Helm van het heil

Toen de blog Keuzevrijheid online kwam wist ik dat ik het boek De kracht van verbeelding weer op moest pakken, de schrijver Andrew Womack is recht voor z'n raap en eigenlijk houd ik daar wel van ook al is het soms meer au dan amen. Een statement wat mij raakte was : Je gevoelens volgen je gedachten. De vrede die God belooft in Filippenzen 4:7 "En de vrede van God die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus." is het gevolg van je gedachten alleen op God gericht houden, door je steeds te herinneren wat Hij allemaal al voor je gedaan heeft, je daarover te verblijden, Hem daarvoor te danken, je te realiseren dat Hij nabij is, je absoluut geen zorgen te maken over je natuurlijke omstandigheden, je verlangens bij Hem bekend te maken door bidden en smeken en ze dan in vertrouwen dat je hebt ontvangen, zoals Marcus 11:24-25 zegt, los te laten  en je te koesteren in de vrede die Hij je geeft zoals de verzen 4-6 ervoor zeggen. Vers 8 geeft je de wijze raad alleen te bedenken wat waar is, Zijn Waarheid, wat eerbaar is, wat rechtvaardig is, wat rein is, wat lieflijk is, wat welluidend is, om dat te bedenken wat deugd is, wat prijzenswaardig is. Beetje oude woorden in de HSV vertaling, de BasisBijbel zegt : wat waar, eerlijk, heilig, vriendelijk, mooi en goed is. 

Er is zo hier en daar een groot verschil in van de wereld voor waarde aan deze woorden hecht of welke God aan die woorden hecht, maar ik denk dat het duidelijk is dat Gods waarde doorslaggevend zijn in mijn ogen. De Bijbel roept ons op om onze ogen alleen op God gericht te houden, dat zal het grote verschil maken in ons leven omdat we door dat te doen alleen gevuld zullen zijn met Zijn Waarheid over onszelf en situaties. Het is bij mij een steeds terugkerend onderwerp waar en ik word me steeds meer bewust van het belang ervan. 

In die tijd kwam ik ook bij "de helm van het heil" terecht, een onderdeel van de geestelijke wapenrustig waar we in  Efeze 6:10-20 lezen. Ik ging daar op verder zoeken om daar een duidelijker beeld van te krijgen, en ik vond een paar mooie stukken over die ik gewoon ook maar even deel voor degene die ze wil lezen, één van Derek Prince, één van het Zoeklicht en één van Salt of the earth. Ik werd me door alles wat ik doormaakte in mijn lichaam, ik schreef daarover in de blogs War gaat het heen ? en Vernieuwing van mijn denken over geloof, maar ook op relationeel gebied, ik schreef daarover in de blogs Mogen verschillen en Mogen zijn, en hoe me dat allemaal raakte dat ik me weer bewuster moest worden van mijn denken en de effecten van me daar niet bewust mee bezig zijn, hoe makkelijk je dan meegesleurd word in je gevoel, hoe twijfel dan binnen de kortste keren op je nek zit. De helm van het heil is het weten dat we vrijgekocht zijn door het bloed van de Here Jezus en weten wie wij zijn in Hem, het vernieuwen van ons denken. 

De boze is op zoek naar wie hij kan verslinden zegt 1 Petrus 5:8 "Wees nuchter en waakzaam, want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden." Hij valt ons altijd aan op ons denken, hij zal ons denken proberen te beïnvloeden door welke prikkel hij maar kan, door wat we zien, horen, voelen, ruiken, proeven. Zijn enige doel is ons denken daaromheen te gaan laten draaien in plaats van om Gods Waarheid. Dat kan hij alleen maar doen als ikzelf hem daar de macht/ruimte voor geef, bewust of onbewust. Zijn enige doel is mij verslinden. Het is mijn taak om heel bewust mijn gedachten, mijn hart te bewaken, te beschermen, te vullen met Gods Woord en Waarheid, zoals Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." 

Ik heb heel erg het idee dat dat eens steeds belangrijke noodzaak word in de tijd waarin we overspoeld worden vanuit de maatschappij, de media, maar ook persoonlijk door alles wat de boze doet om verdeeldheid te zaaien en ons van onze kook te brengen. Het doet me zo pijn dat christenen, maar ook bedieningen onderling lopen te waarschuwen voor wat zij denken wat een dwaling is. Ik bad hier over en Marcus 9 kwam in mijn gedachten waar de discipelen is vers 38 zeggen "En Johannes antwoordde Hem : Meester wij hebben iemand gezien die demonen uitdreef in Uw Naam, iemand die ons niet volgt, en wij hebben het hem verboden, omdat hij ons niet volgt." En dan geeft Jezus een antwoord wat ze waarschijnlijk niet hadden verwacht in vers 39 en 40 "Maar Jezus zei : Verbied het hem niet, want er is niemand die een kracht doen zal in Mijn Naam en kort daarna kwaad van Mij zal kunnen spreken. Want wie niet tegen ons is, die is voor ons."  

Als iemand of een bediening Jezus Christus als de Zoon van God beleid die gestorven is en opgestaan is uit de dood, dan hebben ze misschien een ander inzicht maar wil dat niet zeggen dat dat niet van God is. Het gaat om de Here Jezus Christus, Hem komt het oordeel toe, niet aan mij. Als ik moeite heb met de uitleg van een ander mag ik dat in gebed bij God brengen en die ander zegenen. Ik bid regelmatig : Heer wat zegt U hierover, mis ik iets, zit ik ergens vast in mijn eigen denkpatroon ? Het kan goed zijn dat mijn pijn of het niet hebben van een bepaald inzicht mij in de weg zit en dat de boze daar graag op gaat zitten om verdeeldheid te zaaien. De bedoelingen van mensen kunnen zo goed en oprecht zijn, en dan toch..... Ik vind dat een heel lastig ding, maar hier op deze aarde zullen we hier mee te maken hebben omdat de boze hier nog rondgaat als een brullende leeuw zoals we net lazen in 1 Petrus 5:8. 

Heer leer mij de ander te zien zoals U die ander ziet, leer mij naar situaties te kijken zoals U ze ziet, om mijn ogen alleen op U gericht te houden en de helm van het heil heel stevig over m'n hoofd heen getrokken te houden als een warme beschermende muts tegen de koude wind die er waait en die het voorzien heeft op mijn gedachten. 

Ik wil 2 Korinthe 4:18 nog delen " Wij houden onze ogen niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet, want de dingen die men ziet, zijn tijdelijk, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig." Andrew legt uit : de dingen zien  die men niet ziet doe je met je verbeelding. Verbeelding, is met je hart zien wat je niet met je natuurlijke ogen kunt zien, het vermogen om in geloof te wandelen, een onderdeel van wie we zijn geworden in Christus. 2 Korinthe 5:7 zegt "Want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen."  Het denken en het hart werken dus heel nauw samen. In geloof zien wat Gods Waarheid is, dat vraagt oefening en training, maar ik wil het leren zien. Vader leer mij te wandelen in geloof, leren zien in mijn verbeelding wat U zegt. 

Dan realiseer ik me dat dit proces verband houd met mijn one-word voor dit jaar :  gegrondvest. Mijn denken, de bron waar mijn leven uit voortvloeit gegrondvest in het Woord, Jezus zelf is het Woord, mijn denken, mijn voorstellingsvermogen gevuld met Zijn Woord en Waarheid over elke situatie in mijn leven, dieper met mijn wortels de grond in om steviger gegrondvest te zijn in Hem, in de Liefde.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Waar gaat het heen ?

In de tijd dat mijn blog De les van het traplopen online moest  komen had ik last van mijn knieën en heupen en liep ik geen trappen meer, toen ik zag dat deze blog gepland stond vond ik dat best een ding.....Heer....???? Ik bad ervoor, God gaf wijsheid en ideeën hoe anders te bewegen, zitten, liggen als handvaten. Toch wist ik dat ik 'm moest plaatsen. En het was of God zei : Vertrouw je Mij ? Ja Heer ik kies ervoor U te vertrouwen, maar binnen in mij was het een woeste zee aan gedachten en gevoelens, en vond ik het zo moeilijk om die onder ogen te zien en was er een roep in mij : Heer hoe ga ik hier mee om op Uw manier ? 

Tegelijkertijd was ik bezig met het volgen van de Faith School Live, in m'n vorige blog vertelde ik dat ik de indruk had dat God tegen me had gezegd dat ik dat op dezelfde manier moest benaderen als de Online Bijbelschool, er met pen en papier aantekeningen bij maken omdat het op die manier veel beter binnenkomt. Ik weet het onderwijs van Tom kan flink confronterend zijn, maar ik houd van zijn recht door zee onderwijs. Ik heb graag de waarheid, ook als ie op m'n teentjes trapt. Gods motivatie is altijd liefde. Ik ontdekte dat ik regelmatig dacht geloof (voor genezing) te hebben terwijl ik het niet had. Ik moest denken aan wat God had gezegd over omweg, ik schreef daar de gelijknamige blog over : Omweg. Dat was een pittige tijd, ook toen was ik erg aan het zoeken : Heb ik U goed verstaan ? Hoe dan Heer ? 

Iemand uit de gebedsgroep kreeg toen ze voor mij bad eens een indruk van God en één van de dingen die Hij zei was : Vraag niet hoelang, vraag beter : Waar gaat het heen ? Toen zij dat met me deelde wist ik dat dit echt van God was, Hij had mij eerder op een soortgelijke manier gecorrigeerd door tegen mij zeggen : Waarom zeg je niet : U bent bij Mij (i.p.v. Heer help) Het koste me wat tijd om het op die manier te leren benaderen. Wat me hielp was dat Hij steeds weer regelmatig me liet weten : Je bent niet alleen, het is jij en Ik, Ik en jij, wij samen. 

Op een gegeven moment had ik de indruk dat ik de boeken die ik sinds 21-8-2017 ben gaan volschrijven terug moest gaan kijken. Ik denk dat het nodig was dat ik me weer even realiseerde wat een enorm verandering ik in de laatste jaren na Pasen 2016 heb doorgemaakt. Toen ik vooral de boeken van de laatste 2 á 3 jaar terugkeek begon ik me te realiseren dat sommige processen helemaal nog niet zo lang geleden zijn en dat ik best eens wat geduldiger met mezelf zou mogen zijn. Een ander ding dat God gezegd had in de indruk die deze vrouw uit onze gebedsgroep kreeg was : Het is een proces en het heeft tijd nodig. Oei dat was de vinger op een gevoelige plek, maar ik wist dat het zo waar was. Later las ik in het Engelstalige boek The final quest (trilogie) dat ongeduld eigenlijk een gebrek aan geloof is. Dit  haakte in me vast, heb ik het geduld om de lange, grondige route te gaan, het hele proces op Zijn manier te doorleven in plaats van er steeds maar zo snel mogelijk doorheen te gaan om er vanaf te zijn, met als gevolg dat ik dan bepaalde processen nog eens door moet net zo lang tot ik heb geleerd wat Hij mij leren wilde omdat ik het nodig heb om dat te leren. 

Heer ik ben zo enorm dankbaar voor Uw geduld, Uw liefde, Uw liefdevolle correctie, U bent een geweldig goede Opvoeder, Trainer,  U leert mij geduld, geduld met mezelf, met het proces, U leert mij vertrouwen, op U en op het proces, mezelf, U leert mij wat Uw definitie is van geloof, en dat ik daarin mag leren wat het wel is en ook wat het niet is, dat ik erin mag groeien. Dat het een proces ook is van mijn denken in lijn brengen met Uw denken, vergroeien met U zoals de ent vergroeid met de (Ware) wijnstok in Johannes 15:1-8 

Ik begon me af te vragen of die omweg iets te maken had met dit proces, dat mijn denken nog de nodige verandering nodig had voor ik kon ontvangen. Maar wat ik ook ontdekte dat er nog het nodige verwerkt moest worden, opgeruimd moest worden, dat mijn hart niet zuiver was voor God omdat er oordeel in mijn hart zat ten opzichte van mijn ouders, vooral mijn moeder, over wat ik zag van haar omgaan met haar lijden. Ik herkende de bewegingen die ik ging maken als bewegingen die ik mijn moeder zo vaak had zien maken en ik dat maakte veel in mij los. Ik werd me bewust dat er ook oordeel in mijn hart zat, dat was geen fijne ontdekking.

Ik hoorde daar geen oordeel over te hebben, ik kende haar hart niet, Papa God wel. Mattheus 7:1-2 zegt : "Oordeel niet, opdat u niet geoordeeld wordt, want met het oordeel waarmee u oordeelt, zult u zelf geoordeeld worden, en met welke maat u meet, zal er bij u ook gemeten worden." Die woorden hebben me flink aan het denken gezet. God ziet mijn hart en wat er in mijn hart is heeft invloed op mijn leven. Mijn hart is de maat waar ik mee gemeten word. Het was nodig dat ik vergaf, zowel hen/haar als mijzelf en ik God toestemming gaf het trauma uit mij te tillen en de leeg gekomen plaats te vullen met Heilige Geest, Zijn liefde, Zijn balsem. Een mooi lied zegt : Als er vergeving is kan er genezing zijn. Ik kom dit steeds weer tegen, en ik ben dankbaar dat God mij steeds weer op dat punt brengt, dat is Zijn liefde.

Het bracht me ook weer bij mijn identiteit, ik wilde nooit op mijn vader of mijn moeder lijken. Het was of God zei : je bent half je vader en half je moeder, Ik gebruikte hun genen om jou te formeren, maar jij bent uniek, er is er maar één zoals jij en dat ben jij en jij mag het anders doen, jij mag het op jou manier doen, samen met Mij.

Kernonderwerpen die op het moment steeds terug komen is : ontspannen, rustiger aan, genieten, het er laten zijn, mijn ogen alleen op Jezus gericht houden, vertrouwen, groeien in geloof en liefde. En dat alles leidt tot dieper gegrondvest raken in de Liefde zoals Efeze 3:17 zegt : "Opdat Christus door het geloof in uw harten woont en u in de liefde geworteld en gegrondvest bent." Gegrondvest, mijn One-Word voor dit jaar. 

Heer U weet waar dit heen gaat, U bent erbij en U bent betrouwbaar, U houd van mij en U bent vol liefde, dank U wel dat ik samen met U onderweg mag zijn.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Bewustwording

Ik heb al vaker in mijn blogs gedeeld hoe bijzonder ik het vind hoe God m'n blogs gebruikt ook in mijn eigen proces. Hoe ze terwijl ik ze schrijf actueel zijn en als ze gemiddeld een maand of 3 later online komen opnieuw enorm actueel zijn. dat gebeurde ook weer met de blogs Accepteer waar je bent en Laat ze er zijn. Emoties, ze zijn een enorme uitdaging voor me, en ik ben God enorm dankbaar voor de liefdevolle manier waarop Hij op dat gebied aan mij werkt, me weer tot leven wekt en me er mee om leert gaan, me er inzicht in geeft, ook in hoe het werkt. En dan lees ik op een ochtend in het boek Rust bij Jezus iets waarvan ik denk : Natuurlijk ! "Bedenk je eens wat je op een dag allemaal aan informatie binnenkrijgt. En wat dat bij je teweegbrengt. Iedereen verwerkt informatie met emotie." Ik heb er nooit zo bewust bij stil gestaan dat alles wat wij horen, zien, voelen, ruiken, een bepaalde emotie losmaakt. De Bijbel spreekt zo vaak over ons hart, ons hart is meer dan alleen het fysieke onderdeel van ons lichaam dat ons bloed rondpompt en wat van levensbelang is. Als dit orgaan er mee ophoud vloeit het leven uit ons fysieke lichaam en houd ons leven hier op aarde op. Ons hart staat ook voor onze ziel (ons denken, ons voelen/emoties, en onze wil) Meer en meer word ik me bewust van de invloed die ik heb op de toestand van mijn ziel. Ik ben niet overgeleverd aan de grillen van mijn ziel, ik ben bedoeld om daar heel bewust over te regeren, er sturing aan te geven. 

Het boek Een God van mogelijkheden (een absolute aanrader) was een enorme eyeopener voor mij. Niet alles licht vast in het leven, we krijgen van God zoveel mogelijkheden om zelf te kiezen. Door het lezen van dit boek heb ik me gerealiseerd hoe ik onbewust toch heel lang behoorlijk fatalistisch heb gedacht : zo is het, niets aan te doen, je moet er het beste maar van maken, en onbewust ging ik er dan ook nog van uit dat het zo Gods wil was, het was niet anders, niets aan te doen. Ik denk niet dat ik me bewust zo geleerd is, maar waarschijnlijk is dat wel de sfeer geweest die ik geproefd heb om me heen, bij mijn ouders thuis en ik de kerk waarin ik opgroeide. Echt positief was dat in ieder geval niet. God heeft ons zo mooi gemaakt met een brein/hersenen die zo enorm geniaal werken, die in staat zijn om oude patronen af te leren en nieuwe patronen aan te leren. Die geactiveerd en geprikkeld kunnen worden door waar wij aan kiezen om te denken, door waar wij voor kiezen naar te kijken, door wat wij kiezen te lezen. Kolossenzen 3:2 zegt "Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn." Filippenzen 4: 8 geeft heel goed advies "Verder broeders, al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat prijzenswaardig is, bedenk dat." Wij hebben een vrije keus om te kiezen wat we bedenken, hoe wij antwoorden op wat op ons afkomen. 

Zoals God had gesproken over "sensoren" versus zintuigen, ik schreef daarover in de blog Afwijzing sprak Hij ook over antwoorden (dat moet je bewust doen) versus reageren (dat doe je onbewust)  over in de blog Relaties Ik moet eerlijk toegeven dat dit anders leren denken en anders met mijn emoties om leren gaan een flinke uitdaging is, maar ik ervaar ook Gods liefdevolle nabijheid en sturing. Papa weet wat dit allemaal in me losmaakt en wat dat met me doet.  Zo bracht Hij ook het boek Cleaning up your mental mess van Caroline Leaf onder mijn aandacht, een neurowetenschapper die in haar onderzoek vind wat al in de Bijbel word beschreven over ons brein. Het is niet een boek wat ik ff doorlees, maar steeds weer als ik wist : nu moet ik verder lezen, sloot het steeds weer aan op wat God me aan het leren was, en was het of Hij knipoogde : zo werkt het dus, zo bijzonder heb ik jou geschapen, dit is mijn cadeau aan jou en daar mag jij mee aan het werk gaan en Ik help je daarbij. Samen, jij en Ik, gaan wij deze weg, Mijn weg en ga jij meer en meer op Mij lijken en weerspiegelen wij het Koninkrijk van de hemel op de plaats waar Ik jou geplaatst heb. 

In de blog Zelfbeeld schreef ik over de vier aspecten die ons zelfbeeld vormen, ook dat gebeurd vaak onbewust, maar wij kunnen daar wel degelijk heel bewust voor kiezen om dat beeld van onszelf te veranderen in het beeld wat Papa God van ons heeft en wat Hij voor ons bedoeld heeft. Ik bad al een tijdje regelmatig : Heer laat mij maar zien wat er nog in mijn denken is wat niet in lijn is met Uw denken, laat me maar zien waar ik (nog) leugens geloof over mezelf of U. En dan lees ik in het boek  Genezing van beschadigde emoties over : Perfectionisme. Dat kwam enorm binnen en er begon zich van alles te roeren en ik dacht : ik was toch geen perfectionist ? Ik was er eerder van overtuigd dat ik het allemaal niet kon. En dan lees ik wat de symptomen van een perfectionist zijn : * Tirannie van het moeten, * Zelfverwerping, * Innerlijke onrust, * Wettisisme, * Bitterheid, * Ontkenning. En dan lees ik in de beschrijvingen toch wel heel erg veel herkenning, vooral in het "moeten",  de zelfverwerping, het wettisisme en de ontkenning. Gelukkig weet ik dat Papa al heel liefdevol met mij op die gebieden bezig is, maar ik realiseer me ook dat Hij hier heel liefdevol de wortel aanwijst. Een wortel die ik niet als zodanig had herkend of erkend. Het is tijd dat ik dit beleid als zonde en me hiervan bekeer en met Hem hierin mijn denken dieper ga vernieuwen, mijn beeld van mijzelf in lijn ga brengen met Zijn beeld, Zijn Waarheid. 

Papa God dank U wel dat U erbij bent, dat U de regie hebt, dank U wel dat U veilig bent, vol van Liefde, genadig, dat U door Heilige Geest de inwonende kracht in mij bent die me in staat stelt te doen wat nodig is om te veranderen naar Uw beeld. Het is zoals U regelmatig tegen me zegt : het is jij en Ik, wij samen, we zijn een team, Ik kan en wil het niet zonder jou doen. Jij doet wat jij kan, jij wil de weg gaan die Ik je wijs, jij vraagt mij jou dieper bereidwillig te maken en dat doe Ik, jij geeft Mij toestemming om te doen wat jij niet kan en in die samenwerking komen we tot Mijn doel met het leven dat Ik jou heb gegeven. Ik vind dat zo mooi. Met dat ik dit schrijf moet ik weer denken aan wat U ook regelmatig tegen me zegt : jij kan meer dan je denkt. Nee ik kan het niet in eigen kracht, maar ik ben aangesloten op de Krachtbron van Leven, genezing, heelheid en overvloed. En dan moet ik weer denken aan die oude Country Gospel song Me and Jesus. Ik heb een tijdje getwijfeld of dit wel kon, zo'n lied, maar ik denk dat Papa zegt : ja hoor, geniet jij maar van die muziek. Geniet jij maar van Mijn werk in jou, je hoeft het allemaal niet zo zwaar op te nemen, dat doe Ik ook niet. Ik geniet van jou, Ik zie hoe je groeit en ontwikkeld. Zoals jij kijkt naar een (klein)kind dat leert lopen, met vallen en opstaan, zo kijk ik vol genoegen naar jou en bedenk me hoe trots Ik op je ben en hoeveel Ik van je hou. Dan word ik stil en komt er weer een lied in me op : I can't even walk without You holding my hand. Zonder U kan ik niet eens lopen Heer, ik heb U zo nodig. Dank U wel dat U er altijd bent, en mij helpt en leidt.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Maak Mij groot

De laatste dag van het (Engelstalige)leesplan  Guide your mind, guard your heart, grace your tongue kwam ook weer erg bij me binnen. God gaf ons een tong om Hem de hele dag door eer te bewijzen, we zijn geschapen om God te loven. Dat is ook iets waar God me steeds weer aan herinnert : Maak Mij groot. Wij hebben een stem gekregen om Hem lofliederen te zingen. Zingen.....ja ook dat wilde God terug brengen in mijn leven. In mijn jonge jaren zong in in een zanggroep in de kerk waar ik opgroeide, soms zelfs solo's, later zong ik in een koor waar een best wel kritische dirigent me al heel snel een solo gaf, en van deze man was dat echt een compliment. Eens in een kerkdienst stond ik tijdens de samenzang bij iemand in de buurt die mij later aansprak en vroeg : doe jij iets met die stem ? Natuurkijk kreeg ik niet alleen positieve reacties en was ik zelf ook niet echt positief, ik wist heel goed wat er niet goed ging en daar legde ik vaak de nadruk op.

Toen ik op mijn 16e m'n diploma van de huishoudschool behaalde kreeg ik van mijn ouders een gitaar, zo'n groot cadeau had ik nog nooit gehad en ik leerde mezelf met een boekje van van Youth for Christ waar gitaarakkoorden in uitgetekend stonden zelf wat gitaar spelen, genoeg om mezelf wat te begeleiden. Ik schreef zelf wat eigen liedjes, maar degene aan wie ik ze lied horen zag er niet veel in dus ook daar ging ik niet in verder. Het stelde toch niets voor. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat eigenlijk hier hetzelfde gebeurde als met de verhaaltjes die ik schreef, ik schreef daarover in de blog Schrijven.

Toen onze kinderen klein waren heb ik vooral met onze dochter veel gezongen met de gitaar, die vond dat een periode heel leuk, de rest van ons gezin vond dat toch wat minder. De topkam van m'n gitaar sleet op den duur zover in dat de snaren vreselijk begonnen te trillen tegen de fretten dat er niet goed meer op te spelen was. Repareren was geen optie werd mij verteld toen ik er mee naar een muziekhandel ging. Daarbij was ik enorm bezig in die tijd om me los te maken van mijn verleden en heb op een gegeven moment besloten de gitaar weg te gooien, en ik deed ook alle muziek boeken weg, daar had ik ook niks meer aan. Ja ik weet dat klinkt erg rigoureus maar dat was ook wel een beetje mijn aard, zeker toen. Met dat ik de kerk de rug toekeerde hield het muziek maken eigenlijk ook op.

Al vanaf het moment dat ik terug kwam bij God begon Hij muziek te gebruiken om door de muren die ik om mijn hart had gebouwd te verweken. Al jaren word ik zeer regelmatig wakker met een zin uit een lied. Sinds een tijdje ben ik onderdeel van een gebedsgroep en we beginnen onze tijd met zingen, en daar wordt gitaar gespeeld. Dat maakte langzaam iets in me los, er begon weer wat te kriebelen en eigenlijk wist ik dat ik een gitaar moest kopen. Ik vroeg God of ik als tiener zelf toen een gitaar wilde hebben en of ik 'm daarom had gekregen, ik wist het niet meer, en het was of God zei : Ik heb je moeder dat idee gegeven, en dat raakte me. Ook muziek maken voor Hem was van me gestolen. God grootmaken met gesproken woorden is prima, maar God had mij een stem gegeven en vingers en ik had heel sterk het idee dat Hij zei dat Hij graag wilde dat ik weer zou gaan zingen om Hem groot te maken. Gewoon thuis met m'n gitaar. 

Het boekje De effecten van lofprijs van Andrew Wommack, las ik ook rond dat was ook enorm verhelderend voor me. Lofprijs is een onderdeel van intimiteit met God, Hem loven geeft ook waarde en een doel aan je eigen leven. Lofprijs heeft de kracht om een gewoon leven te verandering in een veelbetekenend leven. In Psalm 22:4 zegt David "Maar U bent heilig, U troont op de lofzangenen van Israël" en in Psalm 103:1 spreekt hij tot zijn eigen ziel : "Loof de Heer, mijn ziel, en al wat in mij is, Zijn heilige Naam." Ik leer hier van David, en door het lezen van zo'n leesplan en zo'n boek dat ik een keus heb. Als ik ga lofprijzen zullen er dingen veranderen. Hoe mijn omstandigheden ook zijn, ik heb altijd een keus, wat ga ik uitspreken, uitzingen. Zo lang ik leef en ik van God adem krijg om in mijn longen te zuigen en ademen heb,  is het mijn opdracht Hem groot te maken. Als ik Hem groot maak dan komt Hij, Hij kan niet anders dan reageren op de lofzangen van Zijn volk, Zijn kinderen, Zijn kind, mijn lofzang voor Hem. 

Ik denk dat het dé sleutel is waarmee ik door de modder van het leven en z'n processen heen kom, want soms voelt het als modder. Ik ben heel dankbaar voor het werk dat Hij doet in mijn leven maar mijn ziel (verstand, emoties, gevoel) staan regelmatig nou niet bepaald te springen van enthousiasme en het lijkt wel of de strijd wat taaier word. Maar toen deelde een wijze vriendin iets met me wat binnen kwam. Johannes 10:10 zegt "De dief komt alleen om te stelen en te slachten en verloren te laten gaan....." de dief, de boze, komt alleen maar om te stelen als er wat te stelen valt. Je hebt iets kostbaars waar hij jaloers op is en wat hij je niet gunt. Het is ook zo dat hij het alleen kan stelen als hij erbij kan komen omdat wijzelf een raam of deur open hebben gezet door onze daden of woorden. Dat was iets waar ik flink op moest kauwen, ik ben daar ook nog niet uit, maar eigenlijk weet ik dat er een grote kern van waarheid in zit maar ik worstel daar nog mee. Het zegt ook iets over mijn waarde, over de waarde van de gaven die God ons geeft, over de waarde van Zijn vreugde, genade, goedheid, over Zijn....... vul maar in. Ik die waarde dus ook zelf zien en me realiseren dat het van waarde is en het waarderen, koesteren en het bewaren in mijn hart. En dan moet ik weer denken aan Spreuken 4:23 "Bescherm je hart boven alles wat te beschermen is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Heer maak mij diep intens bewust van wie ik ben in U, breng elk stukje van mijn wezen tot Leven in U, doordring mij van de waarde die U ziet en open mijn hart, open mijn mond dat daaruit Uw lof zal vloeien, Lof waar U op troont. Vanaf een troon word geregeerd, regeer in mijn leven Heer, regeer over mijn denken, regeer in mijn hart, regeer over mijn mond. Dan komt het lied Regeer in mij in m'n gedachten, Ja Heer, Regeer in mij, met al Uw kracht, in mijn mooiste droom, in mijn zwartste nacht. Er is een ding dat ik U vraag, o Heer regeer in mij vandaag.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Mediteren

Mediteren, ik heb het altijd een beetje iets gevonden waarvan ik me afvroeg : wat moet ik er mee. Waarschijnlijk omdat het in eerste instantie aan vage oosterse dingen doet denken en dat is gericht op een ander god dat de God die hemel en aarde schiep, die mij schiep, die ik dien. In Exodus 20:3-6 is God heel duidelijk "U zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben. U zult voor uzelf geen beeld maken, geen enkele afbeelding van wat boven in de hemel, of beneden op de aarde of in het water onder de aarde. U zult zich daarvoor niet neerbuigen, en die niet dienen, want Ik, de Heere uw God, ben een na-ijverig God, Die de misdaad van de vaderen vergeldt aan de kinderen, aan het derde en vierde geslacht, van hen die Mij haten, maar Die barmhartigheid doet aan duizenden van hen die Mij liefhebben en Mijn geboden in acht nemen." In mijn opvoeding heb ik heel duidelijk meegekregen : blijf uit de buurt van occultisme. Een hele goede en waardevolle raad, maar het bracht ook een angst voor die onbekende wereld. Satan is de "aap" van God, hij doet God na, neemt de dingen van God en geeft er een eigen verdorven draai aan. Ik ben dus altijd met een zekere boog om meditatie heen gelopen.

Op een gegeven moment hoorde ik over Bijbels mediteren en begon me steeds meer af te vragen of meditatie ook van oorsprong van God kwam. Ik ging eens zoeken naar de betekenis/definities van mediteren en vond van alles. Wat mij opviel was dat het een methode is, een methode om dingen te overdenken en tot rust komen. In het Engels is het het woord mediteren meditate dat overdenken, reflecteren, overwegen betekent. Wie is de bron van mijn rust : God/Jezus. Jezus zelf verwijst in Mattheus 6:33 naar Deuteronomium 6:5 "Daarom zult u de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht." Als je iemand écht liefhebt ben je helemaal vol van die persoon. Jozua 1:8 zegt  "Dit boek met deze wet mag niet wijken uit uw mond, maar u moet het dag en nacht overdenken (mediteren) zodat u nauwlettend zult handelen overeenkomstig alles wat daarin geschreven staat. Dan immers zult u uw wegen voorspoedig maken en dan zult u verstandig handelen." Dan zou ik me dus op Zijn Woord moeten richten om tot rust te komen. 

Zoals wel vaker gebeurd laat God ineens een boek in mijn kast oplichten en weet ik dat ik daar mee aan de gang "moet" gaan, dat gebeurde ook bij het boek Rust bij Jezus van Willem de Vink. Toen ik het open sloeg stond ik nou niet direct te trappelen om daar mee aan de gang te gaan. Ik had al verschillende pogingen tot mediteren achter de rug en geen van alle erg succesvol, ik kreeg het gewoon niet te pakken om me op m'n ademhaling te richten, m'n denken stil te krijgen. Maar dit zei me wel dat God zei : Ik nodig je uit, Ik daag je uit, om in de rust komt bij Mij, zullen we het samen doen , durf je het aan met Mij, ga je mee op deze ontdekkingsreis met Mij ? Ik realiseerde me dat het een logisch gevolg was van een Tandje langzamer en Woorden en Woorden (vervolg) 

Ik vind het heerlijk om rond 5.30/5.45 mijn bed uit te komen, dan is de wereld nog redelijk stil, ik houd van die vroege uurtjes, en zo de dag met God te beginnen, tijd door te brengen met Hem. Ik had daar zo mijn eigen invulling aan gegeven met verschillende dagboekjes en leesplannen in de Bijbel-app, en die beviel me eigenlijk best goed. Maar als je het je streven is om te luisteren naar Zijn Stem en Zijn leiding wil volgen dan heeft Hij regelmatig hele andere ideeën heb ik ontdekt, en ik besloot dat ik me wilde laten leiden door Zijn ingevingen......daar ging mijn bekende vastgelegde invulling.... Die tijd met Hem werd iedere keer weer een verrassing en Hij begon me te leren me om stil te worden bij Hem. Als ik neigde te denken : doe ik het nou wel goed, zei Hij : ssttt, wees maar stil, Ik ben bij je, fluister Mijn Naam maar. Ik ben op weg, met Hem, zoekend mag leren om gewoon in Zijn aanwezigheid te zijn. Kan ik uitleggen wat er precies gebeurd, nee, het is niet te verklaren, te beredeneren, dat is ook niet de bedoeling. Gewoon zijn, dat is genoeg.

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat nu ik in een langzamer tempo leer leven het lijkt of er juist in mijn geest/geestelijk leven veel meer gebeurt. Dingen beginnen echt dieper binnen te komen en dat mag ook, ik leer daar de waarde van inzien. Op één van die ochtenden vroeg ik God n.a.v. Vrijspraak : Heer waar is er in mijn leven of voorgeslacht sprake van toverij en Hij zei : Je wijst jezelf nog steeds af. Ik wist gelijk : Hij heeft gelijk. Ik wist dat Hij mijn lichaam bedoelde, maar ook het niet omarmen van de roeping die Hij op mijn leven heeft gelegd, niet geloven dat dat mogelijk zou zijn. Ja ik ben er een eind in gekomen, maar er bleef een wortel achter en ik liep daar steeds tegenaan. Ik ervoer ook dat mijn beide ouders zichzelf hadden afgewezen. Als afwijzing overgaat in controle is dat toverij. 

Ik ben dat gaan belijden en moest enorm huilen, toen bracht God me Psalm 139 in gedachten die ik hardop voor mezelf ben gaan lezen en die kwam enorm binnen : Hij kent mij, Hij heeft mij gevormd. Maar er kwam ook een zin uit een liedje van Elly & Rikkert in mijn gedachten : Jij bent jij. Jij bent jij, zo heb Ik jou geschapen, zo mag jij zijn. Ik zocht de tekst op en werd getroffen door de woorden :  Maar samen zal het wel gaan mijn zoon, Hij en jij, jij en Hij, onthoud dat mijn zoon, je bent buitengewoon, jij bent jij. 

Later wandelde ik buiten met m'n jongste kleinzoon en God zei : Ik heb een persoonlijkheid in jou gelegd, en ik moest gelijk denken aan hoe Hij mij geleidt had naar de DISC test, ik schreef daarover in de blog Wie ben ik ?. Ook zei Hij : Ik heb "sensoren" in jou gelegd om te voelen, en ik dacht aan het proces van het wakker maken van mijn emoties en het met Hem daarna leren kijken. En Hij zei : Ik heb jou lichaam gevormd om daarmee te kunnen doen wat Ik in je hart leg. Daar werd ik stil van en heb er later nog vaak over na lopen denken (mediteren) Mediteren is niet anders als nadenken over, niet jou hersencellen hebben de leiding maar je geest, je hebt een keuze waarover je nadenkt, je kan je gedachten sturen en zelfs tot stilte manen. 

Ik dacht "sensoren"..... we noemen ze toch zintuigen ? En er kwam in mij op : zin-(werk)tuigen, werktuigen om je (vleselijke)zin te doen, en het was of God zei : daar heb Ik ze niet voor bedoeld. Sensoren nemen waar. Neem je emoties waar, maar je hoeft er niet naar te handelen, je mag ze bij Mij in het Licht brengen en Mij vragen wat ze zeggen. Daar moest ik toch eens flink op kauwen, en niet alleen daarop, ook maar weer eens op hoe ik naar mijn lichaam kijk. Mediteren, maar dan wel terwijl ik Hem vraag het me te laten zien door Zijn ogen en Zijn hart.

En dan komt Psalm 46:11 in mijn gedachten "Wees stil en weet dat Ik God ben, hoog verheven boven de aarde en volken verheven" een andere vertaling zegt "Geef het op en weet dat Ik God ben, Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde." Stil zijn, worden, is een opdracht van God, houd op met je eigen inspanningen, wéét dat je in alles afhankelijk bent van Mij, Ik ben God, en niet iemand anders, zelfs jijzelf niet mens.

Heer U weet alles, U wilt als ik daarom vraag de dingen openbaren die ik zelf niet kan zien, U wil God zijn in mijn leven, wees mijn God Heer, van elke vezel van mijn wezen, of die mij bekent is of niet, elke vezel is U bekend en daar dank ik U voor. Ik wil leren om stil te worden en Uw Stem nog beter te verstaan, ik wil niets missen van wat U wilt spreken tot mij, U zegt zelf in Johannes 6:63 "De Geest is het Die levend maakt, het vlees heeft geen enkel nut. De woorden die Ik tot u  spreek, zijn geest en leven." U bent een levende en sprekende God die met ons leven bewogen is en een relatie met ons wil hebben, tijd en aandacht met ons wil doorbrengen. Ook dat is mediteren, tijd en aandacht geven aan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Woorden

Iets waar ik me steeds meer van bewust word is de kracht en het gevolg van de woorden die er uit mijn mond komen. Het was of God het echt van allerlei kanten onder m'n aandacht bracht, o.a. door het Engelstalige leesplan uit de Bijbel-app : Guide your mind, guard your heart, grace your tongue. Met de woorden die je spreekt plant je zaad dat vrucht zal dragen in je toekomst. Vroeg of laat komt het gevolg van de woorden die je uitspreekt op je bord terecht, of op het bord van de ander waarover jij ze uitspreekt. Wat een verantwoording hebben we dan !

Ik hoorde iemand vertellen dat hij een karikatuur had getekend met grote ogen (zien), grote oren (horen) en een grote neus (onderscheden) en een kleine mond. Ik zie daar een geestelijke wijsheid in. Het is zo belangrijk om te leren zien in de geest, Gods Waarheid leren zien, om te leren horen in de geest, Gods Stem duidelijk leren verstaan, om te leren onderscheiden in de geest, wat is zuiver, wat is van God en wat niet. Dit is dan ook een gebed wat ik regelmatig bid : Heer geef mij een scherp en zuiver onderscheidingsvermogen, maak mij heel gevoelig voor Uw Stem, open mijn geestelijke ogen en oren zodat ik zal leren zien zoals U ziet en wil dat ik zie, dat ik Uw Stem scherp zal horen zodat ik die zal volgen. 

Is stil worden dan een optie, nee dat denk ik niet. God is een sprekende God, door te spreken schiep Hij de aarde. Genesis 1:3 "En God zei ...." vers 6 "En God zei...." vers 9 "En God zei..." vers 11 "En God zei...." vers 14 "En God zei....." vers 20 "En God zei....." vers 24 "En God zei...." vers 26 "En God zei : Laten Wij mensen maken naar Ons beeld, naar Ons gelijkenis, en laten zij heersen........" De eerste twee verzen van Genesis 1 vertellen dat de Geest van God over de wateren zweefde boven een aarde die woest en leeg was. God begon daarover te spreken en schiep op die manier de aarde met planten, gewassen, dieren in de zee, de lucht en op het land zoals wij die vandaag de dag nog kennen, waar wij in rondwandelen. Dan scheppen Zij mensen naar Hun beeld, mensen die dus met hun woorden scheppen. 

Ik geloof dat wij bedoeld zijn om Gods Woorden te spreken, om het goede te scheppen dat in lijn en in overeenstemming is met Gods plan voor deze wereld, over de mensen waar we mee in aanraking komen, mee samenleven, over ons eigen leven. Jezus spreekt in Mattheus 15:1-20 over rein en onrein, vers 18 : "Maar de dingen die uit de mond komen, komen voort uit het hart, en die verontreinigen de mens." Dan moet ik gelijk weer denken aan Spreuken 4:23 wat al zo vaak tot me gesproken heeft "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitgangen van het leven." En Deuteronomium 30:14-20 "Want dit woord is heel dicht bij u, in uw mond en in uw hart, om het te doen. Zie, ik heb u heden het leven en het goede voorgehouden, maar ook de dood en het kwade. Want ik gebied u heden de Heere, uw God lief te hebben, in Zijn wegen te gaan en Zijn geboden, Zijn verordeningen en Zijn bepalingen in acht te nemen. Dan zult u leven en talrijk worden, en zal de Heere, uw God, u zegenen in het land waar u naartoe gaat om het in bezit te nemen. Maar als uw hart zich afkeert en u niet luistert en u zich laat verleiden.......Ik roep heden en de aarde tot getuigen tegen u : het leven en de dood heb ik u voorgehouden, de zegen en de vloek ! Kies dan het leven, opdat u leeft, u en uw nageslacht, door de Heere, uw God, lief te hebben, Zijn stem te gehoorzamen en u aan Hem vast te houden - want Hij is uw leven en de verlenging van uw dagen - om te blijven in het land dat de Heere uw vaderen, Abraham, Izak en Jacob, gezworen heeft hun te geven." 

Onze woorden hebben niet alleen effect op ons persoonlijke leven maar ook op ons nageslacht. Ik geloof dat wij geroepen zijn Leven te spreken in situaties die dood zijn, en dan bedoel ik niet de fysieke dood, maar in dat wat geestelijk dood is. Onze woorden hebben kracht en als wij Gods Woorden spreken, ons door Heilige Geest laten leiden om de woorden te spreken die Hij wil dat we spreken zal dat Leven voortbrengen. "En God zei : Laat er licht zijn ! En er was licht." (Genesis 1:3) In Johannes 8:12 zegt Jezus van zichzelf  "..Ik ben het Licht der wereld, wie Mij volgt, zal beslist niet in duisternis wandelen, maar het licht van het leven hebben." Jezus het Licht brengt Leven overal waar Hij komt, waar Hij toegelaten wordt. In ieder stukje van mijn leven waar ik Hem toelaat en Zijn Woorden van Leven begin te spreken wijkt de duisternis/dood. "....God is liefde" zegt 1 Johannes 4:8, en een stukje verder in vers 18 "Er is in liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit. De vrees houdt immers straf in, en wie vreest, is niet volmaakt in de liefde." Liefde word o.a. geuit door woorden, woorden zijn het gevolg van wat er in het hart is, net als daden, ook die komen voort uit wat er in het hart is, en gaan vaak gepaard met woorden. 

Heer leer en onderwijs mij maar dieper over woorden, Uw Woorden, maak me bewuster van mijn eigen woorden. Maak mij ontvankelijker voor Uw aanwezigheid, gevoeliger voor Uw communicatie. Leer mij, train mij Uw Woorden te spreken, woorden van geloof, woorden van leven/Leven, woorden van liefde/Liefde. Dank U wel voor de leerzame wandeling die ik met U door dit leven mag maken.  

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Vrije wil

In de vorige blog Les van mijn kleindochter schreef ik hoe God me liet zien dat ik Hem nog steeds niet vertrouwde, ja ik verlangde ernaar Hem te vertrouwen, het was mijn intentie, maar niet elke vezel van mijn wezen was in staat om Hem te vertrouwen en ik begreep niet waarom. Met zulke vragen, het niet begrijpen mag je naar Papa God en ik vroeg Hem : Heer wilt U me maar laten zien wat daar nog zit, waarom durf ik U niet volledig te vertrouwen ? Hij bracht het woord "misbruik" in mijn gedachten en mijn eerste reactie was : maar dat seksueel-misbruik heb ik toch al met U doorgewerkt, dat ligt toch al achter me ? Toen moest ik denken aan mijn moeder, die link begreep ik niet gelijk.

Maar gelukkig kent God mij beter dan ik mijzelf ken, Hij weet hoe en waar dingen gelopen zijn en waarom. Ik realiseerde me (omdat God het me liet zien) dat ik ergens al heel vroeg onbewust heb besloten mijn gevoel af te sluiten, en daarbij ook mijn wil, om de ander (in dit geval mijn moeder) maar gelukkig te maken. Door gehoorzaam te zijn (daarvoor sloot ik mijn gevoel en wil af) maakte ik het voor mijn moeder gemakkelijker, volgzaamheid vermijd wrijving. 

Structureel over iemands grenzen gaan is denk ik misbruik maken van. Ik realiseerde me dat mijn houding om mensen op afstand te houden hier mee te maken had. Het leven had mij geleerd : mensen doen pijn, zelfs de mensen waar je heel veel van houd, meestal doen ze het niet bewust of met opzet, maar het gebeurd wel. Daarom was ik mensen op afstand gaan houden, maar ook God. In mijn gehoorzaamheid naar God toe vroeg ik mezelf ook niet af wat ik daarbij voelde, ik deed wat Hij van me vroeg. Natuurlijk is gehoorzaamheid goed en een Bijbels principe, maar God vraagt geen slaafse gehoorzaamheid, of gehoorzaamheid vanuit angst. Hij verlangt naar gehoorzaamheid gemotiveerd door liefde als antwoord op Zijn liefde voor mij.

Mijn moeder heeft nooit met opzet "misbruik" van me gemaakt, zelf zou ik het ook nooit zo benoemd hebben, maar het was Gods Geest die het me zo liet zien en dat vond ik best een heftige. Ik denk dat het iets is wat zij zelf ook had meegekregen, ook haar stem werd niet gehoord, en ik denk dat ook zij weinig ruimte kreeg om te voelen en het zichzelf ook niet echt toestond. Ik heb veel verborgen verdriet bij mijn moeder gezien en dat is waarschijnlijk de rede waarom ik mijn gevoel afsloot om het voor haar dragelijker te maken. Er was niemand schuldig aan, maar het is wel gebeurd en het heeft gevolgen voor mijn leven en relatie met God en Hij wil dat in Zijn liefde zo graag veranderen. Het is Zijn verlangen dat een mens heel is, genezen, vrij om te kiezen, vrij om te zijn.

Ik mocht mijn moeder vergeven, en ik mocht mijzelf vergeven, niemand heeft dit zo gewild, en ik mocht Hem danken dat Hij dit knelpunt had blootgelegd, het was zo bevrijdend. Ja God verlangt er naar dat wij Hem volgen in gehoorzaamheid, maar Hij vind het vreselijk als wij daar het van Hem gekregen gevoel het zwijgen voor opleggen. Hij wil onze genegenheid, ons hart dat kan voelen, dat Zijn liefde kan toelaten, waar Zijn liefde doorheen kan stromen. 

Hij heeft ons zo bijzonder en mooi gemaakt ! Marja Verschoor-Meijers scheef  in de Week van het Leven 2021 een blog en daar las ik over haar boek Levensadem, wat ik overigens gelijk heb aangevraagd en gekregen, ik ben er heel erg blij mee dus nogmaals bedankt Marja ! Dit blog samen met de blog en gedicht dat Coby Poelman naar aanleiding van het boek schreef hebben mij echt getriggerd om de tijd en vooral de moed te nemen om me open te stellen voor wat God hierin mede door dit boek tegen me wilde zeggen. Hij riep mij (en iedere geest die geweven werd in de schoot van zijn/haar moeder tot een mens), die al een geest was in de hemel om naar de aarde te gaan (voor een specifieke taak, met een missie, Hij heeft een plan voor ieder mensenleven)  Hij heeft me met zoveel liefde en creativiteit gemaakt met een vrije wil, met voorkeuren, wat ik fijn vind, wat ik leuk vind, ik mag daar over nadenken, naar kijken, naar luisteren, Hij wil niet dat ik al die mooie hulpmiddelen het zwijgen op leg en mezelf daarmee geweld aandoe, Zijn schepping geweld aandoe. En dan niet eens alleen mijzelf maar vanuit die beschadiging ook anderen, mensen waarmee Hij mij verbind in dit leven hier op aarde.

Verbinden, dat is nu juist Zijn verlangen, verbinden met Hem, maar ook met de mensen die Hij aan ons heeft toevertrouwd op deze aarde, door bloed banden, emotionele banden, sommigen voor het leven, sommigen voor een langere of kortere periode. Het is Zijn verlangen dat het gezonde verbindingen zijn, vanuit vrije wil aangegaan, in erkenning van die ander als Zijn schepping, alleen al daarom verdienen we onze Schepper voor hen te eren en hen te behandelen zoals onze Schepper dat doet, vanuit liefde, genade, vergeving.  

Dank U wel Papa God dat U mij hiervan bewust maakt, dat U mij helpt om al die gevoelens en emoties die hierbij loskomen te omarmen en er te laten zijn zonder daar een oordeel aan te verbinden. Ik mag me gewoon verwonderen over hoe uniek en bijzonder U mij geschapen hebt, en niet alleen mij maar al die miljoenen mensen, de mensen waar ik deze wereld mee deel en naast mag leven. Dat U me helpt hen te eren als Uw schepsel en hen lief te hebben zoals U van mij houd. Hen te vergeven als ze dingen doen die ik moeilijk vind, mijn oordeel over wat ze doen los te laten omdat U het oordeel toekomt, niet mij. Me te laten leiden door Uw Heilige Geest die mijn Gids is in dit aardse bestaan en die me helpt de missie en het plan dat U hebt bedacht voor mijn leven hier op aarde uit te wandelen. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Woede

De afgelopen weken heb ik geschreven over hoe God met me bezig ging over dankbaarheid en blijdschap. Maar die blijdschap daar haperde het nogal eens aan, God liet me zien dat ik nog veel te veel in mijn hoofd zit, in voldoen aan de regeltjes omdat het zo hoort, dat is wettisch en geeft eerder gelatenheid dan echte vreugde (geïnitieerd door Heilige Geest) Toen ik m'n blog Hoop weer las en ik de tekst aanhaalde die in mijn ouderlijk huis aan de muur hing : geduldig zijn in de verdrukking, was nu eigenlijk een houding van geduldig zijn in het genezingsproces, door de oude pijn heen om genezing te ontvangen, dat ook willen en nastreven want ik wil zo graag alles wat Hij voor mij heeft ontvangen van Hem. Maar het gemis van de vreugde daarin begon te knellen. 

Ik vroeg God wat daar de wortel van was en het antwoord was nou niet bepaald wat ik verwachte : woede. Woede ?!?! Heer wat dan, waar dan, waarom?? Woede die zich tegen mijzelf keerde en die zich in de vorm van overeten.....weer was dat struikelblok opgedoken, en ja daar was ik niet heel blij van geworden., misschien inderdaad ook wel onbewust boos. Ik ontdekte wel dat aan de woede ook een component angst zat, angst voor het onbekende, het nieuwe dat God voor me heeft en wat ik diep van binnen ook doodeng vind, terwijl ik het ook zo graag wilde hebben, zo dubbel.

Is het woede omdat het zo anders gaat dan.....  - het duurt langer en het is intensiever, ook al zie ik ook dat het zo goed is, dat het nodig is en dat het  Zijn liefde is die me deze weg laat gaan - Woede omdat er steeds weer dingen boven komen  - dingen die ik niet meer wist , en die ook niet fijn zijn om weer te herinneren - omdat God ze ziet en aanwijst omdat Hij weet dat het opgeruimd moet worden zodat de boze geen legale grond meer heeft om me daarin aan te vallen. Woede om er steeds weer doorheen te moeten, ik begreep het eigenlijk niet.

Ben ik dan boos op U God ? Ik mag toch helemaal niet boos zijn, zeker niet op U. U bent zo goed voor mij, U heeft toch het beste met mij voor, U houd van mij, daar ben ik wel van overtuigd. Maar als U dit zegt wil ik het als waarheid aannemen, want ik weet uit ervaring dat U altijd gelijk hebt. Laat me dan maar zien hoe het zit, legt U de wortels maar dieper vrij.

Ik had in die tijd onderwijs van Jan Sjoerd Pasterkamp geluisterd wat voor mij enorm leerzaam was : Demonie & Bevrijding en een zinnetje van hem  kwam terug in mijn gedachten : wordt maar eens een keertje flink boos. Ik mag dus boos zijn....... In Efeze 4:26 staat  "Word boos, maar zondig niet, laat de zon niet ondergaan over uw boosheid." Word boos, Jezus werd soms ook boos op onrecht. Maar laat ik dan ook wel boos zijn op het juiste, Hij liet me zien dat ik niet boos was op Hem en Zijn proces in mijn leven boos was, maar dat teleurstelling en twijfel wel op de loer lagen. Hij liet me zien dat ik ook niet boos op mezelf hoef te zijn omdat ik tekort schiet en niet aan de regeltjes voldoe. Hij vraagt mij niet aan regeltjes te voldoen. Ik kan daar ook niet aan voldoen en hoef ook niet te voldoen, Jezus heeft voldaan voor mij aan het kruis op Golgotha en ik heb door geloof Zijn offer aanvaard., in Hem ben ik rechtvaardig verklaart. Door Zijn genade heeft Hij voldaan.

Ik zou boos moeten zijn op de boze die zo gemeen en slinks is en mijn leven - of in ieder geval delen van mijn leven - in zijn grip probeert te houden. Die het liefst wil dat ik dom en onwetend blijf over rechtmatige gronden waarop hij kan inspelen om mij gevangen te houden in zijn netten, hij wil dat ik me overweldigd voel door zijn gebrul en niet durf op te staan om mijn grenzen te verdedigen, gelatenheid omdat ik er diep van binnen niet van overtuigd ben dat ik in staat ben dit gevecht te winnen. Maar God zegt : Ik ben jou kracht, met Mij kan je alles aan en hoef je je niet bang te laten maken.

Verkeerd gerichte  woede ontneemt de ruimte aan vreugde, vreugde die het gevolg is van dankbaarheid in elke situatie, vertrouwen dat Hij echt van mij houd en dat elke situatie waar ik in zit onderdeel is van Zijn perfecte plan met mijn leven, volharding in die overtuiging ook als de situatie niet veranderd. Ik moest denken aan het boek Goed voelen waar ik eerder ook een gelijknamig blog over schreef. Achterin dat boek staat een bijlage waarin de basisemoties in diverse intensiteiten worden beschreven en daar stond iets wat mij aan het denken zetten. Boosheid - woede heeft ook kracht in zich, kracht die je op een gezonde manier kunt leren gebruiken. Ik moest ook weer denken aan het onderwijs van Audrey Mack over "standing up on the inside" naar aanleiding van Mattheus 11:12, ik schreef daar over in mijn blog Regeren. Stel een grens en zeg : tot hier toe en niet verder ! Ik herinnerde me dat ik toen tegen God had gezegd dat ik die boosheid, die kracht niet in mezelf had en dat ik Hem gevraagd had me een heilige boosheid te geven om op te staan tegen de boze, maar had dat nog niet echt ervaren, had het daarmee te maken ?

Soms lijken dingen een onmogelijke spagaat, dankbaarheid over een situatie en tegelijk opstaan tegen de boze en je grenzen aangeven en bewaken, maar ik geloof dat Hij het in me uitwerkt, me helpt, het me leert, me Zijn weg wijst.

God bracht een lied in mijn gedachten Hurt by hurt Pijn word opgebouwd situatie voor situatie, zo gaat het een muur vormen, maar ook het afbreken gaat situatie voor situatie, alles tegelijk zou ik niet aankunnen. Daarbij is het belangrijk dat ik situatie voor situatie ga zien waarom ik reageer zoals ik reageer en verantwoordelijkheid ga nemen voor mijn eigen aandeel daarin en dat met God ga schonen en ga reageren op Zijn leven gevende manier zodat daar genezing kan komen. De zin die steeds maar bij me opkwam was : Hurt by hurt, You healed them all one hurt at a time. (Pijn bij pijn, U genas ze allemaal, één pijn per keer) en dat is wat ik zie gebeuren in mijn leven. Ik herinnerde me dat God tegen mij had gezegd in 2016 : Ik zie jou en Ik wil jou hart genezen. Hij wil niets liever dan in Zijn liefde voor mij mijn hart genezen, en Hij gaf zelfs nog meer, ik ontving ook genezing in mijn lichaam.

Kijken naar het hoe en wat van woede was niet leuk, ik schrok er wel een beetje van eigenlijk toen Hij dat benoemde, het was verwarrend, maar het heeft me weer laten zien dat er nog meer bewustwording en bewustzijn nodig is in mijn leven. Bewust blijven, genadig zijn naar mezelf, tekortkomingen en je verkeerde denken (ook als het onbewust was) belijden en ons bekeren, je ervan afkeren. Hij staat klaar om te vergeven en zo worden er deuren voor de boze gesloten en hem legale grond ontnomen om mij Zijn kind daarin langer gevangen te houden. Bewustzijn van Hem en Zijn weg en manier, maar ook bewustzijn van de slinkse manieren van de vijand. Het is goed te weten met welke vijand je te maken hebt in de strijd maar nog belangrijker te weten hoe je er zelf voorstaat en door Wie dat mogelijk is gemaakt, en alles wat je in Hem hebt in te zetten tegen de vijand.

Nadat ik gestopt ben met de post en er meer ruimte kwam qua tijd hebben mijn vriendin en ik onze studie naar aanleiding van het boek van Robert Henderson,  De hemelse rechtbanken weer opgepakt, ik ben er zo blij mee. Ook al had dat bijna 1,5 jaar stil gelegen, we merkte daar niets van, zo soepel vervolgde we onze studieochtenden weer, zo bijzonder. Dank U wel Heer dat U deuren hebt geopend om dit weer op te kunnen pakken en meer te leren over gebed en over legale gronden. waarop de boze recht heeft om ons aan te vallen, en hoe we die deuren kunnen sluiten. U bent zo goed, U wilt niet dat Uw kinderen onwetend zijn.

Ik heb zo'n vermoeden dat dit onderwerp nog niet klaar is dus waarschijnlijk wordt vervolgt.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen (vervolg)

In m'n blog van vorige week schreef ik dat God flink mijn beeld van de mens aan het veranderen is. Hij denk niet in wij (die Jezus als onze verlosser hebben aangenomen) en zij (die dat niet hebben gedaan) God ziet Zijn schepping, mensen die Hij met opzet en speciaal met specifieke gaven/talenten/potentie heeft gemaakt voor een alleen door die persoon uit te voeren specifieke taak in het leven hier op aarde. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Als God zegt dat ik waardevol ben in Zijn oog, is ieder mens waardevol in Zijn oog, zelf diegene die ik op grond van zijn/haar gedrag als waardeloos zou bestempelen, wiens daden ik verafschuw. Het heeft een proces van bewustwording in mij op gang gebracht van hoe makkelijk en snel ik een oordeel/mening heb over wat ik zie/hoor. Ook al komt het niet altijd mijn mond uit, het flits toch even door mijn gedachten. Dan is daar aan mij de keus of ik die gedachte toe sta te wortelen in mijn denken of dat ik die gedachte afwijs en me bedenk hoe God die persoon of situatie bekijkt. Ik moet mijzelf daar steeds weer aan herinneren. Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Het is ook of God zegt : Praat maar met Mij over wat je ziet/hoort, breng jou gedachten maar bij Mij en wil je dan ook luisteren naar wat Ik daarover te zeggen heb ? Mag ik jou helpen om ernaar te kijken zoals Ik het zie ? Ben je bereid verder te kijken naar wat Ik zie wat het worden kan ? Best wel confronterend, maar ik realiseer me ook dat het een antwoord op mijn eigen gebed is, er komt alleen iets meer bij kijken dan ik me had gerealiseerd.  

Ik merk dat ik mag leren waarnemen zonder er direct iets van te vinden of er iets mee te hoeven. Dat is eerlijk gezegd heel erg wennen voor mij, ik realiseer me hierdoor hoe ik eigenlijk van nature in de actie-modus sta. Ik zeg van nature, maar eigenlijk denk ik dat dat al heel jong aangeleerd gedrag is. Ik mag ontdekken dat ik niet overal iets mee hoef of kan, dat dat niet kunnen me dan ook niet hoeft te frustreren. Dat ik net als ieder ander mens, een eigen verantwoordelijkheids-cirkel heb waarbinnen mijn plaats is. Zodra ik daarbuiten ga functioneren ontstaan er problemen. 

Een vriendin van mij zegt regelmatig : Blijf dicht bij jezelf, en ik begin hier steeds meer de waarheid in te zien. Stel jezelf ook vragen, kweek bewustwording bij jezelf, bewustzijn, ook dat is een leerproces voor mij. Er wordt flink aan mij gewerkt met hele liefdevolle handen, maar het is flink confronterend en vraagt een hoop van mijn brein want dat moet flink anders leren denken, maar ook daar sprak de Bijbel al over in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." 

Ik ben zo dankbaar dat ik nu ik gestopt ben met de post wat meer ruimte heb gekregen, ook om gewoon meer tijd te nemen om te reflecteren, te leren stil te zijn bij Papa God, en ook dat is enorm wennen want ik ben nogal een doorstomer, doorgaan, vullen die tijd anders ga je alleen maar malen. Maar dat malen daar heb je controle over, dat mag je leren sturen, dat mag je leren toelaten en waarderen, leren zelfstandig te denken. Maar ook leren om stil te zijn, dat is best een uitdaging hoor. Weer een mogelijkheid om te leren om geduldig, liefdevol, barmhartig met jezelf om te leren gaan. 

Dat laatste is best wel belangrijk heb ik me gerealiseerd want als ik zo niet leer omgaan met mezelf, kan ik zo ook niet omgaan met een ander. Jezus zegt in Mattheus 22:37-39 "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dit is het eerste en grote gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is ; U zult uw naaste liefhebben als uzelf." Alleen in de mate  waarin ik van mijzelf kan houden kan ik van mijn naaste houden. 

Het is dus in het belang van de ander dat ik de waarde van mezelf leer zien en mezelf leer waarderen en van mezelf leer houden. Dicht bij mezelf leer blijven. Want pas vanuit die mate waarin ik van mezelf hou kan ik van die ander houden en die ander is enorm waardvol, God heeft daar met een speciaal doel specifieke gaven/talenten/potentie in gelegd en ik mag die leren te zien.

Ik heb ontdekt dat het me helpt bij het vernieuwen van mijn denken, om Gods woord uit te schrijven, op die manier komt het veel dieper binnen, blijft het beter bij me hangen, ik ben dat gaan doen met de Psalmen. Daardoor ben ik veel meer diepte daarin gaan zien, ze geven woorden aan mijn gevoel en emoties, er daar komen er genoeg van los in dit strech traject waarin ik opgevoed word. Anders leren kijken naar jezelf en de ander door Gods woord, een bijzonder proces voor mij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Zien wat het word

Het onderwerp hoop maakt enorm veel in mij los, tjonge dat vraagt een flinke verandering in mijn denken, in mijn kijken naar dingen. Het vraagt een hele andere focus, het vraagt denken in mogelijkheden i.p.v. onmogelijkheden. God is een God van het onmogelijke, bij Hem is alles mogelijk, ook wat ik niet voor mogelijk houd of denk te kunnen houden. Hij ziet dingen die ik van mezelf niet zie, maar die Hij me heel graag wil helpen zien. Hij wil een hoopvolle toekomst geven zegt Jeremia 29:11 "Mijn plan met jullie staat vast - spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk : Ik zal je een hoopvolle toekomst geven."

Kijk niet naar wat is, maar naar wat het kan worden was een uitspraak uit het leesplan The Hope Quotient (Als je het gelijknamige boek ernaast leest wordt alles nog duidelijker, maar alleen het leesplan is al een echte aanrader. Je moet alleen wel met het Engels overweg kunnen) die best wel even slikken was om te lezen in de context van : Kijk niet waar je begon - waar je nu bent - maar naar wat je kan worden. 

Er waren twee voorbeelden die worden gegeven vanuit de Bijbel die me wel aanspraken omdat ik me daar wel een beetje in herkende : Johannes Marcus startte als een opgever (Pauls zegt dat in Handelingen 15:28) maar uiteindelijk schildert hij met woorden een portret van Jezus : het Markus evangelie. Ook ik heb nogal eens de neiging op te geven, weliswaar tijdelijk, maar toch.  Een ander voorbeeld is Petrus, hij begon als een man met een arrogante grote mond, Jezus zegt zelfs in Mattheus 16:23 : Ga weg achter Mij saten ! Maar hij werd een grote christelijke leider. Ook mijn mond heeft nogal eens de neiging te groot en te snel te zijn. Toen ik het zo las dacht ik : Het kwam goed met deze mannen, dat geeft me hoop.

God wil vrij zetten, dat is geweldig, maar Hij wil niet dat we daar blijven. Hij zet niet vrij zodat je de rest van je tijd hier op aarde gewoon uit kunt zitten. Hij zet vrij om tot actie aan te zetten, en om in actie te komen heb je energie nodig.  Als je je focust op wat het kan worden ben je vrij om te dromen, het geeft hoop en zet vrij, en van dromen krijg je energie. 

Dromen is voor mij iets om te leren, allereerst om het te leren durven. Ik ben niet opgeroeid met het hebben van dromen. Waarom zou je dromen hebben als je denkt in tekort en onmogelijkheden, dat komt voort uit  armoede-denken. (ik schreef daarover in de blog De geest van armoede) Ik ben gaan bidden of God zelf Zijn droom voor mij in mijn hart wakker wilde maken zodat ik het mocht gaan zien zodat ik mee kon gaan dromen met Hem en zo energie zou krijgen om in beweging te komen om actief mee te gaan werken aan Zijn droom. 

Wat ik me ook realiseerde dat dit alleen zou kunnen als ik me helemaal zou voegen naar Zijn manier en mijn manier helemaal zou loslaten, geen voorwaarden van mijn kant, maar totale gehoorzaamheid aan Zijn wil en Zijn plan. Ik schreef daarover in m'n vorige blog. 

God gaf me een gedachte/beeld dat me niet meer losliet. Ik moest denken aan een koord om overheen te loopt. Soms ligt het koord een periode vlak boven de grond, maar later gaat de grond steeds dieper naar beneden, het lijkt wel een ravijn dat onder het koord ligt. God zei : Kijk naar Mij. Hij liep achterstevoren voor me uit zodat ik naar Zijn gezicht kon kijken. Hij moedigde me aan naar Hem te blijven kijken en zo Hem te volgen over het koord van het leven. Een paar dagen later zei Hij : Kijk naar Mijn ogen, niet naar Mijn handen. In Mijn ogen staat Mijn liefde voor jou te lezen, want Mijn handen doen is gemotiveerd door wat je in Mijn ogen ziet, maar blijf naar Mijn ogen kijken. Niet naar je voeten, niet naar de grond onder het koord, niet naar Mijn handen, Kijkt naar Mijn ogen, houd die vast. 

Ik wist : alleen op die manier gaat die droom en het werkelijkheid worden daarvan mogelijk worden, dit is de enige manier. Er begint zich een vaag beeld van een droom zichtbaar te worden. Ik heb absoluut geen idee hoe en wat, wanneer, alleen dat het met de oudere medemens te maken heeft. Het is een absoluut avontuur, ik vind het onvoorstelbaar, maar hoop en energie beginnen steeds meer te borrelen. 

Om hoop te laten groeien moet je uit de buurt blijven van ontmoediging, zorgen dat je niet blijft hangen in frustratie, verveling en spijt. Toen ik dat las raakte dat een snaar, dat vraagt bewustwording in mijn leven. Dan denk ik weer aan : ik ben niet op deze aarde om mijn tijd uit te zitten..... Dit vraagt bewust omgaan met mijn tijd, mijn denken, mijn hart, mijzelf steeds weer onder ge schijnwerper van Gods licht leggen om vuil op te sporen dat in het licht gebracht moet worden zodat het opgeruimd kan worden. Schoongewassen kan worden door Zijn bloed, Zijn verlossende liefde, de liefde die te lezen staat in Zijn ogen. 

Toen God me dit beeld gaf moest ik denken aan Pasen 2016 toen God mij zo bijzonder aanraakte, toen realiseerde ik me later dat het niet de ogen van deze vrouw waren die mij aan hadden gekeken, het waren Zijn ogen. Hoe graag zou ik me die ogen nog scherp voor de geest kunnen halen.

Papa God, dank U wel voor deze mooie reis met U, dat ik onderdeel mag zijn van Uw droom, en dat U daarin een droom hebt voor mij die ik met U mag uitwandelen. U leert mij U steeds dieper te vertrouwen en daarin te volharden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Hoop

Ik houd enorm van lezen en nadat God mij in 2016 heel bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar het woord van God in mij. Maar ook mijn smaak in boeken die ik lees is veranderd. Las ik eerst enorm veel historische romans en waargebeurde verhalen verschoof mijn interesse naar boeken die mij meer inzicht gaven in de Bijbel en die mij hielpen in mijn verwerkings en genezingsproces. Een van die boeken was "Laat los, vrij om te leven" van Sheila Walsh. Mijn leesgedrag is best bijzonder want ik kan in een hele stapel boeken tegelijk bezig zijn. Ik heb geleerd me daarin te laten leiden door Gods Geest. Ik "weet" gewoon dat ik een bepaald boek moet gaan lezen en binnen een paar bladzijden weet ik ook waarom. Ik heb wel 10 á 12 (of meer) boeken liggen waar ik in begonnen ben, ze ook zomaar onderop een stapel belanden tot nader order. 

Laat los, het boek van Sheila was er zo een die heel veel in mij losmaakte, ik heb er zelfs wel eens eerder over geschreven. Hij belande wat naar onderen in de stapel maar werd na verloop van tijd weer omhoog gehaald, maakte weer veel los en zakte weer dieper weg in de stapel. Tot ik 'm aan iemand wilde uitlenen en 'm weer van onderop haalde en zag dat ik nog een klein stukje moest voor ik 'm zelf uit zou hebben dus ik ging er voor zitten. Wat schetst mijn verbazing, zoals zo vaak : de spijker op z'n kop. God is echt super, Hij weet precies alles in elkaar te weven waarmee Hij tot je wil spreken.

God was begonnen te spreken tegen mij over hoop. zoals ik in de vorige blog vertelde over de Zoom-call die we op zondag hebben. Daar kwam een boek ter sprake : The Hope Quotient, alleen de titel al triggerde me enorm, daar wilde ik wel meer van weten. Samen met de vriendin waar ik vorige week iets over zei doe ik het gelijknamige Engelstalige leesplan in de Bijbelapp, voor mij een enorme eyeopener. Terug naar het boek wat ik nog even uit wilde lezen zodat ik het kon uitlenen, waar gaat achttiende hoofdstuk over : De schijnwerper op Gods hoop. Echt bij God is niets toevallig, het bracht een glimlach op mijn gezicht en het raakte me diep.

Wat heeft dit boek me geleerd ? Loslaten is een sleutel om verder te kunnen. Sheila vertelde wat God haar had geantwoord toen ze aan God had gevraagd wat ze dan moest loslaten. Toen ik de antwoorden las realiseerde ik me dat Hij mij hetzelfde heeft geleerd en dat ik nog regelmatig op herhalingscursus moet. Ze schreef : 

* Probeer niet langer om deze situatie op te lossen. 

* Doe niet langer je best om controle te hebben over wat er gaat gebeuren.

* Doe niet langer je best om jezelf te beschermen.

Toen zij losliet kon God haar (uit)redden, en dat is een les die ik ook heb geleerd, of beter gezegd aan het leren is. Ze schrijft : Hij heeft me gered van wanhoop, Hij heeft me gered van zelfbescherming, en Hij heeft me gered van wrok. Dit is zo herkenbaar voor mij. 

Vooral het woord wanhoop kwam bij me binnen. Sinds ik meer over hoop leer zie ik hoe slinks de boze wanhoop inzet om levens te verwoesten. 1 Korinthe 13:13 is een heel bekent vers "Nu blijven dan geloof, HOOP en liefde, deze drie, maar de meeste daarvan is de liefde." Ik heb hoop expres met grote letters gezet, over geloof en liefde horen we veel in de kerk maar hoop is onderbelicht, was voor mij in ieder geval zwaar onderbelicht. En als God ergens over tegen je gaat spreken valt het ook ineens overal op lijk het wel, de Bijbel staat er vol van. Hebreeën 11:1 zegt "Het geloof nu is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."  Romeinen 15:13 "De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige geest."

God is liefde heb ik heel veel gehoord, maar het is nooit tot me door gedrongen dat God de God van hoop is, en dat Hij zelfs wil dat we overvloedig zijn in de hoop. Als wij onze hoop op Hem stellen, want dat is het geheim van hoop, datgene of Diegene waarin je je hoop zet is dat of Degene wat kracht geeft aan de hoop, en de enige die écht kracht kan geven in God. Bij mijn ouders thuis hing een bordje aan de muur van een tekst uit Romeinen 12:12 "Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed." Deze tekst kwam ook weer bovendrijven bij mij. Toen was het vooral : wees geduldig in de verdrukking, niet klagen maar dragen en vragen om kracht waar ik het mee associeerde, maar ik miste het belangrijkste : Verblijd je in de hoop. Een mens kan niet zonder hoop en zodra de boze het voor elkaar krijgt dat jij de hoop, de moed verliest, heeft hij je waar hij je hebben wil. je word passief, want waar zou je het nog voor doen, het heeft toch allemaal geen zin. 

Verlies de hoop niet !

Houd vol !

Verslap niet,  laat de moed je niet in de schoenen zakken, geef je gedachten niet de ruimte om af te dwalen naar plekken van hopeloosheid en wanhoop. 

Wees je bewust van je gedachten want dat is het strijdtoneel waar de strijd gestreden word van wat er in je leven gebeurd. Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Dat is een actief doorgaand proces, zodra je daarin verslapt om wat van reden dan ook staat de boze klaar om iedere zwakke plek te doorboren met één van zijn vurige pijlen om onze gedachten te bestoken met Zijn leugen-vergif.  God is de God van hoop, Hij heeft het allemaal, maar ik zal er actief uit moeten putten en in werking moeten zetten. 

Iemand zei iets wat ik niet meer ben vergeten : Als jij geen plan hebt voor jou leven, dan heeft iemand anders het wel. Ik bedacht me toen : als ik niet actief inhaakt op het plan dat God heeft met je leven, mijn plan in lijn breng met Zijn plan, dan is er wel iemand anders die zijn plan met mijn leven uit gaat voeren omdat ik te laks ben en het maar laat gebeuren. Dit vraagt bewustwording en herkenning en erkenning, gelukkig mag ik hierin groeien, de strech-zone waar ik het in eerdere blogs wel eens over heb gehad. 

Heer ik geniet van dit avontuur met U, dank U wel dat U me zo wakkerschut, U hebt mij hoop gegeven en wat mooier is U hebt me geleerd dat hoop kan groeien, en dat een klein beetje vermeerdering van hoop al grote gevolgen kan hebben. Ik ben zo blij met U en Uw werk in mij, ook al is het soms ongemakkelijk, confronterend of zelfs pijnlijk. Ik geeft U toestemming alles in mijn leven aan te raken wat Uw aanraking nodig heeft om Uw plan met mijn leven, dat ik van U heb gekregen, uit te voelen. Ga door Heer, ook als ik piep en me probeer eronderuit te wringen, ik geef U toestemming door te gaan want ik weet dat uiteindelijk Uw weg het beste is en het mooiste resultaat zal geven. U zult dan geëerd worden en ik zal stralen voor U.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Waakzaam

Ik wil even door borduren op m'n blog van vorige week. God is hier zo enorm met mij over bezig geweest. Weten, heel diep weten dat Hij bij me is en me nooit meer alleen laat, me nooit in de steek laat.
Maar er is ook een stukje eigen verantwoordelijkheid in onze relatie, ik moet me heel erg bewust blijven dat ik Hem dan ook alle ruimte geef, en Hem overal toegang laat hebben in mijn leven op alle terreinen.

Terug naar het voorbeeld van het huis van vorige week, neem ik niet ongemerkt weer een kast in gebruik om daar wat dingen neer te leggen om later mee aan de gang te gaan. Voor nu te ingewikkeld, kijk ik later wel naar, voor nu de deur dicht. Wat je niet ziet is er niet.
Maar is dat zo ? 
Of word die kast dan juist weer het plekje waar de boze op de deur gaat bonken ? Jezus komt niet waar Hij niet word toegelaten, en als ik die kast weer in gebruik heb genomen voor mijzelf is daar geen plaats meer voor Hem. Hij kan daar dan dus niet de deur openmaken om de boze te vertellen dat hij aan het verkeerde adres is.

Het is zo belangrijk dat we waakzaam, alert zijn. 
De boze doet alles om ons uit de rust te halen die we in Jezus gekregen hebben. Hij staat voor de ramen om je aandacht te roepen, hij wijst naar de dingen die niet zo goed gaan, hij wil dat je kijkt naar de negatieve dingen, de problemen waar je zelf met geen mogelijkheid een oplossing voor weet. 
Johannes 10:10 zegt  "De dief  (satan) komt alleen om te stelen, te slachten en verloren te laten gaan; Ik ben gekomen, opdat zij leven en overvloed hebben."

Daarom zegt Jezus ook dat we ons oog alleen op Hem gericht moeten houden, als mijn ogen alleen op Hem gericht zijn zie ik niet wat er voor mijn raam gebeurd. Het kan proberen mijn aandacht af te trekken van Hem, maar dat gaat niet lukken als mijn focus heel bewust op Hem gericht is.  We mogen daarin ook heel nuchter en ontspannen zijn, 1 Petrus 5:8-9 roept ons daar zelfs toe op "Wees nuchter en waakzaam, want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden. Bied weerstand aan hem, vast in het geloof, in de wetenschap dat hetzelfde ook aan al uw broeders in de wereld opgelegd wordt." 
Ik vind dat zo mooi, dat we niet heel krampachtig het zelf hoeven te proberen vol te houden, mijn ervaring heeft me geleerd dat ik dat niet ga trekken, dan gaat het mis bij mij. Maar met mijn ogen heel bewust op Hem gericht, heel bewust alle hoekjes en gaatjes van mijn huis voor Hem open stellend komt het wel goed. 

Gebed is daar een groot aspect in, Efeze 6:18 zegt "Terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen."  Ik vond het een lastige, hoe bid je nou voortdurend, ik leerde dat het met de gesteldheid van mijn hart te maken had : een hart vol dank aan Hem. Door de hele dag door fluister ik nu zo vaak van die korte zinnetjes : 
Heer U bent goed, 
Heer U bent groter dan...., 
Heer U bent zo bijzonder, 
Heer U bent sterker dan.......
Heer wat bent U liefdevol,
Heer wat bent U mooi,
Heer ik wil U eren,

Als wij Hem aanbidden en de eer brengen die Hem toekomt komt Hij met Zijn Geest in onze situatie en blijft de boze op afstand. Waar het Licht is vlucht de duisternis leert de Bijbel ons. 
Het Licht is er maar het is mijn verantwoordelijkheid om ook in die Lichtbundel te blijven bewegen en niet zelf naar het randje van de schaduw te bewegen, want daar begint de ellende, net als in die kast waar ik even wat opgeborgen heb voor later. 

Heer leer mij meer en dieper bewust te zijn van de strijd waarin ik mij in deze wereld bevind, help mij heel bewust en waakzaam te zijn dat ik U constant alle bewegingsvrijheid in Uw huis (mijn leven)  geef en niet ongemerkt weer stukjes in gebruik te nemen voor mezelf want dan breng ik mezelf in de problemen. Dank U wel dat U me hier dieper en dieper bewust van maakt Vader. Mijn leven, Uw huis is veilig in Uw zorg, ik kan en mag het U met een gerust hart toevertrouwen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Uw huis

Op een zwaar bewolkte dag met zo nu een dan een paar spetters liep ik buiten met de post en zoals wel vaker gebeurd begonnen er ineens wat puzzelstukjes op z'n plaats te vallen en ontstond er een duidelijk plaatje van een boodschap die God me regelmatig geeft, maar dan net weer wat anders, Hij wil mijn aandacht hebben en behouden. Ik vind het zo mooi dat God zo werkt. 

Ik dacht terug aan een animatie van David de Vos over of Jezus in alle kamers van je huis mag komen. Wat mij vooral aan dit filmpje raakte was dat Jezus de huiseigenaar werd.
Ik heb vrijwillig de sleutels overgedragen aan Jezus en werd zelf een inwoner in Zijn huis.

En in mijn gedachten kwam op : Als de boze buiten een hoop kabaal staat te maken kan het klinken alsof het binnen in je huis gebeurd. Dat kan best beangstigend zijn, en je de neiging krijgt om in elkaar te krimpen of je te verstoppen. Maar hij kan je helemaal niet pakken want hij staat buiten en jij veilig binnen bij Jezus.
Als de boze aan de deur of de ramen rammelt dan doet Jezus voortaan open.

Het is wel mijn verantwoording om me constant bewust te blijven van mijn positie, en me niet te gaan gedragen als de huiseigenaar. Als ik dat wel doe geeft Jezus me die vrijheid en zal Hij niet Zijn plek opeisen. Ik moet Hem die plek zelf geven, keer op keer.
Ik kan alles in Hem, als ik verbonden ben met Hem, als ik mijn oog niet op Hem gericht houd, als ik Hem niet vertrouw verbreek ik zelf de verbinding, ben ik niet in Hem. 
Dat is het grote geheim in leven in overwinning. 
Het is niet zo dat Hij in en uit mijn huis stapt, het is de vraag of ik Hem de huiseigenaar laat zijn, in plaats van toch zelf steeds weer die sleutels in handen te nemen en het zelf te doen. 

Hij is er, altijd, maar Hij neemt alleen de plaats in die ik Hem geef.

Dat is het hele punt. Als ik niet de sleutels bij Hem laat klinkt de herrie die de boze buiten mijn deur staat te maken alsof ie in m'n huis staat en dreigt de paniek uit te breken. Maar als ik me heel bewust ben van Zijn positie als huiseigenaar en de mijne als inwoner, dan hoef ik nergens bang voor te zijn want Hij beantwoord de deurbel en het geklop op de ramen. 

Op deze manier maakte God het me nog weer eens duidelijk, je bent niet alleen, ik ben bij je, maar wie is hier nu echt de hoofdbewoner. 

Soms is het zo eng om een volgend stukje van je huis aan Hem te geven. Annie Berents-Karkdijk heeft dat zo mooi beschreven in haar boekje : Ja, kom binnen Heer. 

Heer houd mij alert en bewust van wie ik de Heer laat zijn van mijn huis, of ik ook echt alle kamers wel aan U heb overgedragen. Of er geen plekjes over zijn gebleven waar ik U niet de volledige toegang heb gegeven en de boze dus nog ruimte krijgt om binnen te dringen. En Heer help mij mijn ogen en oren op U gericht te houden, dan hoef ik niet bang te zijn voor alle herrie die de boze produceert hoe beangstigend het ook klinkt. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Horen én doen

Ik kan me zo verwonderen over hoe God tot me spreekt, me dingen duidelijk maakt, me vermaand in liefde.
Op een koude ochtend werd ik wakker met de zin "Never grow old, never grow old, in a land where we never grow old." Deze zin kon ik absoluut niet plaatsen, dus ik zocht het lied op. Een prachtig lied maar in mijn hart was er maar één vraag : Heer wat bedoeld U hiermee ?

Ik deed zoals altijd m'n tablet aan en dan rollen de meldingen van YouTube binnen, één daarvan trok mijn aandacht en ik begon de (Engelstalige) preek van Joe Sweet te luisteren. Al binnen 10 min. zei Joe iets wat bij me binnenkwam. Hij sprak over keuzes maken, daar was God al een tijdje met me over bezig en ik moet eerlijk bekennen dat ik dat best een lastig bewustwordingsproces vind, vooral als die keuzes tegen je eigen vlees in gaan. Ieder keuze is een test zei hij, als je kiest voor de manier van Jezus is dat een "promotie" een stapje dichter naar Hem toe, een stapje verder op de weg die Hij met je wil gaan. Hij haalt Marcus 4:9 aan "En Hij zei tegen hen : Wie oren heeft om te horen, laat hij horen." In de Bijbel betekend horen :  horen én doen.  Jacobus 1:22 zegt "En wees daders van het Woord en niet alleen hoorders. Anders bedriegt u uzelf."

Kiezen, bewuste keuzes maken, steeds weer opnieuw, keer op keer, hoe vaak sta je daar niet voor op een dag. Het liefst ga ik gewoon maar zonder te veel na te denken door, dan is het niet zo ingewikkeld. Maar God heeft mij geen mens gemaakt om de hersenen die Hij mij heeft gegeven niet te gebruiken. God wilde dat mensen een vrijwillige keuze konden maken. Maar dat betekend niet dat ik dat alleen maar hoef te doen wanneer het me uitkomt. Zoals Joe in de preek zegt :  Het Pesachlam staat voor Jezus, dat lam moest helemaal gegeten worden, de Bijbel is het woord van God, helemaal. Het is geen menukaart waar we uit kunnen kiezen waar wij zin in hebben of hoe het ons uitkomt. 
Alles van Jezus bracht ons verlossing voor alles in ons leven.

Ik las in een Bijbelleesrooster voor die dag Spreuken 10, en vers 27 sprong er uit "De vreze des Heeren vermeerdert de dagen......" en daar kwam dat zinnetje uit dat lied weer "Never grow old.." 
Het gaat niet om nu maar om wie/wat ik "later" zal zijn, maar dat later begint nu. 

En dan lees je ook nog een  blog van Pieter-Jan Rodenburg voor de Visie (EO) Ook daarin weer keuzes maken.  De brede en de smalle weg ( Mattheus 7) waar hij een heel mooi licht op werpt, de smalle weg is dagelijks in de spiegel kijken : leef ik het Leven. 
Een tekst die de laatste tijd in mijn gedachten komt is Spreuken 4:23 "Bescherm je hart boven alles wat er te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."
Elke dag weer keer op keer de keuzes, wat kies ik. Het is een stevig bewustwordingsproces voor mij, en eerlijk gezegd heb ik er niet elke keer, elke dag zin in, maar als ik niet kies is het ook een keuze, een keuze waar de boze gebruik van maakt. Als we niet kiezen voor de weg, de manier van Jezus kies je automatisch voor de manier van de boze. Er is niet zoiets als  "neutraal" "ongevaarlijk" "maakt niet uit" 

Niet kiezen voor Jezus is kiezen voor de boze.

Vader dank U wel dat U spreekt, dat U mij leert en onderwijst. Dank U wel dat U precies weet hoe U mijn hart moet raken. U kent het verlangen van mijn hart om U te volgen met alles wat ik heb en ben en op alle terreinen van mijn leven. Maar dan betekend dat dat U mij ook aanspoort en blijft aanspreken op dingen die niet zo goed gaan, die ik probeer te omzeilen omdat ik ze lastig vind. U bent goed, U bent geduldig, U bent genadig en ik ben dankbaar dat U Uw weg met mij gaat. Leer mij te horen én doen Vader, maak mijn hart gewillig en help mij mijn wil te onderwerpen aan Uw wil, die het beste is voor mij.


ONDERWEG naar Hem en met Hem