Keuzes

 In m'n vorige blog kon je het er al een beetje doorheen proeven, keuzes maken, wel of niet iets toelaten in je denken, wel of niet iets doen. Ik word me steeds meer bewust van de duizenden keuzes die je op een dag maakt, vaak onbewust, maar het is juist zo belangrijk om je ervan bewust te worden. Spreuken 4:23 is toch wel een steeds terugkerende tekst in mijn gedachten "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van je leven." Dit heeft met constante bewuste keuzes te maken. 

Een tijdje geleden schreef ik al een aantal blogs zoals Kostbare lessen en Confronterende lessen waarin ik vertelde over Edith Eva Eger en dat haar boeken De keuze en Het geschenk flink bij mij binnen zijn gekomen, dat laatste boek heb ik toen halverwege even onderop de stapel gelegd omdat het me op dat moment iets teveel werd, maar als God er mee verder wil brengt Hij het weer onder je aandacht. En het was gelijk weer raak, ik deel gewoon even een paar zinnen die bij me binnen kwamen : Als we boos zijn, komt dat vaak omdat er een gat zit tussen verwachting en realiteit. Gelijk wist ik dat ik naar mijn verwachtingen moest gaan kijken, wat waren/zijn mijn verwachtingen, wat is reëel en kies ik er voor om ze bij te stellen.

Nog zo'n zin die binnen kwam : Aan elke keuze hangt een prijskaartje ; iets wat je erdoor wint, en iets wat je erdoor verliest. De keuze die we altijd kunnen maken is niets doen, om te besluiten geen besluit te maken om op dezelfde manier door te gaan. Wegkijken is ook een keuze, net zo goed als geen keuze maken, ook dat is een keuze, maar de consequentie is dat als je je hart vergelijkt met een glazen vaas met helder water (een schoon hart dus) er vuil in je hart terecht komt omdat je wegkijkt en geen keuzes maakt over wat er in de heldere water terecht komt. Eigenlijk is ons hart van nature een glazen vaas met vuil water, en is het aan ons te zorgen dat er schoon water in komt waardoor het vuile water steeds meer wijkt voor het schone water en je uiteindelijk omdat er geen vuil meer bij komt alleen maar schoon water er een schoon hart over blijft. Edith zegt : Elk gedrag bevredigt een behoeft. Iedere keuze bevredigt dus een behoefte, welke behoefte wil ik bevredigen, de behoefte van mijn oude vlees of de behoefte van Gods Geest die in mij woont en die verlangt naar een schoon hart in Zijn kind waardoor Zijn beeld vrij heen kan stromen naar de mensen om Zijn kind heen.

De tijden veranderen, en wij veranderen met de tijd mee. Wij zitten niet vast in het verleden, of in onze oude patronen en gedrag. We zijn hier in het heden, en wij bepalen waar we aan vasthouden, wat we laten gaan, en waar we naar streven. Alles is jou keus. Misschien heb je niet altijd wat te kiezen in de omstandigheden, maar je hebt wel altijd wat te kiezen in de manier waarop je er op reageert, ik heb altijd een keus. Als ik hier over nadenk realiseer ik me dat ik zo vaak in het leven als het me te moeilijk werd gekozen heb om weg te kijken omdat blijven kijken en bewust keuzes maken te moeilijk voor me was geworden, dit was een patroon geworden in mijn leven. Maar het is een patroon waar ik dus niet aan vast zit, ik ben de enige die in staat is dat patroon te doorbreken, en dan lees ik de volgende zin die inslaat als een bom.

Ik heb het boek inmiddels al een aantal keer weg gelegd om even wat anders te gaan doen, maar ik kies ervoor om het weer op te nemen en de confrontatie met wat het in me losmaakt aan te gaan. "Ik kan niet"....is een leugen,...het betekent dat je hulpeloos bent, dat geldt alleen als je een peuter bent, anders niet. Als we zeggen "Ik kan niet" zeggen we eigenlijk "Ik wil niet "Ik wil dit niet accepteren.....Als we ons verzetten, doen we heel erg hard ons best om nergens heen te gaan. We ontzeggen onszelf groei en nieuwsgierigheid. We draaien in kringetjes rond, ontwikkelen ons niet, sluiten ons af voor mogelijkheden om te veranderen" Waren de uitspraken die ik eerder deelde al flink confronterend, deze sloeg in als een bom. 

Dit wilde ik niet meer ! 

Ook al zei ik niet "Ik kan niet", vluchten, wegkijken, heeft hertzelfde effect. Als ik niet bewust kies ontzeg ik mezelf groei en nieuwsgierigheid, de mogelijkheid om te veranderen. Juist door dit woord nieuwsgierigheid sloeg dit zo in, niet zo heel lang geleden ontdekte ik dat dit dus nieuwsgierigheid (een onderdeel van de emotie verbazing) een emotie in mij is die God in mij gelegd heeft, en die lang onderdrukt is geweest in mij, daar ging ik niet meer aan meewerken, ik vind 'm juist zo leuk, die wil ik wakker houden en verder ontwikkelen. Maar als ik wegkijk en geen keuzes maak beperk ik weer de ruimte voor deze emotie. 

Het boek, waar ik dus ook een gelijknamig blog over schreef Goed voelen, brengt nog steeds dingen bij me boven, het heeft dus heel wat los gemaakt bij me en God werkt er nog steeds mee door. Ik vind het nog steeds een pittige, maar ik realiseer me ook dat het betekent dat ik leef. Ik kreeg een nieuwe kans toen God Pasen 2016 zei : Ik zie jou, en Ik wil je hart genezen. Geen keuzes maken is eigenlijk op de rem trappen, is dat wat ik wil, alleen omdat het regelmatig zo verschrikkelijk oncomfortabel is. Aan de andere kant laat God me op zulke bijzondere manieren weten dat Hij erbij is , dat Hij voor me zorgt, dat Hij verlangt naar een leven van genieten en intimiteit met mij, Zijn kind. Hij wil me leren dansen in dit leven, zelfs in de regen. Leren vraagt training om te ontwikkelen, te groeien, het vraagt volharding, het gebeurd allemaal in de strech-zone. Nee dat is niet comfortabel, maar daar gebeurt het wel, daar vind het leven plaats, daar voel je en ben je je bewust dat je leeft.

Heer help me alert te blijven, bewust te worden, en te zijn, te blijven, van alle keuzemogelijkheden die er voorbij komen op een dag, in het leven. Vaak moet ik dan weer denken aan wat ik leerde van een hele kostbare wijze oudere vrouw uit mijn leven : Je kruis opnemen en Jezus volgen doe je op elk kruispunt van je leven. Elke keuze die je maakt is een kruispunt waar je kiest om te kiezen of niet te kiezen, ook niet kiezen is een keuze, neem ik mijn kruis op en volg ik Hem of ga ik mijn eigen weg, waar ik op dat moment zin in heb, de gang van het vlees. Niet kiezen is denk ik je vlees volgen, vuil toelaten, je hart niet bewaken. Ik wil leven Heer met en voor U, dank U wel voor de lessen die U me leert, voor waar U me bewust van wil maken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Woede (vervolg)

 Ik vind dit onderwerp woede zo lastig om er echt naar te kijken, ik loop er liever van weg. En dan kijk ik een andere filmpje van Jan Sjoerd Pasterkamp in de serie Demonie & bevrijding en daarin zegt hij : waarom vertel je het niet aan God, Hij weet het allang en Hij valt echt niet van z'n troon af hoor.  Hij zegt : de meeste mensen zijn bang hun diepste gevoelens aan God te vertellen. Ik realiseerde me dat hij daar zeker een punt kan hebben, maar eigenlijk ben ik nog het meest bang om er zelf naar te kijken, het liefst wil ik het niet weten want dan moet ik er ook iets mee gaan doen. Weten geeft verantwoordelijkheid. Eigenlijk is het je kop in het zand stoppen, want hopen dat wat je niet ziet er niet is dat is een leugen. 

O Heer help.....ik ben bereid een heleboel dingen onder ogen te zien, dat heb ik denk ik ook gedaan, maar mijn lichaam vind ik een hele lastige. God begon me voor mij zomaar uit het niets, volkomen onverwacht dingen in herinnering te brengen die linkte het lichaam. Voor Hem was het denk ik niet zomaar uit het niets, Hij zal er wel naar toe hebben gewerkt, maar het was mij niet opgevallen. Een ervan wil ik hier delen. Als tiener zag ik mijn moeders vergroeide zeer regelmatig naakt omdat zij niet in staat was zichzelf helemaal af te drogen, ze had mijn hulp nodig voor haar klompvoet (het gevolg van medisch ingrijpen waarbij een varkenspees in haar van geboorte gezonde voet was gezet) haar tenen lagen over elkaar heen en het was belangrijk daar goed tussen af te drogen maar door haar slechte rug kon ze daar niet bijkomen. Ik weet niet hoe zij zich bij haar lichaam voelde, en zoals met zo veel dingen ging mijn verstand op nul en deed ik gewoon wat ik moest doen. Doordat God het terug bracht in mijn herinnering ontdekte ik dat er afwijzing in mijn hart zat, en dat had woede in mij opgewekt.

Als eerste mocht ik de artsen vergeven die mijn moeder lichaam zo verminkt hadden, maar ook God vergeven dat mijn moeder polio had gehad en dat ze als gevolg daarvan in die medische molen kwam waarin dit gebeurt was. Maar wat ook heel veel invloed op mijn moeders lichaam heeft gehad was mijn geboorte, uren van persen terwijl ik er niet op de natuurlijke wijze uit kon komen omdat ik niet in de baarmoeder zat maar erbuiten. Ik schreef daar de blog Bijzonder over. Mijn moeder was zwaar getekend door het leven, geestelijk en lichamelijk. God ging weer een stukje dieper om mij meer inzicht te geven in mijn eigen onderbewustzijn en denken, patronen waar ik mee af moest rekenen, erkennen, en wat ik nog wel het lastigste vond er woorden aan geven, vergeven. Het was allemaal te beredeneren, maar daarmee kijk je niet naar wat er werkelijk zit, wat er onbewust speelt, en dan heeft het de ruimte om verder te etteren en breekt het je vroeg of laat weer op. Wonden moeten goed schoon gemaakt worden willen ze op een gezonde manier genezen.

Dit hele gedoe maakte dat mijn eetgedrag weer flink uit de bocht vloog en ja dat maakte me eigenlijk ook best kwaad. Heer ben ik boos op mijn eigen lichaam ? Kwaad omdat mijn lichaam functioneerde naar Gods scheppingsorde : als je er meer instopt dan het verbruikt slaat het het op in de vorm van kilo's die je niet wilt hebben. Die boosheid is dan zo onterecht. Het is zo dubbel, een slanker lichaam vind ik eigenlijk ook best een eng idee (vanwege het onbekende) en een dikker lichaam daar word ik inmiddels dus boos om. Er is een marge van een kilo of vier waartussen ik heen en weer blijf hobbelen maar dat ervaar ik niet als prettig. Heer U heeft mij daar toen onder gebracht nadat ik 30 kilo was afgevallen nadat U me genas van een eetstoornis, en daar wil ik eigenlijk naar terug omdat dat goed is voor mijn lichaam.  Pffffff, Heer ik word hier zo moe van, en ik realiseer me dat boze wil dat het me moedeloos maakt, dat ik opgeef, Hem opgeef, maar dat ga ik dus niet doen.  Heer als U mij hier doorheen leidt, dan wil ik hierin ook U volgen omdat ik weet dat U weet wat U doet. Regelmatig liet Hij me wakker worden met een zin uit het lied Nimmer alleen van Joke Buis: Nimmer zal Hij u verlaten, nimmer laat Hij u alleen.  Steeds weer was het of Hij zei : Ik ben erbij, Ik weet het, Ik zie je, Ik houd je vast, houd Mij vast, je komt hier doorheen. 

Ik weet dat God mij dit lichaam gegeven heeft, dat Hij het met heel veel liefde en zorg heeft geformeerd in de schoot van mijn moeder. Ik moet erkennen dat ik er niet zo heel zuinig en verstandig mee om ben gegaan, gewoon niet eigenlijk. Dat heeft natuurlijk consequenties, ook als er vergeving is zijn de gevolgen niet weg, maar dan is God daar wel om je te helpen daar mee om te gaan en dat vind ik in de praktijk een hele lastige. Soms denk ik wel eens : Heer moet dit, wat heeft dit voor nut ? Ik snap dat "oud vuil" opgeruimd moet worden zodat er genezing kan komen.....ach misschien is dit dan ook wel weer iets waar U dan doorheen kan werken om een ander te zegenen, maar ik vind het een pittige en soms maakt het me heel boos en stop ik het weer weg onder een laag eten zodat ik er maar niet naar hoef te kijken. En ja, ik zie verschil, God vraagt mij regelmatig : Zie je het verschil ? Inmiddels begint het me inderdaad zelf ook op te vallen : Ja Heer ik zie het verschil en ik weet dat dat Uw werk is, het is dus allemaal niets voor niets. 

Heer help me eerlijk naar mijn woede te kijken, help me er woorden aan te geven zodat ik het aan U kan vertellen en er met U samen naar mag kijken, mag vergeven, vergeving mag ontvangen, mag leren omarmen en accepteren, op waarde mag leren schatten, het mag leren niet alleen maar te beredeneren, maar het ook zo mag leren voelen, mag leren liefhebben dat wat ik zo moeilijk vind om ervan te houden, mijn lichaam. Help me Heer ook in dit proces te volharden, dank U wel dat U volhard en het nooit opgeeft, mij niet opgeeft.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Kostbare lessen

In de tijd dat ik samen met een vriendin bezig was met het leesrooster The Hope Quotient  en daarnaast het gelijknamige boek las las ik ook de  boeken van Edith Eva Eger, een vrouw die Auschwitz overleefde als 16 jarige. Ik had wel eens iets over haar gehoord, maar toen ik haar zag in een gesprek bij Jocobine op 2 heb ik haar boeken gekocht, daar wilde ik meer van weten, ik begreep dat ik veel van deze vrouw zou kunnen leren. Ik begon met haar boek "De Keuze" en dat kwam binnen. 

Een paar dingen die bij me bleven haken wil ik in deze blog delen : Het slachtoffer zijn van een bepaalde situatie is iets heel anders dan de slachtoffer rol. De rol van slachtoffer aannemen is een eigen keuze. Edith's moeder zei toen ze weg werden gevoerd : "We weten niet waar we naartoe gaan. We weten niet wat er gaat gebeuren. Maar onthoud dat dat niemand dat wat je in je gedachten hebt van je kan afpakken." 

In wat voor situatie je ook terecht komt, wat je denkt is jou keuze. Ons denken is alles bepalend. Efeze 4:23 roept op "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Vernieuw je denken, dan zult je je bewust moeten worden van wat je denkt. Bewust worden, bewustzijn zijn woorden die steeds weer bij me boven komen, dit is zo essentieel belangrijk. Jij bent zelf de enige die het recht en de mogelijkheid heeft de regie te voeren over je eigen denken. Daarom is ons denken ook de plaats waar de boze zijn pijlen op afvuurt, hij wil ons denken beïnvloeden, ons afleiden zodat we niet denken aan Gods principes, Gods plannen, Zijn Koninkrijk. 

Je bent niet het slachtoffer van alles wat die leugenaar op je afvuurt, jij bepaalt welke gedachten je toelaat om wortel te schieten in jou denken. Ik hoorde laatst een opmerking die me aan het denken zette : de boze is niet op z'n gevaarlijkst als hij komt als een brullende leeuw, hij is het meest gevaarlijk als hij komt in de gedaante van een zacht lispelende slang met gladde praatjes. Lees maar in Genesis 3, het klonk allemaal zo logisch de halve waarheid, wie zou er niet in getrapt zijn ? Eva was niets dommer als wij heden te dagen, Adam was ook niet alert en nam ook zijn verantwoordelijkheid niet. Hij wist net zo goed als Eva wat God had geboden, God had hun een vrije wil gegeven om te kiezen. 

En dan schrijft Edith aan het eind van het boek nog een zin die ik opschreef omdat ik 'm wilde onthouden : "Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je hebt gedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nú leeft. Je kunt ervoor kiezen om vrij te zijn." Is dat niet hoopvol, dat doet me denken aan een enorme les voor mij uit The Hope Quotient : Kijk naar wat het worden kan, ik schreef daarover in mijn vorige blog.  Edith zegt : "Genezen draait niet om herstel, maar om vinden. De hoop vinden in hopeloosheid, een antwoord vinden waar er geen lijkt te zijn, ontdekken dat het er niet toe doet wat er gebeurd, het gaat erom wat je er mee doet."  Wat een hoopvolle boodschap.

Hoop bouwen door je aandacht op de juiste dingen te richten, de juiste prioriteiten, een goede balans. Bewust worden van wat écht belangrijk is, bewustzijn ontwikkelen. We hebben het wel eens over "ballen in de lucht houden" In The Hope Quotient las ik een mooi beeld over 5 ballen, 1 van rubber (werk) die stuitert wel door, en 4 van glas (familie, gezondheid, vrienden en geest/geestelijke gezondheid) Die van glas zijn kwetsbaar en veel meer waardevol dan de rubberen bal. Wees heel zuinig op die glazen ballen. Relaties zijn als glazen ballen, niets kan hun plaats innemen, roem niet, rijkdom niet, succes niet. 

Mijn denken en emoties worden flink geschut door deze informatie die God naast de Bijbel onder mijn aandacht brengt en waar Hij me mee aan het denken zet. Hij verandert mijn denken door Zijn Woord over Wie Hij is, over wie ik ben en hoe ik door Hem bedoeld ben, maar ook over de mensen om me heen en hun waarde, in Zijn ogen maar ook voor mij en mijn waarde voor hen. Over de waarde van mijn niet altijd even fijne verleden, het is geen verloren tijd geweest, het is niet goed om me er vanaf te keren zonder er kostbare lessen uit te leren. Mijn vriendin zei het heel mooi : Het (het verleden) is zo en het zij zo, er kan niets meer aan worden veranderd dan alleen nu vooruit kijken en werken aan de toekomst. Kijk vooruit en pas de lessen toe die je geleerd hebt. 

Ik ben mijn Maker zo enorm dankbaar voor mijn vrije wil en de mogelijkheid mijn denken te vernieuwen, niet alleen voor mezelf maar om het door te geven. Wij hebben veel meer invloed dan dat we ons realiseren, onze keuzes hebben invloed op de mensen om ons heen. Ik heb de keuze gemaakt om na zo'n 16 jaar eind April te stoppen met het bezorgen van post, zo ontstond er meer ruimte in mijn agenda voor die kostbare glazen ballen. Ik realiseer me dat ik een de luxe positie verkeer dat ik deze beslissing kon maken toen er zulke ingrijpende veranderingen werden doorgevoerd die het voor mij een stuk minder leuk zouden maken. Nu is er meer rust en ruimte voor het bouwen van vriendschappen, voor de twee mooie oudere mensen waar ik met mee mag lopen om hen te ondersteunen in hun zelfstandigheid, voor onze kleinzoon waar ik 1 dag in de week voor mag zorgen en strakjes voor zijn broertje of zusje, voor tijd om dingen te doen waar ik blij van word en die hoop bouwen zoals lezen, tijd met God en mensen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem