Dansen

Het is 1e Pinksterdag als ik deze blog schrijf. Midden in mijn strijd met mijn lichaam en God die me mijn boosheid, woede zoals Hij het noemt laat zien gebeuren er ook hele bijzondere dingen. Al in 2018 sprak God voor het eerst tegen me over dansen. Iemand zag een beeld waarin ik danste - met mijn armen wijd rondjes draaide als een kind - in groene weide (Psalm 23) Ik had toen geen idee wat ik daar mee moest. Later was er iemand die een beeld deelde wat ze had gehad met de groep in het algemeen en God zei : Toen je een baby was heb ik Ik je opgepakt en heb ik met je gedanst. Ik wist dat Hij tot mij sprak. Kort daarvoor had God een geboorte trauma bij mij open gelegd en mij genezen. In de blog Samen dansen heb ik al geschreven geschreven dat God toen al bezig was met mij over dansen. 

Op een gegeven moment lied God me mij en Hem "zien" (ik zie geen plaatjes maar een soort beeld in mijn gedachten) op een koord, Hij zei dat ik mijn ogen alleen gericht moest houden op Zijn ogen, zelfs niet op Zijn handen, alleen op Zijn ogen. Weken kwam steeds dit beeld weer bij me boven en was het of Hij zei : Kijk naar Mijn ogen, blijf naar Mijn ogen kijken, zo kom je hier doorheen. Ik schreef daar over in de blog Zien wat het word

Op een gegeven moment zat m'n hoofd zo vol dat ik op m'n fiets gestapt, regelmatig heb ik daar hele gesprekken met Papa en juist omdat ik dan bezig ben kan ik het veel dichterbij laten komen. Terwijl ik daar door de polder reed was het weer alsof Hij mijn aandacht trok met Zijn ogen, van een afstandje. Van een afstandje vind ik dat ook helemaal prima, net als op dat koord, dat voelt veilig. Maar Hij kwam steeds dichterbij en ik begon het wat ongemakkelijk te vinden, maar Hij bleef liefdevol oogcontact met mij zoeken. Ik vroeg hoe dichtbij Hij eigenlijk was en Hij zei : M'n arm ligt om je heen, en Hij lachte liefdevol. Oei dat is wel heel dichtbij. Ik zei dat ik het best eng vond, zo dichtbij, en ik begreep niet waarom. Hij was toch veilig voor mij ? 

Toen vroeg Hij me op Zijn voeten te gaan staan, en ik moest denken aan hoe een kind zijn voeten op de voeten van papa of mama zet en zo mee loopt. Mijn eerste reactie was : Maar dat is toch veel te zwaar !  Ineens realiseerde ik me dat ik het eng vond om in Zijn ogen te kijken door het beeld dat ik van mijzelf had. Zijn beeld en mijn beeld kwamen niet overeen en dat gaf frictie. 

Ik schaamde me voor mijn lichaam, ik was boos op mijn lichaam, mijn lichaam paste niet in mijn plaatje van wat een lichaam zou moeten zijn (ook al heb ik ook geen idee van wat het dan wel zou moeten zijn) Zijn liefdevolle antwoord was : Ik ben sterk. Hij kon mij wel dragen. Daarna was het weg, maar het had behoorlijk wat in mij los gemaakt, en ook dat bleef weer weken bij me, er was er die vraag in mij : durf ik het aan om op Zijn voeten te gaan staan ? En dan proefde ik weer Zijn verlangen om samen met mij zo te dansen. 

Op Zijn voeten gaan staan houd in dat Hij het ritme en de passen bepaalt en zet, Hij krijgt de volledige leiding. Alleen op die manier kunnen we volmaakt samenvloeien in één dans, gefocust op elkaar door oogcontact, stralen, genieten, blij zijn. In de vroege ochtend van 1e Pinksterdag ging dit beeld verder : Ik stond op Zijn voeten en we danste, ik schaterlachte het uit, dolle pret, volmaakte vreugde, compleet veilig, het was vertrouwd veilig op Zijn voeten en mijn handen stevig in Zijn handen. Hij liet me niet los. Onbevangen was het woord dat bij me opkwam.  

Ik moest denken aan Psalm 23:4 "Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent bij mij...." Het was of Hij zei : Ik dans met jou door dat dal, door die donkere enge kloof tussen de rotsen. (Ik heb ooit een uitleg gehoord van dit dal en het is een nauwe doorgang tussen de hoge rotsen waar geen licht komt.) Hij zei : Ik zie de uitgang en ik dans je daar heen en Ik breng je eruit. Het was of Hij zei : Laten we dansen. Ik heb niet zo veel met Nederlandse muziek en zeker niet de seculiere maar ik wist dat ik deze zin moest opzoeken en vond  Laten we dansen, en het ging om het eerste stukje : "Ik ben hier als je me nodig hebt, hier als je me zoekt. Pak m'n hand vast nog een keer, nog één keer op verzoek. Laten we dansen tot je voeten niet meer kunnen. Dansen tot het licht wordt en opnieuw beginnen. Laten we dansen." Tegelijk moest ik denken aan het lied Dansen in de regen, een lied wat ik een paar dagen daarvoor had gezien en wat enorm bij me binnen was gekomen, vooral de woorden : "Je hoeft niet te schuilen. Je hoeft niet te schuilen voor het leven. Zoek je geluk maar bij de Levende. Als de wolken huilen, hoef je niet te schuilen, maar mag je leren dansen in de regen." En terwijl dit allemaal gebeurde goot het buiten van de regen......

Jezus bood mij aan te leren dansen in de regen, op Zijn voeten, in Zijn armen, Zijn handen die de mijne stevig vasthielden. Zijn ogen, Zijn hele gezicht lachte terwijl Hij naar mij keek en me onbevangen zag stralen en genieten terwijl we danste. 

Ik moest denken aan dansles, leren, ontwikkelen, het doen en doen en nog eens doen, steeds weer opnieuw. Genieten van de dans en ondertussen is het ook een oefening, het je volledig eigen maken zodat het iets natuurlijks word. Ook dit is wat ik beschreef in de blogs Eng maar goed en Eng maar goed (vervolg) eng maar goed, ik durf nu te zeggen : Ja Heer ik wil leren dansen, dansen met U in de regen en er zo van genieten dat ik niet meer gehinderd word door de regen en de donkere rotsen die me overschaduwen in het dal van de schaduw. Dat vers uit Psalm 23:4 gaat verder met woorden die God al zo vaak ik mijn gedachten heeft gebracht en waar ik me aan vast mocht houden "....Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." en vers 5 "U maakt voor mij een tafel gereed voor de ogen van mijn tegenstanders." Dan moet ik weer denken aan Louie Giglio's (Engelstalige) preek: Don't give the enemy a seat at your table. De Heer richt voor ons die dis aan voor de ogen van onze vijanden maar wij hebben ook een verantwoordelijkheid die vijand niet aan onze tafel toe te laten. 

Als mijn ogen gericht zijn op de ogen van Jezus, mijn voeten staan op Zijn voeten en mijn handen in Zijn handen kan ik geen oog hebben voor wat om mij heen gebeurd, kan de boze geen oogcontact met mij maken en me niet afleiden. Met dat ik ik dit schrijf valt het kwartje : het gaat om oogcontact ! Helemaal opgaan in de Ander, of een ander, aan mij de keus.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Ontdekkingstocht

De ontdekkingstocht naar wat God in mij gelegd heeft is voor mij best een uitdaging. Maar het vult me ook met verwondering, wat ben ik van ver gekomen. Ik die nu geloof dat God mij met een doel op deze aarde heeft gezet, Hij heeft iets speciaals, iets unieks in mij gelegd dat alleen ik op mijn eigen unieke manier kan uitvoeren voor en door Hem.

Langzaam begin ik een beetje een beeld te krijgen van de richting waar God heen wijst. Ik merk dat Hij verlangens in me aanwakkert om door Zijn ogen en met Zijn oren te luisteren naar de mensen om me heen. Ik merk dat Hij een verlangen in me wakker maakt naar Zijn bewogenheid voor mensen, om de pijn te voelen die Hij voelt, om mijn hart gebroken te laten zijn door wat Zijn hart breekt.

Aan de andere kant vind ik dit heel lastig want dit kan alleen als je je heel kwetsbaar op wil en durft te stellen, en kwetsbaar zijn heeft een groot risico dat je gekwetst word. 
Het is of Hij me vraagt : Wil je dat, durf je dat aan met Mij ? 
Durf ik Hem daarin te vertrouwen ?
Niet meer voor jezelf leven maar in dienst van Hem voor de ander ?

Jaren heb ik geleefd in zelfbescherming omdat er zoveel pijn in mijn hart was, krassen op mijn ziel. 
En nu groeien in kwetsbaarheid ?
Dat is best een uitdaging moet ik eerlijk bekennen, maar gelukkig gaat groeien stapje voor stapje.

Ik moet denken aan iets wat God me liet zien aan de hand van een herinnering en een bloem. Toen ik voor het eerst bij Wonderfull Free Life Ministry kwam deden we een oefening in het verstaan van Gods stem. De opdracht was : Vraag maar aan God welke bloem jij bent. Toen ik dit deed moest ik aan stampers denken, ik begreep het niet echt, maar het was ook heel nieuw voor me en ik heb het maar gelaten voor wat het was. Bijna 2 jaar later zat ik thuis op de bank en keek naar een prachtige open gebloeide pioenroos en in het hart stond vol stampers, en God bracht me die oefening in gedachten en zei : Ik zag die stampers al, maar je moest eerst nog openbloeien. Dat deed me ook denken aan m'n tuin vol bloemen die tot 2 x toe over me uitgesproken was, ik vertelde daar iets over in de blog Inzichten (vervolg)

God wist al lang wat voor zaad Hij in mij gezaaid heeft, zaad van oog voor de underdog, voor degene die pijn heeft en niet gezien word of gezien durft te worden. 
Hij heeft dat in me gelegd, maar de pijn van het leven heeft het diep verstopt en het leek dood, zelfs ik had er weinig vertrouwen in dat ik nog echt iets zou kunnen beteken in deze wereld. Maar de grootste berg puin die erover heen is gestort is voor God geen enkel probleem, en dat zaad is lang niet zo dood als je denkt dat het is. Met Zijn Liefde en Licht, en Water (Heilige Geest) komt het meest dood lijkende zaad weer tot leven. Hoe bijzonder is dat.

Dit beeld van puin gestort over kostbaar zaad dat Hij in ons heeft gezaaid, geeft mij ook hoop voor al die gebroken mensen die door deze wereld gaan. De puin heeft zoveel invloed op hoe iemand reageert op een ander of op situaties. Maar God kijkt naar de persoon zoals Hij die bedoeld heeft, Hij kijkt dwars door de puin en het effect ervan heen, Hij ziet de mens die ernaar snakt om écht gezien te worden, naar onvoorwaardelijke liefde naar genezing van de pijn, vaak zonder het zich bewust te zijn. En wij de medemens zien de harde buitenkant en baseren daar een oordeel op.

Heb ik nu een vast omlijnd beeld van mijn gaven en talenten (zaad) Gods doel / plan ? Nee, eigenlijk niet, maar ik ben inmiddels wel weer hoopvol want als er Iemand is die het in mij kan uitwerken dan is Hij het wel.  Ja het zaad begint te ontkiemen.
God heeft in Zijn Woord ook beloofd dat als Hij iemand ergens voor roept Hij diegene er ook bekwaam voor maakt en ook daar heb ik inmiddels vertrouwen in. 

Vroeger zei ik wel eens : Het word nog wel eens wat met Daantje, maar dan zat er een hele wrange ondertoon in, en dacht ik : geloof je het zelf, ik niet. Maar nu gelooft Daantje het wel, sterker nog, ze heeft er vertrouwen in. En als twijfel zo nu en dan de kop op wil steken kies ik er heel bewust voor om Gods waarheid daar tegenover uit te spreken, soms zelfs hardop, de leugen is wat het is : een leugen en daar heb ik mee afgedaan. Ik ga voor Gods waarheid.
Er is Iemand die mij ziet en die mij hoort en die alles weet en die in mij gelooft, die er alle vertrouwen in heeft dat ik zal worden zoals Hij mij bedoeld heeft. En ik, ik heb niet zozeer vertrouwen in mijn eigen kunnen maar des te meer in Zijn kunnen, en Zijn vertrouwen in mij geeft mij vertrouwen dat het helemaal goed gaat komen met Zijn creatie.

Dank U wel Vader dat U me leert kijken door Uw ogen naar mezelf en van daaruit mag ik leren kijken door Uw ogen naar de mensen om me heen en gewoon zijn wie ik ben in en door U en zo een lichtje zijn in deze donkere wereld. Dank U wel dat U deze hele ontdekkingstocht mij begeleid en Uw weg wijst, stap voor stap, en dat ik met U mag uitkijken naar wat U gaat doen in en door mij.


ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Kavana

De Bijbel is een boek dat me heel erg dierbaar is geworden de laatste jaren, maar er zijn vaak dingen die ik niet helemaal begrijp vanuit het westerse denken waar ik mee opgegroeid ben.

De Bijbel speelde in een hele andere tijd en cultuur, Jezus was een Jood en was bekend met de Joodse gewoonten en gebruiken, van daaruit leefde en leerde Hij.

Toen ik dus dit boek van Lois Tverberg en Ann  Spangler tegen kwam en begreep dat deze de Bijbel in de tijd van Jezus zetten, en er daardoor een heel ander licht op Zijn uitspraken en de Bijbel geven werd ik heel nieuwsgierig en wilde ik het heel graag lezen.

 In het boek "Zittend aan de voeten van Rabbi Jezus" werd ik enorm geraakte door de uitleg van het woord "kavana"
Nee het is geen woord dat in de Bijbel staat maar het beschrijft de levenshouding van gelovige Joden, ook Jezus had deze houding.

In het boek halen ze de Joodse theoloog en schrijver Abraham Herchel aan die het woord kavana als actieve aandacht voor God, de grote dankbaarheid voor het feit dat je in Zijn nabijheid mag zijn  verwoord. 

Hier in het westen hebben we God losgekoppeld van ons dagelijkse leven, God is ver weg in de hemel.
Maar God is met een ouderwets woord alomtegenwoordig, wij zijn constant overal in Gods nabijheid.
Toe ik dat las was het eigenlijk ook wel heel logisch, Hij woont door Zijn Geest in ons, natuurlijk is Hij altijd overal bij.

Oeps, daar gedraag ik me niet altijd naar als ik heel eerlijk ben.
Toch is het ook niets iets om bang van te worden, want deze God is één en al liefde, goedheid, trouw, genade.
Die God verdiend al onze dank en eer !

In Jezus' tijd en ook nu nog spreken Joden zegenspreuken uit, ze danken God voor alles, daardoor komen ook teksten als "Dankt aldoor God de Vader voor alles, door onze Heer Jezus Christus" uit Efeze 5:20 en "En alles wat jullie zeggen en doen, moeten jullie doen namens de Heer Jezus. Dank ook God de Vader door Hem" uit Kolossenzen 3:17 en "Bid zonder ophouden. Dankt God altijd, wát er ook gebeurt. Want dat is wat God van jullie wil nu jullie bij Jezus Christus horen" uit 1 Tessalonicenzen 5:17-18 in een ander licht.
Het was geen vraag om het onmogelijke, God danken voor alles en in allerlei omstandigheden was gewoon onder gelovige Joden en de discipelen riepen ook heidenen die in Jezus gingen geloven op dit te doen voor hun was het niet iets wat ze hun leven lang al hadden mee gekregen, wij ook niet.

Daarnaast heeft het ook een enorme invloed op hoe je in je leven staat. 
Een dankbare levenshouding veranderd je kijk op het leven, maakt je positiever. 

Toen ik me dit realiseerde moest ik terug denken aan een ander boek van Ann Voskamp wat ik een tijdje terug las, de titel zegt al genoeg "Duizendmaal dank" Zij beschrijft daarin hoe ze had geleerd om God heel bewust voor alles tot in de kleine dingen te danken en hoe dat haar leven heeft veranderd.  

Efeze 4:23 zegt "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken"

Na het boek van Ann gelezen te hebben heb ik een tijdje heel bewust me op dankbaarheid gericht maar door de tijd heen ebt het dan toch weer weg. Je bedenkt het je nog wel eens zo nu en dan maar het is niet in je leven verweven.


Volgens de Rabbi's zijn er vier activiteiten die we met kavana moeten doen :
* Gebed
* Bestuderen van de Schrift
* Daden van vriendelijkheid en liefde
* Ons dagelijks werk
Het is dus een levenshouding die in alles wat je doet door zou moeten vloeien.

Een mooie les die me zeker aan het denken heeft gezet.
Wat staan er mooie en wijze lessen in Gods woord, alleen door ons westerse (filosofisch gerichte) denken zien we ze niet zo duidelijk meer.

Ik ervaar het als een verrijking om door het lezen van dit boek meer te leren over de context van de tijd van de Bijbel, gelukkig heb ik nog een paar boeken van deze schrijfster staan dus ik kan nog even vooruit, heerlijk genieten, ik kom deze zomer zo wel door.

Dank U wel voor mensen die deze prachtige boeken maken waar ik weer zoveel van kan leren.
Dank U wel dat ik deze boeken heb ontdekt en ze kon kopen.
Dank U wel dat mijn ogen deze boeken kunnen lezen.
Dank U wel dat mijn handen in staat zijn om het boek vast te houden.
Dank U wel ......
Of zoals een Jood het zou zeggen : Gezegend is Hij.....

Het doet me ook nog denken aan Filippenzen 4:8 zegt "En broeders en zusters, richt je gedachten op alles wat waar, eerlijk, heilig, mooi en goed is"

Inderdaad er zijn duizenden redenen waarvoor ik Hem elke dag kan groot maken.

Misschien klinkt het overdreven maar ik word er wel heel blij van om me te realiseren dat ik altijd in Zijn aanwezigheid mag zijn, dat maakt dankbaar.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Gods geliefde dochter.

"Verborgen verleden" ken je dat programma, ik vind het zo leuk.
Zoeken naar je voorouders, de verhalen achter de mensen waar je mee verwant bent maar die je nooit gekend hebt.

Ook ik ben een flink aantal jaar geleden enthousiast bezig geweest met genealogie.
Mijn vader  overleed in 2003 en ik begon me meer en meer af te vragen waar ik vandaan kwam maar meer en meer werd het een zoektocht naar waar ik bij hoorde.

Zowel met de familie van mijn vader als van mijn moeder was er miniem contact, ik wist vaag wat daar de achterliggende rede voor van maar niet echt. Het was gewoon zo, punt uit. Gepraat werd daar niet over (er werd uberhaupt niet echt gepraat in het gezin waar ik uit kom)

Terwijl ik zocht naar mijn "verborgen verleden" werd ik toch ook steeds nieuwsgieriger naar mijn familie die nog in leven was.
Ik werd nieuwsgierig naar de verhalen, waarom waren de dingen zoals ze waren, wat was er gebeurd.
Via een oom heb ik toen iets meer inzicht gekregen in wat er is gebeurd in de familie van mijn vader, waarom dat contact zo miniem werd, het had te maken met een kerkscheuring toen ik nog klein was, zo intens verdrietig.

Van mijn opa's en oma's, ooms, tantes, neven en nichten weet ik vrijwel niks, van een flink gedeelte niet eens namen, wie zijn ze.
Eigenlijk ben ik daar ook niet heel veel wijzer over geworden.

Als er soms toch even contact was met een enkeling, bleef er voor mijn gevoel een flinke afstand,  er was geen klik.
Ieder had z'n eigen leven en ik paste daar niet, 'k heb me daar maar bij neer gelegd.
Blijkbaar zaten ze niet op mij te wachten, het was niet leuk en het deed pijn, maar het is niet anders en ik kies ervoor dit los te laten.

Eigenlijk was dit de algemene manier waarop ik vroeger dacht, ik telde niet mee.
Toch wil ik niet in dat gevoel blijven hangen, met zelfmedelijden kom je nergens, af en toe speelt dat verlangen nog wel eens op maar ik kijk dan heel bewust naar wat ik wel heb. 

Ieder mens heeft denk ik vanaf de geboorte dat diepe verlangen ergens bij te horen, onderdeel te zijn van.........
Ieder mens heeft de behoefte gezien te worden, erkent te worden, er te mogen zijn.

Ik hoorde eens dat ieder mens een "gat" in zijn of haar hart heeft dat alleen God kan vullen, en in mijn ervaring is dat ook echt zo.
Jaren van zoeken naar erkenning en je aanpassen om er maar bij te horen hebben mij geen rust en vrede gebracht, dat deed de Here Jezus toen Hij tegen me zei "Ik zie jou"

Ik ben heel blij en dankbaar voor het  genezingsproces is begonnen na die dag Pasen 2016.
Ik word gezien, ik mag er zijn.

Het boekje "Wie je bent in Christus" van Wilkin van der Kamp is een van de dingen die God heeft gebruikt om mij te laten ontdekken wie ik ben: Gods geliefde dochter. 
Steeds als mijn oude minderwaardige gevoelens over mezelf de kop weer op dreigde te steken hield ik het mezelf voor:
God ziet jou (dat had Hij immers zelf tegen me gezegd)
Hij kent jou (Psalm 139:1)
Hij heeft jou gemaakt Psalm 139:13)

Numerie 23:19 zegt "God is geen man, dat Hij liegen zou, noch een mensen kind, dat het Hem berouwen zou; zou Hij het zeggen, en niet doen, of spreken, en het niet bestendig maken?"
Durf ik God tot een leugenaar te maken door te zeggen dat het niet waar is wat Hij over mij zegt ?
Deze laatste vraag heeft me wel een poosje bezig gehouden en ik besloot: Gods woord is de waarheid, ik kies ervoor die waarheid te geloven, hoe ik mij ook voel.

Dit was één van de eerste van de vele stappen op de weg naar een nieuwe Danielle, vernieuwd door de verandering in haar denken (Efeze4:23)

Ik wil me daar aan vast houden, maar heel vaak vergeet ik het nog, het is als in een spiegel kijken, en als je je omdraait ben je weer vergeten hoe je eruit zag (Jacobus 1:24) 
Wat heb ik het nodig om heel vaak in Gods spiegel te kijken want ook als ik het vergeet, dan ben ik nog steeds Zijn geliefde dochter.

ONDERWEG, naar Hem en met Hem.