Accepteer waar je nu bent

In mijn vorige blog linkte ik naar een Engelstalig leesplan van 3 dagen met als titel (even naar het Nederlands vertaalt) : Accepteer waar je nu bent, geef je over aan de reis. Ik realiseerde me dat overgave inhoud dat je los laat. Op internet vond ik de volgende betekenis/definitie in het "Groot woordenboek der Nederlandse taal -1950" : niet vasthouden, vrijlaten, met rust laten, toelaten dat iets in beweging komt, niet vast blijven zitten. 

In die periode kwam ik steeds weer uit bij vooral Johannes 15 waar Jezus zegt dat Hij de Ware Wijnstok is en Zijn Vader de Landman is en wij de ranken. Maar regelmatig trok Hij het breder : Johannes 14 tot en met 17, de laatste woorden, onderwijzingen van Jezus voor Hij gevangen werd genomen en Hij als het perfecte, smetteloze lam van God leed en stierf voor de zonden van de hele wereld. 

Wat een GENADE !

Genade is meer dan een onverdiende gunst, het is Gods inwonende Kracht in ons die ons in staat stelt om te leven onder leiding van Heilige Geest. Hebreeën 4:16 zegt : "Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip." 

Jezus deed nooit Zijn eigen wil, Hij deed alleen maar de wil van de Vader, de Vader en Jezus zijn één, de Vader werkte door Jezus heen. Johannes 14: 10 zegt dat heel duidelijk :  "Gelooft u niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is ? De woorden die Ik tot u spreek, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar de Vader, Die in Mij blijft, Die doet de werken."  

In het dagboek "Gods beste geheimen" van Andrew Murray las ik het volgende en dat raakte me : Vrucht is dat wat de boom of wijnstok opbrengt ten goede goede van zijn eigenaar. Precies zo moet alles wat de Heere Jezus ons geleerd heeft over Zijn blijven in ons en wij in Hem, ons doen begrijpen dat het niet tot ons voordeel is, maar dat het tot Zijn welbehagen en de eer van de Vader is.....U bent vergeten dat het doel van de gemeenschap en omgang is : vrucht dragen door het redden van anderen. Hebt u niet teveel aandacht geschonken aan uw eigen heiligheid en vreugde, terwijl u zich niet herinnerde dat, zoals Christus Zijn zegen en heerlijkheid van de Vader zocht in het opofferen van Zichzelf voor ons, ook wij geroepen zijn alleen te leven om Christus aan anderen te brengen ? Tot dit doel worden wij takken aan de hemelse Wijnstok, met als doel het werk dat Hij begon op dezelfde manier, dus met ons hele hart, voort te zetten. 

Ik heb het zo nodig om me dieper bewust te zijn van wat het betekend dat Hij in mij is en ik in Hem, zoals Hij (Jezus) in de Vader is en de Vader in Hem en wat dat voor effect heeft in het leven van alle dag. In het boek De priesterlijke bruid van Anna Rountree (een boek dat echte eyeopener was voor mij) las ik : God heeft de mens geschapen opdat Zijn Zoon door de mens openbaar zou worden, zoals de Zoon alleen de Vader geopenbaard heeft. 2 Korinthe 4:10-11 zegt "Wij dragen altijd het sterven van de Heere Jezus in het lichaam mee, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt. Want wij die leven, worden voortdurend aan de dood overgegeven om Jezus' wil, opdat ook het leven van Jezus openbaar wordt in ons sterfelijk vlees." Ik heb hier aardig op moeten kauwen want ook hier komt weer zo'n : Geloof je het écht ? vraag, ben ik hier echt van doordrongen, en van de gevolgen daarvan. Dat gaat mijn vlees niet leuk vinden, dat weet ik wel zeker. 

In de waterdoop stierf ons oude leven met Jezus in de dood en stond met Hem op in nieuw leven, Zijn leven. In mijn geest werd ik een nieuw mens, maar het moet nog wel door m'n ziel en lichaam heen om zichtbaar te worden voor deze aardse wereld, en dat ik een proces Een proces dat niet altijd prettig en comfortabel is, helemaal niet eigenlijk en ik ben regelmatig erg ongeduldig en ongenadig naar mezelf hierin, en ik zal absoluut niet de enige zijn. Maar ik denk dat we mogen accepteren wat het is op dit moment, accepteren dat ik nu ben waar ik nu ben en ook dat is een leerproces. 

Iemand die me daar regelmatig aan herinnert is Johanneke van Waardevol en Uniek, ik kan haar als mens, mede blogger en coach enorm waarderen, zo bijzonder hoe ze zich laat leiden door Heilige Geest in het vooruit helpen van mensen. Ga ervoor zitten, sluit je ogen, kijk naar binnen, wat is daar, wat voel je, geen oordeel, alleen waarnemen en het er laten zijn. Deze vrouw is echt een cadeautje voor mij, zo bijzonder hoe God mensen in elkaars leven brengt, ook al is het contact op afstand, Hij werkt er doorheen en laat zo een kostbare relatie ontstaan en daar ben ik Papa God heel dankbaar voor en op deze manier wil ik Johanneke eren als Zijn schepsel en de manier waarop zij zich uitstrekt om te leven voor Hem. 

God sprak in mijn leven over verbinden en dan brengt Hij ook de mensen op je weg waar Hij mee wil dat je verbind, en zo bracht Hij er meer, dat was best spannend voor mij, maar ik mocht leren het te zien als een mooie wandeling de berg op, met in m'n rugzak alles wat ik onderweg nodig heb en een staf om het wandelen te veraangenamen, Al gaande kom ik mensen tegen waar ik vriendelijk naar mag lachen om te groeten, soms met woorden, met sommigen mag ik verbinden voor kortere of langere tijd. Bij elke stap mag ik leren aanvaarden dat die is zoals die is en mag ik aanvaarden waar ik ben. Mag ik leren om met de liefdevol ogen van Papa God naar mezelf te kijken. 

Ook dat is genade, God leert me dat Hij me die ruimte heeft gegeven, dat ik de tijd mag nemen, en dat ik  mag zijn er van mag leren genieten. Hij heeft geen haast, Hij heeft geen last van ons tijdsbesef, Hij staat boven de tijd. Hij moedigt me aan om me heen te kijken, de mensen te zien die hun eigen mooie wandeling maken. En het mooiste is dat Papa God met ieder persoonlijk meewandelt, ik weet dat kan ons menselijke verstand niet bevatten maar dat mag ik loslaten en gewoon als waarheid aannemen, geloven heet dat, en er met volle teugen van leren genieten.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Ik kan het onderwijs van Andrew Wommack erg waarderen, zijn uitleg heeft me regelmatig enorm geholpen om de diepte van Gods Woord te begrijpen, daarom deel ik als toegift op m'n blog nog een artikel van hem over dit onderwerp : Genade : de kracht van het Evangelie.

Geduldig

Een "Rhema woord" is een woord dat specifiek en persoonlijk is, een woord of zin die bij je binnen komt en waar God je dan iets mee wil zeggen. Dat kan op allerlei manieren, door een woord uit de Bijbel, een lied (dat gebeurd mij regelmatig), door een preek gewoon iets algemeens, God kan alles gebruiken.

Op een zondag ochtend keek ik zoals mijn gewoonte is naar "Hour of Power" en de preek ging over onthaasten en die kwam binnen.

Jezus had nooit haast.

Haast zorgt ervoor dat je overal voorbij raast en niet ziet wat je onderweg tegen komt. Haast zorgt ervoor dat je geen tijd hebt voor liefde, compassie, echte oprechte aandacht.
We haasten ons omdat we bang zijn iets te missen, en terwijl we zo gehaast zijn missen we juist een heleboel.

Mattheus 6:33 zegt "Zoek eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden."
Wat is "dit alles" ?
Alles wat je nodig hebt, God zorgt voor ieder detail van ons leven, Hij weet alles, dus Hij weet ook wat ik nodig heb.

Laat je niet opjagen, neem de tijd.

1 Korinthe 13 spreekt over de liefde en het eerste wat benoemd word in vers 4 is "De liefde is geduldig..." 
Die sprong eruit, je hoort dingen voor de zoveelste keer en ineens is het of je het voor het eerst écht hoort.

In mijn proces van innerlijke genezing ontdek ik dingen van mezelf die best wat aandacht verdienen, die ik anders mag leren doen en één van die dingen is dat ik niet met zevenmijlslaarzen door moeilijke periodes hoef heen te banjeren zodat ze maar zo snel mogelijk voorbij mogen zijn. 
Op die manier door-denderen maakt dat je dingen mist, dat het proces ook niet grondig doorleeft word met als resultaat dat je er dan weer naar terug moet om het verder uit te diepen, want álles moet aan het licht komen om te genezen, wat niet aan het licht komt blijft zitten en speelt vroeg of laat weer op, gaat weer pijn doen. Het blijft etteren.

Bobby Schuller haalde een quote aan over wandelen met God op wandeltempo (kon niet terug vinden van wie de quote was) 
Wandelend kan je om je heen kijken, kan je zien en genieten, ben je je bewust van je omgeving, waar je doorheen gaat.

Spreuken 3:5-6 geven hele goede raad "Vertrouw met je hele hart op de Heer en vertrouw niet op je eigen wijsheid. Overleg al je plannen met Hem. Dan zal Hij je leven leiden."

Toen ik later gewoon even bezig was met normale dingen die ik elke dag doe kwam er een oud lied in mij op. Het staat in Glorieklokken 243a "Immer dichter aan Uw zij." 
Als je dicht aan iemands zij loopt, samen,  dan kan je niet rennen bedacht ik me, dan ga je op in elkaars aanwezigheid, dan heb je oog voor elkaar en wandel je rustig samen op.

Ik ben zwak, maar Gij zijt sterk

Jezus doe in mij Uw werk

'k Heb Uw blijdschap slechts in mij

Als 'k mag gaan, trouwe Heer aan Uw zij.

In een wereld vol van smart

Wie vertroost het bange hart ? 

Wie maakt rijk en wie maakt vrij ? 

Alleen Gij trouwe Heer, allen Gij.

Als mijn werk is afgedaan

Aan het eind des levensbaan

Komt de paarlenpoort in 't zicht

Van de stad door Uw hand zelf gesticht.

Als 'k de hemel binnen ga

En de wond'ren gadesla

Iedere voetstap in dat land

Zal dan zijn trouwe Heer aan Uw hand.

Immer dichter aan Uw zij

Dichter, dichter U nabij

Aan Uw hand doorboord voor mij

Laat mij gaan, trouwe Heer, aan Uw zij.

Heer leer mij te wandelen, zonder haast, rustig voort te gaan in mijn proces waar ik met U doorheen mag, en te genieten van wat U laat zien en van wat er gebeurt, van wat U doet in mijn leven.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Maandagmorgen

De maandagochtenden zijn me dierbaar geworden.

Een tijdje geleden vertelde ik in deze blog dat God mij een vriendin heeft gegeven, een vriendschap waar ik heel blij mee ben en waar ik ook veel van leer, we maken mooie dingen mee.

Sinds een tijdje gebruiken we onze ochtenden om samen Bijbelstudie te doen omdat we beide naar verlangen naar meer van Hem te leren.

We kiezen ervoor om ieder keer gewoon te zien hoever we komen en zo doen we rustig 2 tot 3 weken over een hoofdstukje, de gesprekken gaan meestal heel erg diep en dan vind ik het heerlijk om daarna even m'n hoofd leeg te lopen in een flinke omweg van een uur of anderhalf terug naar huis.

Eigenlijk loop ik dan nog na te kauwen op onze studie en ons gesprek en vraag ik God het bij me te laten zakken wat er diep in mijn hart moet zakken, en me te helpen zien wat Hij tegen me wil zeggen.

Op een van die wandelingen na een ochtend waarin we het hadden gehad over puzzelstukjes die in elkaar vallen en over God hand kreeg die wandeling een mooi vervolg.

Gods hand die naar ons uitgestoken is om ons te geven.

Maar soms pakken we die hand vast (dat is heel wat anders dan je hand in Zijn hand leggen om je te laten leiden) om zelf grip op die hand te hebben omdat we bang zijn voor wat die hand gaat doen.

Ontvangen doe je met open handen, en al lopend moest ik denken aan "loslaten" een onderwerp waar God ook mee bezig is met mij en waar ik laatst een hele mooie preek over hoorde n.a.v. Lucas 14:33  "Zo kunnen jullie dus alleen mijn leerlingen zijn als jullie alles wat jullie hebben kunnen loslaten." 

Het loslaten van je wil, jou controle over de dingen, loslaten.......het kan van alles zijn wat je moet loslaten, wat je mag leren overlaten aan die goede, veilige Vaderhanden.

En toen kwam er een oud lied in mij op, een lied wat al op verschillende momenten in mijn leven een speciale betekenis voor me had. 

Wat kwam die tekst weer opnieuw binnen en ik bad: Heer wat er ook gebeurd, ik wil U vertrouwen, ik wil loslaten en het overlaten aan U want U weet wat het beste is voor mij (deze situatie), ik wil niet zelf beslissen, ik wil Uw hand niet sturen, ik wil loslaten en mijn handen open doen om te ontvangen wat U voor mij (deze situatie) hebt.

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand

moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land

Leer mij volgen zonder vragen: Vader wat Gij doet is goed

Leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalme moed.

Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet

Zalig hij die durft geloven, ook wanneer het oog niet ziet.

Schijnen mij uw wegen duister, zie ik vraag U niet : waarom ?

Eenmaal zie ik al uw luister als ik in de hemel kom.

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet.

Ach hoe zou ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet.

Wil mij als een kind behand'len dat alleen de weg niet vindt

neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,

loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land.

Wat voel ik me dan geliefd, gezien, gezegend als ik zo met mijn Vader door de polder mag wandelen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Wandelen.

In een eerder blog "In beweging" heb ik vertelt dat het is mijn doel elke week een stevige wandeling te maken en soms is het handig om het aangename met het  nuttige te verenigen.
Dit keer werd het een wandeling  naar het centrum van ons mooie Delft om gelijk wat boodschappen te doen.

Het fijne van die wandelingen is dat je je hoofd lekker leeg loopt, en soms is dat ook echt nodig. 
Zelf vind ik het lekker om op redelijk stevig tempo te wandelen.

Al wandelend bedacht ik me dat Gods tempo met het proces in mijn leven ook best hoog ligt.
Ik weet dat Hij me niet dwingt, Hij heeft me een eigen vrije wil gegeven, ik mag het zeggen tegen Hem als ik graag een tandje lager wil. Dan word Hij daar niet boos om, dan wijst Hij me ook niet af en dan gaat Hij ook niet minder van me houden, dat begin ik langzaam maar zeker écht te geloven en te ervaren.

Maar wil ik dat tempo wel omlaag hebben ? 

Daar denk ik regelmatig over na. 
Al zoveel jaren van mijn leven zijn "verloren" gegaan aan "overleven" 
Natuurlijk zijn het geen echte verloren jaren, het zijn jaren waarin heel veel is gebeurd en die me gevormd hebben tot de vrouw die ik nu ben. 

Nee eigenlijk wil ik het tempo niet omlaag hebben, ik wil doorpakken en er vol voor gaan.

De vrouw die ik nu ben leert meer en meer "leven" en ik wil dat ook voluit leren doen.  
Mijn grootste verlangen is dat door de rest van mijn leven Zijn naam word groot gemaakt, dat Hij zichtbaar word door mijn leven. 

Soms voelt het dan als storm, word ik heen en weer geslingerd tussen mijn verlangen naar vooruit gaan en vernieuwen, en oude gewoontes en mechanismes die weer dreigen in werking te treden omdat het even eng word. 

Maar ik begin steeds meer te leren dan ik dan mijn ogen op Hem gericht moet / mag houden.
Hij heeft alles onder controle.
Hij weet wat Hij doet.
Hij vraagt me ook nooit iets wat te moeilijk of te zwaar zal zijn.

"Doe wat Ik je zeg. Leer van Mij. Want Ik ben vriendelijk en geduldig en bescheiden. Daarom zul je bij Mij innerlijke rust vinden. Want wat Ik je te doen zal geven, is niet te moeilijk of te zwaar voor je" (Mattheus 11:29-30)

Steeds als God iets van me vraagt of weer een stapje verder / dieper gaat in het proces en ik de neiging krijg "HELP" te roepen komt deze tekst in mijn gedachten en dan kom ik al snel weer op het punt dat ik zeg: "Ja Heer, het is goed, U bent erbij en ik kan het want U hebt me keer op keer laten zien dat het niet te moeilijk of te zwaar was."

Door de storm heen lopen om je boodschappen te doen - nuttige dingen die nodig zijn, en daarna weer naar huis, naar de rust.
Zo is het ook in het leven, soms stormt het, en dan ga ik toch door en uiteindelijk kom ik weer tot rust bij Hem.

Voel ik me altijd zo overtuigd ?

Nee.

Maar toch kom ik hier steeds weer bij terug want Hij is mijn anker, bij Hem ben ik veilig en dat geeft me dan weer de moed om te zeggen: doe het maar op Uw manier Heer.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

In beweging.

Nadat ik anders ben gaan eten, hierover vertelde ik in een eerder blog begreep ik dat het ook goed voor me zou zijn om meer te gaan bewegen.
Zonder rijbewijs doe alles al lopend of met de fiets, dat is een mooi begin maar er moest meer beweging komen. 
Daarnaast loop ik 2 x per week een rondje van zo'n 1,5 uur met de post voor Sandd maar dat leek me ook niet genoeg.

Ik las op internet over waarom 10.000 stappen per dag goed is voor een mens, aangezien de sportschool niet echt mijn ding is, leek me dit wel het proberen waard.
Met een simpele stappenteller op m'n mobiel ben ik eens gaan kijken hoeveel stappen ik zette op een dag, nou ja ongeveer dan want nauwkeurig kan je dat systeem niet noemen natuurlijk.

Met de trap zet je meer stappen dan met de lift dus besloot ik elke ochtend als ik naar mijn buurvrouw op de 16e verdieping ga om haar te helpen (zelf woon ik op de 1e) toe de 8e of de 9e de lift te nemen verder de trap omhoog te pakken, en de trap naar beneden. 
De helft loop ik dus nu en de andere helft doe ik met de lift want dat bevalt mijn knieën beter, ik moet het natuurlijk ook wel nog heel lang vol houden.

Het was een leuk begin maar er konden nog wel wat stappen bij eerlijk gezegd. 
M'n kleinzoon heeft me over de drempel heen geholpen want met hem ging ik wel wandelen, een rondje park of naar het centrum.
Voor deze enorme huismus was dat al heel wat vond ik zelf, maar als de kleine man er niet was werden er geen wandelingen gemaakt en eigenlijk vond ik dat wandelen toch wel heel erg lekker.

God weet hoe Hij je uit je zogenaamde comfort-zone moet halen en moedigt  je naar mijn idee ook echt aan om de dingen te doen die goed voor je zijn.

Zo heb ik het tenminste ervaren en als ik dan ging wandelen kwamen er gesprekken op gang met Hem, ik ervoer dat als heel bijzonder. Al lopend ben je stil en word je niet afgeleid en kan je luisteren en zelf je hart luchten. Mijn wekelijkse wandelingen zijn me dierbaar geworden. 

Over van die bijzondere gesprekken zal best nog wel eens een blog voorbij komen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.