Ik en mijn lijf.

Ik en mijn lijf.........een combinatie die best gevoelig ligt, vind het lastig om naar mijn lijf te luisteren. Eigenlijk luister ik gewoon het liefst niet eens naar 'm.

Bij het eten volgens de GOK manier is het ook belangrijk dat je leert luisteren naar je lijf, genoeg is genoeg, vol is vol en dan stop je met eten. Leren te onderscheiden of je echt honger hebt, of je lichaam echt voedsel nodig heeft of dat je hoofd-honger (emotionele honger) hebt. Dat onderdeel heb ik tot nu toe eigenlijk nog niet onder de knie gekregen.

Inmiddels heb ik wel ontdekt dat God mijn eetgewoontes gebruikt om mij heel veel te leren.
Ik heb iemand ooit eens horen zeggen dat God je van een eetstoornis geneest maar dat je wel aan de gang moet met de achterliggende oorzaken, redenen waarom je die eetstoornis had. 
Hij doet wat ik niet kan : mij genezen van mijn eetstoornis, en daarna moet ik aan de gang met waar ik wel wat aan kan doen, de gedragspatronen onder ogen zien en ze met Zijn hulp aanpakken en veranderd worden in mijn denken.

Eerst leerde God me dat Hij me niet veroordeeld als ik me weer vol heb gedouwd. 
Dan leert Hij mij dat Hij me ook de rug niet toe keert, niet bij me weg gaat als ik weer de mist in ga en over m'n grenzen heen eet omdat ik goed genoeg ben zoals ik ben en dat er niets is wat ik kan doen of laten wat Zijn liefde voor mij zal veranderen, of ik me nou vol prop op niet, Hij houd van me, onvoorwaardelijk.
Daarna leert Hij me dat ik het niet altijd heel geestelijk hoef te maken en het als een aanval van de boze hoef te zien waar ik tegen moet vechten. 

Als ik deze onderdelen doorhad ging het weer beter en dan ging ik later toch weer de mist in, en vroeg ik "Heer waarom, waarom gebeurd dit ?
En dan lees ik een blog van Judith Stoker en haar strijd met luisteren naar haar lichaam en ik denk, of beter gezegd, wéét ik  : Bam !"
Ik herinner mij dat God na de dood van mijn psychotherapeut tegen mij zei "nu ga IK met jou verder" 

Hij is met mij bezig, daar ben ik van overtuigd maar o wat vind ik dit een lastig stukje.
Judith beschrijft in haar blog over de lege-stoel-techniek, ik ben blij dat ik daar niet zit maar ik zie het helemaal voor me en kan het bijna voelen maar dat wil ik niet.
Wat zou mijn lijf zeggen, ik kijk weg van die legen stoel, wil m'n ogen dicht stoppen, wil het antwoord niet horen want dat mijn lichaam niet gelukkig is dat hoeft ie me niet te vertellen, dat weet ik zo ook wel.

God ik vind dit zo moeilijk !!

En terwijl ik dit schrijf komt er een lied in mijn gedachten

U leert me lopen op het water, 

de oceaan is weids en diep.

U vraagt mij alles los te laten,

daar vind ik U en ik twijfel niet.

Refrein: 

En als de golven overslaan, 

dan blijf ik hopen op Uw Naam.

Mijn ziel vind rust

want in de storm bent U dichtbij,

Ik ben van U en U van mij.

De diepste zee is vol genade.

Uw sterke hand, die houd mij vast.

En als mijn voeten zouden falen,

dan faalt U niet want Uw trouw houd stand.

(Refrein)

Bridge 4x:

Geest van God, leer mij te gaan over de golven, 

in vertrouwen U te volgen,

te gaan waar U mij heen leidt.

Leid me verder dan mijn voeten kunnen dragen.

Ik vertrouw op Uw genade, 

wan ik ben in Uw nabijheid.

(Refrein)

De tekst is wel heel erg toepasselijk want  dit voelt als een storm en hier doorheen gaan vind ik doodeng, maar ik weet ook dat ik dit moet gaan doen. 
Maar eigenlijk weet ik inmiddels ook heel zeker dat ik niet alleen door die storm hoef omdat Hij bij mij is.

Mattheus 14 vertelt dat Petrus tegen Jezus zegt die door een storm over het water naar de boot loopt waar hij met nog andere discipelen doodsbang inzit  "Heer als U het bent zeg me dan dat ik over het water naar U toe moet komen" en dan zegt Jezus "Kom"
Petrus hoeft hier niet zijn geloof te bewijzen, Jezus geeft Hem hier antwoord op zijn vraag of Hij echt Jezus is, en ja het is Jezus.

Als Hij mij vraagt deze volgende stap te nemen, de confrontatie met mijn pijn en onvermogen om naar mijn lijf te luisteren aan te gaan, dan weet ik ook dat Hij hier bij mij zal zijn en blijven, dat Hij mij hand zal vast grijpen als ik het gevoel heb dat ik wegzak in de golven want Zijn trouw houd stand ook als ik denk te falen. 
Met vallen en opstaan mag ik ook de volgende les gaan leren.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Veranderd eetpatroon.

Eten, we hebben het allemaal nodig om te groeien, om op krachten te blijven, om in leven te blijven.
Je kan er niet mee stoppen zoals met roken, alcohol of drugs. 

Als eten ook een andere functie krijgt word dat lastig.
Troost eten heb ik gedaan zolang ik me kan herinneren, en na ons trouwen werden mijn eetgewoonten steeds extremer.

We hadden inmiddels 2 kinderen en een druk gezin toen ik ergens een artikel van "De Hoop" uit Dordrecht las over eetstoornissen las, wat een herkenning,  ze hadden het over mij !

Het balletje begon te rollen en uiteindelijk ben ik in mei 1996 aan een groepstherapie begonnen, en dat was erg confronterend. 

We moesten o.a. ons levensverhaal op gaan schrijven, nou ik kan je vertellen dat ik leukere dingen heb gedaan in mijn leven, maar er werd heel erg veel duidelijk. 

Het deksel was definitief los van de beerput en liet zich niet meer sluiten, nu was het de kunst om alles gedoceerd aan te gaan pakken.

Het was het begin van zo'n 20 jaar psychotherapie, werken aan mezelf en ondersteuning om mijn leven vol te houden want er gebeurde heel veel en het viel me vaak zwaar.

(na een jaar bij de Hoop moest ik overstappen naar het GGZ dat had te maken met allerlei regeltjes waar we in dit land heel goed in zijn) 

Toen God mij genas van mijn eetstoornis was ik "morbide obese" en zat ik zwaar in de gevarenzone voor diabetes, er moest nodig iets gebeuren want mijn gezondheid stond er niet goed voor. 

Mijn beide ouders zijn overleden aan de gevolgen van diabetes en dat beeld was voor mij zo afschrikwekkend dat het gelijk ook motiverend werd. 
Als je beide ouders diabetes hebben ben je voor 70 % erfelijk belast en mijn conclusie was dat ik voor die overige 30 % mijn stinkende best moest gaan doen. 

Ik deed mijn best maar het lukte me steeds maar niet om blijvend grip op mijn eetgewoonten te krijgen en dat was best frustrerend.

Toen God mij Pasen 2016 aanraakte en genas van mijn eetstoornis heb ik mijn eet-roer om kunnen gooien en ben begonnen met koolhydraat-arm eten en de kilo's begonnen er af te vliegen tot mijn grote vreugde. Mijn hba1c (lange termijn suiker waarde in het bloed die zorgt dat aderen op den duur kapot gaan) zakte ook maar bleef te hoog.

Ik had Grip Op Koolhydraten in de jaren voor mijn genezing ook al eens geprobeerd maar het lukte me toen niet en nu was de stap een stuk kleiner en heb dat opgepakt en het werkte ! 

Mijn hba1c (lange termijn bloedsuiker waarde) zakte van 50  onder de aanvaardbare grens  van 43, en ik kwam in de veilige waarden van 39,  ik ben gezond en hoef niet meer bang te zijn dat diabetes mijn aderen zal verwoesten.

Er word vaak heel makkelijk over deze aandoening gedaan maar het is een sluipmoordenaar !

Ik denk dat God het ook belangrijk vind dat we goed voor ons lichaam zorgen.

1 Korinthe 6:19-20 zegt "Weten jullie dan niet dat je lichaam een tempel is van de Heilige Geest ? Hij woont in jullie. Jullie hebben Hem van God gekregen. Jullie zijn niet van jezelf ! Want God heeft jullie voor een hoge prijs gekocht. Eer God dus met jullie lichaam en met jullie geest, want zij zijn van God."

Een stuk gezonder en lekkerder in mijn velletje ben ik onderweg naar een nóg gezonder gewicht, want ook al ben ik nu 30 kilo lichter, ik mag nog steeds wat kilo's te verliezen.
Ik ben dolblij met wat ik al heb mogen bereiken, maar in m'n achterhoofd zit een getal - en eigenlijk denk ik dat God dat getal daar heeft gepland - dat ik denk te gaan bereiken op de weegschaal. 

Natuurlijk ben ik zelf degene die wel of niet iets in mijn mond stop maar ik ervaar toch heel veel hulp van Iemand die heel veel van mij houd.

ONDERWEG naar Hem, en met Hem.