Zijn weg is confronterend

Naast dat God onderwijs en boeken over de hemelse gewesten en de geestelijke wereld onder de aandacht bracht wist ik dat ik naast gebed ook uit moet gaan stappen in geloof en dat God vroeg of ik ook wilde gaan handelen zodat Zijn Koninkrijk zichtbaar zou worden door mij heen. Tijdens het eerste jaar van de online Bijbelschool kwam Marcus 16: 17-18 voorbij "En hen die geloofd zullen hebben, zullen deze tekenen volgen : in Mijn Naam zullen zij demonen uitdrijven, in vreemde talen zullen zij spreken, slangen zullen zij oppakken, en als zij iets dodelijks zullen drinken, zal het hen beslist niet schaden, op zieken zullen zij de handen leggen en ze zullen gezond worden." Toen zei God tegen me : Je spreekt in nieuwe tongen, waarom doe je de rest dan niet. Dat was best een schok, maar het heeft me niet meer los gelaten.

Het zal geen verassing zijn dat dit meer leren over de geestelijke wereld aardig wat in me los maakt. Demonen zijn nou niet bepaald iets wat ik op wil zoeken, maar ze zijn er wel en heel reëel. Zieken de handen op leggen, pfffff . Jezus zegt dat niet tegen een paar speciaal daar voor opgeleide mensen, Hij zegt het tegen elke mens die tot geloof in Hem komt. Iedere gelovige zou dat moeten doen als onderdeel van het gewone christelijke leven. Dat maakt aardig wat in me los, want mijn praktijk ziet er zo nog niet uit.

Wat is dan mijn geloof dat elk woord uit de Bijbel waar is en dat als Hij het zegt ik het ook doe waard ? Zegt Jacobus 2:14-26 niet heel duidelijk dat geloof zonder werken dood is.

Het is flink confronterend, God laat me zien wat er in mijn eigen hart is. Spreuken 4:23 "Bescherm je hart boven alles wat te beschermen is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." In mijn hart zaten theologienen die verklaarde waarom ik het niet deed, en angst om in het leerproces mensen te beschadigen. Waar is de balans tussen Gods waarheid spreken en aanstoot geven. Mensen nemen heel makkelijk aanstoot, het lijkt wel of we steeds teerdere zieltjes krijgen in deze maatschappij, zeg vooral niets wat ik kan oppakken als een aanval, jij aanvaart mij niet. Ik vind het maar een ingewikkelde toestand geworden, je moet constant op eieren lopen. Waar is het met elkaar eens zijn dat je het niet eens bent en misschien ook niet zult worden maar elkaar nog wel kunnen respecteren, liefhebben zelfs zegt Jezus.  

Maar kloppen mijn ideeën met het Woord van God, dat is best zwart wit, je bent voor Mij of tegen Mij. Het is niet de eerste keer dat ik langs deze weg kom, maar hij wordt ook nog steeds niet eenvoudiger Mijn roep werd : Heer hoe dan !? Ik wil U gehoorzamen maar ook niemand voor het hoofd stoten, laat staan beschadigen. Wat is de beste manier, ik wil geen mensen in het harnas jagen, en ik realiseerde me dat ik graag een "maniertje" heb, dan weet je waar je aan toe bent, dat is veilig, maar God werkt niet met "maniertjes", Hij werkt door leiding van Heilige Geest. Jezus kwam niet met fluwelen handschoentjes, zeker niet als het om denkpatronen ging die het Koninkrijk van God verhinderde zichtbaar te worden.   

Dan komen er nog eens schepjes boven op door (Engelstalige) filmpjes als Is God sovereign ? - Is God soeverein ? - van Dutch Sheets, en Religie, de grootste vijand van de Heilige Geest van Tom de Wal. Ik moet heel eerlijk erkennen dat ik niet vrij ben van religieus denken en angst voor mensen. En dan is daar Gods vraag : Wil jij Mijn werk in /door jou (laten) beperken ? 

Dat is zoals dat wel vaker gebeurd met wat God in mijn leven spreekt weer iets waar ik flink op moest kauwen. Iets in mij zegt : Nee, want ik weet Wie en hoe Hij is, ik heb Zijn liefde ervaren. Maar daar is ook een ander deel in mij wat in elkaar krimpt. Naar welke stem ga ik luisteren. Deuteronomium 30:19 "Ik roep heden de hemel en de aarde tot getuigen tegen u : het leven en de dood heb ik u voorgehouden, de zegen en de vloek ! Kies dan het leven, opdat u leeft, u en uw nageslacht." Dit is zo'n kruispunt waar een keuze moet worden gemaakt. Mattheus 16:24 "Toen zei Jezus tegen Zijn discipelen : Als iemand achter Mij aan wil komen moet hij zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen." Mattheus 11:28-30 "Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart, en u zult rust vinden voor uw ziel, want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht." 

Eigenlijk weet ik : Doe het op Gods manier, Hij weet waar Hij je voor gemaakt heeft, Hij weet wat Hij in je gelegd heeft en waarvoor, dat ik Hem in alles kan vertrouwen, ook als Hij mij vraagt om uit te stappen in geloof en te doen wat Hij als het gewone leven ziet van degene die gelooft.

Ik verlang naar groei, maar daar hangt een prijskaartje aan, en dan is de keus aan mij of ik de prijs wil betalen. Bij ieder opstapje naar diepere groei komt deze vraag weer voorbij, niet makkelijk maar wel nodig, groei gaat niet vanzelf, het gaat met opzet.

ONDERWEG naar Hem dan met Hem

Kijkje in mijn hart

In mijn vorige blog schreef ik dat genezing en bevrijding onderdeel zijn van het proces van reiniging en heiliging, van de weg om meer en meer op ons grote voorbeeld, de Heer Jezus te gaan lijken. In het proces van genezing en herstel heeft God mensen op mijn weg gebracht om relaties, vriendschappen mee aan te gaan. Spreuken 27:17 zegt "IJzer scherpt men met ijzer, zo scherpt een man het gezicht van zijn naaste." 

Een manier waarop ik mijzelf heel vaak heb beschermd is door contacten zo veel mogelijk te vermijden, en als het te ingewikkeld werd, stortte ik of een bak puin neer waarmee ik hoopte dat de ander zich terug trok, of ik trok me terug achter een hoge harde muur. Door Gods werk in mij stelt die muur over het algemeen niet zo veel meer voor (gelukkig), dat puin stortten daar schiet je niet zo veel mee op, je doet er jezelf en de ander pijn mee en dat wil ik niet meer. Dan blijft terugtrekken over, maar ook daarmee doe je jezelf en de ander geen recht, en doe je zowel jezelf als de ander ook pijn. En dan vind ik het best wel ingewikkeld worden want dat aan elkaar gescherpt worden kan best pijnlijk zijn en ik vind het in ieder geval heel confronterend.

Relaties laten mij zien wat er in mijn eigen hart is en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd heel blij word van wat ik dan zie. In het leesrooster  God vertrouwen van dag tot dag las ik iets wat het voor mij heel goed verwoordde : God wil ons helpen met de dingen die te groot voor ons zijn, maar ook met de dingen die niet zo belangrijk lijken. Hij wil ons helpen als we wanhopig zijn, maar ook als alles goed lijkt te gaan. Jaren geleden ontdekte ik (Joyce Meyer, die deze overdenking schrijft) al dat bijna alles in het leven mijn verstand te boven ging. Ik kon het niet alleen aan, het was te veel. Eigenlijk ging ik alleen naar God als ik wanhopig was, maar op een dag realiseerde ik me dat ik eigenlijk altijd wanhopig was !

Gelukkig ligt de tijd van wanhoop achter me maar ik ontdek meer en meer dat ik Hem zo nodig heb. Terugtrekken en de ander pijn doen wil ik niet meer, wegkijken en weg vluchten van mijn eigen gevoelens en van alles wat er zich in mij roert wil ik eigenlijk ook niet meer wat het lost niets op, het kost alleen maar bakken energie.  Laatst realiseerde ik me dat God een top-psycholoog is ! Weet wat je bid als je Hem vraagt om de ander te gaan zien zoals Hij die ander ziet. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt jou Zijn liefde en bewogenheid voor de ander te geven. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt door jou heen te werken. Ik dacht dat ik het wist maar ik had geen idee dat ik een blik op mijn eigen hart zou krijgen, dat ik liefde, geduld, vergeving eerst maar eens op mezelf mocht gaan toepassen. 

Leviticus 19:18 zegt "U mag geen wraak nemen of wrok koesteren tegen uw volksgenoten, maar u moet uw naaste liefhebben als uzelf. Ik ben de Heere." Als uzelf....ga dus eerst maar leren het op jezelf toe te passen en dan op diezelfde manier ook op je naaste. Leren, oefenen naast elkaar. Je hoeft niet volleerd te zijn voor je het kan toepassen, je hoeft maar één stapje vooruit te zijn. Het voelt flink wiebelig en ik moet me regelmatig bedenken dat ik dit wil leren, dat ikzelf vrijwillig deze keus heb gemaakt en dat ik in dit proces wil volharden. 

Ik bedacht me ook dat het eigenlijk niet eens een optie is, maar een gebod, een opdracht. In deze wereld moet alles maar zo leuk mogelijk zijn, het liefst ontlopen we de nare dingen, willen we daar zo snel mogelijk vanaf. En toen las ik 10 manieren waarop ik kan bidden voor mijn vervolgde familieleden -onze geestelijke broers en zussen - in het blaadje Stem van SDOK - verbonden in vervolging : 

* Bid dag vervolgde christenen Gods aanwezigheid ervaren. "Want Hij heeft zelf gezegd : Ik zal u beslist niet loslaten en ik zal u beslist niet verlaten " (Hebreeën 13:5b)

* Bid dat ze zich verbonden voelen met het wereldwijde Lichaam van Christus. "Nu zijn er echter wel veel leden, maar er is slechts één lichaam (...) En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee." (1 Korinthe 12:20,26)

* Bid dat ze Gods troost zullen ervaren wanneer hun familieleden worden gedood, verwond of gevangengezet vanwege hun getuigenis. "Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting. Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God vertroost worden. Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook onze vertroosting overvloedig." (2 Korinthe 1:3-5) 

* Bid dat zij mogelijkheden krijgen om het Evangelie te delen. "Bis meteen ook voor ons dat God voor ons de deur van het Woord opent, om van het geheimenis van Christus te spreken, om welke oorzaak ik ook geboren ben." (Colossenzen 4:3)

* Bid dat zij moed krijgen om Christus bekend te maken. "En dat het merendeel van de broeders in de Heer door mijn gevangenschap vertrouwen heeft gekregen om het Woord nog overvloediger onbevreesd te durven spreken." (Filippenzen 1:14) 

* Bid dat zij hun vervolgers zullen liefhebben en vergeven. "Zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen." (Mattheus 5:44)

* Bid dat hun werk geheim zal blijven voor degene die het willen vernietigen. "Maar de discipelen namen hem 's nachts mee en lieten hem door een opening in de muur neer, door hem in een mand te laten zakken." (Handelingen 9:25)

* Bid dat de vervolgde christenen zich verblijden in het lijden.  "Zij dan gingen weg uit de tegenwoordigheid van de Raad en waren verblijd dat zij waardig geacht waren, omwille van Zijn Naam schandelijk behandeld te worden." (Handelingen 5:41)

* Bid dat onze broeders en zusters zullen groeien in geloof en volharding. "En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons geven is." (Romeinen 5:3-5)

* Bid dat ze worden gesterkt door de gebeden van medegelovigen. "Maar u, geliefden, bouw uzelf op in het allerheiligst geloof en bid in de Heilige Geest, bewaar uzelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, tot het eeuwige leven. En ontferm u over sommigen, en ga daarbij met onderscheid te werk." (Judas 1:20-22a) 

Het artikel sloot af met de de volgende vraag : Bidden dat vervolging stopt ? Bid niet dat God vervolgde christenen uit vervolging naar vrijheid leidt, zoals wij die mogen genieten. Gebed om vrijheid komt het vaakst voor. Maar Bijbels en theologisch gezien is vervolging een geschenk van God. Maarten Luther noemt degene die waardig wordt beschouwd om te lijden, gelukkig en gezegend door God. En Jacobus 1:2-3 zegt "Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoeking terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt."

Ik denk dat het goed is voor dit schepsel als ze geschuurd en geschaafd word aan een ander schepsel van God die ook met zijn/haar specifieke taak op deze aarde rondloopt om een onderdeel te zijn in Gods grote plan. Het is goed dat ik leer omgaan met mensen die anders in het leven staan dan ik, dat ik leer in liefde, genade en geduld leer te reageren op de ander. Ik denk dat ik veel kan leren van mijn geestelijke broers en zussen die vervolging aan de lijve ondervinden. Ook hier in ons zogenaamde vrije westen is onze vrijheid in mijn ogen niet zo vrij meer, want als je anders denk (bijvoorbeeld omdat je Gods waarden zonder compromis wil leven) dan is afwijzing en een niet zo vriendelijke houding een zeer reële mogelijkheid, maar ook uitsluiting zowel binnen als buiten de kerk.

Dank U wel Heer dat U zo'n goede en geduldige, liefdevolle Vader, Leraar, Psycholoog bent die mij vaardigheden leert die mij nog niet heel eigen zijn. Help me dit proces niet te willen ontvluchten maar er met U doorheen te gaan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen (vervolg)

In m'n blog van vorige week schreef ik dat God flink mijn beeld van de mens aan het veranderen is. Hij denk niet in wij (die Jezus als onze verlosser hebben aangenomen) en zij (die dat niet hebben gedaan) God ziet Zijn schepping, mensen die Hij met opzet en speciaal met specifieke gaven/talenten/potentie heeft gemaakt voor een alleen door die persoon uit te voeren specifieke taak in het leven hier op aarde. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Als God zegt dat ik waardevol ben in Zijn oog, is ieder mens waardevol in Zijn oog, zelf diegene die ik op grond van zijn/haar gedrag als waardeloos zou bestempelen, wiens daden ik verafschuw. Het heeft een proces van bewustwording in mij op gang gebracht van hoe makkelijk en snel ik een oordeel/mening heb over wat ik zie/hoor. Ook al komt het niet altijd mijn mond uit, het flits toch even door mijn gedachten. Dan is daar aan mij de keus of ik die gedachte toe sta te wortelen in mijn denken of dat ik die gedachte afwijs en me bedenk hoe God die persoon of situatie bekijkt. Ik moet mijzelf daar steeds weer aan herinneren. Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Het is ook of God zegt : Praat maar met Mij over wat je ziet/hoort, breng jou gedachten maar bij Mij en wil je dan ook luisteren naar wat Ik daarover te zeggen heb ? Mag ik jou helpen om ernaar te kijken zoals Ik het zie ? Ben je bereid verder te kijken naar wat Ik zie wat het worden kan ? Best wel confronterend, maar ik realiseer me ook dat het een antwoord op mijn eigen gebed is, er komt alleen iets meer bij kijken dan ik me had gerealiseerd.  

Ik merk dat ik mag leren waarnemen zonder er direct iets van te vinden of er iets mee te hoeven. Dat is eerlijk gezegd heel erg wennen voor mij, ik realiseer me hierdoor hoe ik eigenlijk van nature in de actie-modus sta. Ik zeg van nature, maar eigenlijk denk ik dat dat al heel jong aangeleerd gedrag is. Ik mag ontdekken dat ik niet overal iets mee hoef of kan, dat dat niet kunnen me dan ook niet hoeft te frustreren. Dat ik net als ieder ander mens, een eigen verantwoordelijkheids-cirkel heb waarbinnen mijn plaats is. Zodra ik daarbuiten ga functioneren ontstaan er problemen. 

Een vriendin van mij zegt regelmatig : Blijf dicht bij jezelf, en ik begin hier steeds meer de waarheid in te zien. Stel jezelf ook vragen, kweek bewustwording bij jezelf, bewustzijn, ook dat is een leerproces voor mij. Er wordt flink aan mij gewerkt met hele liefdevolle handen, maar het is flink confronterend en vraagt een hoop van mijn brein want dat moet flink anders leren denken, maar ook daar sprak de Bijbel al over in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." 

Ik ben zo dankbaar dat ik nu ik gestopt ben met de post wat meer ruimte heb gekregen, ook om gewoon meer tijd te nemen om te reflecteren, te leren stil te zijn bij Papa God, en ook dat is enorm wennen want ik ben nogal een doorstomer, doorgaan, vullen die tijd anders ga je alleen maar malen. Maar dat malen daar heb je controle over, dat mag je leren sturen, dat mag je leren toelaten en waarderen, leren zelfstandig te denken. Maar ook leren om stil te zijn, dat is best een uitdaging hoor. Weer een mogelijkheid om te leren om geduldig, liefdevol, barmhartig met jezelf om te leren gaan. 

Dat laatste is best wel belangrijk heb ik me gerealiseerd want als ik zo niet leer omgaan met mezelf, kan ik zo ook niet omgaan met een ander. Jezus zegt in Mattheus 22:37-39 "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dit is het eerste en grote gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is ; U zult uw naaste liefhebben als uzelf." Alleen in de mate  waarin ik van mijzelf kan houden kan ik van mijn naaste houden. 

Het is dus in het belang van de ander dat ik de waarde van mezelf leer zien en mezelf leer waarderen en van mezelf leer houden. Dicht bij mezelf leer blijven. Want pas vanuit die mate waarin ik van mezelf hou kan ik van die ander houden en die ander is enorm waardvol, God heeft daar met een speciaal doel specifieke gaven/talenten/potentie in gelegd en ik mag die leren te zien.

Ik heb ontdekt dat het me helpt bij het vernieuwen van mijn denken, om Gods woord uit te schrijven, op die manier komt het veel dieper binnen, blijft het beter bij me hangen, ik ben dat gaan doen met de Psalmen. Daardoor ben ik veel meer diepte daarin gaan zien, ze geven woorden aan mijn gevoel en emoties, er daar komen er genoeg van los in dit strech traject waarin ik opgevoed word. Anders leren kijken naar jezelf en de ander door Gods woord, een bijzonder proces voor mij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen

Vorige week schreef ik over kostbare lessen, maar naarmate we verder kwamen in The Hope Quotient en ik begon in het boek Het geschenk van Edith Eva Eger, riep het proces heel veel pijnlijke emoties/herinneringen op.  Ik weet dat God mij vergeven heeft voor alles wat er niet goed is gegaan in de opvoeding van mijn kinderen. Toen ik las over je kinderen hoop geven in de opvoeding die je ze geeft, realiseerde ik me opnieuw hoe ik in mijn onmacht de plank heb misgeslagen. Hoe ik ons minst meegaande kind (grotendeels onbewust) zo heb geprobeerd te sturen, dat ik zo min mogelijk getriggerd zou worden en er zo goed en zo kwaad als het ging mee om kon gaan. Ik deed het kind en mezelf in mijn onmacht en pijn zo tekort en heb schade aangebracht die ik niet had mogen en willen veroorzaken, maar wel deed. 

Ik realiseer me dat het ook hierin Gods genade is dat Hij die pijn aanraakt, omdat Hij ook daar genezing wil brengen als ik Hem daarin toelaat. De enige weg tot genezing is er doorheen. Zoals Edith zegt : Je kan niet genezen wat je niet voelt. Maar dit voelen dat doet zo'n zeer en ik knal keihard terug in m'n oude vluchtgedrag : eten, maar ik wordt er niet vrolijker van, en ook niet gelukkiger, en het helpt me ook niet echt. Want al die emoties wegduwen kost alleen maar meer energie. 

Weten dat Papa God je vergeven heeft is heel kostbaar, maar jezelf vergeven is iets anders. Ook dat gaat blijkbaar in laagjes, net als ik dat bij andere gebieden heb gemerkt in het genezingsproces. Ik vind dit best een lastige want ik wil hier niet nog een aantal keer bij terug komen. Dit vind ik de meest moeilijke situatie uit mijn verleden, weten dat je je eigen kind hebt beschadigt, wetend dat je een negatieve invloed heeft gehad op de ontwikkeling van het kind en de keuzes die het is gaan maken in het leven. De gevolgen daarvan zien in het leven van het kind, maar ook in het leven van de kinderen van dat kind. Ja ik weet dat we allemaal fouten maken en dat ik met de kennis en de mogelijkheden die ik toen had heb gedaan wat ik kon, maar ik loop daarin nog steeds tegen pijn aan als de situatie aan de orde komt.

Ik geloof dat Papa God nooit iets uit de hand loopt, dat Hij ieder afschuwelijk detail van ons leven (als gevolg van onze eigen keuzes of die van een ander) verweeft in het plan dat Hij met onze levens heeft. Hij weet als geen ander hoe Hij "scars into stars" (littekens in sterren) kan veranderen. De pijn en het verdriet zijn nooit Zijn intentie geweest, maar Hij werkt er wel doorheen als wij Hem daar de ruimte voor geven. Romeinen 8:28 zegt "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Hij roept ons om met onze gebrokenheid bij Hem te komen. Maar door de pijn keert de mens zich vaak ook van God af en het doet heel pijn als je je bedenkt dat je kind o.a. door de pijn die jij het hebt toegebracht niet zo erg uit de voeten kan met God. 

Jezelf daar in veroordelen is niet wat Hij wil, en het is ook zinloos, het breekt de hoop die Hij je heeft gegeven weer af en dan doe je ook geen recht aan Zijn werk. Wat een worsteling is dit....... 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat ieder mens ("ongelukjes" of "foutjes" bestaan niet) met een specifieke eigen taak/doel op deze aarde is gekomen, en daarvoor zijn/haar eigen specifieke pakketje gaven/talenten/mogelijkheden is geboren om die specifieke taak uit te voeren. De beste manier om deze taak uit te voeren is onder leiding en door de kracht van Heilige Geest. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Ik denk dat God wil dat we de mensen om ons heen in dat licht gaan zien, het potentieel in hen gaan zien wat God in hen gelegd heeft, dat wij elkaar aanmoedigen om al die potentie te ontwikkelen en onze taak hier op aarde te volbrengen zodat God's plan volbracht zal worden en Hij daarin geëerd zal zijn. Dat betekend dat ik heel anders naar mezelf en mijn meest pijnlijke plekken mag leren kijken, maar ook de ander, die ik niet begrijp of waar ik het niet mee eens ben, anders mag leren gaan zien. Het is niet mijn taak om over de ander te oordelen. 

Wat zou de wereld er anders uitzien als we elkaar hoop zouden geven, op zouden bouwen in plaats van te (ver)oordelen, te bekritiseren, of naar onze hand zouden proberen te zetten. En dan kan ik alleen maar zeggen tegen Papa God : Help, help me alstublieft, open mijn ogen om de mensen te zien zoals U ze ziet, ook die mens die ik zo ingewikkeld vindt. Help me niet met vrome sausjes te komen of dingen minder pijnlijk te maken door ze te beredeneren, maar eerlijk te zijn en ze te erkennen. Ik ben dankbaar voor het werk dat U in mij doet, het is goed, ook al is het soms erg confronterend en pijnlijk. De enige weg is er doorheen, en dan bent U erbij, U bent zo goed en genadig en daar wil ik U voor bedanken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Verantwoordelijkheid nemen

Ik moet eerlijk zeggen dat zelfs bloggen voor mij volharden vraagt, mijn roep is steeds vaker wordt : Heer hoe dan, hoe verwoord ik dit, ik snap het zelf nog maar amper, hoe moet ik het dan delen en hoe zal de lezer het dan begrijpen !? Maar ik doe wat Hij mij opdraagt en mag Hem het resultaat toevertrouwen. 

Ik leer zulke diepe en pijnlijke lessen die ik in mijn geest al met moeite snap laat staan onder woorden kan brengen. Het is of ik ijkpunten zie en weet dat ze verbonden zijn en dat ik ze in het oog moet houden, maar nog aan het zoeken ben hoe ze verbonden zijn en wat God er mee wil zeggen. Geen idee of jullie me nog kunnen volgen, maar ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen. Misschien dat m'n blog ook moeilijker te volgen wordt omdat het eigenlijk steeds meer een soort vervolgverhaal wordt, alles grijpt in elkaar en volgt op elkaar. Deze blogs zijn zeker niet luchtig en misschien ook wel wat lastig als je niet regelmatig leest. Maar nu ik hier zo mijn gedachten, twijfels en onzekerheid deel realiseer ik me ook dat ik regelmatig bid : Heer dit is Uw blog, U hebt gezegd te vertellen wat U deed en doet in mijn leven. En ik kan niet anders zeggen dan dat dat veel en intensief is.

Ik ben enorm dankbaar dat God over hoop is begonnen te spreken, zonder hoop wordt volharden terwijl je ook je gevoel niet probeert uit te zetten een hele klus. God zij dank dat ik die klus niet alleen hoef te klaren. Derek Prince Ministries heeft een hele mooie proclamatiekaart : De God van de Hoop en deze heb ik al een tijdje bij de hand liggen op de plek waar ik 's morgens mijn tijd met God heb en steeds weer raakt de tekst me en kan ik alleen maar zeggen : Heer U bent mijn enige hoop. 

God vraagt gehoorzaamheid, dat zagen we al bij het volk van Israël. God sloot een verbond met dit volk van Zijn keus. Een verbond is een bindende afspraak tussen twee partijen, beide partijen worden geacht zich aan hun deel van dat verbond te houden. Wij leven in de tijd van het nieuwe verbond, maar een verbond is nog steeds een verbond waarbij diegenen die hun leven hebben overgegeven aan Jezus Christus in Hem onder dat nieuwe verbond vallen. In dit verbond hebben we een verantwoordelijkheid en we worden geacht die verantwoordelijkheid te nemen. Door genade ziet God ons in Christus alsof wij nooit gezondigd hebben, maar dan is mijn deel van het verbond dat ik in Christus blijf en dus alles doe wat Hij zegt, me aan Zijn "spelregels" houd, en die zijn niet anders geworden dan de wet die God Mozes op de berg gaf. Eigenlijk zijn ze nog wat aangescherpt door Jezus in de Zijn rede op de berg in Mattheus hoofdstuk 5 tot en met 7. 

In het dagboek : Gods beste geheimen, van Andrew Murray wat ik dit jaar gebruik las ik het volgende : "Geen vader kan zijn kinderen iets leren tenzij ze gehoorzaam zijn. Geen leraar kan een kind onderwijzen dat hem voortdurend ongehoorzaam is. Geen generaal kan zijn soldaten naar de overwinning leiden zonder onmiddellijke gehoorzaamheid."  God onze Vader wil ons hele waardevolle lessen leren, Heilige Geest is onze Leraar in ons, wij zijn geroepen als soldaten in Gods leger.

God begon me te laten zien hoe vaak "als het mij uitkomt" een rol speelde in mijn gehoorzaamheid aan Hem. Als het te confronterend was stop ik het liever even weg tot later orde, dat heeft te maken met luiheid en laksheid, lauwheid, en God haat lauwheid lezen we in Openbaring 3:16 "Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spugen." In Johannes 14:21 en 23 zijn Zijn woorden ook heel duidelijk : "Wie Mijn geboden kent en zich eraan houd, heeft Mij lief. Wie Mij liefheeft zal de liefde van Mijn Vader en Mij ontvangen, en Ik zal Mij aan hem bekend maken.....Jezus antwoordde : Wanneer iemand Mij liefheeft zal hij zich houden aan wat Ik zeg, Mijn Vader zal hem liefhebben en Mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen." Dat zijn best confronterende woorden. Het lijkt wel of de Bijbel de laatste tijd steeds confronterender word, en dat is goed, ik denk dat het nodig is dat we/ik wakker geschut wordt. Het zou goed mogelijk zijn dat ik me heb laten afglijden en in heb laten pakken door een evangelie wat niet te veel pijn moet doen, dat niet té confronterend is omdat dat ongemakkelijk is. Volharden, doorpakken, wat het ook kost, kost je alles, maar dan krijg je ook alles. (dat zal nog wel eens een anders blog worden denk ik)  

In die tijd zag ik een filmpje voorbij komen dat : De zonde van nalatigheid heette, en ik ben het niet gelijk gaan kijken zoals ik dat vaak wel doe omdat ik weet dat het me niet voor niets opvalt. Alleen de titel al, pfffff Heer moet dit.....Ik weet dat het een overbodige vraag is, ja dit moet want het valt me niet voor niets op. Maar het liet me niet los dus ik ben toch maar gaan kijken en dat kwam flink hard binnen. Onze nalatigheid heeft gevolgen, dat vind ik een hele heftige waar ik liever niet over nadenk want ik word er alles behalve vrolijk van. Maar in Genesis 2:15 geeft God een hele duidelijke opdracht : "God, de Heer, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken." 

Ik loop hier al een hele tijd mee te stoeien en erop te kauwen en steeds komt het weer terug, op allerlei verschillende manieren, soorten, maten, kleuren, je kan het zo gek niet verzinnen of het popt weer op in mijn achterhoofd. Wat trekt dit onderwerp door alle lagen van mijn leven en wie ik ben. Maar om de oorlog (strijd in ons denken) te winnen is absolute onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan Zijn aanwijzingen en opdrachten noodzakelijk. Om de wedloop (van het leven) te winnen is absolute toewijding, beheersing en gehoorzaamheid in het opvolgen van de aanwijzingen van de Coach nodig, anders zal je niet als eerste over de finishlijn komen.

Dank U wel Heer, Papa dat U het beste met me voor hebt, U wilt gewoon dat ik gezond ben, zowel geestelijk als lichamelijk. U bent Degene die mij geschapen heeft en U weet beter dan wie dan ook wat er in mij is en wat verandering en onderwerping aan U nodig heeft om in staat te zijn om de strijd in mijn denken, en van dit leven te winnen voor en met U zodat Uw Koninkrijk zichtbaar word in en door mij heen in deze wereld waarin U mij met dat doel geplaatst heeft. Dank U wel dat Uw Geest alles doet om mij te overtuigen. Andrew Murray zei verder "Bid  God deze les in uw hart te prenten : het geloofsleven is een leven van gehoorzaamheid. Zoals Christus leefde in gehoorzaamheid aan de Vader, zo hebben ook wij gehoorzaamheid nodig voor een leven in de liefde van God." Ja Heer, ets deze les in elke vezel van mijn wezen, maak me gewillig met alles wat in me is om Uw wil te doen en daar niet langer de kantjes vanaf te lopen door het alleen te doen als het niet al te ingewikkeld is. Maak dat ik me er door niets meer van wil laten weerhouden alles voor U te doen en de verantwoordelijkheid te nemen die U me gegeven hebt. Dank U wel dat U Degene bent die dit allemaal in mij kan en wil uitwerken, en mij ook het verlangen geeft om niets anders dan Uw wil voor en in mijn leven te willen, wat het me ook zal kosten.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Goed voelen

In mijn vorige blog zei ik al dat ik het idee heb dat ik in een versnelling terecht ben gekomen en dat vind ik best pittig, vooral op het gebied van emoties. Ik heb dat altijd hele moeilijke dingen gevonden en probeerde me er zo min mogelijk mee bezig te houden.

Op de blog  Regeren kreeg ik een lieve reactie van de schrijfster van een blog die ik al heel lang volg : Waardevol en Uniek en zij tipte mij het boel Goed Voelen van Harry van de Pol & Michelle Dusseldorp en ik wist gelijk dat ik dat boek moest aanschaffen. Kort daarvoor had ik van iemand anders het boek Leef gelukkig zonder zorgen van Dale Carnegie (alleen nog tweedehands te krijgen) aangeraden gekregen, en ook daarvan wist ik dat ik het moest lezen. Toen ik aan dit laatste boek begon dacht ik even : hoe kom ik hier doorheen ? En bij het boek Goed gevoel was mijn eerste reactie : dit is voor professionals, niet voor mij. Maar wat ik las kwam enorm binnen, hier werd precies uitgelegd wat ik jaren heb gedaan om mijn emoties zo ver mogelijk weg te stoppen en te negeren, doen alsof ze er niet waren, tot ze niet meer te houden waren en ze eruit knalde op een manier die niet zo prettig was, voor mezelf maar zeker ook niet voor mijn omgeving.

Ik wist ook dat ik deze twee boeken tegen elkaar in moest gaan lezen en toen ik dat ging doen kwam er heel veel los. Het bijzondere was dat ik enorm moe werd van het lezen en behoorlijk begon te gapen als ik las. M'n hersenen werden flink aan het werk gezet om alles te verwerken, er kwam ook heel veel herkenning los, allerlei flitsen van situaties waarop wat ik las van toepassing was, heel confronterend.

Ik herinnerde dat God mij eens gezegd had dat Hij mij geschapen had met emoties, en dat ik ze daarom ook niet af moest wijzen want dan wees ik iets af wat Hij geschapen heeft en mij gegeven heeft als een cadeau. Ik realiseerde me dat Hij het ook fijn zou vinden als ik blij zou willen leren zijn met dat cadeau en er mee zou om leren gaan op de manier zoals Hij het bedoelt had, om me te helpen. De subtitel van Goed Voelen is dan ook : Emoties voor je laten werken. 

De beschrijving die Michelle geeft dat wij hier de uitdrukking : als een kip zonder kop rondrennen in praktijk brengen als een kop zonder kip rondrennen. We leven vanuit ons hoofd, alles beredenerend, verklarend en voelen daar doen we niet aan in onze maatschappij. En toen dacht ik : en als de emoties zo hoog oplopen worden we er helemaal in meegesleurd en wordt de kop op non-actief gezet. Beide systemen werken niet. God heeft een mens als geheel gemaakt en ik mag leren beide te waarderen en op waarde te schatten en beide in te zetten, ze kunnen heel goed samenwerken als ikzelf de regie neem en regeer. 

God had met dit proces al een begin gemaakt, maar zoals ik al vaker heb ondervonden in mijn weg van leren leven en herstel, het was tijd voor een nieuw niveau. Aan de ene kant ben ik dan blij dat God zegt : kom we gaan een stapje verder, maar aan de andere kant is het ook een hele uitdaging want het betekent de situatie weer recht in het gezicht aankijken en de confrontatie aangaan, maar in dit geval vind ik dat een hele lastige. 

Ik moest de strijd opnieuw aan met mijn neiging om te vluchten omdat de vrees paniekerig  me om het hart sloeg en dat was nou net de emotie waar God met me mee aan de gang wilde.

Dat ik tegelijk ook het diepere herstel van mijn levensvreugde begon te zien deed me heel goed, die emotie onder ogen komen was een stuk minder lastig.  Het onder ogen gaan zien van dat je het soms gewoon even niet weet en dat dat er ook mag zijn was ook heel erg wennen, maar eigenlijk was dat ook wel fijn om te leren. Dat betekent ook dat ik niet altijd de controle hoef te hebben, dat ik mag weten dat Hem niets uit de hand loopt en dat ik mijn Papa God dieper mag vertrouwen, dat ik mag weten dat ik in de kern in alles volkomen afhankelijk ben van Hem, dat vind ik ook mooi om te ontdekken en mezelf daarin te oefenen. 

Gelukkig gaf God mij een cadeau. Deze vrouw doet de opleiding voor coach bij Groundwork  en voor haar opleiding moet zij gesprekken voeren en ik ben er daar één van geworden, zo mooi hoe God dat heeft geleid, hoe Hij dan even iemand een poosje naast je zet om je een steuntje in de rug te geven en daar ben ik enorm dankbaar voor want dit vind ik een van de lastigere onderdelen op mijn weg van herstel en groei.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Geloof

Bij de online-bijbelschool die ik volg ging er een hele module over geloof. Ik dacht dat ik wel wist wat geloof was en inhield maar er viel nog een heleboel voor me te leren. Op sommige gebieden heb ik echt afstand moeten nemen van wat ik dacht, maar heb ook heel veel geleerd waarvan ik het niet eerder zo duidelijk gezien had.

Geloof is de sleutel om te ontvangen. Zoals ik hoorde uitleggen, en dat vond ik wel een mooi beeld,  is er een atmosfeer van genade om de aarde waarin al het goede van God ligt opgeslagen, Gods schatkamer, waar iedereen met geloof als sleutel toegang tot heeft, waar in overvloed ligt wat hij of zij nodig heeft, waar God vanuit uitdeeld. 

We ontvangen door geloof.

Om te ontvangen : gerechtigheid / rechtvaardigheid, genade, vrede, genezing, heelheid, overvloed.

Hebr.10:38 zegt in de Herziene Staten Vertaling zegt "Maar de rechtvaardige zal uit geloof leven, en als iemand zich onttrekt, Mijn ziel heeft in hem geen behagen." in de Basisbijbel zegt "De mensen die leven zoals Ik het wil, zullen door hun geloof leven. Maar als ze lui worden in hun geloof [en Mij niet meer gehoorzamen], kan Ik niet meer blij met hen zijn." Laat je geloof niet verslappen, trek je niet terug door niet meer te gehoorzamen, door niet meer te leven uit de kracht die Hij je gegeven heeft door de Heilige Geest die in je leeft. Met een zwak geloof, dat twijfelt, bereik je niet veel, kom je niet in de schatkamers die God vol heeft liggen voor je met alles wat Jezus ook had toen Hij hier op aarde rond wandelde.

Rom.5:1-2 zegt "Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Here Jezus Christus." Door geloof zijn we gerechtvaardigd voor God en dat geeft ons de vrede van God. Op YouTube vond ik een hele mooie preek van Steve van Deventer, die sprak in een dienst van Europoort International Church die me raakte door de uitleg over vrede. Shalom in het Hebreeuws, en dat is heel wat meer dan de afwezigheid van strijd / oorlog. Het betekend : niets gebroken, niets gestolen, niets niet in harmonie, alles is in volmaakte vrede en voorspoed. 

Paulus gebruikt in zijn brieven vaak de groet : Genade zij u en vrede van God, laat eens tot je doordringen wat Paulus daar de gemeente wenst : het beste van het beste, van een goede God, een God vol van trouw, die niet liegen kan en die nooit veranderd.

Als wij niet ontvangen ligt het niet aan God, Hij veranderd niet, nooit. Het ligt aan de ontvanger. Dat is best wel een stevig statement dat niet fijn is om te horen, Ook ik heb ondanks dat ik in de afgelopen jaren heel veel heb ontvangen, maar er zijn ook nog dingen die ik niet ontvangen heb. Is dat een verwijt, nee, ik kies ervoor het als een aansporing te zien dat ik nog meer groei nodig heb, dat ik het nodig heb om te groeien in geloof.  Hier lag een van de dingen waar ik afstand van moest doen, denken dat God het niet wil doen, of niet nu en dat Hij daar wel een goede rede voor zou hebben, of dat ik gewoon moet afwachten, God is soeverein, Hij kan en mag dus doen wat Hij wil en goed vind en ik heb me daar maar in te schikken. Ja God is soeverein maar Hij speelt nooit een wreed spelletje met ons, waarin wij maar moeten afwachten of en wanneer Hij wat gaat doen. Net zo goed als dat God iedereen wil redden wil Hij ook iedereen genezen, de enige sleutel is voor beide hetzelfde : geloof. We zijn Zijn kinderen en Hij wil Zijn kinderen niet ziek hebben.

In Marcus 11:24 zegt Jezus zelf heel duidelijk "Daarom zeg Ik u : alles waar  waar je om bidt, zal gebeuren als je gelooft dat je het zal krijgen." Ga er dus van uit dat je het hebt ontvangen, geloof, dan krijg je. Het betekent niet dat als je er in het natuurlijke nog niets van ziet dat je niet ontvangen hebt. Ga staan in geloof dat je ontvangen hebt en je zult ontvangen. Laat geen twijfel in je hart toe. Ik heb ook veel geleerd van de (Engelstalige)  Devine Healing Series van Audrey Mack. Symptomen zijn voor ziekte wat verleiding is voor zonde, zodra jij eraan toegeeft kan het zich manifesteren en lijd het tot ziekte of zonde. Het heeft dus te maken met je gedachten en je hart bewaren zoals Spreuken 4:23 "Bewaak je hart beter dan alle andere dingen. Want in je hart is de bron van leven." 

Hebr.11:1 zegt "Het geloof is de zekerheid dat de dingen die we verwachten ook werkelijkheid zullen worden. Het is het bewijs van de dingen die we [nog] niet zien."

In Rom.5:2-4 lezen we over volharden "Door Hem hebben wij ook toegang verkregen door het geloof tot deze genade waarin wij staan, en wij roemen in de hoop op de heerlijkheid van God. En dat niet alleen, maar we roemen ook in de verdrukking, omdat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten is uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is."

Volharding betekend niet dat je verdraagt, want dan zou dat betekenen dat de hele wereld vol volhardende mensen zou zijn zegt Creflo A Dollar in zijn boek : Niet schuldig. Het betekent dat je dezelfde blijft, je blijft wie je bent : gerechtvaardigd in Christus Jezus, dat je constant bent.

Volharding begint voor het probleem, blijft hetzelfde tijdens het probleem en is hetzelfde nadat het probleem vertrokken is. Het is zelfs zo dat je gelijkmatigheid je door je probleem heen draagt. Volharding stelt ons in staat om stevig op de waarheden te staan die we hebben geleerd van Zijn Woord.

Jezus is de Vredevorst, de Prins van de Vrede, Zijn vrede is rijkelijk toegankelijk voor ons, zoveel als dat wij willen en kunnen geloven dat er is, en zoveel als wij willen aanpakken.

Ik heb wel eens gezegd dat ik toen God mij in 2016 aanraakte in een denkbeeldige achtbaan ben gestapt, eigenlijk voelt het of sinds ik de bijbelschool volg ik in een versnelling terecht ben gekomen. Er word flink aan mijn denken, mijn overtuigingen, mijn emoties geschut. Alsof ik verder uitgefilterd word als in een zeef, het vuil word eruit gezeefd, het is heel pittig maar ook heel bijzonder en goed, soms vind ik het vreselijk moeilijk en verwarrend, maar ik kan er ook van genieten en dat vind ik heel fijn. Ik wordt enthousiast van wat ik zie wat Hij doet in mijn leven, hoe Hij dingen tevoorschijn brengt waarvan ik niet wist dat ze er waren en dat ze zo mooi waren. Het is een mooie reis aan Papa's hand.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kennis of gehoorzaamheid

Ik vind het zo bijzonder hoe God dingen onder je aandacht brengt, je leest ergens een artikeltje, gaat eens Googlen, bekijkt is wat op YouTube, ik kwam bij een serie Engelstalige filmpjes terecht : The Pioneer School, gemaakt door Torben Sondergaard van The Last Reformation. Natuurlijk zoek je wat verder om uit te vinden uit welke hoek dit kwam en zo kom je op internet al snel heel veel informatie tegen waarom iemands leer wel of niet zou deugen. Eigenlijk kwam er iets me op dat zei dat ik het zelf moest gaan toetsen, kijken of het klopte naar wat ik van Hem en Zijn Woord weet. 

Deze man baseert wat hij leert op het Bijbelboek Handelingen, zo zou de kerk er uit moeten zien. en dus ben ik ook dat boek weer eens bewust gaan lezen, ineens zag ik dingen die me eerder niet zo opgevallen waren. Hij onderbouwd alles heel duidelijk vanuit de Bijbel in zijn onderwijs en daar houd ik van, daarnaast lezend in de Bijbel kon ik geen verkeerde dingen ontdekken. Ik begon er juist van te leren, en hetgeen mij vooral raakte was dat niet zozeer kennis de prioriteit moet hebben in ons leven, maar de gehoorzaamheid. Ja kennis is belangrijk en goed, de boze weet ook precies wat er in de Bijbel staat en Jezus leefde ons voor zoals we kunnen lezen in Mattheus 4:1-11 door toen de boze Hem met de verdraaide waarheid probeerde te verzoeken de boze te antwoorden met : er staat geschreven. Dan moet je dus ook wel weten wat er geschreven staat. Maar met die kennis alleen ben ik er niet, ik moet er iets mee doen, het toepassen. Het is dus en - en

Zelfs Samuel zei al in 1 Samuel 15:22 "Schept de Heer meer behagen in offers dan in gehoorzaamheid ? Nee ! Gehoorzaamheid is beter dan offers, volgzaamheid is beter dan het vet van rammen."
De kennis verzamelen kan je vaak lekker anoniem doen, bijvoorbeeld gewoon thuis Bijbelstudie doen aan de hand van boeken of filmpjes, dat vind ik zelf ook heerlijk om te doen, ik leer er veel van. Maar toen ik Torben in het 4e filmpje hoorde zeggen dat gehoorzaamheid hand in hand hoorde te gaan met kennis. 
Breng gelijk in de praktijk wat je geleerd hebt. 

Als ik heel eerlijk ben is dat best wel een manco in mijn leven en ik denk dat God mij daar op deze manier op aansprak, dat Hij tegen me zei : Je weet het m'n kind en Ik kijk er zo naar uit dat je het ook gaat doen. 
Vertrouw Mij hier nou in. 
Al kijk ik maar naar het punt eten en mijn lichaam, hoe dat steeds weer de kop op steekt, dan moet ik toegeven dat ik vaak de mist in ga omdat het me te heet onder de voeten word, het niet fijn voelt. Maar los ik het op door toe te geven aan m'n menselijke gevoelens ? Leef ik op die manier in overwinning ? 
Steeds vaker komt de gedachte in me op dat de kracht die Jezus uit de dood opwekte in mij woont, ook dit is hele goede hoofd en hart kennis, maar die kracht kan niets doen als ik niet in beweging kom en stappen in vertrouwen ga zetten. 
Maar ook het overbekende heb je vijanden lief, vergeef wie jou iets schuldig is, zijn dat dingen die ik ook echt gelijk doe ? Of ga ik eerst sputteren en me verdedigen waarom dat nu toch echt wat teveel gevraagd is. Vijanden klinkt gelijk zo heftig, maar bijvoorbeeld die persoon die niet zo aardig tegen je doet, of die over je roddelt.

De vraag of ik kan gehoorzamen is overbodig, want als God dat van ons vraagt, en dat doet Hij, dan geeft Hij ons ook de kracht. Hij vraagt nooit iets dat onmogelijk voor ons is, onmogelijk in eigen kracht, ja, maar vanuit Zijn kracht kunnen we het wel. Paulus zegt in Fillipenzen 4:13 "Ik ben tegen alles bestand door hem die mij kracht geeft."  
Als ik eerlijk ben is dit in ieder geval voor mij vrij bekende kost, we horen het zo vaak, maar het gaat om het doen, om een verandering in het denken, het loslaten van je ego vaak, van vrees. Dan is het best wel stevige kost en vergt absolute eerlijkheid naar mezelf en naar God en dat doe ik niet zomaar even. 

God gaat later als ik voor Zijn Rechterstoel sta niet vragen wat ik allemaal weet, Hij vraagt wat ik er mee gedaan heb.

Heer help me, maak me bereid te veranderen, dank U wel dat U mij opvoed, met zoveel liefde en geduld.


ONDERWEG naar Hem en met Hem