Controletoren

Ik kwam laats een filmpje tegen van Charles Stanley van "In Touch Ministries" wat voor mij een mooi beeld gaf over hoe wij onze gedachten mogen zien en onze eigen verantwoordelijkheid daarin.
Hij vergelijkt onze gedachten met de controletoren zoals je ze ziet op het vliegveld, alles wat er op het vliegveld gebeurd word van daaruit geordend. Als daar in de controletoren geen strakke regie word gevoerd ontstaan er hele gevaarlijke situaties en kan het in het ergste geval zelfs levens kosten.

Zo ook in onze gedachten, wat daar rond gaat heeft invloed op alle aspecten van ons leven dus het is van het grootste belang dat wij verantwoordelijkheid gaan nemen voor onze gedachten. Als we ze toestaan een eigen leven te gaan leiden raken we stuurloos.

Kolossenzen 3:1-8 zegt "Als u nu met Christus uit de dood bent opgewekt, streef dan naar wat boven is, waar Christus zit aan de rechterhand van God. Richt u op wat boven is, niet op wat op de aarde is. U bent immers gestorven, en uw leven ligt met Christus verborgen in God. En wanneer Christus, uw leven, verschijnt, zult ook u, samen met hem, in luister verschijnen. Laat dus wat aards in u is afsterven: ontucht, zedeloosheid, hartstocht, lage begeerten en ook hebzucht - hebzucht is afgoderij -, want om deze dingen treft Gods toorn degenen die hem ongehoorzaam zijn. Vroeger hebt u ook die weg gevolgd en zo geleefd, maar nu moet u alles wat slecht is opgeven : woede en drift, vloeken en schelden."
Duidelijke taal, als wij ons leven over hebben gegeven aan Jezus moet dat zichtbare gevolgen hebben. Er is een andere eigenaar in ons leven gekomen en Hij bepaald de regels.

Jezus hield zich toen Hij hier op deze aarde was aan die regels.
Eigenlijk heb ik heel lang gedacht dat dat voor Hem geen probleem moest zijn geweest want Hij was immers God, maar Hij ging me duidelijk maken dat het geen eitje was geweest voor Hem, Hij was hier op aarde mens. 
Net zo mens als wij.
Filipenzen 2:5-8 is daar duidelijk in : "Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had.Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood - de dood aan het kruis."
Jezus koos hier op aarde voor gehoorzaamheid, Hij koos ervoor zich te onderwerpen aan de wil van de Vader God, en het ging Hem echt niet allemaal fluitend af, denk maar aan Zijn strijd in de hof van Getsemane. Jezus heeft dus Zijn gedachten moeten richten, sturen op de dingen van Zijn Vader.

In 2 Korinthe 6:17 staat het heel zwart -wit : "Daarom zegt de Heer : Ga weg van de ongelovigen, zonder je van hen af en raak niets aan dat onrein is."

De boze speelt zijn spel door de gedachten van de mens, dat vieze spel begon al in de Hof van Eden zegt  2 Korinthe 11:3 "Alleen vrees ik dat, zoals Eva door de slang op sluwe wijze bedrogen werd, uw gedachten worden weggelokt van de oprechte en zuivere toewijding aan Christus."

Deze wereld denkt dat we alles zelf wel uitmaken maar zo is het niet. 
We worden altijd beïnvloed, aan ons de keus door wie we ons laten beïnvloeden. Ik schreef daar al eens eerder over in de blog "Alles of niks"

          Onzichtbare gedachten hebben zichtbare consequenties.

Een gedachten komt tot uiting in een handeling.

Een handeling groeit uit tot een gewoonte.

Gewoontes vormen je karakter.

Je karakter bepaalt je koers, je (eind) bestemming.

2 Korinthe 4:3-4 "Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze wereld zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien, de luister van Christus, die het beeld van God is." 

Als je Jezus hebt leren kennen is er een proces van verandering begonnen, een proces van verandering in ons denken.
Efeze 4:20 "Maar zo hebt u Christus leren kennen."  en vers 23-24 "dat uw geest en uw denken voortdurend vernieuwd moeten worden en dat u de nieuwe mens moet aantrekken, die naar Gods wil geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid."

Charles Stanley geeft een paar vragen die je jezelf kan stellen om je gedachten te toetsen die ik wel nuttig vind : 
* Waar brengt deze gedachte me naartoe ?
* Brengt deze gedachte me waar ik zijn wil ?
* Bouwt deze gedachte me op of breekt hij me af ?
* Kan ik deze gedachte delen met iemand anders ? 
* Waar komt deze gedachte vandaan ?
* Schaam ik me voor deze gedachte ?
* Past deze gedachte mij als volgeling van Jezus ?

Het is denk ik goed om ons bewust te zijn van wat er rond gaat in onze gedachten want ze hebben zoveel invloed.
In de Nederlandse vertaling komt dit niet zo duidelijk naar voren maar in de King James vertaling zegt Spreuken 23:7 "For as he thinketh in his heart, so is he." - Zoals hij denkt in zijn hart, zo is hij. In dat zelfde boek Spreuken staat nog een hele goede raad in hoofdstuk 4 vers 23 "Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart." Je denken en je hart zijn nauw met elkaar verbonden.

Gelukkig hangt  het niet van onze eigen kracht af, Hij heeft ons Zijn Geest (kracht) gegeven, die stelt ons in staat die controle uit te voeren, de juiste keuzes te maken. Je zult verbaasd zijn wat het effect zal zijn op ons leven als wij onze gedachten vullen met de gedachten die God goed voor ons vind, Zijn vruchten zullen dan zichtbaar worden : Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing, ze staan opgeschreven in Galaten 5:22.


We ondergaan een complete metamorfose als wij ons overgeven aan de nieuwe Leider van de controletoren van ons leven. Langzaam maar zeker gaan we steeds meer op Hem lijken, het begint in onze gedachten en word uiteindelijk zichtbaar in ons leven.

Ik vind het een hele mooie metafoor, mocht je zijn verhaal zelf willen beluisteren dan is hier de (Engelstalige) link.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

De woestijn

Ik ben in het boek "Vrij van schaamte" van Christine Caine bezig en zij beschreef de woestijn aan de hand van het volk Israël dat daar 40 jaar rondzwierf over een reis van 11 dagen. Maar ze hadden deze periode nodig er moest veel in hen gebeuren.
Ze waren uit de slavernij van Egypte verlos, maar de slavernij zat nog in hen. 
Christine zegt het heel mooi : "In de woestijn moeten hun gebroken harten, hun verwonde ziel en hun gekwelde geest hersteld worden, vernieuwd en opnieuw geprogrammeerd, zodat de Israëlieten zouden weten hoe ze in het Beloofde Land moeten leven en tot bloei konden komen." 

Schaamte is slavernij, en daar wil God ons uit bevrijden, Hij wil niet dat we gebukt gaan onder deze last, Hij wil dat wij leven in de vrijheid, wij mogen zijn zoals Hij ons bedoeld heeft : kinderen van Hem met een vrije wil, een wil die zich vrijwillig voegt naar Zijn wil, want dán zullen we werkelijk vrij zijn. 

Vrij zijn binnen Zijn bescherming. 
De 10 leefregels die God Mozes in de woestijn gaf zoals beschreven in Exodus 20:1-17  waren niet om het volk te beperken maar om ze te beschermen tegen invloeden van buitenaf die hen weer gevangen wilde nemen, waardoor ze weer beschadigd zouden worden.  

Het is moeilijk om je aan te passen en te leren om in vrijheid te leven als je je leven lang gebonden geweest bent, zegt Christine en dat herken ik wel. 
Door dit boek heb ik me gerealiseerd wat schaamte voor stempel op mijn leven heeft gedrukt van jongs af aan.

Gelukkig gaat het veroveren van de vrijheid met kleine stukjes. Teveel vrijheid in een keer zou niet te behappen zijn, dat zou te veel zijn, hoe moet je daar mee omgaan ? Bij ieder nieuw stukje bevrijd gebied moet geleerd worden om vanuit de overwinning te leven.


Om vrij te komen van  de schaamte, die vaak diep verstopt ligt in donkere hoekjes en gaatjes is het nodig dat alles beschenen word met het licht van Gods woord en waarheid.
Alles wat nog niet in het licht is gebracht, zijn stukjes die Jezus nog niet kennen, en hebben vaak een negatief effect op ons functioneren ook al zijn we ons dat niet bewust.  

Ik vond het zo mooi hoe Christine zei dat een slaaf uit de slavernij halen een reddingsactie is, maar de slavernij uit slaaf halen is een voorbereidingsproces.  
In de woestijn vind het voorbereidingsproces plaats, daar worden we veranderd, getransformeerd om met de vrijheid waarin we zijn overgezet om te kunnen gaan, zodat we voluit kunnen gaan genieten in het Beloofde Land. 

Maar wat vallen we makkelijk terug in dat oude gedrag wat zo bekend is, als het veranderingsproces zwaar valt, lang duurt. ons onzeker maakt.
Het lijkt wel of we dan vergeten waar we vandaan komen en hoe moeilijk dat was in de slavernij. 
Het volk Israël verlangde op een gegeven moment in de woestijn ook terug naar de vleespotten van Egypte (Exodus 16) als ik heel eerlijk ben ben ik soms geen haar beter.

Ik herken de moeheid in het volhouden, in het consequent volgen van het nieuwe spoor, het even niet meer willen doorzetten.
Even rusten in de makkelijkere manier, maar voor ik er erg in heb zit je weer in die  makkelijkere manier ingesleten, en dan kost het je weer behoorlijk wat moeite om daaruit te klimmen, terug in dat nieuwe, nog niet zo diep ingesleten spoor te komen. 
Terwijl ik weet dat dat nieuwe spoor me iets veel beters gaat brengen dan dat oude spoor. 

Heer help mij zonder te murmureren achter U aan te gaan door de woestijn-periodes van mijn leven.

Nu ik dit gebed schrijf moet ik denken aan Jesaja 35:1-4 "De woestijn en het dorre land zullen blij zijn. De steppe zal juichen en zal bloeien als een roos. De steppe zal vol bloemen staan en juichen en jubelen. Het wordt er zo prachtig als op de Libanon, de Karmel en de Saron-vlakte. Laat je slappe handen weer sterk worden. Strek je knikkende knieën. Zeg tegen de mensen die alle hoop hadden verloren: Wees vastberaden en wees niet bang. Want let op, jullie God zal jullie vijanden komen straffen voor alles wat ze jullie hebben aangedaan. Hij zal jullie komen bevrijden." 

In de woestijn waar het flink moeilijk kan zijn mogen we vertrouwen op onze God die voor ons zorgt en voor ons strijd.

Heer help mij in de woestijn te jubelen en te juichen terwijl ik achter U aan ga naar de vrijheid, het Beloofde Land.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Afgeleid en bezig blijven, twijfelen

Een aantal teksten uit de Bijbel zeggen mij keer op keer waar mijn prioriteit zou moeten liggen, iets wat mij behoorlijk bezig houd de laatste tijd.

Deuteronomium 10:12 zegt "Israël, luister. Jullie Heer God vraagt één ding van jullie: dat jullie diep ontzag voor Hem hebben. Hij wil dat jullie doen wat Hij zegt en van Hem houden. Dien de Heer God met je hele hart en met je hele ziel."

Mattheus 6:33 zegt "Geef het Koninkrijk van God en het doen van Gods wil de eerste plaats in je leven. Dan zal Hij al deze dingen geven."
Welke dingen ? 
Dat staat in het vers ervoor, alles wat je nodig hebt, want je Hemelse Vader weet wat je nodig hebt.

Marcus 12:30 zegt "Houd van de Heer God met je hele hart en met je hele ziel, met je hele verstand en met alles wat je hebt."

God houd zoveel van ons dat Hij Zijn Zoon voor ons gaf om ons mensen weer met Hem te verbinden, Hij verlangt er naar met ons verbonden te zijn daarom gaf Hij Zijn Zoon. 
Heeft Hij dan geen recht op mijn volle aandacht ?
Dit is een vraag die mij enorm bezighoud, krijgt God mijn volle aandacht, heeft Hij toegang tot ieder hoekje en gaatje van mijn hart, mijn leven.

Laatst hoorde ik het weer in een preek zeggen, en natuurlijk had ik dat al wel vaker gehoord en weet ik het eigenlijk ook wel, maar wat doe ik er écht mee.
Als mijn man aandacht van me wil weet ik dat ik daar beter aandacht aan kan besteden als ik mijn huwelijk goed en fijn wil houden. Maar als God me laat weten dat Hij meer aandacht van me wil, handel ik daar dan ook naar ?

De boze doet alles om ons af te leiden, en om ons bezig te houden, desnoods met een vroom sausje, als we maar niet écht met God verbonden zijn, als God maar niet écht op die eerste plaats staat.

Een van de dingen die mij enorm afleid is Facebook. Nadat ik eens geplaagd was door een naar virus ben ik een tijdje weg geweest en eigenlijk beviel me dat wel, maar toch miste ik wel het bijbelstudie groepje waar ik in mee deed, en oja, die site of groep is toch ook wel erg interessant, en die......en die.....
Zo sluipen er er steeds meer in.
Ook al had ik al mijn vrienden op "niet volgen" gezet zodat je niet alles te zien kreeg ging ik toch weer steeds vaker even kijken.
Steeds vaker vroeg ik me af wat ik nou eigenlijk aan het doen was want wees eerlijk als je "even" gaat kijken is er zo weer een uur voorbij.

Ik betrapte me er ook op dat als het proces waar ik in zit te dichtbij kwam ik afleiding ging zoeken, soort van vluchtgedrag en dan is Facebook erg makkelijk aangeklikt, je kan er heerlijk op rondneuzen zonder na te hoeven denken, de tijd vliegt voorbij zonder dat je er erg in hebt.
Maar als ik graag wil dat God de ruimte in mijn leven krijgt om mijn pijnplekken aan te raken om te genezen moet ik niet wegvluchten, moet ik niet in de val van de boze trappen en me af laten leiden of bezig laten houden met dingen die niet God op de eerste plaats houden in mijn leven.

Ook had ik nadat ik terug was gekomen op Facebook  besloten dat ik 'm niet meer op m'n mobiel wilde hebben, wat me trouwens heel goed beviel. Via m'n tablet die ook de hele dag op tafel ligt kijk je net zo makkelijk, dus heb ik na heel wat wikken en wegen besloten om 'm daar ook af te halen. 

Nu kon ik alleen nog via m'n pc nog kijken en dat hielp me enorm om mijn gebruik onder controle te houden. Eigenlijk was ik best tevreden met dit compromis, natuurlijk is niet alles aan Facebook of het internet verkeerd, maar voor mij is het vooral de vraag : waar besteed ik mijn tijd en aandacht aan ?

Maar al snel ging er in mijn achterhoofd iets knagen :  waarom gewoon niet helemaal stoppen met Facebook ?
Het zou dus heel goed kunnen dat ik alsnog ga besluiten om er gewoon helemaal te stoppen met sociale media, de weken dat ik off-line was nadat een vervelend virus mijn fb-account plaagde gaven echt rust.
Mocht je me binnenkort ineens missen dan heb ik waarschijnlijk de knoop doorgehakt, wees dan niet verbaasd. 

Mijn blog blijft natuurlijk wel bestaan, en wie dat echt wil volgen kan zich aanmelden voor een melding via de mail. 

Ik valt mij in onderwijs dat ik luister steeds meer op dat het belangrijk is om voldoende de tijd te nemen om naar God te luisteren, Hij spreekt als ik Hem mijn volle aandacht geef, en ik denk dat dat waar is.
God wil geen bijzaak zijn in mijn leven.
Als we verliefd zijn krijgt het onderwerp van onze liefde alle aandacht, die aandacht daar verlangt Jezus naar. 

Ik wil heel graag Zijn stem verstaan, beter leren verstaan, maar ik vind het ook heel lastig om stil te zijn en te luisteren, daar echt de tijd voor te nemen, mij daar bewust op te consenteren.
Het is een leerproces dat ik best lastig vind, Heer wilt U mij helpen.

Ik vind het een lastig onderwerp, ik wil niet de super vrome tante uithangen, maar ik zie wel degelijk de enorme noodzaak van mijn focus is en zo interessant vind ik het sociale media gebeuren niet meer, ik verlang naar echt en puur contact.
Twijfel, twijfel..........


ONDERWEG naar Hem en met Hem

P.S. Zoals mensen die regelmatig op mijn blog reageren wel weten, ik reageer vrijwel altijd even terug, ook is er de mogelijkheid om me te mailen, mijn mail-adres staat onder mijn blog vermeld en van daaruit kunnen we altijd zien hoe het contact verder uitgroeit. 

Kavana

De Bijbel is een boek dat me heel erg dierbaar is geworden de laatste jaren, maar er zijn vaak dingen die ik niet helemaal begrijp vanuit het westerse denken waar ik mee opgegroeid ben.

De Bijbel speelde in een hele andere tijd en cultuur, Jezus was een Jood en was bekend met de Joodse gewoonten en gebruiken, van daaruit leefde en leerde Hij.

Toen ik dus dit boek van Lois Tverberg en Ann  Spangler tegen kwam en begreep dat deze de Bijbel in de tijd van Jezus zetten, en er daardoor een heel ander licht op Zijn uitspraken en de Bijbel geven werd ik heel nieuwsgierig en wilde ik het heel graag lezen.

 In het boek "Zittend aan de voeten van Rabbi Jezus" werd ik enorm geraakte door de uitleg van het woord "kavana"
Nee het is geen woord dat in de Bijbel staat maar het beschrijft de levenshouding van gelovige Joden, ook Jezus had deze houding.

In het boek halen ze de Joodse theoloog en schrijver Abraham Herchel aan die het woord kavana als actieve aandacht voor God, de grote dankbaarheid voor het feit dat je in Zijn nabijheid mag zijn  verwoord. 

Hier in het westen hebben we God losgekoppeld van ons dagelijkse leven, God is ver weg in de hemel.
Maar God is met een ouderwets woord alomtegenwoordig, wij zijn constant overal in Gods nabijheid.
Toe ik dat las was het eigenlijk ook wel heel logisch, Hij woont door Zijn Geest in ons, natuurlijk is Hij altijd overal bij.

Oeps, daar gedraag ik me niet altijd naar als ik heel eerlijk ben.
Toch is het ook niets iets om bang van te worden, want deze God is één en al liefde, goedheid, trouw, genade.
Die God verdiend al onze dank en eer !

In Jezus' tijd en ook nu nog spreken Joden zegenspreuken uit, ze danken God voor alles, daardoor komen ook teksten als "Dankt aldoor God de Vader voor alles, door onze Heer Jezus Christus" uit Efeze 5:20 en "En alles wat jullie zeggen en doen, moeten jullie doen namens de Heer Jezus. Dank ook God de Vader door Hem" uit Kolossenzen 3:17 en "Bid zonder ophouden. Dankt God altijd, wát er ook gebeurt. Want dat is wat God van jullie wil nu jullie bij Jezus Christus horen" uit 1 Tessalonicenzen 5:17-18 in een ander licht.
Het was geen vraag om het onmogelijke, God danken voor alles en in allerlei omstandigheden was gewoon onder gelovige Joden en de discipelen riepen ook heidenen die in Jezus gingen geloven op dit te doen voor hun was het niet iets wat ze hun leven lang al hadden mee gekregen, wij ook niet.

Daarnaast heeft het ook een enorme invloed op hoe je in je leven staat. 
Een dankbare levenshouding veranderd je kijk op het leven, maakt je positiever. 

Toen ik me dit realiseerde moest ik terug denken aan een ander boek van Ann Voskamp wat ik een tijdje terug las, de titel zegt al genoeg "Duizendmaal dank" Zij beschrijft daarin hoe ze had geleerd om God heel bewust voor alles tot in de kleine dingen te danken en hoe dat haar leven heeft veranderd.  

Efeze 4:23 zegt "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken"

Na het boek van Ann gelezen te hebben heb ik een tijdje heel bewust me op dankbaarheid gericht maar door de tijd heen ebt het dan toch weer weg. Je bedenkt het je nog wel eens zo nu en dan maar het is niet in je leven verweven.


Volgens de Rabbi's zijn er vier activiteiten die we met kavana moeten doen :
* Gebed
* Bestuderen van de Schrift
* Daden van vriendelijkheid en liefde
* Ons dagelijks werk
Het is dus een levenshouding die in alles wat je doet door zou moeten vloeien.

Een mooie les die me zeker aan het denken heeft gezet.
Wat staan er mooie en wijze lessen in Gods woord, alleen door ons westerse (filosofisch gerichte) denken zien we ze niet zo duidelijk meer.

Ik ervaar het als een verrijking om door het lezen van dit boek meer te leren over de context van de tijd van de Bijbel, gelukkig heb ik nog een paar boeken van deze schrijfster staan dus ik kan nog even vooruit, heerlijk genieten, ik kom deze zomer zo wel door.

Dank U wel voor mensen die deze prachtige boeken maken waar ik weer zoveel van kan leren.
Dank U wel dat ik deze boeken heb ontdekt en ze kon kopen.
Dank U wel dat mijn ogen deze boeken kunnen lezen.
Dank U wel dat mijn handen in staat zijn om het boek vast te houden.
Dank U wel ......
Of zoals een Jood het zou zeggen : Gezegend is Hij.....

Het doet me ook nog denken aan Filippenzen 4:8 zegt "En broeders en zusters, richt je gedachten op alles wat waar, eerlijk, heilig, mooi en goed is"

Inderdaad er zijn duizenden redenen waarvoor ik Hem elke dag kan groot maken.

Misschien klinkt het overdreven maar ik word er wel heel blij van om me te realiseren dat ik altijd in Zijn aanwezigheid mag zijn, dat maakt dankbaar.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

God alle eer.

In de groep "Look Around The Corner" waar ik met een aantal vrouwen elke dag een Bijbelstudie doe lazen we een tijdje gelede in het thema "Helden uit de Bijbel" Johannes 3: 27-30 

"Johannes antwoordde: Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt. Jullie kunnen van mij getuigen dat ik gezegd heb:  Ik ben de Messias niet, maar ik ben voor hem uitgezonden. De bruidegom krijgt de bruid, en de vriend van de bruidegom staat te luisteren en is blij dat hij de stem van de bruidegom hoort. Dat vervult mij met grote vreugde. Hij moet groter worden en ik kleiner."

Johannes trekt niet de eer naar zichzelf toe, hij wijst naar Jezus die alle eer toekomt, hij is een voorbeeld in nederigheid waar wij nog heel veel van kunnen leven.

Dan komt de vraag op, ben ik nederig ?

Geef ik God alle eer ?

Pasen 2016 genas God mij van een eetstoornis, daardoor was ik in staat om mijn eetgewoonte te veranderen - wat overigens heel hart nodig was voor mijn gezondheid - en tot nu toe ben ik ruim 30 kilo afgevallen. Dat valt op en is zichtbaar dus zo nu en dan geven mensen je een compliment - niks mis mee natuurlijk en ook weer een les om ze aan te leren kunnen nemen.

Maar als ik dan zeg dat ik het zonder Gods hulp nooit had kunnen doen kijken mensen je toch wat vreemd aan.

God deed wat ik niet kon (genezen) en daarna moest ik gaan doen wat ik kon. De weg van anders leren omgaan met eten een was voor mij vooral een proces in verandering van denken. 

Afgelopen Pinksteren heb ik de Opwekkingsconferentie via Family7 gevolgd en daar werd het heel mooi verwoord dat Gods Geest onze geest onderwijst en leid, en dat heeft uitwerking op ons denken, en dat heeft weer z'n weerslag op ons doen en laten.
Is het dus zo knap dat ik die kilo's ben verloren ?

NEE, voor mij is het door Gods genade dat mijn lichaam zo veranderd is en nog steeds veranderd want het proces is nog niet klaar. 
De grootste verandering voor mij zit in mijn denken en dat was heel hart nodig.

In onze maatschappij moeten we vooral trots zijn op wat we bereiken, want dat hebben we dan toch maar mooi voor elkaar gekregen, we verdienen een schouderklop, een schouderklopje is eigenlijk te klein. Etaleer maar wat je voor elkaar hebt gekregen.
Mensen kijken je toch een beetje raar aan als je God alle eer geeft.

Niet zelf met de eer gaan strijken heeft niets te maken met minderwaardige gevoelens.
Edgar Holder zei heel mooi dat in de school van de Heilige Geest geen ruimte is voor minderwaardige gevoelens want je weet wie je bent, een kind, een erfgenaam van God !
En dat straalt af op je houding. 

Hoe vaak zijn we toch niet geneigd zelf met de eer te gaan strijken, of Hem wel de eer te geven in ons hart maar niet met onze lippen omdat we anders raar worden aan gekeken. 
Ik ervaar daar best  strijd in, maar als ik beleid dat Hem alle eer toekomt dan zal ik ook mijn mond moeten open doen en die eer aan Hem moeten uitspreken. 

Andre Crouche schreef daar een prachtig lied over: 

To God be the glorie

Aan God alle eer

Ik wil God alle eer geven die Hem toekomt,  Lucas 19:40 zegt het heel mooi, als ik het niet doe zullen de stenen het doen. "Maar Hij antwoordde: Ik zeg jullie dat als zij zouden zwijgen, de stenen het zouden roepen !"


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Er is geen "als"

Laatst heb ik "De Schuilplaats" van John & Elizabeth Sherrill weer gelezen over het leven van de Corrie ten Boom.
Deze bijzondere vrouw heeft na de oorlog van 1940 -1945 de wereld over gereisd om te vertellen van de lessen die zij en haar zus Betsie in de het concentratiekamp hebben geleerd.

De les die me enorm heeft aangesproken kwam van Betsie:

Er is geen "als" in Gods wereld, er is geen plaats waar we veiliger zijn dan op de andere. 

De enige plaats waar we veilig zijn is in het 

centrum van Gods wil.

Betsies geloof en vertrouwen in God was overweldigend en eenvoudig, het raakte me hoe deze vrouw altijd aan de ander dacht, zelfs aan degene die we weg zouden zetten als de slechteriken.

Betsie had met ze te doen om wat ze zichzelf aan deden door hun gedrag, ze bad voor hen en zegende hen.

Zelfs in een concentratie kamp herinnerde zij haar zus (Corrie) eraan wat er in 1 Thessalonicenzen 5:15-18 staat : "Ziet toe, dat niemand kwaad met kwaad vergelden, maar jaag te allen tijde het goede na, jegens elkander en jegens allen. Verblijd u ten alle tijde, bidt zonder ophouden, dank onder alles en behoudt het goede."

Persoonlijk werd ik daar heel erg stil van.

Deze houding, onder de meest barre omstandigheden, dan heb je een echte verandering in je denken ondergaan zoals in Efeze 4:23-24 staat "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken. Dat nieuwe leven trek je aan, zoals je een stel nieuwe kleren aantrekt. God heeft nieuwe mensen van jullie gemaakt. Nieuwe mensen die op Hem lijken....."

Wat heb ik nog vaak moeite met mijn eigen "oude ik", die oude ik is dood zegt de Bijbel, met Christus gekruisigd.
Is mijn oude ik wel zo dood, echt dood, sta ik 'm niet meer toe te leven, heeft die echt helemaal niks meer in te brengen in mijn leven, mijn nieuwe leven.

Want in de opstanding van Jezus ben ik ook opgestaan in nieuw leven lezen we in Romeinen 6 waar dat zo mooi word uitgelegd aan de hand van de doop.

Dit boek zal mij nog lang bij blijven en waarschijnlijk zal ik het nog wel eens herlezen.

Het is zeker een aanrader om het zelf ook eens te lezen er staan zulke mooie en waardevolle lessen in.

Er is geen "als", toeval bestaat gewoon niet, gedachten besteden aan "wat als" heeft ook geen nut, zorg dat je in het centrum van Gods wil bent, Hij leid je leven en is er altijd bij, op welke plaats je ook bent, er is geen plek waar Hij je niet kan inzetten voor Hem.

Als deze vrouwen dat zeiden en voor leefden  op de plek waar zij waren dan moet ik toch nog eens goed nadenken voor ik mijn mond opendoe om te klagen over plaatsen of situaties waarin ik terecht ben gekomen of kom.

Voor mij stof tot nadenken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Comfortzone

In mijn vorige blog heb ik het er even over gehad, die veilige zone. Iedereen heeft zo'n veilige zone (comfortzone)  en ik heb er dingen over ontdekt die me in beweging hebben gezet.

Mijn comfortzone was mijn eigen kleine wereldje: mijn huis, mijn stukje wijk waar ik post bezorg en m'n boodschappen doe, ons flat waarin we wonen. Als ik daar buiten kwam was het om naar de kerk te gaan.

Eigenlijk was het niet alleen comfortabel, ik begon te ontdekken dat het eigenlijk een eigen gecreëerde "gevangenis" was geworden, omdat ik er liever niet buiten ging. Er is zelfs een tijd geweest dat ik het gewoon benauwd van kreeg, het zweet me aan alle kanten uitbrak als ik er buiten moest zijn in het dichtstbijzijnde winkelcentrum.

Een hele wijze les voor mij was toen ik hoorde dat de angst om over die grens te gaan erger is dan om er daadwerkelijk overheen te gaan, dat zette mij enorm aan het denken. 
Daarbij hoorde ik het voorbeeld van de kreeft.

Nadat God mij genas ben ik een behoorlijke lange tijd enorm emotioneel geweest, ik hoefde maar te denken aan wat me overkomen was of de tranen rolde weer over m'n wangen.
Aangezien ik emoties maar hele nare dingen vond (dat heb ik in deze blog beschreven) en het niet fijn vond om zo gezien te worden sloot ik me steeds meer af, maar gelukkig leer ik ze meer en meer op waarde te schatten. 

Als het moeilijk was kroop het liefst in een m'n denkbeeldige schoenendoos, en zei dan: tape 'm maar dicht. 
Eigenlijk heb ik dit systeem heel wat jaren gebruikt, ik sloot me af voor wat te veel pijn deed of te moeilijk was, voor wat te dichtbij kwam.

Maar God had andere plannen, Hij lokte me uit m'n schoenendoos.
Eerst door meer buiten te zijn en te gaan wandelen.
Door me een verlangen te geven me te gaan verbinden met mensen waar ik dat wat het aller belangrijkst voor me is: m'n geloof, te gaan delen.
In die situaties had ik nog steeds meestal zelf de touwtjes in handen.

Toen gaf Hij me een andere uitdaging want Hij wil graag dat ik in Zijn vrijheid kom en leer leven.

In onze wijk (buiten het stukje waar ik woon en werk) is er een woongemeenschap Taste die op vrijdag open staat voor mensen uit de wijk. 1 x per maand word er op vrijdagavond muziek, of iets anders georganiseerd en met muziek die ik leuk vind werd ik geprikkeld.

Het was voor mij een hele stap, maar uiteindelijk ben ik eens naar zo'n avond gegaan. Ik merkte dat ik daar redelijk anoniem kon luisteren en genieten van de muziek en de gezelligheid. Daardoor was het al wat minder lastig om de keer daarna weer te gaan.

Maar gewoon binnenlopen op vrijdag voor een bakkie of een praatje dat was nou net weer een stap lastiger.

Doordat ik deze groep inmiddels was gaan volgen op FB zag ik dat ze een High Tea hadden op een vrijdag middag, dat is toch anders binnen lopen dan "zomaar" 
Omdat ik inmiddels voor mezelf had besloten dat ik uit mijn "gevangenis" wilde breken besloot ik te gaan. 
Ik stap binnen maar houd me dan toch afzijdig, zoek een beschut hoekje op want aangesproken worden is toch lastiger. 
Nu ben ik toch wel redelijk makkelijk uit m'n hoekje te lokken gelukkig en al snel voeg ik me tussen de anderen en het werd een leuke middag.

Weer wat weken later was er een creatieve workshop, dat trok me wel, ik zag alleen te laat dat ik me op had moeten geven....oei.
Maar ik wil uit mijn "gevangenis" dus ik vraag gewoon of ik alsnog mee kan doen en dat kon, ik ben gegaan en het werd een hele interessante middag die wel speciaal voor mij leek te zijn. 
Ik kreeg daar een inkijkje in mijn proces, ik ben op de goede weg, op een mooie weg. ONDERWEG naar meer ruimte.

Inmiddels loop ik er bijna elke vrijdag middag even een uurtje binnen om een bakkie thee te doen en te kletsen met de mensen die daar ook komen en dat gaat me steeds makkelijker af. 

Ik heb ontdekt dat je comfortzone zich steeds verlegt en dat je steeds weer over een grens moet om verder te komen, om je volgende doel te bereiken, de volgende uitdaging aan te gaan.
Maar ik heb een besluit genomen, ik ga die uitdagingen aan, één voor één omdat ik wil LEVEN, verbinden en misschien zelfs iets voor een ander betekenen, de tijd van overleven licht achter mij en die deur zit stevig dicht gespijkerd. 
Af en toe lijkt het of die deur erg z'n best doet weer open te breken, ga ik dat toestaan of zet ik m'n rug tegen die deur en zegt ik: nee, dat niet meer !


ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Emoties, lastige dingen.

Deze blog is net als de meeste van mijn blogs al een tijdje geleden geschreven en stond klaar voor het moment van publicatie, en juist nu dat moment gekomen is is het weer zo actueel. 
Voor de dag daar is dat de blog online gaat lees ik 'm nog eens een paar keer door en word het aangepast en bijgewerkt en actueler.
Meestal twijfel ik enorm of het wel aan zal spreken, of dat ik niet compleet de plank mis zal slaan, maar dan bemoedigd God me steeds weer vooraf of achteraf, ik vind dat heel bijzonder.

Inmiddels ben ik alweer bijna twee jaar ONDERWEG aan de liefdevolle hand van de God die mij zo bijzonder aangeraakt heeft Pasen 2016 en Hij tegen mij zei "Ik zie jou" 

Al gaande leerde ik steeds meer dat Hij een echte liefdevolle Vader is en dat ik Hem Papa mag noemen.
Die liefde kan ik nog maar moeilijk vatten, omdat ik het zo'n moeilijk begrip vind: liefde. 
Maar ik heb ontdekt dat als het te moeilijk word of te zeer doet omdat het te dichtbij komt, dan mag ik bij Hem op schoot kruipen en mijn hoofd tegen Zijn borst aan leggen en  gewoon even uitrusten en bijkomen in Zijn sterke veilige armen. En soms, soms durf ik dat ook te doen, het is eng, maar zo ontzetten fijn omdat het veilig is.

In het begin vond ik onze reis verschrikkelijk onwennig, maar langzaam maar zeker werden mijn stappen voor langere periodes vaster, met vallen en opstaan, struikelend.
Hij doet vol liefde zo Zijn best om  me er van te overtuigen dat ik veilig ben bij Hem en ik heb heb ervoor gekozen te geloven dat Hij het het beste weet. Hij is veel groter dan ik, Hij kan veel verder weg kijken, Hij overziet alles en Hij weet waar het einddoel van onze reis zal zijn.
Als ik Zijn hand vasthoud komt het allemaal goed.

De tranen die zeer rijk vloeide in het begin begonnen uiteindelijk op te drogen - ook al ging het mij vaak niet snel genoeg, want ik vond die tranen maar helemaal niks - maar die tranen hadden een functie leerde ik, ze waren nodig om het vuil van de pijn weg te spoelen, om te genezen.
Achteraf moet ik toegeven dat het eigenlijk ook wel op luchtte, maar het was nodig om te leren om het mezelf toe te staan.

Tranen waren het gevolg van emoties, en laat ik dat nou altijd al hele vervelende dingen gevonden hebben (zowel de positieve als negatieve variant) waar ik niks mee kon. Dus zodra ze me te dichtbij kwamen werden ze weggestopt. 
Maar soms laten ze zich niet weg stoppen en barsten ze er gewoon uit. Zodra je dan ook maar weer een beetje kracht hebt terug gevonden druk je ze weer weg, wat heb ik dat vaak gedaan in mijn leven.
Maar het eerste jaar na die bewuste Pasen lieten ze zich niet zo makkelijk meer weg stoppen, steeds als ik dacht aan wat er gebeurd was gingen de sluizen wagenwijd open en was er geen houden meer aan mijn tranen.

Op een gegeven moment maakte God me duidelijk dat Hij emoties heeft gemaakt, ze zijn goed en nuttig. Ze moeten alleen niet je leven beheersen, een balans is dus wel belangrijk.

Eerlijkheid gebied me wel te zeggen naarmate ik weer wat sterker word ik ook merk dat ik geneigd ben weer meer weerstand tegen emoties te bieden, en dat vind ik lastig, oude patronen hebben tijd nodig om te veranderen.

Na de eerste 50 jaren van mijn leven te hebben "overleeft" mocht ik leren "leven" en bij leven hoort grenzen leren kennen en aangeven, maar ook genieten. 
Om leren gaan met emoties is voor mij een bewustwordings-proces en ik begin ze schoorvoetend te leren te waarderen die emoties. 

Er is een begin gekomen, ze te herkennen en te erkennen; ja ze mogen er nu over het algemeen zijn.
Beetje bij beetje mogen ze inmiddels ook dichterbij komen en ik betrap me erop dat ik mezelf soms sussend toespreek om te vertellen dat het goed is, dat er niks gebeurd omdat ik veilig aan Papa's hand loop, Hij is erbij ook als het even wat eng lijkt.

Ik leer genieten en meer en meer bloei ik op en open, gewoon omdat het kan en omdat het mag.

Voel ik dit altijd zo zeker ?

Nee, absoluut niet, ik ken nog steeds periodes dat ik ze wil verdoven, er geen raad mee weet.
Maar dit is wel de waarheid, Gods waarheid en daar wil ik mijn oog op gericht houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Verantwoordelijkheid

Er is een oud Nederlands gezegde "Adeldom verplicht" wat er kort op neerkomt dat als je het goed hebt je je middelen inzet voor iemand die het minder heeft.

Zo werkt het in het koninkrijk van God eigenlijk ook, wat Hij je geeft (je van Hem leert) , geeft Hij aan jou om door te geven, zodat Zijn werk zichtbaar word in de wereld om ons heen.

Je hebt dus een verantwoording om door te geven en uit te leven wat God je geeft (materieel of /en immaterieel) 

Ik was heel blij met wat God mij heeft gegeven door mijn genezing Pasen 2016 en wat Hij mij allemaal heeft geleerd sinds die tijd.  
Hij ging me langzaam maar zeker duidelijk maken dat Hij graag zou willen dat ik er iets mee ging doen, dat ik zou gaan uitdelen van wat ik had gekregen. 

In mijn  eerste blog vertelde ik hoe God mij  de opdracht gaf om te gaan bloggen, om te vertellen wat Hij in mijn leven had gedaan en doet.  
Tussen dit ontdekken en mijn eerste blog heeft denk ik 5 weken gezeten waarin ik ben gaan schrijven en ik kreeg al een aardige voorraad, maar ik kreeg ook steeds meer de bibbers moet ik eerlijk zeggen, er ontstond een aardige strijd.  

Die strijd ontstond omdat ik mijn focus niet op God gericht hield, ik ging kijken naar hoe eng ik het vond om me nog weer kwetsbaarder op te stellen, hoe zou het overkomen op mensen, zou ik afgemarcheerd worden omdat het niet goed genoeg zou zijn ? 
Omstandigheden kunnen je flink van de kook brengen, maar zijn die omstandigheden de realiteit of is Gods woord de realiteit ? 
Daarover heb ik het blog Zichtbaar worden geschreven.

Ik hoorde een preek waarin het heel mooi verwoord werd, wij worden opgevoed als kinderen van God, net als dat gewone mensenkinderen worden opgevoed door hun ouders. 
We geven hen als ouders ook niet altijd hun zin, ze krijgen ook wel eens "nee" te horen, of we geven hen een opdracht waar ze niet altijd zin in hebben of waar ze als het puntje bij paaltje komt ze wat bibberig van worden omdat ze het eng vinden. Dan moedigen we het kind aan omdat we er alle vertrouwen in hebben dat het kind het kan.

God is niet bang voor die twijfels en angsten die een strijd in ons los maken als Hij ons een opdracht geeft.  
Hij kent ons beter dan wij onszelf kennen en Hij heeft alle vertrouwen in ons.
Zo'n proces leert ons dan weer waarop en vooral op Wie we kunnen vertrouwen en dat we kunnen doen wat Hij van ons vraagt als wij op Hem vertrouwen.

God heeft het recht iets van mij te vragen (als Vader)  en uit liefde neem ik mijn verantwoordelijkheid en ben ik gehoorzaam en doe ik wat Hij van me vraagt. 
Ik denk dat de drie dik gedrukte woorden met elkaar verbonden zijn. 

Toen ik na die preek terug liep naar huis herinnerde ik me een zin uit een lied van Don Francisco: "Love is not a feelin', it's an act of your will"  
Nu in een hele andere situatie was hij  weer heel actueel. 
Liefde heeft niks te maken met doen waar je zin in hebt of wat goed / veilig voelt, maar met verantwoordelijkheid nemen en het goede doen in het vertrouwen dat Hij erbij is en je vasthoud, wat er ook gebeurd.

  

Liefde, ik vind het eerlijk gezegd best een lastig begrip waar nog een heel gebied van leren en genezen ligt denk ik.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

In beweging.

Nadat ik anders ben gaan eten, hierover vertelde ik in een eerder blog begreep ik dat het ook goed voor me zou zijn om meer te gaan bewegen.
Zonder rijbewijs doe alles al lopend of met de fiets, dat is een mooi begin maar er moest meer beweging komen. 
Daarnaast loop ik 2 x per week een rondje van zo'n 1,5 uur met de post voor Sandd maar dat leek me ook niet genoeg.

Ik las op internet over waarom 10.000 stappen per dag goed is voor een mens, aangezien de sportschool niet echt mijn ding is, leek me dit wel het proberen waard.
Met een simpele stappenteller op m'n mobiel ben ik eens gaan kijken hoeveel stappen ik zette op een dag, nou ja ongeveer dan want nauwkeurig kan je dat systeem niet noemen natuurlijk.

Met de trap zet je meer stappen dan met de lift dus besloot ik elke ochtend als ik naar mijn buurvrouw op de 16e verdieping ga om haar te helpen (zelf woon ik op de 1e) toe de 8e of de 9e de lift te nemen verder de trap omhoog te pakken, en de trap naar beneden. 
De helft loop ik dus nu en de andere helft doe ik met de lift want dat bevalt mijn knieën beter, ik moet het natuurlijk ook wel nog heel lang vol houden.

Het was een leuk begin maar er konden nog wel wat stappen bij eerlijk gezegd. 
M'n kleinzoon heeft me over de drempel heen geholpen want met hem ging ik wel wandelen, een rondje park of naar het centrum.
Voor deze enorme huismus was dat al heel wat vond ik zelf, maar als de kleine man er niet was werden er geen wandelingen gemaakt en eigenlijk vond ik dat wandelen toch wel heel erg lekker.

God weet hoe Hij je uit je zogenaamde comfort-zone moet halen en moedigt  je naar mijn idee ook echt aan om de dingen te doen die goed voor je zijn.

Zo heb ik het tenminste ervaren en als ik dan ging wandelen kwamen er gesprekken op gang met Hem, ik ervoer dat als heel bijzonder. Al lopend ben je stil en word je niet afgeleid en kan je luisteren en zelf je hart luchten. Mijn wekelijkse wandelingen zijn me dierbaar geworden. 

Over van die bijzondere gesprekken zal best nog wel eens een blog voorbij komen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Een nieuwe schepping.

Na Pasen 2016 , is mijn kijk op dingen enorm veranderd, prioriteiten veranderde. God gaf  me een verlangen om Hem op de absolute nummer 1 plaats te zetten in mijn leven.
Zonder Hem zou ik absoluut niet meer kunnen leven.
Een hele tijd leken de gewone dagelijkse dingen van het leven zo "onbelangrijk" daar heb ik echt weer een nieuwe balans in moeten vinden.

Ik heb al eerder verteld dat er een enorme "honger" naar Gods woord ontstond.
Hij die zoveel voor mij had gedaan, Hem wilde ik beter leren kennen.

Ik ging veel meer lezen in de Bijbel en boeken gerelateerd aan de Bijbel en het leven als christen (als je op het woord boeken klikt kom je op een pagina waar ik die boeken heb vermeld)
Ook bekeek ik studies op Family7 en zocht ook op YouTube naar filmpjes waar ik van kon leren.

Ik zoog alles in als een spons.

Zo vond ik een serie met de titel geest, ziel en lichaam van Andrew Wommack, het was een lange serie maar ik wilde mijn tijd er heel graag in stoppen want ik wilde leren, indrinken, groeien.

Deze man legde het voor mij zo duidelijk uit dat ik dit principe voor het eerst echt begreep. 

We zijn een geest, 
We hebben een ziel 
En wonen in een lichaam.

Onze ziel is onze "verbinding" tussen onze geest en ons lichaam. 

De keuze is aan ons waar onze ziel zich het meeste mee zal verbinden.
Kiezen we voor ons lichaam dan zullen onze zintuigen (horen, zien, ruiken, proeven, voelen) heel veel invloed op ons hebben. 
Maar als wij ervoor kiezen om ons meer met onze geest te verbinden dan zal die meer invloed op ons hebben.

Ik geloof wat de Bijbel zegt dat God met Zijn Geest in de mens komt wonen die zich voor Hem open stelt, dat Hij die mens zal leiden als die mens dat wil.
En ik wil dat heel erg graag !
Dan zal ik zelf heel bewust moeten kiezen waar ik mijn ziel mee verbind.

2 Korintiers 5:17 zegt "Want ieder mens die één geworden is met Christus, is door God helemaal nieuw gemaakt. De oude mens is verdwenen. Er is een hele nieuwe mens ontstaan."

Maak ik nu nooit geen fouten meer ?  

Helaas meer dan me lief is moet ik eerlijk toegeven, maar ik zit in een leerproces, en dat proces zal de rest van mijn leven doorgaan, waarin ik steeds meer van Hem mag leren en daardoor meer zal leren leven zoals Hij het bedoelt heeft. 

Ik kies ervoor mijn ogen op Hem gericht te houden, en soms voelt dat soms als een wanhopige poging omdat ik mezelf regelmatig zo verschrikkelijk tegen val.
Maar de Bijbel zegt dat er in Hem geen veroordeling is, Romeinen 8:1 zegt "Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld"
Maar dit weten en mijn gevoel liggen regelmatig zo verschrikkelijk ver uit elkaar, toch wil ik me aan deze waarheid vast houden. 

Ik BEN een nieuwe schepping, en ben ONDERWEG.
Ik vind het een hele boeiende reis moet ik zeggen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Veranderd eetpatroon.

Eten, we hebben het allemaal nodig om te groeien, om op krachten te blijven, om in leven te blijven.
Je kan er niet mee stoppen zoals met roken, alcohol of drugs. 

Als eten ook een andere functie krijgt word dat lastig.
Troost eten heb ik gedaan zolang ik me kan herinneren, en na ons trouwen werden mijn eetgewoonten steeds extremer.

We hadden inmiddels 2 kinderen en een druk gezin toen ik ergens een artikel van "De Hoop" uit Dordrecht las over eetstoornissen las, wat een herkenning,  ze hadden het over mij !

Het balletje begon te rollen en uiteindelijk ben ik in mei 1996 aan een groepstherapie begonnen, en dat was erg confronterend. 

We moesten o.a. ons levensverhaal op gaan schrijven, nou ik kan je vertellen dat ik leukere dingen heb gedaan in mijn leven, maar er werd heel erg veel duidelijk. 

Het deksel was definitief los van de beerput en liet zich niet meer sluiten, nu was het de kunst om alles gedoceerd aan te gaan pakken.

Het was het begin van zo'n 20 jaar psychotherapie, werken aan mezelf en ondersteuning om mijn leven vol te houden want er gebeurde heel veel en het viel me vaak zwaar.

(na een jaar bij de Hoop moest ik overstappen naar het GGZ dat had te maken met allerlei regeltjes waar we in dit land heel goed in zijn) 

Toen God mij genas van mijn eetstoornis was ik "morbide obese" en zat ik zwaar in de gevarenzone voor diabetes, er moest nodig iets gebeuren want mijn gezondheid stond er niet goed voor. 

Mijn beide ouders zijn overleden aan de gevolgen van diabetes en dat beeld was voor mij zo afschrikwekkend dat het gelijk ook motiverend werd. 
Als je beide ouders diabetes hebben ben je voor 70 % erfelijk belast en mijn conclusie was dat ik voor die overige 30 % mijn stinkende best moest gaan doen. 

Ik deed mijn best maar het lukte me steeds maar niet om blijvend grip op mijn eetgewoonten te krijgen en dat was best frustrerend.

Toen God mij Pasen 2016 aanraakte en genas van mijn eetstoornis heb ik mijn eet-roer om kunnen gooien en ben begonnen met koolhydraat-arm eten en de kilo's begonnen er af te vliegen tot mijn grote vreugde. Mijn hba1c (lange termijn suiker waarde in het bloed die zorgt dat aderen op den duur kapot gaan) zakte ook maar bleef te hoog.

Ik had Grip Op Koolhydraten in de jaren voor mijn genezing ook al eens geprobeerd maar het lukte me toen niet en nu was de stap een stuk kleiner en heb dat opgepakt en het werkte ! 

Mijn hba1c (lange termijn bloedsuiker waarde) zakte van 50  onder de aanvaardbare grens  van 43, en ik kwam in de veilige waarden van 39,  ik ben gezond en hoef niet meer bang te zijn dat diabetes mijn aderen zal verwoesten.

Er word vaak heel makkelijk over deze aandoening gedaan maar het is een sluipmoordenaar !

Ik denk dat God het ook belangrijk vind dat we goed voor ons lichaam zorgen.

1 Korinthe 6:19-20 zegt "Weten jullie dan niet dat je lichaam een tempel is van de Heilige Geest ? Hij woont in jullie. Jullie hebben Hem van God gekregen. Jullie zijn niet van jezelf ! Want God heeft jullie voor een hoge prijs gekocht. Eer God dus met jullie lichaam en met jullie geest, want zij zijn van God."

Een stuk gezonder en lekkerder in mijn velletje ben ik onderweg naar een nóg gezonder gewicht, want ook al ben ik nu 30 kilo lichter, ik mag nog steeds wat kilo's te verliezen.
Ik ben dolblij met wat ik al heb mogen bereiken, maar in m'n achterhoofd zit een getal - en eigenlijk denk ik dat God dat getal daar heeft gepland - dat ik denk te gaan bereiken op de weegschaal. 

Natuurlijk ben ik zelf degene die wel of niet iets in mijn mond stop maar ik ervaar toch heel veel hulp van Iemand die heel veel van mij houd.

ONDERWEG naar Hem, en met Hem.

Ons denken.

In mijn voorgaande blogs heb ik verteld van mijn bijzondere ervaring Pasen 2016 en hoe dat mijn leven heeft veranderd.
Eén van de dingen waar God mee aan de gang ging - of eigenlijk al mee bezig was - was mijn manier van denken.

Onze manier van denken heeft enorm veel invloed.

Op de meeste dingen die gebeuren in het leven hebben we niet zo heel veel invloed, ze overkomen ons.
Waar we wel invloed op hebben is op de manier waarop wij met die gebeurtenissen omgaan.
Ik ben enorm blij dat ik dit heb mogen ontdekken en heb mogen leren toepassen in mijn leven.

Jaren lang hebben gebeurtenissen in mijn leven bepaald hoe ik naar mijzelf keek - en dat was niet erg positief - hoe ik mij voelde en me gedroeg. Alles was een bevestiging voor mij dat ik inderdaad niks voorstelde.
Gebeurtenissen hebben mij enorm boos en opstandig gemaakt, en dan ben je geen fijn mens, ook zeker niet voor jezelf. 

Ik voelde me al jong afgewezen, niet goed genoeg, niet nuttig (ja alleen als ik aan de eisen van een ander voldeed) niet mooi, niet waardevol. 
Ik mocht er niet zijn.
Als gevolg daarvan zorgde ik ook niet goed voor mezelf, want wat maakte het uit, ik was toch niet belangrijk.

Jaren heb ik mezelf gevuld in plaats van gevoed met als doel vooral m'n emoties niet te hoeven voelen, mezelf te verdoven.
Gevoelens mochten er niet zijn van mij, ik wist er geen raad mee. Voelen was verschrikkelijk eng en beangstigend, veel te confronterend, dus deed ik alles om dat deel van mezelf te overschreeuwen. 

Als extravert persoontje had ik dus een mechanisme ontwikkeld waarin ik gewoon een hele hoop "stront" (sorry voor het woord, maar gewoon alles vertelde ik, als ze maar afgeschrikt werden) tussen mijzelf en een persoon of situatie neer als die mij probeerde te benaderen. 
Dan kwamen ze niet te dichtbij en kon ik zo niet nog meer te worden gekwetst.

Toen ik leerde over de invloed van mijn denken hoorde ik ook dat  emoties niet degene hoeven te zijn die bepalen hoe je je voelt en hoe je in het leven staat. 
Ik had de keus, ik kon mijn geest met Gods Geest te verbinden en Zijn WAARHEID over mij te gaan geloven.
Niet langer hoefde ik de leugens van mijn gevoel en de boze die helemaal niet wil dat ik me realiseer wie ik ben "in Christus"
(in andere blogs zal ik meer over die procesen vertellen)

Die hoop "stront" word langzaam maar zeker kleiner gelukkig, want ik hoef niet meer bang te zijn omdat ik heb mogen ontdekken wie ik ben: Gods geliefde dochter, maar dat gaat met vallen en opstaan want het is een proces.

Ik heb de keuze gemaakt die invloed op mijn denken uit te oefenen, mezelf God waarheid eigen te maken en heel alert te zijn op gedachten die me daar vanaf willen brengen. 
Negatieve gedachten en gevoelens hebben geen plaats meer in mijn leven. 
Echt nog regelmatig val ik in oude valkuilen, het blijft een proces en dat mag, zolang je je maar bewust bent van wat er gebeurd en het proces.

Het is dus niet altijd zo simpel, maar het is wel de sleutel die ik mag leren  hanteren.

Efeze 4:23 zegt "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken."
Eigenlijk is het stukje van Efeze 4:17-32 gewoon eens goed om te lezen om te zien wat het effect is van een hele andere manier van denken.

Wat staat er een hoop wijsheid in dit oude boek !

Anders leren denken heeft al heel wat invloed op mijn leven, want anders leren denken maakt dat je anders gaat handelen. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Een nieuw begin......

Ik zag een poosje terug bij  Look Around The Corner (een blog dat ik volg) een oproep voor gast-bloggers en heb de stap gewaagd en voor het eerst een blog geschreven en ingestuurd.

Het thema moest zijn "Een nieuw begin......."

Vond het best spannend maar ik heb het gedaan.

Ik vind schrijven leuk en het heeft ook zeker z'n nut gehad voor mij, door de jaren hield ik regelmatig een dagboek bij en dat hielp me dan de boel een beetje te overzien.
Met mijn dyslexie gaat het niet foutloos, maar gelukkig hebben we spellingscontrole op de computer tegenwoordig, dat helpt enorm.
Schaamte over mijn spelfouten of een zins-opbouw die niet klopt heb ik gelukkig niet. 
Het gaat om het plezier wat ik heb in het schrijven en hoop dat de lezer het leuk vind om te lezen.

Nu hoop ik maar dat degene die mijn schrijfsels willen lezen door de foutjes heen willen prikken en gewoon voor het verhaal gaan.

Ik kreeg wel eens de vraag of bloggen niks voor mij zou zijn, "je hebt wat te vertellen" werd er ook wel gezegd, maar dan stak mijn oude gevoel weer de kop op.
Ik ???? 
Maar blijkbaar bleef het toch hangen en rijpte er in mijn achterhoofd de vraag bij mijzelf: waarom ook niet ? 

Dus toen ik de vraag naar gast-bloggers zag vroeg ik me af wat ik te verliezen had. 
In het ergste geval zou mijn schrijfsel niet bruikbaar zijn. 
Zoals gezegd ik heb de stap gewaagd en er kwam een positieve reactie.

Het blog kan je hier vinden.

Meer en meer kreeg ik het idee dat ik nu ook een eigen blog moest gaan beginnen en ik heb tegen God gezegd "Heer als U wilt dat ik dit ga doen moet U me helpen want ik ben een digibeet, geen idee hoe ik het moet aanpakken."
En toen lukte het één en toen het ander en voor je het weet zet je de ene stap na de andere stap en ben je ONDERWEG om een blogger te worden.

Ik realiseerde me dat ik zo ook door het leven ga tegenwoordig, stap voor stap, zeker na mijn ervaring Pasen 2016.
In mijn volgende blog zal ik daar over vertellen.
Voor mij is deze dag een keerpunt geweest, stap voor stap ben ik aan een compleet nieuw leven begonnen, voetje voor voetje op ontdekkingstocht naar mezelf maar vooral naar Hem die zo enorm veel van mij (en jou) houd. 

ONDERWEG naar Hem, en met Hem.