Zoekend leren

De lessen die God mij heeft geleert in de afgelopen periode en waar ik verschillende blogs (Liefdevolle Heelmeester, Andere waarden, Andere waarden (vervolg))  over heb geschreven, over Hem danken voor alles, ook voor de menselijk bijna onverteerbare dingen kunnen bij mensen zeer gemengde gevoelens oproepen. Ik snap dat, ik heb die ook gehad, maar steeds druppelde mijn liefdevolle Vader druppeltjes van Zijn Waarheid voor mij in mijn hart. Ik wil echt benadrukken dat het mijn persoonlijke proces is en dat kan en mag je denk ik dan ook niet op een ander drukken en dat is ook zeker niet wat ik wil doen.

Op een gegeven moment had ik het idee dat er even wat adempauze kwam om alles te laten bezinken. Ik kwam bij een boek wat alweer een tijdje onderop de stapel lag : Goliath de baas van Max Lucado, en eigenlijk was ik blij dat het even wat luchtiger werd. Maar dan lees ik dat satans primaire doel is ons van onze vreugde te beroven en ineens gaat er bij mij een licht op. Als je je vreugde verliest ligt moedeloosheid op de loer, dan ben je geneigd om op te geven en ga je niet meer vooruit. Stilstand is achteruitgang. Je wandelt niet meer in je bestemming, je dreigt weg te drijven bij God vandaan omdat je op de omstandigheden gaat zien, en dan heeft satan je precies waar hij je hebben wil. Ineens zag ik waarom God zegt : Wil je mij danken voor.....al die enorme moeilijke dingen. Dankbaarheid zet vreugde vrij. Als je dankbaar bent kies je voor vertrouwen dat Hij alles in Zijn machtige hand heeft en dat het Hem niet uit de hand loopt en dat Hij alles doet meewerken ten goede. Of zoals ik het later ergens las : Vreugde is meer dan een gevoel, het is volkomen tevredenheid in God ongeacht je omstandigheden.

Het is pas klaar als Hij zegt dat het klaar is. Papa weet wat Hij doet en Papa weet hoe het moet. Ik heb Hem het roer van mijn leven in handen gegeven, Hij mag bepalen wat Hij aanraakt, of ik me er bewust van ben of dat het iets is wat verborgen zit in het duister omdat ik er geen raad mee weet. Hij mag het aanraken waar, wanneer en hoe Hij wil, en dat geeft nogal eens wat verassingen die ik niet aan zag komen zoals nu ook weer. Het is of ik langzaam af en toe inkijkjes krijg van waar het heengaat en dat geeft me vreugde : mijn liefdevolle Vader is zo te vertrouwen ! Al een tijd geleden zei God tegen me : Kijk naar m'n ogen, niet naar mijn handen, ik schreef daarover in de blog Zien wat het word. Als je vertrouwd dan stel je geen vragen, dan geloof je dat het allemaal goed komt, dat degene/Degene die de zaken regelt alles onder controle heeft. 

Ik begon me af te vragen : vertrouw ik God echt ? Als ik Hem echt vertrouw, waarom is er dan nog zorg over mijn benen, en twijfel ik zo of ik het wel goed doe door ervoor te kiezen me hierin alleen door Zijn Geest te laten leiden ? Wat je gelooft, heeft invloed op hoe je bid. Ik weet dat God mij geroepen heeft voor gebed en ik kreeg steeds meer iets van : dan wil ik ook dat mijn gebeden naar Zijn wil zijn, dat het gebeden zijn die uit Zijn hart komen. Ineens viel het me op dat God me al bezig was te brengen naar boeken over gebed, en ik kwam ineens een artikel tegen bij Zij lacht over voorbidder Corrie ten Boom, ze vertelt daarin hoe Betsie haar zus hardop bid terwijl ze voor een bunker staan midden in een concentratiekamp en ze verwachten gedood te zullen worden. Als ik daaraan denk zou ik op die plaats waarschijnlijk al in tranen zijn uitgebarsten bij het eerste woord dat ik zou willen bidden, als ik het zou willen weet ik niet of ik het zou kunnen. Mijn emo's kunnen soms zo hoog zitten als ik hardop wil bidden, ook al heb ik daar nu iets minder moeite mee, soms vind ik het nog lastig. 

Ik begon te lezen in boeken als Bidden door de kracht van de Heilige Geest en De vrolijke voorbidder, wat ik daarin las was dat bidden gaat om Hem groot maken, Zijn hart zoeken en dat uitbidden, stil zijn en vragen wat Hij je door Heilige Geest in gedachten wil brengen of wil laten zien waar je voor mag bidden, waar je mee mag instemmen. Laat je eigen agenda, je eigen verlanglijstje thuis. Dit was best confronterend want ik moet eerlijk bekennen dat mijn eigen noden toch regelmatig over mijn lippen komen in gebed. Ja ik kies ervoor Hem te danken, maar ondertussen wil ik heel graag dat Hij het voor me oplost omdat het me soms beangstigd. Dat is geen volkomen tevredenheid, vertrouwen dat bij Hem niets uit de hand loopt. Dat is best een worsteling voor me, want ik wil het op Zijn manier doen. 

Corrie ten Boom zei : Zelf als wij door ons gebed geen verschil zien ontslaat het ons niet van onze opdracht om te bidden. Tot nu toe heb ik die opdracht van God om te bidden als wat ongemakkelijk ervaren, maar het laat me ook niet los, Hij bracht me zelfs in een gebedsgroep. En eigenlijk weet ik pas sinds kort dat dat ik daar ook echt op m'n plaats ben, dat heeft bijna een jaar geduurd, een jaar waarin ik regelmatig dacht : ik zit God hier alleen maar in de weg, wat doe ik hier. Ook al weet ik nu dat ik daar op mijn plaats ben betekent niet dat het nu gesneden koek is. Ik heb eerder het idee dat de reis nu pas gaat beginnen. Bidden is God zoeken, Amos 5:4 raakt mij dan ook "Want zo zegt de Heere tegen het huis Israël : Zoek Mij en leef !" Dit geld niet alleen voor het fysieke volk Israël, maar voor alle gelovigen in Jezus Christus, door het geloof in Jezus zijn we geënt op het volk Israël. Er is maar één manier om te leven, dat is door God te zoeken, Hem zoeken op Zijn manier, met een zuiver hart, los van je eigen agenda. je kan God niet voor ons karretje spannen. Heer help me mijn agenda los te laten en U te vertrouwen ongeacht de omstandigheden.

Dank U wel Vader dat U mij de ruimte geeft om te zoeken, dat ik mag leren, mag struikelen en weer mag opstaan. U vind het fijn als ik U zoek want U wilt niets liever dan dat ik leef.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Mediteren

Mediteren, ik heb het altijd een beetje iets gevonden waarvan ik me afvroeg : wat moet ik er mee. Waarschijnlijk omdat het in eerste instantie aan vage oosterse dingen doet denken en dat is gericht op een ander god dat de God die hemel en aarde schiep, die mij schiep, die ik dien. In Exodus 20:3-6 is God heel duidelijk "U zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben. U zult voor uzelf geen beeld maken, geen enkele afbeelding van wat boven in de hemel, of beneden op de aarde of in het water onder de aarde. U zult zich daarvoor niet neerbuigen, en die niet dienen, want Ik, de Heere uw God, ben een na-ijverig God, Die de misdaad van de vaderen vergeldt aan de kinderen, aan het derde en vierde geslacht, van hen die Mij haten, maar Die barmhartigheid doet aan duizenden van hen die Mij liefhebben en Mijn geboden in acht nemen." In mijn opvoeding heb ik heel duidelijk meegekregen : blijf uit de buurt van occultisme. Een hele goede en waardevolle raad, maar het bracht ook een angst voor die onbekende wereld. Satan is de "aap" van God, hij doet God na, neemt de dingen van God en geeft er een eigen verdorven draai aan. Ik ben dus altijd met een zekere boog om meditatie heen gelopen.

Op een gegeven moment hoorde ik over Bijbels mediteren en begon me steeds meer af te vragen of meditatie ook van oorsprong van God kwam. Ik ging eens zoeken naar de betekenis/definities van mediteren en vond van alles. Wat mij opviel was dat het een methode is, een methode om dingen te overdenken en tot rust komen. In het Engels is het het woord mediteren meditate dat overdenken, reflecteren, overwegen betekent. Wie is de bron van mijn rust : God/Jezus. Jezus zelf verwijst in Mattheus 6:33 naar Deuteronomium 6:5 "Daarom zult u de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht." Als je iemand écht liefhebt ben je helemaal vol van die persoon. Jozua 1:8 zegt  "Dit boek met deze wet mag niet wijken uit uw mond, maar u moet het dag en nacht overdenken (mediteren) zodat u nauwlettend zult handelen overeenkomstig alles wat daarin geschreven staat. Dan immers zult u uw wegen voorspoedig maken en dan zult u verstandig handelen." Dan zou ik me dus op Zijn Woord moeten richten om tot rust te komen. 

Zoals wel vaker gebeurd laat God ineens een boek in mijn kast oplichten en weet ik dat ik daar mee aan de gang "moet" gaan, dat gebeurde ook bij het boek Rust bij Jezus van Willem de Vink. Toen ik het open sloeg stond ik nou niet direct te trappelen om daar mee aan de gang te gaan. Ik had al verschillende pogingen tot mediteren achter de rug en geen van alle erg succesvol, ik kreeg het gewoon niet te pakken om me op m'n ademhaling te richten, m'n denken stil te krijgen. Maar dit zei me wel dat God zei : Ik nodig je uit, Ik daag je uit, om in de rust komt bij Mij, zullen we het samen doen , durf je het aan met Mij, ga je mee op deze ontdekkingsreis met Mij ? Ik realiseerde me dat het een logisch gevolg was van een Tandje langzamer en Woorden en Woorden (vervolg) 

Ik vind het heerlijk om rond 5.30/5.45 mijn bed uit te komen, dan is de wereld nog redelijk stil, ik houd van die vroege uurtjes, en zo de dag met God te beginnen, tijd door te brengen met Hem. Ik had daar zo mijn eigen invulling aan gegeven met verschillende dagboekjes en leesplannen in de Bijbel-app, en die beviel me eigenlijk best goed. Maar als je het je streven is om te luisteren naar Zijn Stem en Zijn leiding wil volgen dan heeft Hij regelmatig hele andere ideeën heb ik ontdekt, en ik besloot dat ik me wilde laten leiden door Zijn ingevingen......daar ging mijn bekende vastgelegde invulling.... Die tijd met Hem werd iedere keer weer een verrassing en Hij begon me te leren me om stil te worden bij Hem. Als ik neigde te denken : doe ik het nou wel goed, zei Hij : ssttt, wees maar stil, Ik ben bij je, fluister Mijn Naam maar. Ik ben op weg, met Hem, zoekend mag leren om gewoon in Zijn aanwezigheid te zijn. Kan ik uitleggen wat er precies gebeurd, nee, het is niet te verklaren, te beredeneren, dat is ook niet de bedoeling. Gewoon zijn, dat is genoeg.

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat nu ik in een langzamer tempo leer leven het lijkt of er juist in mijn geest/geestelijk leven veel meer gebeurt. Dingen beginnen echt dieper binnen te komen en dat mag ook, ik leer daar de waarde van inzien. Op één van die ochtenden vroeg ik God n.a.v. Vrijspraak : Heer waar is er in mijn leven of voorgeslacht sprake van toverij en Hij zei : Je wijst jezelf nog steeds af. Ik wist gelijk : Hij heeft gelijk. Ik wist dat Hij mijn lichaam bedoelde, maar ook het niet omarmen van de roeping die Hij op mijn leven heeft gelegd, niet geloven dat dat mogelijk zou zijn. Ja ik ben er een eind in gekomen, maar er bleef een wortel achter en ik liep daar steeds tegenaan. Ik ervoer ook dat mijn beide ouders zichzelf hadden afgewezen. Als afwijzing overgaat in controle is dat toverij. 

Ik ben dat gaan belijden en moest enorm huilen, toen bracht God me Psalm 139 in gedachten die ik hardop voor mezelf ben gaan lezen en die kwam enorm binnen : Hij kent mij, Hij heeft mij gevormd. Maar er kwam ook een zin uit een liedje van Elly & Rikkert in mijn gedachten : Jij bent jij. Jij bent jij, zo heb Ik jou geschapen, zo mag jij zijn. Ik zocht de tekst op en werd getroffen door de woorden :  Maar samen zal het wel gaan mijn zoon, Hij en jij, jij en Hij, onthoud dat mijn zoon, je bent buitengewoon, jij bent jij. 

Later wandelde ik buiten met m'n jongste kleinzoon en God zei : Ik heb een persoonlijkheid in jou gelegd, en ik moest gelijk denken aan hoe Hij mij geleidt had naar de DISC test, ik schreef daarover in de blog Wie ben ik ?. Ook zei Hij : Ik heb "sensoren" in jou gelegd om te voelen, en ik dacht aan het proces van het wakker maken van mijn emoties en het met Hem daarna leren kijken. En Hij zei : Ik heb jou lichaam gevormd om daarmee te kunnen doen wat Ik in je hart leg. Daar werd ik stil van en heb er later nog vaak over na lopen denken (mediteren) Mediteren is niet anders als nadenken over, niet jou hersencellen hebben de leiding maar je geest, je hebt een keuze waarover je nadenkt, je kan je gedachten sturen en zelfs tot stilte manen. 

Ik dacht "sensoren"..... we noemen ze toch zintuigen ? En er kwam in mij op : zin-(werk)tuigen, werktuigen om je (vleselijke)zin te doen, en het was of God zei : daar heb Ik ze niet voor bedoeld. Sensoren nemen waar. Neem je emoties waar, maar je hoeft er niet naar te handelen, je mag ze bij Mij in het Licht brengen en Mij vragen wat ze zeggen. Daar moest ik toch eens flink op kauwen, en niet alleen daarop, ook maar weer eens op hoe ik naar mijn lichaam kijk. Mediteren, maar dan wel terwijl ik Hem vraag het me te laten zien door Zijn ogen en Zijn hart.

En dan komt Psalm 46:11 in mijn gedachten "Wees stil en weet dat Ik God ben, hoog verheven boven de aarde en volken verheven" een andere vertaling zegt "Geef het op en weet dat Ik God ben, Ik zal geroemd worden onder de heidenvolken, Ik zal geroemd worden op de aarde." Stil zijn, worden, is een opdracht van God, houd op met je eigen inspanningen, wéét dat je in alles afhankelijk bent van Mij, Ik ben God, en niet iemand anders, zelfs jijzelf niet mens.

Heer U weet alles, U wilt als ik daarom vraag de dingen openbaren die ik zelf niet kan zien, U wil God zijn in mijn leven, wees mijn God Heer, van elke vezel van mijn wezen, of die mij bekent is of niet, elke vezel is U bekend en daar dank ik U voor. Ik wil leren om stil te worden en Uw Stem nog beter te verstaan, ik wil niets missen van wat U wilt spreken tot mij, U zegt zelf in Johannes 6:63 "De Geest is het Die levend maakt, het vlees heeft geen enkel nut. De woorden die Ik tot u  spreek, zijn geest en leven." U bent een levende en sprekende God die met ons leven bewogen is en een relatie met ons wil hebben, tijd en aandacht met ons wil doorbrengen. Ook dat is mediteren, tijd en aandacht geven aan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Geloof je het écht ? (vervolg)

Een tijdje geleden deel dik de blog Geloof je het écht ? Toen deze blog online kwam raakte de titel me, want ik worstelde enorm met Gods genade, geloofde ik echt dat Zijn genade niet afhangt van wat ik doe, hoe ik me gedraag, van mijn gehoorzaamheid en inzet. Dat niets van wat ik doe of laat iets veranderd aan Zijn genade voor mij. Natuurlijk is het belangrijk dat we de juiste dingen doen, daarvoor kregen we een eigen wil en de vrijheid die in te zetten. Natuurlijk is gehoorzaamheid belangrijk en een sleutel in het Koninkrijk van God. Johannes 14:21 is duidelijk "Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt, die is het die Mij liefheeft, en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren." Zijn geboden houden doe je uit gehoorzaamheid gemotiveerd door liefde, je wilt niet anders, je wilt je Geliefde geen pijn doen.  Maar ik merkte dat het toch wat anders is om er diep van doordrongen te zijn dat Zijn liefde en Zijn genade niet afhangt van wat ik doe. Hij is genadig zegt Psalm 116:5 "De Heere is genadig en rechtvaardig, onze God is een Ontfermer." 

God ging me laten zien hoe diep nog de drang om goed genoeg te zijn in mij verankert zat en hoe dat mijn vrij ontvangen van Zijn genade me in de weg zat. Ik worstelde daarmee, ik proefde in mezelf iets van mezelf niet goed genoeg voelen, en zo kijkt Papa God niet naar mij, dat wist ik heel zeker. Papa God houd van me, Hij heeft mij gewild, Hij heeft me geschapen, me samengesteld zoals ik ben, met liefde en met een doel : mij te voorzien van alles wat ik in deze wereld nodig heb om de opdracht uit te voeren waarmee ik naar deze aarde ben gekomen om uit te voeren voor Hem, om Zijn Koninkrijk zichtbaar te maken op deze aarde waar de boze nog rondgaat als een brullende leeuw. Als, hij doet zich voor als, maar hij is het niet, want Jezus is dé, de enige echte brullende Leeuw, de Leeuw van Juda. Maar zijn pogingen om als een brullende leeuw te zijn kunnen mij flink van m'n stuk brengen. De leugens die hij brult, daar zijn mijn oren niet altijd zo doof voor als dat ze zouden moeten zijn. Met die leugens weet hij leugens te raken die ik nog steeds geloof, het "voor wat hoort wat" systeem waar de hele wereld van doordrongen is in alle lagen van de bevolkingen, en waar op een afschuwelijke manier misbruik van word gemaakt. Ik denk dat daar een wortel van trots in zit en de Bijbel is daar heel duidelijk over in Spreuken 8:13 "Wie ontzag heeft voor de Heer, haat het kwaad. Ik verafschuw trots en hoogmoed, valsheid en leugens." 

In die tijd las ik een (Engelstalig) leesplan Accepting where you're at, surrendering the journey en in de 2e van de 3 dagen stond een stukje waar ik tegenaan liep. Het is geschreven vanuit God : I have already rescued you from yourself. I have already rescued you from your sin. Mij Son was the cost. There is no other debt to pay -the dept of rescue, the dept of failure, of failing, of pride, of disbelief- that He did not take care of with His death. With the death of my Son, your sin was washed clean....." De woorden mislukken en falen haakte er bij me in. Zijn Zoon, het perfecte offer, het Lam van God dat voor mij geslacht werd was genoeg. Ergens in mij was er iets dat daar tegenaan knalde, wat steigerde, wat het blijkbaar niet écht kon geloven. Geloven is niets anders dan Gods Woord voor waarheid aannemen. De boze wil niets liever dat ik zijn leugen geloof dat ik (net) niet goed genoeg ben, hij fluistert : je bent een eind gekomen -en dat is knap- maar net niet ver genoeg, net voor de streep faal je omdat de prijs toch te hoog is, je gebruikt je vrije wil om op te geven, dat mag, dat recht heb je, het is genoeg geweest, ergens is de grens, en die is hier. Vuile leugens die blijkbaar nog meer wortel in mijn denken heeft dan ik dacht.

En dan stuurt iemand me een potcast waarin Jorieke in gesprek is met Jan Pool, en op het eind van het gesprek er word gelinkt naar zijn boek Buitensporige genade en dat blijkt in m'n kast te staan en ik weet dat het tijd is om het te gaan lezen. Het maakt heel wat in me los. Ik denk dat God tegen me zei : laat de leugens los. Hij had al heel vaak gesproken over m'n ogen alleen op Hem gericht te houden, maar nu sprak Hij over m'n oren, om die alleen op Hem afgestemd te hebben. Onze ogen en oren zijn poorten waar van alles door binnenkomt, bewaak je poorten ! Wat geloof je, wat neem je aan als waarheid. 

Het vraagt een heel scherp onderscheidingsvermogen om stemmen te onderscheiden. De liefdevolle Stem van Heilige Geest, de Geest van Papa God en Koning Jezus, of de stem van de leugenaar die zo logisch klinkt en waar altijd wel een kern van waarheid in zit als we eerlijk zijn. Dat is nou juist het probleem, een kern van waarheid is niet de volle Waarheid van God. 

Als je Iemand écht kent wéét je wat Diegene zou zeggen, en herken je Zijn liefdevolle Stem. Johannes 10:27 zegt "Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en ze volgen Mij." in vers 5 zegt Jezus : "Maar een vreemde zullen zij beslist niet volgen, maar ze zullen van hem wegvluchten, omdat zij de stem van de vreemde niet kennen." De leugenaar van de beginne kent de Bijbel beter dan mij, en met mij  waarschijnlijk dan heel veel mensen. Is dat een excuus, nee, absoluut niet. Het was of Papa God zei : Leer Mijn Woord beter kennen, leer Mijn Stem beter kennen. Hoe doe je dat, hoe leer je iemand/Iemand beter kennen ? Door meer tijd met elkaar te besteden. 

Is dit waarom Hij me maande om een tandje langzamer te gaan, om te leren ontspannen, gewoon te zijn, te zijn bij Hem. Ik denk dat ik in de laatste bijzondere jaren met Hem ook best op mezelf gericht ben geweest als ik heel eerlijk ben. Het was of ik zoveel wilde inhalen, en dat sputtert nog steeds in me. Maar Papa God zegt : kom nou eens rustig bij Mij zitten, aan de voeten van Jezus. En dan schiet er een zin door m'n gedachten die me verbaasd : Gezellig rond de troon. En ik moet denken aan tijd met elkaar nemen, genieten van elkaars aanwezigheid. Ik mag genieten van de Zijne en Hij wil genieten van de mijne. Geloof ik dat écht ? En eigenlijk hoeven we niet eens altijd te praten, we kunnen ook genieten van gewoon stil bij elkaar zijn. Papa God is niet bang voor de stilte, ik vind het soms best ongemakkelijk, maar Hij niet, Hij geniet van de rust, Hij is rust, vrede. In Johannes 14:27 zegt Jezus zelf : "Vrede laat ik u, Mijn vrede geef Ik u, niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u." 

Hij zegt er nog iets achteraan : "Laat uw hart niet in beroering raken en bevreesd worden.", Mijn hart was flink in beroering, steeds was daar weer die twijfel of ik het wel goed deed, of ik niet tekort was geschoten. Dat is niet Gods rust. Ik ben vrij van aanklacht door het offer wat de Heer Jezus bracht op Golgotha. Vrij, helemaal vrij, geloof ik dat écht ? Dat is een vraag waar ik nog flink op door kauw regelmatig. Ook hier klinkt weer Spreuken 4:23 "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Dank U wel Heer dat U me zo bewust maakt van wat er in mijn hart is en van de manier waarop het in mijn hart terecht komt en dat U mij leert mijn oog en oor poorten te bewaken en te beschermen. U hebt me daar voor toegerust met een bovennatuurlijke wapenrusting (Efeze 6:10-16) Wat heb ik nog een hoop te leren Heer, en wat bent U liefdevol en geduldig om dat proces met mij aan te gaan en te verdiepen. Dan moet ik denken aan een oud lied uit mijn jeugd : Dieper, dieper, laat mij dieper zinken uit de bundel Glorieklokken. Ja Heer laat mij dieper zinken, doordrenk mij van een kennen van U dat mijn verstand te boven gaat en maak dat ik Uw Waarheid geloof met elke vezel van mijn wezen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Danken voor alles

Ik dacht na vier blogs gerelateerd aan het boek Van kramp naar kracht, dat ik er nu wel genoeg over geschreven had maar dat dankbaar zijn en God danken in/voor alles blijft me maar bezig houden. Opeens viel me ook iets op in Filippenzen 4:4-7 "Verblijd u altijd in de Heere, ik zeg het opnieuw : Verblijd u. Uw welwillendheid zij alle mensen bekend. De Heere is nabij. Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God, en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus." 

Bidden en smeken, dat klinkt zo logisch als de nood van je hart je tot de lippen staat, je geen menselijke oplossing meer ziet. Maar de houding van ons hart maakt het grote verschil, Spreuken 4:23 " Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." is een tekst die zo enorm vaak bij mij boven komt. Ook bij danken gaat het om de motivatie in mijn hart, dank ik om verandering te zien, liefst zo snel mogelijk. Of dank ik omdat ik oprecht dankbaar ben voor de situatie die zo moeilijk is omdat ik wéét dat ook hierin Hij van mij houd en dat ook dit in Zijn plan past en dat Hij alles zal doen meewerken ten goede als ik geloof.

Deze houding van dankbaarheid en je verblijden in Hem in elke omstandigheid zet de deur open voor Gods vrede die ons verstand te boven gaat. Nu moet ik bekennen dat ik niet zo sterk ben in stil zijn, toch weet ik dat God mij de opdracht heeft gegeven te soaken, dat is onder andere je denken stil zetten. Ik kwam in die tijd iets moois tegen over  De kracht van Bijbels mediteren ook dat gaat om stil zijn en je gedachten richten op Jezus, net als bij soaken. Ook al zijn het hele verschillende insteken, het draait beide om stil worden en je op Jezus richten en dat geeft rust, vrede, intimiteit, dé plaats waar vanuit Hij kan werken in ons leven, in ons hart, in de situaties waar wij bij betrokken zijn.

De vrede van God is de bescherming van mijn hart en gedachten als ik al mijn zorgen door gebed en smeking met dankzegging bekend ga maken bij God. Dankzegging brengt vrede. Filippenzen 4 gaat verder in vers 8 "Verder broeders, al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, als er enig deugd is en er iets prijzenswaardigs is, bedenk dat." Het is dus van groot belang waar ik mijn gedachten op los laat, mediteer dus eigenlijk. Constant je bewust zijn van je denken dus, consequent zijn ook daarin, maar hoe makkelijk gaan gedachten hun eigen weg.... 

Eigenlijk spreekt de Bijbel ook vaak over dingen doen met je hele hart. Mattheus 22:37 zegt "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand." Marcus 12:30 "En u zult de Heere, uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Dat is het eerste gebod." Spreuken 3:5-6 "Vertrouw op de Heere met heel je hart, en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden recht maken." David bid in Psalm 119:10 "Ik zoek U met heel mijn hart, laat mij van Uw geboden niet afdwalen."

Er staan zoveel teksten in de Bijbel over het hart, Spreuken 4:24 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." En dan lees ik in Psalm 119:111 "Uw richtlijnen zijn mijn eeuwig bezit, ze zijn de vreugde van mijn hart." of Mattheus 5:8 "Gelukkig wie zuiver van hart is, want zij zullen God zien." Je hart en gedachten zuiver houden, dat moet je actief doen, dat gaat niet vanzelf, voor mij is dat een proces van bewustzijn en constant bewustwording, groei en ontwikkeling. 

Spreuken 4:20-22  heeft nog een hele goede raad "Mijn zoon, sla acht op mijn woorden, neig je oor tot wat ik zeg. Laat ze niet wijken van je ogen, bewaar ze in het binnenste van je hart. Ze zijn immers leven voor wie ze vinden, en genezing voor heel je vlees." Als ik me alleen richt op Gods Woord , op Jezus, op Zijn aanwezigheid door Heilige Geest door meditatie, door soaken, ervaar ik Zijn vrede, ben ik in staat te horen wat Hij tegen me wil zeggen, kan ik de liefde die ik voor Hem heb naar Hem uitspreken, ontstaat er een gesprek. Om een relatie gezond te houden moet je in gesprek blijven, dat vraagt tijd en aandacht, het is goed daar bewust tijd voor te reserveren, zeker in het drukke leven van alle dag. 

Psalm 86:11 "Wijs mij uw weg, Heer, laat mij wandelen op het pad van uw waarheid, vervul mijn hart met ontzag voor uw naam." Als ik over dit vers nadenk word ik dankbaar, dat zo'n grote God naar mij omkijkt, mij wil helpen en leren Hem te danken in en voor alles. Dat te doen met mijn volle verstand, Hij vraagt mij niet geen vragen te hebben, Hij vraagt mij Zijn liefde en Zijn goede plan en intenties te vertrouwen. 

Diep van binnen wil ik niets liever, maar de Bijbel zegt ook in Jeremia 17:9 "Arglistig is het hart, boven alles, ja, ongeneselijk is het, wie zal het kennen ?" en dat arglistige hart daar worstel ik nog wel eens mee. Dat bracht me bij God danken voor het hart dat Hij me gegeven heeft, Hij weet wat daarin is, dat heb ik al zo vaak mogen ervaren in mijn wandel met Hem, hoe Hij me in situaties brengt waarin ikzelf ontdek wat er in mijn hart is, terwijl Hij het al lang wist, en toch van mij hield. 

Ik vind deze weg van dankbaarheid voor de moeilijke dingen, de moeizame relaties, best een uitdaging Heer, maar U houd van mij met alles wat in U is en U hebt een verlangen in mij gelegd om van U te houden met elke vezel van mijn wezen. Ik mag leren steeds meer vastberaden te volharden, me uit te strekken naar U alleen, en zo te groeien. Dan moet ik denken aan een zin uit opwekking 488 De kracht van Uw liefde : Heer, ik kom tot U, neem mijn hart verander mij, als ik U ontmoet vind ik rust bij U.......Houd mij vast, heel dicht bij Uw hart. Ja Heer breng mij  met een dankbaar hart, heel dicht bij Uw hart.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Open armen

Ik ben opgegroeid in de Pinkster beweging van de late jaren 60, 70, begin 80, je hoorde een getuige te zijn, langs de deuren, evangeliseren door elke vrijdagavond tijdens de koopavond met een groepje te zingen en traktaatjes uit te delen onderaan de roltrap van het winkelcentrum Zuidplein in Rotterdam Zuid waar ik opgroeide.
Actief, want iedereen moest het weten. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen het kon waarderen. Diep van binnen was er bij mij ook wel schaamte, maar je deed het want zo hoorde het, je mocht je niet schamen voor Jezus want Hij had zich ook niet voor jou geschaamd toen Hij aan het kruis voor je stierf.

Het zit zo diep in me geworteld moet ik bekennen, terwijl ik heel sterk het idee heb dat God me steeds meer overtuigd van stil te zijn en gewoon te zijn. 
Stil zijn, niet over Hem te praten, maar gewoon liefde te betonen.
Niet te oordelen, niet met woorden, niet met je houding - daar moet je je echt van bewust worden - niet in je hart. 
God die me zegt : zegen hen, heb ze lief zonder oordeel, heb aandacht voor ze, luister, heb compassie. 
Best lastig moet ik eerlijk toegeven, zeker als het gaat om mensen die heel dicht bij je staan.

Je wilt zo graag het beste voor ze, en jij bent er van overtuigd dat dat Jezus is. Maar Hij wil niet door mij door hun strot heen geduwd worden. Hij wil ze liefhebben en echte aandacht voor ze hebben, ze laten weten dat Hij er is. Alleen Hij kan zich alleen maar kenbaar maken door mij, mijn mond die geen oordeel spreekt, geen "goede" raad geven, geen vragen te stellen, hoe goed ook bedoeld, maar ze zelf te laten vertellen wat ze zelf willen. Mijn oren die bereid zijn om alleen maar te luisteren, mijn ogen die kijken vol bewogenheid, mijn tranen samen met hun tranen, mijn lach samen met hun lach. Mijn armen die bereid zijn hen te omarmen als ze daar behoefte aan hebben en er voor open staan. 

Terwijl ik deze lessen begon te leren kwam ik een boek tegen van Wilkin van der Kamp : Live in Love en tot mijn verrassing beschreef hij hoe God hem precies hetzelfde leerde door dit boek waarin hij de gelijkenis van de twee zonen van de vader gebruikt als leidraad. Hij noemt het de open armen theologie van Jezus, en dat raakte me. Zo mooi hij het zo anders uitlegt als we zo vaak hebben gehoord en hij het zelf ook heel lang heeft uitgelegd. 
God is zo heel anders als christenen heel lang hebben verkondigd en gelooft. In Hem is geen spoortje oordeel. Niet naar ons maar ook niet naar de underdog van de maatschappij of degene die het allemaal zo goed denkt te weten.
Ja hij wijst de mens terecht, maar Hij doet dat in liefde en niet in veroordeling.

En ja ik ken ook de harde woorden die Jezus sprak tegen de Farizeeërs en Schriftgeleerden uit de Bijbel. Maar Hij verlangde er bovenal naar dat ze wakker zouden worden uit hun eigengereidheid, dat ze hun harten zouden openen voor liefde, Zijn Liefde, voor hen en voor de mensen waar zij zo op neer keken. 

Ik heb het idee dat deze her-opvoeding nog maar net begonnen is en dat ik nog heel veel te leren heb in mijn weg achter Hem aan. 
Toen God tegen me zei dat ik me weer moest gaan verbinden vond ik dat best een uitdaging, maar dat was niet alles, Hij wil me leren te gaan kijken door Zijn ogen.
Niet meer zo nodig te doen, dingen op te lossen, maar gewoon te zijn, hoe ongemakkelijk dat soms ook voelt. En eigenlijk is dat m'n grootste uitdaging, want wat doe je als je niet meer hoeft te doen, maar gewoon mag zijn.
Klinkt misschien allemaal wat vaag maar ik heb geen idee hoe ik het duidelijker moet maken, want het is me zelf niet eens echt duidelijk. Het enige wat ik weet dat mijn hart, mijn houding aan het veranderen is omdat Hij dat in me doet en dat ik Hem daarin kan, mag en wil vertrouwen. Hij weet wat Hij doet en ik heb Hem alle vrijheid gegeven op alle terreinen van mijn leven.

Heer werkt U het maar uit in mijn leven, laat mij maar meer en meer op U gaan lijken, help mij om mee te bewegen met Uw Geest, met Uw Liefde. Open armen voor de ander en voor mezelf.
Dank U wel voor Uw enorme geduld want wat heb ik nog een boel te leren van wie U werkelijk bent, van Uw liefde.



ONDERWEG naar Hem en met Hem