilde Hij die afschuwelijke lijdensweg gaan voor mij.

Ik kan dat gewoon niet bevatten.

Op een gegeven moment bleef dagen achter elkaar het lied "Lamb of God" door mijn hoofd zingen. 

Jezus kwam als het Lam van God, om geslacht te worden in mijn plaats, zodat ik niet die afschuwelijke straf hoefde te ondergaan. 

Eén zin uit dat lied waar ik regelmatig mee wakker werd hield me best wel bezig "O wash me in His presious blood. My Jesus Christ the Lamb of God"

Was mij in het kostbare bloed van Jezus Christus, het Lam van God.

Ik vroeg God wat ik Hij nou wilde met dat bloed, wilde Hij me daar iets over leren ?

Op een gegeven moment moest ik denken aan het volk van Israël dat op de avond voor God hen wegleidde uit Egypte ze een lam moesten slachten en het bloed aan de deurposten en bovendorpel van hun huis moesten smeren, de engel des doods zou dan dat huis voorbij gaan en hun eerstgeborene zou niet sterven.

In de tijd daarna kwam ik ook teksten uit de Bijbel tegen waar ik dan weer dat bloed tegenkwam terwijl ik er helemaal niet bewust naar zocht, ze kwamen gewoon voorbij in andere onderwerpen.

"Maar gaan wij onze weg in het licht, zoals hijzelf ( Jezus) het licht is, dan zijn we met elkaar verbonden en gereinigd het bloed van Jezus zijn Zoon ons van alle zonden" (1 Johannes 1:7)

"Drink allen hieruit, dit is mijn bloed, het bloed van het verbond dat voor velen word vergoten tot vergeving van zonden" 

(Mattheus 26:27-28)

"De volgende dag zag hij (Johannes de Doper) Jezus naar zich toe komen, en hij zei: Daar is het Lam van God dat de zonden van de wereld wegneemt. Hij is het over wie ik zei: Na mij komt iemand die meer is dan ik, want hij was vóór mij." (Johannes 1:29-30) 

Daar had je dat "Lam van God" weer wat een poosje ervoor steeds in mijn gedachten was geweest als lied. 

Het bloed van Jezus heeft kracht, in bloed zit het leven, het stroomt door de aderen, als bloed niet meer stroomt is het lichaam dood, levenloos.

Zijn bloed heeft letterlijk voor mij gevloeid, niet een paar druppeltjes maar rijkelijk. 

Jaren geleden (nog voor ik mijn ervaring met God had) heb ik de film "The Passion of the Christ" gezien en eerlijk gezegd kon ik 'm niet echt bekijken, ik heb hele stukken mijn hoofd afgewend omdat de beelden zo afschuwelijk waren. 

Ik vind beelden van een bebloede gekruisigde Jezus überhaupt niet fijn om te zien. 

De diepte van het beeld van het bloed van Jezus kan ik absoluut niet vatten, maar ik denk dat God me dit jaar iets heeft willen duidelijk maken over Zijn enorme liefde voor mij, ons, de mensheid, die ook een hele andere kant heeft.

Jezus had een keus.
Hij is deze kruisweg niet ondergaan omdat Hij geen keus had, omdat Zijn Vader Hem dwong. 
Hij probeerde er ook niet onderuit te komen.
Hij koos er doelbewust voor deze weg te gaan.
Hij deed het uit liefde, Hij weet dat Hij de mensheid gaat redden, door zichzelf te offeren.

Toen Hij daar stierf aan het kruis dreunde en schudde de aarde, rotsen splijten. Het gordijn in de tempel word van boven naar beneden in tweeën gescheurd. Er is geen priester meer nodig en geen bloed meer van een lam, het Lam van God heeft Zijn bloed vergoten. Vanaf nu kan ieder mens vrij tot God de Vader gaan.
Wat een liefde.
Wat een genade.

Dan komen er vragen in mij op : 
Wat mag mijn geloof in God me kosten ? 
Wat mag mijn liefde voor Jezus mij kosten ?
Ben ik bereid Zijn wil te doen ? 
Vragen die me behoorlijk aan het denken hebben gezet over hoe ik mijn leven lijd en waar ik nog lang niet uit ben. 

Dat Zijn liefde en Zijn bloed onlosmakelijk verbonden zijn is me wel duidelijk geworden en ik vind dat heel bijzonder.
Blijkbaar lees je je leven lang over dingen heen en dan ineens zie je wat er staat.
Van Zijn liefde heb ik nog zo heel veel te leren.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.