Dansen

Het is 1e Pinksterdag als ik deze blog schrijf. Midden in mijn strijd met mijn lichaam en God die me mijn boosheid, woede zoals Hij het noemt laat zien gebeuren er ook hele bijzondere dingen. Al in 2018 sprak God voor het eerst tegen me over dansen. Iemand zag een beeld waarin ik danste - met mijn armen wijd rondjes draaide als een kind - in groene weide (Psalm 23) Ik had toen geen idee wat ik daar mee moest. Later was er iemand die een beeld deelde wat ze had gehad met de groep in het algemeen en God zei : Toen je een baby was heb ik Ik je opgepakt en heb ik met je gedanst. Ik wist dat Hij tot mij sprak. Kort daarvoor had God een geboorte trauma bij mij open gelegd en mij genezen. In de blog Samen dansen heb ik al geschreven geschreven dat God toen al bezig was met mij over dansen. 

Op een gegeven moment lied God me mij en Hem "zien" (ik zie geen plaatjes maar een soort beeld in mijn gedachten) op een koord, Hij zei dat ik mijn ogen alleen gericht moest houden op Zijn ogen, zelfs niet op Zijn handen, alleen op Zijn ogen. Weken kwam steeds dit beeld weer bij me boven en was het of Hij zei : Kijk naar Mijn ogen, blijf naar Mijn ogen kijken, zo kom je hier doorheen. Ik schreef daar over in de blog Zien wat het word

Op een gegeven moment zat m'n hoofd zo vol dat ik op m'n fiets gestapt, regelmatig heb ik daar hele gesprekken met Papa en juist omdat ik dan bezig ben kan ik het veel dichterbij laten komen. Terwijl ik daar door de polder reed was het weer alsof Hij mijn aandacht trok met Zijn ogen, van een afstandje. Van een afstandje vind ik dat ook helemaal prima, net als op dat koord, dat voelt veilig. Maar Hij kwam steeds dichterbij en ik begon het wat ongemakkelijk te vinden, maar Hij bleef liefdevol oogcontact met mij zoeken. Ik vroeg hoe dichtbij Hij eigenlijk was en Hij zei : M'n arm ligt om je heen, en Hij lachte liefdevol. Oei dat is wel heel dichtbij. Ik zei dat ik het best eng vond, zo dichtbij, en ik begreep niet waarom. Hij was toch veilig voor mij ? 

Toen vroeg Hij me op Zijn voeten te gaan staan, en ik moest denken aan hoe een kind zijn voeten op de voeten van papa of mama zet en zo mee loopt. Mijn eerste reactie was : Maar dat is toch veel te zwaar !  Ineens realiseerde ik me dat ik het eng vond om in Zijn ogen te kijken door het beeld dat ik van mijzelf had. Zijn beeld en mijn beeld kwamen niet overeen en dat gaf frictie. 

Ik schaamde me voor mijn lichaam, ik was boos op mijn lichaam, mijn lichaam paste niet in mijn plaatje van wat een lichaam zou moeten zijn (ook al heb ik ook geen idee van wat het dan wel zou moeten zijn) Zijn liefdevolle antwoord was : Ik ben sterk. Hij kon mij wel dragen. Daarna was het weg, maar het had behoorlijk wat in mij los gemaakt, en ook dat bleef weer weken bij me, er was er die vraag in mij : durf ik het aan om op Zijn voeten te gaan staan ? En dan proefde ik weer Zijn verlangen om samen met mij zo te dansen. 

Op Zijn voeten gaan staan houd in dat Hij het ritme en de passen bepaalt en zet, Hij krijgt de volledige leiding. Alleen op die manier kunnen we volmaakt samenvloeien in één dans, gefocust op elkaar door oogcontact, stralen, genieten, blij zijn. In de vroege ochtend van 1e Pinksterdag ging dit beeld verder : Ik stond op Zijn voeten en we danste, ik schaterlachte het uit, dolle pret, volmaakte vreugde, compleet veilig, het was vertrouwd veilig op Zijn voeten en mijn handen stevig in Zijn handen. Hij liet me niet los. Onbevangen was het woord dat bij me opkwam.  

Ik moest denken aan Psalm 23:4 "Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent bij mij...." Het was of Hij zei : Ik dans met jou door dat dal, door die donkere enge kloof tussen de rotsen. (Ik heb ooit een uitleg gehoord van dit dal en het is een nauwe doorgang tussen de hoge rotsen waar geen licht komt.) Hij zei : Ik zie de uitgang en ik dans je daar heen en Ik breng je eruit. Het was of Hij zei : Laten we dansen. Ik heb niet zo veel met Nederlandse muziek en zeker niet de seculiere maar ik wist dat ik deze zin moest opzoeken en vond  Laten we dansen, en het ging om het eerste stukje : "Ik ben hier als je me nodig hebt, hier als je me zoekt. Pak m'n hand vast nog een keer, nog één keer op verzoek. Laten we dansen tot je voeten niet meer kunnen. Dansen tot het licht wordt en opnieuw beginnen. Laten we dansen." Tegelijk moest ik denken aan het lied Dansen in de regen, een lied wat ik een paar dagen daarvoor had gezien en wat enorm bij me binnen was gekomen, vooral de woorden : "Je hoeft niet te schuilen. Je hoeft niet te schuilen voor het leven. Zoek je geluk maar bij de Levende. Als de wolken huilen, hoef je niet te schuilen, maar mag je leren dansen in de regen." En terwijl dit allemaal gebeurde goot het buiten van de regen......

Jezus bood mij aan te leren dansen in de regen, op Zijn voeten, in Zijn armen, Zijn handen die de mijne stevig vasthielden. Zijn ogen, Zijn hele gezicht lachte terwijl Hij naar mij keek en me onbevangen zag stralen en genieten terwijl we danste. 

Ik moest denken aan dansles, leren, ontwikkelen, het doen en doen en nog eens doen, steeds weer opnieuw. Genieten van de dans en ondertussen is het ook een oefening, het je volledig eigen maken zodat het iets natuurlijks word. Ook dit is wat ik beschreef in de blogs Eng maar goed en Eng maar goed (vervolg) eng maar goed, ik durf nu te zeggen : Ja Heer ik wil leren dansen, dansen met U in de regen en er zo van genieten dat ik niet meer gehinderd word door de regen en de donkere rotsen die me overschaduwen in het dal van de schaduw. Dat vers uit Psalm 23:4 gaat verder met woorden die God al zo vaak ik mijn gedachten heeft gebracht en waar ik me aan vast mocht houden "....Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." en vers 5 "U maakt voor mij een tafel gereed voor de ogen van mijn tegenstanders." Dan moet ik weer denken aan Louie Giglio's (Engelstalige) preek: Don't give the enemy a seat at your table. De Heer richt voor ons die dis aan voor de ogen van onze vijanden maar wij hebben ook een verantwoordelijkheid die vijand niet aan onze tafel toe te laten. 

Als mijn ogen gericht zijn op de ogen van Jezus, mijn voeten staan op Zijn voeten en mijn handen in Zijn handen kan ik geen oog hebben voor wat om mij heen gebeurd, kan de boze geen oogcontact met mij maken en me niet afleiden. Met dat ik ik dit schrijf valt het kwartje : het gaat om oogcontact ! Helemaal opgaan in de Ander, of een ander, aan mij de keus.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Vergeving

In mijn vorige blog keek ik terug op 5 bijzondere jaren. Nog niet zo heel lang geleden begon er een nieuw jaar met een nieuw one-word. Over mijn woord voor 2021 schreef ik de blog Volharden. In deze blog wil ik terug kijken op 5 jaar one-word in mijn leven .

In 2016 zei God : IK zie jou en IK wil jou hart genezen.

in 2017 begon ik met one-word : Herstel

Het woord van 2018 was Wortelen

Voor 2019 was het woord : Ontvangend

En voor 2020 was het woord Vertrouwen.

Dit jaar is het woord : Volhardend

God doet wat Hij gezegd heeft, Hij heeft al heel veel genezen in mijn leven, zowel, geestelijk, lichamelijk, als emotioneel. Dit had ik me nooit kunnen bedenken.

God heeft me erkend, me herstelt, daardoor kon ik gaan wortelen, dat proces had vertrouwen nodig en volharding, mijn woord voor dit jaar. 

Kort geleden realiseerde ik me dat God nog een mooi stuk genezing heeft gegeven. Ik ga proberen dit beknopt te vertellen want het begon al toen ik een jaar of 4 á 5 was denk ik. In de gemeente waar ik opgroeide kwam een groot deel van de familie van mijn vader, maar er kwam een scheuring veel mensen vertrokken, uit de familie van mijn vader waren mijn ouders de enige die bleven. Dit veroorzaakte ook een scheuring in de familie en er was heel weinig contact meer en wat er was was erg ongemakkelijk. Toen mijn vader eind 2002 een kort en heftig ziekbed had werd ook ik weer geconfronteerd met zijn familie. Ik moet bekennen dat ik een enorme boze en opstandige vrouw aan het worden was in die tijd, worstelde met God en met mezelf. Ik was niet erg vriendelijk of begripvol, en erg afstandelijk tegen hen, kwam hen liever niet tegen en deed veel om ze te ontlopen. Vanuit mijn eigen pijn heb ik impulsief dingen gezegd aan het ziekbed van mijn vader o.a. tegen zijn zus die me jaren dwars zijn blijven zitten.  

Toen mijn vader in Januari 2003 overleed heb ik de kerk en God ook de rug toegekeerd, ik kon er niets meer mee, er zat teveel pijn en ik verharde mijn hart en gaf bitterheid meer ruimte als goed voor me was.

Mijn vader vroeg een aantal dagen voor zijn dood waar zowel ik als zijn zus, zwager en broer bij waren om Annie en ik dacht dat hij in zijn verwarring mij aanzag voor mijn moeder (die er niet was) en ik zei dat Annie er niet was terwijl zijn zus Annie naast het bed stond. Jaren kwam dat zo nu en dan weer bij me boven.

Nadat God mij in 2016 aanraakte wist ik dat ik dit recht wilde zetten, en ik heb mijn oom en tante een brief geschreven en ik kreeg een vriendelijke brief terug waarin ze aangaven zich het voorval niet goed te kunnen herinneren maar dat ze me van harte wilde vergeven. Toch was ik enorm teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos. Waarom werd ik afgewezen, waarom mocht ik er niet bij horen, ik voelde me niet erkend. Ik had zo gehoopt dat er ook herstel zou zijn, dat lag niet aan hen maar aan mijn verwachtingen. Dit had te maken met een oude pijn waar God mee aan de gang is gegaan met mij en waar ik ook wel over heb geschreven in m'n blogs. 

Ik kon het los laten en hen vergeven en zegenen. Kort geleden moest ik hier na lange tijd weer aan denken en ineens zag ik ook weer de brief van mijn oom en tante liggen. Ze hadden de brief afgesloten met een tekst uit Romeinen 15:13. Waar ik daar toen wat over sputterde omdat het antwoord zo anders was als ik toen had gehoopt, zocht ik de tekst nu weer op en raakte die tekst me heel diep, en ik ben nu enorm dankbaar voor deze woorden.

De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.

Deze tekst paste precies in waar ik op dat moment was in mijn weg met God. Hoop, dat is namelijk een woord waar God ook mee bezig is met mij. In een aantal blogs heb ik al vertelt hoe God met mij aan de gang ging over armoede denken, in dat denken is geen plaats voor hoop. In Jeremia 29:11 staat : "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst van hoop te geven." God heeft plannen van hoop, Hij wil dat ik hoop heb. Dat nu juist deze tante en oom mij dit toewensen kwam bij me binnen. 

Met mijn aardse familie heb ik geen contact, maar ik heb een nieuwe familie gekregen, ik hoor bij de familie van God en Hij heeft me een paar hele dierbare geestelijke broers en zussen gegeven om mee op te trekken, met en van hen mag ik leren wat gezonde relaties zijn en dat is spannend maar ook goed. Gezonde relaties, dat is best wel een dingetje voor mij, dat heb ik niet geleerd in het gezin waar ik uit kom, maar ook o.a. door afwezigheid van contact met familie of hele gecompliceerde contacten. 

Ik heb het los mogen laten, God heeft de pijn eruit getild en genezing gegeven. Ik geloof dat Hij op bovennatuurlijke wijze contact kan herstellen, en soms vraag ik Hem daar ook wel eens om want soms is daar toch even het gemis. We kunnen elkaar zomaar ineens ergens onverwacht treffen. Mocht dat gebeuren dan sta ik er voor open, hoe mooi zou dat zijn dat kinderen van Hem ook in het natuurlijke weer verzoend worden met elkaar.

In het kader van volharden spreekt God dan ook van hoop en relaties, ik vind het een uitdaging, maar ook mooi, want ik denk dat er voor relaties volharding nodig is en om hoop te houden ook. 

Dank U wel Vader voor de weg die U met mij gaat en dat ik daar regelmatig op mag terug kijken, mag gedenken, want dat te bedenken geeft me hoop en spoort me aan te volharden, vol te houden, die extra stap te zetten, net dat beetje meer te geven om vol te houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Overwinning

Terwijl ik buiten de post loop te bezorgen borrelen er een paar zinnen uit een heel oud lied in mij op, een lied dat we in de kerk zongen waar ik als kind ben opgegroeid.

Overwinning, overwinning,

door het bloed van Calvarie.

Overwinning, overwinning,

door het bloed van het Lam.

God schenkt overwinning,

God schenkt overwinning.

door het bloed van Calvarie,

het bloed van het Lam.

En dan begint Papa God me te vragen : weet je nog dat Ik je vroeg of Ik jou lichaam mocht hebben ? Dat je ja hebt gezegd en dat je het aan Mij hebt gegeven ?  Ja Vader dat weet ik nog, dat was best spannend, maar ik wilde U vertrouwen.

Weet je nog het moment dat Ik jou in gedachten bracht dat je zomaar uit het niets buiten bewustzijn raakte zonder ook maar iets aan te voelen komen. Je viel en toen je weer bij bewustzijn kwam trilde je hevig en je keek in het geschrokken gezicht van je man, je kleine dochter stond erbij en je zoon kwam net binnen lopen uit school. Je werd vertelt dat de ambulance onderweg was. Toen je man zijn werk belde om te melden dat zijn gezin hem nodig had brak hij in tranen uit en al trillend heb jij dat telefoontje afgehandeld. Je werd meegenomen en de broeders stelde je gerust. Je man bleef met de kinderen achter en jij kon niets voor ze doen. 

In het ziekenhuis konden ze niets vinden en werd het bestempelt als een spontane flauwte, de huisarts legde je later uit dat het zeer waarschijnlijk een combinatie was geweest van een te lage bloedsuiker en een te lage bloeddruk.

Onbewust sloot je een verbond met jezelf : Dit zal me nooit meer gebeuren.  Toen Ik je dat in gedachten bracht wist je dat je je van dat verbond moest bekeren, dat je het moest verbreken en je er los van moest spreken. Je vroeg me het trauma uit je te tillen en dat hen Ik gedaan en ik heb de plek die vrij kwam gevuld met Mijn liefde en genade om je te genezen. Ja Heer die nacht herinner ik me ook. Toen later de twijfel me wilde bekruipen koos ik ervoor om U te vertrouwen, omdat ik weet dat U goed bent.

Heb je verschil opgemerkt ? Ja Heer dat heb ik zeker. 

Toen mijn lijf mij probeerde bang te maken door te gaan zweten of wat licht in m'n hoofd te worden bracht U me te binnen om tegen mijn lichaam te spreken dat het moest functioneren in de orde van Jezus Christus. Als ik dat deed was het weg. 

U maakte mij vertrouwd met mijn lichaam, toen het anders begon aan te voelen wist ik : het is goed en ik ben veilig.

En toen kwamen die oude zinnen weer : Overwinning, overwinning.......  Ik heb jou de overwinning gegeven, door het bloed van Calvarie, door het bloed van het Lam. 
De nacht daarop kwam in mijn gedachten dat de overwinning hebben gekregen niet gelijk betekend dat de strijd voorbij was, ook al begreep ik dat niet helemaal, ik wist wel dat ik in deze houding verder moest gaan. De houding van vertrouwen. Je krijgt overwinning door volledige overgave (leven onder leiding van de Heilige Geest) zodra je die loslaat (leeft vanuit je vlees) begint de strijd opnieuw. 

Vader wat ben ik enorm dankbaar dat ik zo veilig ben bij U, dat U alles weet, dat U in mijn gedachten terug brengt wat U wilt aanraken om het te genezen. U leidde me door dit proces van vele maanden heen en zette me stevig op mijn voeten en leerde me U te vertrouwen hierin. Wat een kostbare les en wat ben ik dankbaar voor de weg die ik met U mag afleggen hierin.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Tel je zegeningen

Het jaar is nu bijna voorbij, 2018, het was voor mij een bijzonder jaar, een jaar waarin ik veel heb mogen leren, Gods liefde voor mij dieper heb mogen leren kennen en diepere innerlijke genezing van Hem mocht ontvangen.

Eind 2017 hoorde ik voor het eerst dat je een kernwoord voor een jaar kan hebben, een soort thema, toen ik terug keek op 2017 was dat voor mij "herstel" en ik bad om een woord voor 2018 en ik kreeg "wortelen" niet die mooie en lekkere oranje groente, maar het proces van de wortels van een boom die diep de grond in gaan om te zorgen dat die boom stevig staat in de storm.

Ik heb geleerd en geoefend in het verstaan van Gods stem heel persoonlijk voor mijn leven, Hij is echt mijn Vader, mijn Geliefde geworden, de Grond waarin mijn wortels nu verankerd liggen, ik mocht Zijn helende en genezende handen ervaren in diepe pijnplekken waarvan ik wel last had maar niet wist waar ze zaten. Hij heeft daarvan wortels bloot gelegd  zodat ze in het Licht konden worden gebracht en opgeruimd konden worden. 

Het is ook nodig om de aarde op te schonen, de keien eruit te halen, zodat de wortels van een boom de ruimte hebben om de grond in te gaan en de boom zich gezond kan ontwikkelen.

Psalm 1:3 vind ik zo mooi "Want hij zal zijn als een boom, geplant aan waterbeken, die vrucht geeft op zijn tijd, waarvan het blad niet afvalt, al wat hij doet, zal goed gelukken."

Ik zie me al helemaal staan daar aan die waterbeek, ik groei en bloei, zo heb ik dit afgelopen jaar ook ervaren, dat ik verder tot bloei mocht komen, Hij heeft mij tot bloei gebracht, Hij is die waterbeek waaruit ik mijn water en voeding mag halen, zo veel ik wil, zonder beperking.

Een van de vruchten is dit blog, wat ben ik daar blij mee.

Ik heb enorm veel getwijfeld maar stoppen was geen optie, ik ben dit gaan doen omdat ik het als een opdracht van God heb ervaren.

Wat begon uit gehoorzaamheid is veranderd uit doen vanuit liefde en dat is denk ik één van de grootste veranderingen in mij van dit afgelopen jaar. God heeft mijn hart veroverd en dat heeft mijn hart veranderd.

Ik heb zoveel zegeningen om te tellen, vandaar ook dit lied.

Tel je zegeningen, vergeet ze niet.

Het maakt dat ik verwonderd terugkijk en weet God verlaat mij niet, nooit. 

When upon life’s billows you are tempest tossed,
When you are discouraged, thinking all is lost,
Count your many blessings name them one by one,
And it will surprise you what the Lord has done. 

Count your blessings, name them one by one;
Count your blessings, see what God hath done;
Count your blessings, name them one by one,
Count your many blessings, see what God has done.

Are you ever burdened with a load of care?
Does the cross seem heavy you are called to bear?
Count your many blessings, every doubt will fly,
And you will be singing as the days go by.

So amid the conflict, whether great or small,
Do not be dishardend, God is over all;
Count your many blessings, angels will attend,
Help and comfort give you to your journey’s end.

Wow wat heb ik veel mogen ontvangen dit afgelopen jaar en wat ben ik God enorm dankbaar, en jullie degene die mijn blog lezen en reageren, dank jullie wel.

Ik wens jullie allemaal alvast een heel mooi en rijk gezegend 2019 in de nabijheid van onze liefdevolle Vader en Maker.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Anders kijken

Vandaag had mijn moeder jarig geweest, ze zou 86 jaar geworden, maar toen ze 79 was en het leven haar had uitgeput haalde Vader haar thuis en mocht ze rusten van haar strijd op deze aarde. 
Zo rond die tijd denk ik dan vaak toch weer aan haar terug, en ik begin anders te kijken naar deze vrouw, mijn moeder.

Wat bijzonder is het toch dat als je God vraagt om je door Zijn Geest te gaan laten zien waar de bron van de dingen ligt Hij dat ook doet.
Een zo'n gebied waar veel pijn ligt / lag is gekoppeld aan mijn moeder, een vrouw die zelf ook zwaar door het leven getekend was.
Zij wilde geen slechte moeder zijn, en dat was ze ook niet, maar er is wel een hoop mis gegaan tussen mijn moeder en mij, er was geen veilige, gezonde relatie. Niet omdat ze dat niet wilde, maar omdat ze niet kon geven wat ze zelf niet had, en ook omdat er soms gewoon dingen gebeuren waar niemand schuld aan heeft.

Als de bevalling niet op een goede manier verloopt en moeder en kind de eerste drie dagen van het jonge leven gescheiden zijn vind er geen gezonde hechting plaats.
In een eerder blog : Bijzonder, vertelde ik al over mijn geboorte. In mijn proces van innerlijke genezing heeft God me terug gebracht naar dat moment, daar was die schreeuwende baby en de roep "waar ben je", zo'n enorme eenzaamheid, verlatenheid, ik schreef daar de blog Ik werd gezien over.
 Mama heeft dit ook nooit gewild, ik kon vergeven en genezing ontvangen, Hij haalde de pijn daaruit en ik mocht daar weer gehecht worden, dat was zo bijzonder.  

Er werd mij ook duidelijk dat ik al heel jong een veel te zware last te dragen kreeg. Ik wist het wel maar ik ervoer daar nu erkenning voor, bevestiging, het was zo. 
Ook hier gaat het niet om de schuldvraag, dingen gebeuren en gaan zoals ze gaan. 
Ik geloof niet dat die last heel bewust op mij gelegd is, misschien heb ik uit loyaliteit die last wel zelf op me genomen (kinderen zijn enorm loyaal naar ouders) ik zocht geen oordeel, ik zocht  genezing. en om genezing te kunnen ontvangen moeten dingen duidelijk worden, erkent worden en aan het licht gebracht worden. 

Hoe mooi dat alles wat duister is moet wijken als we het in het licht brengen. Gods licht, Gods waarheid geneest. 
Die zware last die mijn hele jeugd op mij gedrukt heeft en mijn leven voor een groot  deel heeft bepaald  mocht ik loslaten, er kwam een stukje ruimte. 

Sapje voor stapje leer ik anders naar mijn moeder kijken, komt er begrip in mij voor haar en haar situatie, ik begin me te realiseren dat God net zo naar haar keek als dat Hij nu naar mij kijkt,vol liefde.
Zij heeft in haar leven geroeid met de riemen die ze had, net als ik dat heb gedaan, ook daar schreef ik al eens eerder iets over in de blog Moederdag, het is mooi om te ervaren dat God steeds meer inzicht geeft, het gaat in kleine stapjes en die kleine stapjes begin ik te waarderen. 

Het liefst zou ik met grote zevenmijlslaarzen door het proces banjeren, ben je er snel klaar mee, soms wil ik gewoon klaar zijn, maar dan gebeurt het niet zorgvuldig en secuur en dat is wel de manier waarop God te werk gaat, voorzichtig en vol liefde, en alleen als wij Hem daar toelaten.  

Ik mag met hele kleine stapjes leren hoe God vol bewogenheid kijkt naar mij, en eigenlijk vind ik dat soms best eng, durf ik me helemaal bloot te geven, mag Hij in al die donkere, pijnlijke hoekjes en gaatjes kijken en daar Zijn licht laten schijnen ?
De Bijbel zegt dat Hij "met innerlijke ontferming bewogen" is als Hij kijkt.
In Hem is geen oordeel, enkel en alleen liefde die stroomt vanuit Zijn Vaderhart. 

Mattheus 9:36 is een van verschillende teksten in de Bijbel waar deze houding van Jezus word beschreven : "En Hij, de schare ziende, werd innerlijk met ontferming bewogen over hen, omdat zij vermoeid en verstrooid waren, gelijk schapen, die geen herder hebben."
Hij ziet in wat voor omstandigheden we zijn, Hij weet hoe we daar in terecht gekomen zijn. Van al die pijn word je zo moe, je bent er innerlijk door verdwaald geraakt in jezelf. Je probeert gas te geven in het leven terwijl er ook flink op de rem getrapt word, de oude pijn houd je tegen, bewust of onbewust.

Wat ik al zei, soms vind ik dat zo verschrikkelijk eng en vlucht ik soms terug in oude vertrouwde overlevingsmechanismes, ik weet inmiddels dat dat een hele natuurlijke logische reactie is en ook dat is een proces waar ik met mijn Vader aan mag werken maar dat word denk ik een ander blog....of twee. 

Dit proces is echt nog niet ten einde, maar er zijn mooie dingen gebeurd, stappen gezet, en ik ben enorm dankbaar voor de heling die het bracht.

Heer dank U wel dat U mij anders leert kijken, leert te kijken door Uw ogen,  terug te kijken zoals U het zag, U zag zowel mijn moeder als mij. U hield en houd van ons beide, U wist en weet alles, U geneest en hersteld, ik wil mij overgeven aan Uw genezende liefde. Geef mij de moed U toe te laten in elke pijnlijke en misschien wel diep weggestopte plek.
Ik ben zo enorm dankbaar voor de weg die ik hierin al heb mogen maken.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kiezen om te vergeven

Dit keer een blog waar ik heel lang over getwijfeld heb, maar ook dit is een onderdeel van mijn leven waarin God een werk heeft gedaan en ik wil Hem ook hierin de eer geven.

Een van de weinige vriendinnen die ik had in mijn jeugd woonde bij haar oom en tante. We zaten op dezelfde huishoudschool (niet in dezelfde klas) en kwamen in dezelfde kerk.
We vonden het heerlijk om samen te zingen met de gitaar erbij.

Ik kwam ook regelmatig bij deze mensen over de vloer. 

Daar kon ik kind zijn, hoefde ik niet te zorgen, er was geen geruzie. 

Ik logeerde er ook wel eens een nachtje, of mocht meevaren, ik vond het heerlijk om daar te zijn.

Ze hebben me zelfs een keer mee genomen voor een weekend naar de Ardenne in een hotel en een rit met een kabelbaan over de bergen. 

Fantastisch, ik heb enorm genoten, thuis waren er geen uitjes of vakanties.

Hij heeft me nooit gedwongen, maar hij was wel erg overtuigend, en in mijn enorme verlangen om gezien te worden en verlangen naar liefde liet ik als jong naïef pubermeisje dingen toe die nooit hadden mogen gebeuren.

Er werden gevoelens wakker gemaakt die niet wakker hadden mogen worden gemaakt, niet op die manier, en zeker niet door deze man.

In mijn achterhoofd wist ik dat er iets niet klopte maar ik snakte naar  aandacht en liefde, en die kreeg ik, alleen voor mij, dat gevoel kende ik niet.

Maar zijn handen kwamen op plekken waar ze niet hoorde te komen. 

Hij als volwassene had beter moeten weten en nooit zo ver mogen gaan.

Nadat de voorganger van de gemeente waar wij kwamen een gesprek met mijn moeder had gehad mocht ik daar ineens niet meer heen, meer werd er niet over gezegd en er werd verder ook niet meer over gesproken.

Ook al was ik blij dat dat wat eigenlijk niet klopte voorbij was was ik ook verdrietig omdat de leuke dingen, de dingen waar ik zo van genoot ook voorbij waren en die miste ik enorm.

Nu kon ik niet meer ontsnappen aan de situatie thuis.

Op school was het ook niet leuk want daar werd ik gepest, was ik het buitenbeentje, en ook in de kerk, op de jeugdavonden voelde ik me het buitenbeentje, hoorde er nooit echt bij voor mijn gevoel, de dochter van "gekke Jantje" (over mijn vader vertelde ik al eerder over in dit blog)

Later heb ik wel begrepen dat er werd geprobeerd me erbij te betrekken maar dat ze niet tot mij door konden dringen, en dat geloof ik ook wel.
Al jong bouwde ik een dikke solide muur om me heen.

Tussen mijn ouders heb ik nooit echt liefde gezien, eerder een afkeer van lichamelijkheid.

Toen ik op mijn 20e vluchtte in mijn huwelijk zag ik enorm op tegen de seksualiteit die daar bij zou horen. Ik deed wat ik altijd deed, ik stopte m'n gevoelens weg en ging door, verstand op nul, dit was mijn kans om weg te komen bij mijn ouders. 

Op onze huwelijksnacht heb ik tegen mijn man gezegd "schiet maar op dan hebben we dat gehad" maar daar reageerde hij op met "dat dacht ik niet" 

Hij heeft me met heel veel liefde en geduld behandeld, jaren lang.

Ook al was het misbruik beperkt gebleven tot "handwerk" het had schade aangericht die jaren later en lang heel veel invloed had. 

Op een keer had ik een (online) gesprek met iemand over dit onderwerp en zij prikte door mij heen en vroeg me of ik wilde vertellen wat er gebeurd was, daarna was haar conclusie dat dit misbruik was. 

In eerste instantie was er verbazing, toen het besef dat ze gelijk had.

Al die jaren had ik gedacht dat ik het zelf gezocht had en dat het dus ook mijn schuld was, deze vrouw liet me inzien dat ik een kind was en dus absoluut geen schuld had, maar dat de volwassene misbruik had gemaakt van zijn positie waarin hij mijn vertrouwen had.

Dit inzicht maakte heel veel bij mij los, ik moest hier mee aan de gang.

Er kwamen herinneringen boven aan een moment dat ik in de kerk op het matje werd geroepen omdat er over deze man geroddeld werd, wat ik zou hebben rondvertelt. Ik had niks rondvertelt want ik schaamde me, dacht dat wat er was gebeurd mijn schuld was.

Dit had me behoorlijk boos gemaakt omdat het zo onrechtvaardig was. 

Ook met mijn psychotherapeut durfde ik het uiteindelijk te bespreken en hij liet hielp mij om te zien dat de relatie met deze mensen twee kanten had gehad voor mij en dat ik ook heel veel had verloren toen het contact min of meer verbroken werd (ik zag hen nog wel in de kerk en op jeugdavonden) 

Pas veel later toen mijn moeder ging dementeren en ik begreep dat ook zij een verleden van misbruik had gehad kon ik er begrip voor opbrengen dat zij nooit met mij hierover gesproken had. 

Het had waarschijnlijk teveel aan haar eigen pijn gerelateerd.

Ik heb inzicht gekregen in de situatie, kan de goede dingen waarderen en de nare dingen mogen benoemd worden en het heeft een plekje gekregen. 

Ik heb mogen vergeven, dat ging niet in één keer, dat was keer op keer op keer een heel bewuste keuze. 

Een keuze die ik wilde maken om zelf verder te kunnen met mijn leven.

Vergeven doe je niet voor de ander maar voor jezelf. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem.