In Hem

Ik kan niet genoeg krijgen van onderwijs over mijn identiteit in Hem, steeds weer zakt die Waarheid een stukje dieper in mijn bewustzijn, openbaart God weer een ander terrein waarop Zijn waarheid van toepassing is.

Ik kwam 2 filmpjes van Joyce Meyer tegen die zo enorm duidelijk waren voor mij, ik deel ze hieronder.

Filmpje 1 en Filmpje 2

De boze wil ons met zijn leugens ervan weerhouden dat wij de volheid van deze Waarheid gaan geloven, als wij geloven wat God zegt wie en wat wij zijn in Hem staat de boze machteloos, dan heeft hij geen enkele macht meer.

  

I keep fighting voices in my mind that say I’m not enough
Ik blijf strijden met stemmen in mijn gedachten die zeggen dat ik niet genoeg ben 
Every single lie that tells me I will never measure up
Elke leugen die me vertelt dat ik nooit zal voldoen
Am I more than just the sum of every high and every low?
Ben ik meer dan de uitkomst van hoogte en diepte punten
Remind me once again just who I am, because I need to

 know (ooh oh)

Herinner me er weer aan wie ik ben, want ik heb het nodig dat te weten

You say I am loved when I can’t feel a thing
U zegt dat ik geliefd ben wanneer ik daar niets van voel
You say I am strong when I think I am weak
U zegt dat ik sterk ben als ik denk dat ik zwak ben
You say I am held when I am falling short
U zegt dat U mij vasthoud als ik tekort kom
When I don’t belong, oh You say that I am Yours
Als ik er niet bijhoor zegt U dat ik van U ben
And I believe (I), oh I believe (I)
Ik geloof, ik geloof
What You say of me (I)
Wat U over mij zegt
I believe
geloof ik

The only thing that matters now is everything You think of me
Het enige wat nu telt is wat U van mij denkt
In You I find my worth, in You I find my identity, (ooh oh)
In U vind ik mijn waarde, vind ik mijn identiteit

You say I am loved when I can’t feel a thing
U zegt dat ik geliefd ben wanneer ik daar niets van voel
You say I am strong when I think I am weak
U zegt dat ik sterk ben als ik denk dat ik zwak ben
And You say I am held when I am falling short
U zegt dat U mij vasthoud als ik tekort kom
When I don’t belong, oh You say that I am Yours
Als ik er niet bijhoor zegt U dat ik van U ben
And I believe (I), oh I believe (I)
Ik geloof, ik geloof

What You say of me (I)
Wat U over mij zegt 
Oh, I believe
geloof ik

Taking all I have and now I'm laying it at Your feet

Alles wat ik heb leg ik nu aan Uw voeten

You have every failure God, and You'll have every victory (ooh oh)

U hebt elke mislukking en U hebt elke overwinning 

You say I am loved when I can’t feel a thing
U zegt dat ik geliefd ben wanneer ik daar niets van voel
You say I am strong when I think I am weak
U zegt dat ik sterk ben als ik denk dat ik zwak ben
And You say I am held when I am falling short
U zegt dat U mij vasthoud als ik tekort kom
When I don’t belong, oh You say that I am Yours
Als ik er niet bijhoor zegt U dat ik van U ben

And I believe (I), oh I believe (I)

Ik geloof, ik geloof

What You say of me (I)

Wat U over mij zegt 

Oh, I believe

geloof ik

Dank U Heer dat U mij steeds meer leert over wie ik ben in U, dat U mij laat zien hoe krachtig ik mag zijn als ik in U ben, dat U me leert te onderscheiden wanneer ik in U ben en wanneer niet en dat U me dan helpt weer snel in U te schuilen. Wat een genade dat U dit mogelijk hebt gemaakt voor Uw kinderen. Houd mij heel dicht bij Uw hart Heer.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

"Normaal"

Ook al was de verhouding tussen mijn moeder en mij geen gezonde balans tussen moeder en dochter, als ik wilde kon ik haar wel alles vragen. 
Meestal had ik daar de moed voor als ik boos en opstandig was, dan flapte ik alles eruit.
Zo heb ik haar eens gevraagd waarom ze eigenlijk met mijn vader was getrouwd.
Dat is natuurlijk niet echt een vriendelijke vraag, maar het kwam voort uit de moeite die ik had met mijn vader. Ik kon geen kant uit met deze man en heb hem zelfs een periode gehaat tot in de toppen van mijn tenen.

Hoe had zij ooit met deze man - die duidelijk ook geestelijk niet van haar niveau was - kunnen trouwen, ik begreep er als opstandige puber echt helemaal niks van.

Ze vertelde me dat haar grote liefde niet met haar had willen trouwen omdat hij drager was van een erfelijke ziekte die hij niet door wilde geven en omdat hij wist dat mijn moeder graag kinderen wilde, wilde hij haar dat niet aan doen.

Daar heeft mijn moeder heel veel verdriet van gehad.

Jaren later leerde ze mijn vader kennen in een kerk waar ze beide kwamen. Ze vertelde mij dat hij toen heel anders was als de man die ik kende als mijn vader. 
Hij was na mijn geboorte heel erg veranderd. Over het hoe en waarom kan ik alleen gissen.

Al van jongs af aan had ik door dat mijn vader "anders" was, maar ook van mezelf wist ik dat ik "anders" was. 

Toen ik al getrouwd was en moeder van 2 kinderen kwam ik in therapie bij "de Hoop" in Dordrecht voor een eetstoornis.
Een van de opdrachten was je levensverhaal op papier zetten, ik kan je zeggen dat ik leuke dingen heb gedaan in mijn leven, maar ja therapie heb je ook niet nodig omdat het zo leuk is.
Daar heb ik er op een gegeven moment de vraag eruit gegooid of ik wel normaal was.

Ik had altijd in mijn achterhoofd dat ik geestelijk niet normaal was, niet volwaardig, omdat mijn vader dat ook niet was.
Niemand die me dat ooit verteld had, maar dat voelde ik gewoon aan. 
Nadat hij werkeloos was thuis komen te zitten door het RSV schandaal, ging hij aan de gang als tuinman in een tehuis voor zwak begaafde vrouwen dat verbonden was aan de gemeente waar wij naar de kerk gingen.
Daar hen voelde hij zich geaccepteerd.

(Jaren later heeft God één van de vrouwen die daar toen ook woonde gebruikt om die pijn bij mij te genezen)

Ik ken mijn vader niet anders als dat er altijd meewarig tegen hem aan gekeken werd "gekke Jantje". 
Ik schaamde me enorm voor deze man.

Dat gebeurde niet alleen in de straat waar wij woonde, maar ook op zijn werk kwam hij dat tegen, bijna al zijn collega's woonde in onze buurt.

Voor mijn gevoel was het in de kerk eigenlijk niet anders, niet op de "gekke Jantje" manier maar van: ja het was Jan, en Jan moest je maar nemen zoals hij was.

De man heeft zijn leven lang keihard gewerkt en was nooit te beroerd om iemand te helpen.
Ik vermoed dat het ook was om zichzelf te bewijzen.

Toen ik deze bekentenis daar tot mijn eigen schrik deed heb ik enorm gehuild, maar het  was ook een enorme bevrijding om het gezegd te hebben.
Wat nog me enorm goed deed was om van iemand die er verstand van had te horen dat er niks "mis" met mij was.

Maar het heeft toch wel even geduurd voor ik dat ook echt kon geloven en het me eigen kon maken dat ik een "normaal" en volwaardig mens was. 

Maar dan komt toch de vraag "wat is normaal" 

Ja wát is eigenlijk normaal, en wie bepaald wat "normaal" is.

God ziet mij en Hij zegt "jij bent mijn geliefde kind" 

Ik heb jou gevormd in de schoot van je moeder, je bent mooi en goed zoals je bent, er is niets wat jij kan doen of laten dat maakt dat Ik meer of minder van jou ga houden. 

Heel bewust heb ik een keuze gemaakt om Zijn waarheid te geloven, want Hij liegt niet, nooit !

"Maar dankzij Gods liefde voor mij ben ik geworden wat ik nu ben" (1 Korinthe 15:10)

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Een nieuwe schepping.

Na Pasen 2016 , is mijn kijk op dingen enorm veranderd, prioriteiten veranderde. God gaf  me een verlangen om Hem op de absolute nummer 1 plaats te zetten in mijn leven.
Zonder Hem zou ik absoluut niet meer kunnen leven.
Een hele tijd leken de gewone dagelijkse dingen van het leven zo "onbelangrijk" daar heb ik echt weer een nieuwe balans in moeten vinden.

Ik heb al eerder verteld dat er een enorme "honger" naar Gods woord ontstond.
Hij die zoveel voor mij had gedaan, Hem wilde ik beter leren kennen.

Ik ging veel meer lezen in de Bijbel en boeken gerelateerd aan de Bijbel en het leven als christen (als je op het woord boeken klikt kom je op een pagina waar ik die boeken heb vermeld)
Ook bekeek ik studies op Family7 en zocht ook op YouTube naar filmpjes waar ik van kon leren.

Ik zoog alles in als een spons.

Zo vond ik een serie met de titel geest, ziel en lichaam van Andrew Wommack, het was een lange serie maar ik wilde mijn tijd er heel graag in stoppen want ik wilde leren, indrinken, groeien.

Deze man legde het voor mij zo duidelijk uit dat ik dit principe voor het eerst echt begreep. 

We zijn een geest, 
We hebben een ziel 
En wonen in een lichaam.

Onze ziel is onze "verbinding" tussen onze geest en ons lichaam. 

De keuze is aan ons waar onze ziel zich het meeste mee zal verbinden.
Kiezen we voor ons lichaam dan zullen onze zintuigen (horen, zien, ruiken, proeven, voelen) heel veel invloed op ons hebben. 
Maar als wij ervoor kiezen om ons meer met onze geest te verbinden dan zal die meer invloed op ons hebben.

Ik geloof wat de Bijbel zegt dat God met Zijn Geest in de mens komt wonen die zich voor Hem open stelt, dat Hij die mens zal leiden als die mens dat wil.
En ik wil dat heel erg graag !
Dan zal ik zelf heel bewust moeten kiezen waar ik mijn ziel mee verbind.

2 Korintiers 5:17 zegt "Want ieder mens die één geworden is met Christus, is door God helemaal nieuw gemaakt. De oude mens is verdwenen. Er is een hele nieuwe mens ontstaan."

Maak ik nu nooit geen fouten meer ?  

Helaas meer dan me lief is moet ik eerlijk toegeven, maar ik zit in een leerproces, en dat proces zal de rest van mijn leven doorgaan, waarin ik steeds meer van Hem mag leren en daardoor meer zal leren leven zoals Hij het bedoelt heeft. 

Ik kies ervoor mijn ogen op Hem gericht te houden, en soms voelt dat soms als een wanhopige poging omdat ik mezelf regelmatig zo verschrikkelijk tegen val.
Maar de Bijbel zegt dat er in Hem geen veroordeling is, Romeinen 8:1 zegt "Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld"
Maar dit weten en mijn gevoel liggen regelmatig zo verschrikkelijk ver uit elkaar, toch wil ik me aan deze waarheid vast houden. 

Ik BEN een nieuwe schepping, en ben ONDERWEG.
Ik vind het een hele boeiende reis moet ik zeggen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Gods geliefde dochter.

"Verborgen verleden" ken je dat programma, ik vind het zo leuk.
Zoeken naar je voorouders, de verhalen achter de mensen waar je mee verwant bent maar die je nooit gekend hebt.

Ook ik ben een flink aantal jaar geleden enthousiast bezig geweest met genealogie.
Mijn vader  overleed in 2003 en ik begon me meer en meer af te vragen waar ik vandaan kwam maar meer en meer werd het een zoektocht naar waar ik bij hoorde.

Zowel met de familie van mijn vader als van mijn moeder was er miniem contact, ik wist vaag wat daar de achterliggende rede voor van maar niet echt. Het was gewoon zo, punt uit. Gepraat werd daar niet over (er werd uberhaupt niet echt gepraat in het gezin waar ik uit kom)

Terwijl ik zocht naar mijn "verborgen verleden" werd ik toch ook steeds nieuwsgieriger naar mijn familie die nog in leven was.
Ik werd nieuwsgierig naar de verhalen, waarom waren de dingen zoals ze waren, wat was er gebeurd.
Via een oom heb ik toen iets meer inzicht gekregen in wat er is gebeurd in de familie van mijn vader, waarom dat contact zo miniem werd, het had te maken met een kerkscheuring toen ik nog klein was, zo intens verdrietig.

Van mijn opa's en oma's, ooms, tantes, neven en nichten weet ik vrijwel niks, van een flink gedeelte niet eens namen, wie zijn ze.
Eigenlijk ben ik daar ook niet heel veel wijzer over geworden.

Als er soms toch even contact was met een enkeling, bleef er voor mijn gevoel een flinke afstand,  er was geen klik.
Ieder had z'n eigen leven en ik paste daar niet, 'k heb me daar maar bij neer gelegd.
Blijkbaar zaten ze niet op mij te wachten, het was niet leuk en het deed pijn, maar het is niet anders en ik kies ervoor dit los te laten.

Eigenlijk was dit de algemene manier waarop ik vroeger dacht, ik telde niet mee.
Toch wil ik niet in dat gevoel blijven hangen, met zelfmedelijden kom je nergens, af en toe speelt dat verlangen nog wel eens op maar ik kijk dan heel bewust naar wat ik wel heb. 

Ieder mens heeft denk ik vanaf de geboorte dat diepe verlangen ergens bij te horen, onderdeel te zijn van.........
Ieder mens heeft de behoefte gezien te worden, erkent te worden, er te mogen zijn.

Ik hoorde eens dat ieder mens een "gat" in zijn of haar hart heeft dat alleen God kan vullen, en in mijn ervaring is dat ook echt zo.
Jaren van zoeken naar erkenning en je aanpassen om er maar bij te horen hebben mij geen rust en vrede gebracht, dat deed de Here Jezus toen Hij tegen me zei "Ik zie jou"

Ik ben heel blij en dankbaar voor het  genezingsproces is begonnen na die dag Pasen 2016.
Ik word gezien, ik mag er zijn.

Het boekje "Wie je bent in Christus" van Wilkin van der Kamp is een van de dingen die God heeft gebruikt om mij te laten ontdekken wie ik ben: Gods geliefde dochter. 
Steeds als mijn oude minderwaardige gevoelens over mezelf de kop weer op dreigde te steken hield ik het mezelf voor:
God ziet jou (dat had Hij immers zelf tegen me gezegd)
Hij kent jou (Psalm 139:1)
Hij heeft jou gemaakt Psalm 139:13)

Numerie 23:19 zegt "God is geen man, dat Hij liegen zou, noch een mensen kind, dat het Hem berouwen zou; zou Hij het zeggen, en niet doen, of spreken, en het niet bestendig maken?"
Durf ik God tot een leugenaar te maken door te zeggen dat het niet waar is wat Hij over mij zegt ?
Deze laatste vraag heeft me wel een poosje bezig gehouden en ik besloot: Gods woord is de waarheid, ik kies ervoor die waarheid te geloven, hoe ik mij ook voel.

Dit was één van de eerste van de vele stappen op de weg naar een nieuwe Danielle, vernieuwd door de verandering in haar denken (Efeze4:23)

Ik wil me daar aan vast houden, maar heel vaak vergeet ik het nog, het is als in een spiegel kijken, en als je je omdraait ben je weer vergeten hoe je eruit zag (Jacobus 1:24) 
Wat heb ik het nodig om heel vaak in Gods spiegel te kijken want ook als ik het vergeet, dan ben ik nog steeds Zijn geliefde dochter.

ONDERWEG, naar Hem en met Hem.