Laat ze er zijn

Degene die mijn blog een beetje volgen zal het niet ontgaan zijn dat ik de laatste tijd flink aan het stoeien ben rond het onderwerp emoties. Ze er laten zijn, er naar kijken zonder er een goed of fout label aan te hangen, veel verder kwam ik er nog niet mee want dit vond ik regelmatig al ingewikkeld genoeg. Regelmatig schoot ik in oude mechanismes zoals vluchten in eten, of m'n emoties weer op slot gooien : even niet voelen, of maar tot op zekere hoogte, wat ik niet kon of wilde handelen op dat moment moest gewoon wegwezen. Toch geeft me dat systeem geen bevrediging meer. Het Engelstalige leesplan - ik haalde het al eerder aan -  Accepting where you're at, surrender the journey van maar 3 dagen heeft mij veel langer bezig gehouden, telkens kwam het zo enorm binnen en moest ik het later weer opnieuw lezen en kwam ik weer een stukje verder, en zo ging het maar door. 

Ik merkte dat God me steeds vaker liefdevol aanmoedigt tijd te nemen en er met Hem naar binnen te kijken, wat was daar, wat voelde ik. Hij zegt : Ik heb jou zo gemaakt, voel maar, en op de 3e dat las ik : Pay attantion to what I am doing in your heart - with your emotions, your thoughts. Ask Me to show you dicipher them. Ask Me to show you why you feel the way you feel. But these emotions ? Feel them. And show them to Me. The open-hearted surrender of your emotions to Me will help you to see Me in the storm, in the madness you feel when emotion is all you know and nothing else makes any sense. Will you let Me inside ? Geef aandacht aan je emoties, laat ze aan Mij zien, vraag Mij je te laten zien en waarom je ze voelt, vraag Mij ze te ontcijferen, vraag Mij waarom je je zo voelt. Met een open hart je emoties overgeven aan Mij zal je helpen Mij te zien in de storm, als alles krankzinnig voelt en je alleen nog maar emoties voelt en je er niets meer van begrijpt. Wil je Mij binnen laten. ?

Het heeft me echt een paar dagen gekost voor ik dit door durfde laten dringen. Vragen stormde door me heen, vragen als :  Help, word het zo heftig ? Is dit Uw bedoeling ? Moet dit ? Is dit nodig ? Maar meer en meer kwam de overtuiging in me : Met U kan ik dit aan. Met U is het veilig. Hoe mooi kan dit worden ? En dan moest ik weer denken aan het liedje  Dansen op Papa's voeten wat ik deelde in m'n blog : Wie ben ik ? Papa heeft me zo gemaakt, met die hele verscheidenheid aan emoties.

Een ander Engelstalig leesplan waar ik mee bezig was : Guide your mind, guard your heart, grace your tongue, heeft me ook geholpen (het lezen van dit plan verliep overigens net als het andere plan wat ik eerder deelde, het koste me soms dagen om verder te komen of liet het ook weer een tijd rusten, het kwam zo binnen bij me) Het bracht me bij Efeze 4:25-26 en ik deel 'm in de TPT vertaling omdat die me erg aansprak : "So discard every form of dishonesty an lying so that you will be known as one who always speaks the truth, for we all belong to one another. But don't let the passion of your emotions leed you to sin ! Don't let anger control you or be fuel for revange, not for even a day." Twee dingen sprongen er voor me uit : spreek altijd de waarheid, ook tegen jezelf. Het was of God zei : je emoties wegstoppen is liegen tegen jezelf, wees eerlijk naar jezelf. Wat er ook uitsprong was : de passie van je emoties. In andere vertalingen staat het woord emoties niet maar gaat het daar over boosheid, maar het was of God zei : dat geld al je emoties. Laat ze er zijn, maar laat je er niet in meeslepen, denk ook niet dat het dan pas goed is. Het is goed als je ze signaleert, ze ziet, ze erkent, ze er laat zijn en ze naar Mij ophoud en Mij Mijn waarheid erover laat spreken, meer vraag ik niet van je.

Op een gegeven moment liet God me zien dat mijn emoties er mochten zijn zolang een ander er maar geen "last" van had, en eigenlijk bedoelde ik met "last" dat een ander ze niet in die mate zou opmerken dat ik ze zou moeten uitleggen. Mijn verstand weet dat een ander best mijn emoties mag zien en dat ik ze niet hoef uit te leggen. Toen ik hier over nadacht ontdekte het dat het te maken had met emoties die ik zelf minder acceptabel vond, of maar tot op zekere hoogte. Ik vind het best een flinke uitdaging om eerlijk te zijn naar mezelf over m'n emoties. 

De lastigste emotie vind ik wel boosheid, ik heb geleerd dat je niet boos mocht zijn, alleen nu begint God mij te leren dat Hij die woorden uit de Bijbel anders heeft bedoeld. Laat ik dat maar voor een ander blog bewaren, voor volgende week, ik hoop dat het me lukt om dat goed te gaan verwoorden. Je emoties er te laten zijn is één ding, maar ze verwoorden vind ik ook een uitdaging.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Keuzes

 In m'n vorige blog kon je het er al een beetje doorheen proeven, keuzes maken, wel of niet iets toelaten in je denken, wel of niet iets doen. Ik word me steeds meer bewust van de duizenden keuzes die je op een dag maakt, vaak onbewust, maar het is juist zo belangrijk om je ervan bewust te worden. Spreuken 4:23 is toch wel een steeds terugkerende tekst in mijn gedachten "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van je leven." Dit heeft met constante bewuste keuzes te maken. 

Een tijdje geleden schreef ik al een aantal blogs zoals Kostbare lessen en Confronterende lessen waarin ik vertelde over Edith Eva Eger en dat haar boeken De keuze en Het geschenk flink bij mij binnen zijn gekomen, dat laatste boek heb ik toen halverwege even onderop de stapel gelegd omdat het me op dat moment iets teveel werd, maar als God er mee verder wil brengt Hij het weer onder je aandacht. En het was gelijk weer raak, ik deel gewoon even een paar zinnen die bij me binnen kwamen : Als we boos zijn, komt dat vaak omdat er een gat zit tussen verwachting en realiteit. Gelijk wist ik dat ik naar mijn verwachtingen moest gaan kijken, wat waren/zijn mijn verwachtingen, wat is reëel en kies ik er voor om ze bij te stellen.

Nog zo'n zin die binnen kwam : Aan elke keuze hangt een prijskaartje ; iets wat je erdoor wint, en iets wat je erdoor verliest. De keuze die we altijd kunnen maken is niets doen, om te besluiten geen besluit te maken om op dezelfde manier door te gaan. Wegkijken is ook een keuze, net zo goed als geen keuze maken, ook dat is een keuze, maar de consequentie is dat als je je hart vergelijkt met een glazen vaas met helder water (een schoon hart dus) er vuil in je hart terecht komt omdat je wegkijkt en geen keuzes maakt over wat er in de heldere water terecht komt. Eigenlijk is ons hart van nature een glazen vaas met vuil water, en is het aan ons te zorgen dat er schoon water in komt waardoor het vuile water steeds meer wijkt voor het schone water en je uiteindelijk omdat er geen vuil meer bij komt alleen maar schoon water er een schoon hart over blijft. Edith zegt : Elk gedrag bevredigt een behoeft. Iedere keuze bevredigt dus een behoefte, welke behoefte wil ik bevredigen, de behoefte van mijn oude vlees of de behoefte van Gods Geest die in mij woont en die verlangt naar een schoon hart in Zijn kind waardoor Zijn beeld vrij heen kan stromen naar de mensen om Zijn kind heen.

De tijden veranderen, en wij veranderen met de tijd mee. Wij zitten niet vast in het verleden, of in onze oude patronen en gedrag. We zijn hier in het heden, en wij bepalen waar we aan vasthouden, wat we laten gaan, en waar we naar streven. Alles is jou keus. Misschien heb je niet altijd wat te kiezen in de omstandigheden, maar je hebt wel altijd wat te kiezen in de manier waarop je er op reageert, ik heb altijd een keus. Als ik hier over nadenk realiseer ik me dat ik zo vaak in het leven als het me te moeilijk werd gekozen heb om weg te kijken omdat blijven kijken en bewust keuzes maken te moeilijk voor me was geworden, dit was een patroon geworden in mijn leven. Maar het is een patroon waar ik dus niet aan vast zit, ik ben de enige die in staat is dat patroon te doorbreken, en dan lees ik de volgende zin die inslaat als een bom.

Ik heb het boek inmiddels al een aantal keer weg gelegd om even wat anders te gaan doen, maar ik kies ervoor om het weer op te nemen en de confrontatie met wat het in me losmaakt aan te gaan. "Ik kan niet"....is een leugen,...het betekent dat je hulpeloos bent, dat geldt alleen als je een peuter bent, anders niet. Als we zeggen "Ik kan niet" zeggen we eigenlijk "Ik wil niet "Ik wil dit niet accepteren.....Als we ons verzetten, doen we heel erg hard ons best om nergens heen te gaan. We ontzeggen onszelf groei en nieuwsgierigheid. We draaien in kringetjes rond, ontwikkelen ons niet, sluiten ons af voor mogelijkheden om te veranderen" Waren de uitspraken die ik eerder deelde al flink confronterend, deze sloeg in als een bom. 

Dit wilde ik niet meer ! 

Ook al zei ik niet "Ik kan niet", vluchten, wegkijken, heeft hertzelfde effect. Als ik niet bewust kies ontzeg ik mezelf groei en nieuwsgierigheid, de mogelijkheid om te veranderen. Juist door dit woord nieuwsgierigheid sloeg dit zo in, niet zo heel lang geleden ontdekte ik dat dit dus nieuwsgierigheid (een onderdeel van de emotie verbazing) een emotie in mij is die God in mij gelegd heeft, en die lang onderdrukt is geweest in mij, daar ging ik niet meer aan meewerken, ik vind 'm juist zo leuk, die wil ik wakker houden en verder ontwikkelen. Maar als ik wegkijk en geen keuzes maak beperk ik weer de ruimte voor deze emotie. 

Het boek, waar ik dus ook een gelijknamig blog over schreef Goed voelen, brengt nog steeds dingen bij me boven, het heeft dus heel wat los gemaakt bij me en God werkt er nog steeds mee door. Ik vind het nog steeds een pittige, maar ik realiseer me ook dat het betekent dat ik leef. Ik kreeg een nieuwe kans toen God Pasen 2016 zei : Ik zie jou, en Ik wil je hart genezen. Geen keuzes maken is eigenlijk op de rem trappen, is dat wat ik wil, alleen omdat het regelmatig zo verschrikkelijk oncomfortabel is. Aan de andere kant laat God me op zulke bijzondere manieren weten dat Hij erbij is , dat Hij voor me zorgt, dat Hij verlangt naar een leven van genieten en intimiteit met mij, Zijn kind. Hij wil me leren dansen in dit leven, zelfs in de regen. Leren vraagt training om te ontwikkelen, te groeien, het vraagt volharding, het gebeurd allemaal in de strech-zone. Nee dat is niet comfortabel, maar daar gebeurt het wel, daar vind het leven plaats, daar voel je en ben je je bewust dat je leeft.

Heer help me alert te blijven, bewust te worden, en te zijn, te blijven, van alle keuzemogelijkheden die er voorbij komen op een dag, in het leven. Vaak moet ik dan weer denken aan wat ik leerde van een hele kostbare wijze oudere vrouw uit mijn leven : Je kruis opnemen en Jezus volgen doe je op elk kruispunt van je leven. Elke keuze die je maakt is een kruispunt waar je kiest om te kiezen of niet te kiezen, ook niet kiezen is een keuze, neem ik mijn kruis op en volg ik Hem of ga ik mijn eigen weg, waar ik op dat moment zin in heb, de gang van het vlees. Niet kiezen is denk ik je vlees volgen, vuil toelaten, je hart niet bewaken. Ik wil leven Heer met en voor U, dank U wel voor de lessen die U me leert, voor waar U me bewust van wil maken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Niet bang

Ik zit in een heel lastig proces van emoties leren te voelen, er naar kijken, er laten zijn en ik vind het eerlijk gezegd best wel beangstigend,  het brengt me in verwarring, wat moet ik ermee ? 

En toen kwam ik dit lied weer tegen en toen de tekst tot me door begon te dringen realiseerde ik me : ik hoef niet bang te zijn, en nee ik hoef dat ongemakkelijke onderbuikgevoel ook niet weg te drukken, Hij is er hoe dan ook bij, Hij laat me nooit alleen, ook niet in dit proces van een nieuwe balans vinden, want dat is het eigenlijk. Een stukje Danielle in mij wat jaren niet gehoord werd door mezelf, waar ik niet naar wilde luisteren omdat ik me er geen raad mee wist. Ik deed mezelf daar onrecht mee aan. 

Emotie voelen betekend niet gelijk dat je dan ook alleen nog maar die emotie bent, je wordt er zelfs geen minder sterk of dapper mens van, je bent gewoon mens. Misschien is dat menselijk juist wel zo lastig voor me omdat ik me meer thuis voel in de geestelijke wereld, ik het daar de beste plaats vind.

Ik las Johannes 16:21 "Wanneer een vrouw baart heeft zij droefheid omdat haar tijd gekomen is, maar wanneer zij het kind gebaard heeft denkt zij niet meer aan de benauwdheid vanwege de blijdschap dat een mens ter wereld is gekomen."

Dit proces van leren omgaan en toelaten van emoties moet ik misschien wel bezien als een bevalling, en uit ervaring weet ik dat die lang kunnen duren, maar er is dan maar één weg, erdoorheen gaan, het over je heen laten komen en je  weet : straks zie ik het kindje waar je zo nieuwsgierig naar bent. Iedere wee is er een, daar moet je doorheen en die ligt als ie voorbij is achter je en heeft je een stapje dichter bij de ontmoeting met je kindje gebracht. Een bevalling is niet comfortabel, maar je weet : straks is daar wat moois wat bij mij hoort.

Nee, ik hoef niet bang te zijn voor dit proces, voor dit nieuwe, het hoort bij mij en mag tevoorschijn komen. Ik was dankbaar dat Papa me deze vergelijking gaf,  Hij is bij mij, Hij houd mijn hand vast en samen kijken we uit naar wat er tevoorschijn komt en wat ik mag leren kennen, net zoals een moeder haar kindje mag gaan leren kennen en ontdekken wie de persoonlijkheid is die erin zit.

 

I have this confidence because

I've seen the faithfulness of God

the still inside the storm, the promise of the shore

I trust the power of Your Word

enough to seek Your Kingdom first

beyond the barren place, beyond the ocean waves

When I go through the waters, I won't be overcome

when I go through the rivers, I will not be drowned

my God will make a way so I am not afraid

You keep the promises You make

there isn't one that is delayed

so I will not lose heart, I will lift my arms

and start to sing into the night

my praise will call the sun to rise

declare the battle won, declare that it is done

When I am in the fire, I will not feel the flame

I'll stand before the giant, declaring victory

my God will make a way so I am not afraid

Before me, behind me, always beside me

no shadow, no valley, where You won't find me

I am not afraid

Als ik de tekst van dit lied tot me door laat dringen komen er stukken van het onderwijs dat ik volg bij de online-Bijbelschool bij me boven, waarheden uit Gods woord die ik soms tussen al die emoties zo moeilijk kan pakken. Oude herinneringen aan jaren van depressie vechten om mijn aandacht. 

NEE, dat niet ! 

God heeft mij genezen en Hij doet nooit een half werk.

Die leugen van de boze, die gedachten van twijfel die hij daar in m'n oren wil lispelen daar weiger ik naar te luisteren.

Ik moet denken aan hoe ik op een gegeven moment weer enorm heb geworsteld met symptomen die leken op mijn eetstoornis waar God mij ook van had genezen, en dat God zei : Ik héb jou genezen, maar de wortels van de oude systemen moest er nog uit door je denken te vernieuwen. O wat vond ik dat een lastige, en wat heb ik daar mee geworsteld, maar ik ben er doorheen gekomen en ik zie het verschil dat en de genezing nu ik terug kijk. 

De vernieuwing van ons denken is wat het verschil maakt in ons leven. Als wij ons leven aan Jezus geven doet Hij een diep werk in ons, we worden een nieuwe schepping. Daarna krijgen wij de opdracht en de verantwoordelijkheid om ons denken te vernieuwen door het Woord van God tot ons te nemen en te processen in ons leven.  Efeze 4:23 vind ik in de AMPC heel mooi "And be constantly renewed in the spirit of your mind [having a fresh mental and spiritual attitude]" Word constant vernieuwd in de geest van je gedachten voor een verse mentaal en geestelijk houding.

Bij de Bijbelschool hoorde ik een prachtig voorbeeld : Ben je een vlinder die blijft kruipen als een rups omdat je niet weet dat je een vlinder bent, dan blijf je op je tak zitten kauwen op die taaie bladeren. Je bent niet gemaakt om daar te blijven zitten, je bent gemaakt om te vliegen.

Mijn liefdevolle Papa God doet geen half werk, ook hier zitten waarschijnlijk nog oude wortels van oude systemen en denkpatronen en Hij weet in Zijn wijsheid dat het nu de tijd is om daar mee aan de slag te gaan, dat ik dat aan kan omdat ik al zoveel groei en genezing heb mogen doormaken. Nu het jaar met het One-Word vertrouwen bijna voorbij is kies ik er voor om Hem ook hierin te vertrouwen, maar als ik heel eerlijk ben wel met de bibbers in m'n benen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Aanbidding

Aanbidding is een opdracht in de Bijbel, wat dingen die ik daar over leerde wil ik delen in deze blog.

Mattheus 4:10 "Toen zei Jezus tegen hem : Ga weg, satan, want er staat geschreven : De Heere, uw God zult u aanbidden en Hem alleen dienen."  

In het boekje : Met het gezicht naar de muur van Don Potter heb ik mooie dingen gelezen over aanbidding. Daar werd uitgelegd dat het Griekse woord voor aanbidding "proskuneo" is wat "kussen" betekend, zoals een hond die bij de hand van z'n baasje zit door te knielen, eer te bewijzen of respect te tonen aan mensen of wezens die een superieure positie bekleden.

Het heeft niet eens zozeer met liefde te maken, maar met onderwerping aan Diegene waarvan je weet dat Hij boven jou staat, het heeft te maken met eerbied, neerbuigen of neervallen, zich ter aarde werpen. 

In ons westerse denken waar iedereen gelijk moet zijn zijn we zulk respect en eerbied kwijt geraakt, we zijn zo trots geworden, opstandig, dat we niemand meer boven ons accepteren, de mens is zijn eigen god geworden.

1 Samuel 15:22 -23 zegt "Maar Samuel zei : Heeft de Heere evenveel behagen in brandoffer en slachtoffers als in gehoorzaamheid aan de stem van de Heere ? Zie gehoorzaamheid is beter dan slachtoffer, opmerkzaam zijn beter dan het vet van de rammen. Want opstandigheid is een zonder van waarzeggerij, en tegenstreven is afgoderij en beeldendienst."

Gehoorzaamheid , Hans Maat zegt daar ook mooie dingen over in dit korte filmpje.

In het leesplan Een uitbarsting van vreugde in de Bijbel-app kwam ik het voorbeeld van de jonge koning Josafat tegen wat me raakte. Hij richtte zijn aandacht alleen op het zoeken van de Heere, hij verspilde geen minuut door te twijfelen of God te beschuldigen. Hij besloot dat zijn blik op de Heere gericht zou blijven, ongeacht welke vijanden op weg waren naar de grenzen van het gebied waar hij koning over was, waar hij regeerde. Over hoe God daar al met mij over bezig is geweest schreef ik het blog Regeren.

Hij neemt de beslissing in zijn hart dat God de volledige en onverdeelde aandacht krijgt, ongeacht de situatie waarin hij beland, maar hij negeert zijn emoties niet en dat was me nog nooit eerder opgevallen. God is enorm met mij bezig over emoties en me aan het leren dat ze negeren en/of wegdrukken niet is waar Hij ze voor gegeven heeft, Hij verlangt ernaar dat ik ze bij Hem breng,  dat deed Josafat ook viel me op in 2 Kronieken 20:3  "Josafat werd bevreesd en hij richtte zich erop om de Heere te zoeken." 

Ook angst is een emotie die God gegeven heeft en dat is nou precies de emotie waar ik de meeste moeite mee heb en waar ik naar mocht gaan leren kijken zonder ervoor weg te vluchten of zo diep mogelijk weg te stoppen, op de een of andere manier het zwijgen op te leggen. Ik richtte me op God, dat werd mijn oplossing, maar God leerde me : Je bent welkom, maar jou angst is ook welkom bij Mij, mag jouw angst er ook bij jou zijn ? Een heel eerlijk antwoord zei : NEE, liever niet.

In dat zelfde leesplan werd Psalm 33 aangehaald en die kwam enorm binnen. In vers 1 zegt David : "O God, U bent mijn God ! U zoek ik vroeg in de morgen, mijn ziel dorst naar U, mijn lichaam verlangt naar U in een land, dor en dorstig, zonder water."  David benoemd zijn ziel en zijn lichaam, hij verlangt met beide naar de God in een moeilijke situatie, een land dor, dorstig land zonder water. Hij kent God, hij heeft Hem ook op een andere manier leren kennen dus Hij weet dat God betrouwbaar is, en dat Hij ook betrouwbaar zal zijn in deze benarde situatie die niet fijn voelt.  David geeft hier een mooi voorbeeld van hoe hij omgaat met emoties in een situatie die ook niet bepaald prettig is. Hij stopte het niet weg, het wordt benoemd in dit vers 

David wist, dit droge dorre land is niet van God, God is een God van overvloed, van geen tekort, ook niet voor mijn ziel. Hij is mij Maker en Hij is de enige die me hier kan helpen, die een echte oplossing heeft voor dit dorre droge land. 

In mijn blog Goed voelen schreef ik dat ik aan de gang mag met mijn emoties, mag leren emotie er te laten zijn zonder het te oordelen en in een hokje te frommelen. Het is er, het mag er zijn, het is zoals het is, ik mag er naar kijken en bekijken wat ik daarbij voel. Dan mag ik ermee naar God gaan, het Hem vertellen en stil worden om te luisteren wat Hij zegt, mij vertelt hoe ik verder mag gaan.

Psalm 63:4-6 laat zien dat hij besluit hoe dan ook God groot te maken, te eren voor Wie Hij is, gewoon omdat God alle eer toekomt. "Uw goedertierenheid is immers beter dan het leven, daarom zullen mijn lippen U prijzen. Zo zal ik U loven in mijn leven, in Uw Naam zal ik mijn handen opheffen. Mijn ziel zal als met het vette en overvloed verzadigd worden, mijn mond zal roemen met vrolijk zingende lippen." Ik zie hier een daad van gehoorzaamheid, een keuze om God te eren, hoe hij zich ook voelt. Maar ik denk niet dat David zijn emoties had weggestopt en er overheen heeft gewalst met lofprijs. Hij maakte God groot te midden van emoties.

Psalm 63:7-8 zegt dat Hij heel bewust in de nacht zijn gedachten op God richt, hij kent God als Zijn Helper, en in de schaduw van Zijn vleugels besluit hij te zingen, God groot te maken, Hem te aanbidden voor Wie Hij is.

Psalm 63:9 raakte me "Mijn ziel klampt zich aan U vast, komt achter U aan, Uw rechterhand ondersteunt mij."  Op Christipedia vond ik een uitgebreide beschrijving van de ziel, in onze ziel bevinden zich onze emoties.  Met al zijn emoties klampt hij zich aan God vast, ze mogen er zijn en hij brengt ze bij God, de gever van al die emoties. David was bekent met angst, mensen die hem naar het leven staan maar hij weet iets heel zeker en zegt dat in vers 10-12  "Maar dezen, die mij naar het leven staan om dat te verwoesten, komen in de laagste plaatsen van de aarde. Men zal hen neer doen storten door  het zwaard, zij zullen de vossen ten deel vallen. Maar de Koning zal zich verblijden, al wie bij Hem zweet, zal zich beroemen, want de mond van de leugenaars zal gestopt worden." Voor David was daar geen twijfel over mogelijk, de mond van de leugenaar, de boze die nog steeds erg z'n best doet om ook in onze oren de boodschap van zijn angst te tetteren, die zal verslagen worden. 

Bij het woord zwaard uit vers 11 moest ik denken aan Efeze 6: 17 "....en het zwaard van de Geest, dat is het Woord van God." 

Ja op God zien in onze moeilijkheden is het beste wat we kunnen doen, maar het is niet Gods bedoeling dat we onze emoties daarbij het zwijgen opleggen, ze mogen er zijn en met die emoties mogen we naar Hem toe gaan. Ik vind het een uitdaging, maar ik ben dankbaar dat Hij mij in Zijn liefde hier over leert en onderwijst, zodat ik nog meer kan worden zoals Hij mij bedoeld heeft. Dat Hij mij leert om een leven van aanbidding te leiden, een leven van gehoorzaamheid, een leven tot Zijn eer, de eer die Hem als mijn Meerdere, mijn Schepper toekomt.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Leren kennen

 

U wil ik kennen, 

U wil ik kennen, 

en steeds met U wandelen

door U met de waarheid bekleed.

'k Heb mijn ogen op U gericht.

Heer, toon mij uw aangezicht.

Ik bouw mijn geloof op U.

Vertrouw U mijn leven toe.

U wil ik kennen,

leer mij U kennen,

meer van U te houden,

Heer, Jezus, Jezus.

Een oud lied waarvan de tekst me aan het denken zette.

Kennen.

Wanneer ken je iemand echt ?

Zelfs mensen die al heel lang onderdeel zijn van je leven en die je denkt te kennen kunnen je nog enorm verrassen, dingen doen of zeggen die je niet had verwacht.

We zeggen zo makkelijk dat we God kennen, maar kennen we Hem echt, kunnen we Hem echt helemaal kennen ?

Het is absoluut het oprechte verlangen van heel veel christenen, maar zoals  1 Korinthe 13:9 al zegt "Want wij kennen ten dele...."

Wij kunnen die Grote Almachtige God nooit kennen met ons menselijke beperkte verstand.

Hoe groot en bijzonder moet onze God dan wel niet zijn ?

Als ik alleen nog maar kleine glimpjes van Hem zie hier (als ik leer kijken met mijn geestelijke / geloofs ogen) en ik die al zo bijzonder vind. Mijn gebed is : Heer open mijn geestelijke ogen zodat ik meer van U mag zien. 

God zegt zelf in Exodus 33:20 tegen Mozes "Hij zeide: Gij zult mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens kan Mij zien en leven." maar net als Mozes verlang ik ernaar meer van Hem te zien.

Waarom ?

Omdat dat me helpt het in deze wereld vol te houden, want soms kan ik zo verdrietig worden als ik om me heen kijk, en dan bedoel ik niet eens de grote puinhoop waarin deze wereld zich bevind, maar gewoon de gebrokenheid in mijn eigen kleine wereldje, gezin, familie, buurt waar ik woon/werk, gemeente waar ik onderdeel van ben.

We leven in gebrokenheid en dat doet zeer.

Sinds God me begon te leren dat emoties door Hem gemaakt zijn en ze bij het leven horen (ik schreef daar eerder de blog Emoties, lastige dingen over) leer ik ze beetje bij beetje toe te laten is het een keuze geworden om ze te waarderen, zeg ik regelmatig bewust tegen mezelf : ja dit doet pijn, je mag dit voelen, of ik verras mezelf als ik me realiseer dat ik vol ben met blijde emoties, ook die wil ik bewust omarmen.

Het is een mooi proces en ook daar probeer ik bewust van te genieten, het is wel een geborrel hoor want er zijn zoveel verschillende emoties. Wat een veelzijdigheid is er in onze God.

Met emoties leren omgaan is eigenlijk ook een beetje "leren kennen" voor mij, want als God ze gemaakt heeft dan komt dat uit Hem, is het onderdeel van Hem.

Ik bid dit lied met heel mijn hart, nu nog ten dele, maar 1 Johannes 3:2 belooft dat er een tijd komt dat wij Hem zullen zien gelijk Hij is. Dan zullen we dat wel aan kunnen en ik kijk daar naar uit. Er staat nog iets anders in dit vers "(maar) wij weten, dat, als Hij zal geopenbaard zijn, wij Hem gelijk zullen wezen; want wij zullen Hem zien, gelijk Hij is." 

Wij zullen Hem dan niet alleen zien en kennen zoals Hij is, maar we zullen zijn zoals Hij is, dan is het klaar met ons gestrompel en gestuikel in onze onvolmaaktheid.

Tot die tijd strompel en struikel ik door met mijn ogen op U gericht, U vertrouw ik mijn leven toe, en dan zal alles wat er gebeurd in Uw perfecte plan passen want U bent de Almachtige.

Ik hoorde laatst dat het grondwoord wat bij ons als Almachtige word vertaald eigenlijk Alleen Heerser betekent. Deze God die ik Openbaring 1:8 zegt "Ik ben de Alfa en Omega, zegt de Here God, die is  en die was en die komt, de Almachtige" 

Hij heerst, Hij heeft alles in Zijn machtige hand en niets loopt Hem uit de hand, nooit. Op die God stel ik mijn vertrouwen en het is mijn verlangen  die God meer en meer leren kennen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Emoties, lastige dingen.

Deze blog is net als de meeste van mijn blogs al een tijdje geleden geschreven en stond klaar voor het moment van publicatie, en juist nu dat moment gekomen is is het weer zo actueel. 
Voor de dag daar is dat de blog online gaat lees ik 'm nog eens een paar keer door en word het aangepast en bijgewerkt en actueler.
Meestal twijfel ik enorm of het wel aan zal spreken, of dat ik niet compleet de plank mis zal slaan, maar dan bemoedigd God me steeds weer vooraf of achteraf, ik vind dat heel bijzonder.

Inmiddels ben ik alweer bijna twee jaar ONDERWEG aan de liefdevolle hand van de God die mij zo bijzonder aangeraakt heeft Pasen 2016 en Hij tegen mij zei "Ik zie jou" 

Al gaande leerde ik steeds meer dat Hij een echte liefdevolle Vader is en dat ik Hem Papa mag noemen.
Die liefde kan ik nog maar moeilijk vatten, omdat ik het zo'n moeilijk begrip vind: liefde. 
Maar ik heb ontdekt dat als het te moeilijk word of te zeer doet omdat het te dichtbij komt, dan mag ik bij Hem op schoot kruipen en mijn hoofd tegen Zijn borst aan leggen en  gewoon even uitrusten en bijkomen in Zijn sterke veilige armen. En soms, soms durf ik dat ook te doen, het is eng, maar zo ontzetten fijn omdat het veilig is.

In het begin vond ik onze reis verschrikkelijk onwennig, maar langzaam maar zeker werden mijn stappen voor langere periodes vaster, met vallen en opstaan, struikelend.
Hij doet vol liefde zo Zijn best om  me er van te overtuigen dat ik veilig ben bij Hem en ik heb heb ervoor gekozen te geloven dat Hij het het beste weet. Hij is veel groter dan ik, Hij kan veel verder weg kijken, Hij overziet alles en Hij weet waar het einddoel van onze reis zal zijn.
Als ik Zijn hand vasthoud komt het allemaal goed.

De tranen die zeer rijk vloeide in het begin begonnen uiteindelijk op te drogen - ook al ging het mij vaak niet snel genoeg, want ik vond die tranen maar helemaal niks - maar die tranen hadden een functie leerde ik, ze waren nodig om het vuil van de pijn weg te spoelen, om te genezen.
Achteraf moet ik toegeven dat het eigenlijk ook wel op luchtte, maar het was nodig om te leren om het mezelf toe te staan.

Tranen waren het gevolg van emoties, en laat ik dat nou altijd al hele vervelende dingen gevonden hebben (zowel de positieve als negatieve variant) waar ik niks mee kon. Dus zodra ze me te dichtbij kwamen werden ze weggestopt. 
Maar soms laten ze zich niet weg stoppen en barsten ze er gewoon uit. Zodra je dan ook maar weer een beetje kracht hebt terug gevonden druk je ze weer weg, wat heb ik dat vaak gedaan in mijn leven.
Maar het eerste jaar na die bewuste Pasen lieten ze zich niet zo makkelijk meer weg stoppen, steeds als ik dacht aan wat er gebeurd was gingen de sluizen wagenwijd open en was er geen houden meer aan mijn tranen.

Op een gegeven moment maakte God me duidelijk dat Hij emoties heeft gemaakt, ze zijn goed en nuttig. Ze moeten alleen niet je leven beheersen, een balans is dus wel belangrijk.

Eerlijkheid gebied me wel te zeggen naarmate ik weer wat sterker word ik ook merk dat ik geneigd ben weer meer weerstand tegen emoties te bieden, en dat vind ik lastig, oude patronen hebben tijd nodig om te veranderen.

Na de eerste 50 jaren van mijn leven te hebben "overleeft" mocht ik leren "leven" en bij leven hoort grenzen leren kennen en aangeven, maar ook genieten. 
Om leren gaan met emoties is voor mij een bewustwordings-proces en ik begin ze schoorvoetend te leren te waarderen die emoties. 

Er is een begin gekomen, ze te herkennen en te erkennen; ja ze mogen er nu over het algemeen zijn.
Beetje bij beetje mogen ze inmiddels ook dichterbij komen en ik betrap me erop dat ik mezelf soms sussend toespreek om te vertellen dat het goed is, dat er niks gebeurd omdat ik veilig aan Papa's hand loop, Hij is erbij ook als het even wat eng lijkt.

Ik leer genieten en meer en meer bloei ik op en open, gewoon omdat het kan en omdat het mag.

Voel ik dit altijd zo zeker ?

Nee, absoluut niet, ik ken nog steeds periodes dat ik ze wil verdoven, er geen raad mee weet.
Maar dit is wel de waarheid, Gods waarheid en daar wil ik mijn oog op gericht houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.