De les van het traplopen

Ik ben niet echt een heel sportief typetje, de sportschool is niet een plek waar ik me erg op m'n gemak voel. Een aantal jaren geleden heb ik een periode een "Lady's only" sportschool bezocht maar ik ben het nooit echt leuk gaan vinden en de klat kwam er dan ook in. Daarbij vind ik de prijzen die er betaald moeten worden voor een sportschool, zeker met begeleiding - wat me dan overigens wel verstandig lijkt - best pittig voor mijn portemonnee, daarmee wil ik overigens niets zeggen over de redelijkheid van de prijs. Aangezien ik geen rijbewijs heb ben ik aangewezen op de benenwagen en de fiets en dat zijn prima vervoermiddelen voor mij. Daar ik niet een heel reislustig typje ben kan ik me er prima mee behelpen, en als het nodig is als ik wel wat verder weg moet zijn, dan heb ik een man die wel auto kan en wil rijden of loopt het zo dat ik met iemand anders kan meerijden. 

Nu ik geen post meer loop sinds eind April 2021 merkte ik op een gegeven moment toch dat m'n conditie wat afnam. Ik weet dat ik daar zeker ook zelf een verantwoordelijk in heb. In de zomer heb ik veel gefietst (heel bewust nog gewoon ouderwets zonder accu) maar toen het weer wat minder rustig werd werd dat minder. Ik vroeg aan Papa of Hij me een idee wilde geven, met in mijn achterhoofd de wetenschap dat als Hij een idee geeft Hij ook de kracht geeft en me ertoe in staat stelt en het dus goed zou uitpakken voor mijn lichaam en me geen schade zou aanbrengen, dat vond ik toch ook wel heel belangrijk. Je kan als een malle van alles gaan doen maar voor je het weet breng je schade aan door onverstandig bewegen of overbelasten en aangezien ik geen 20 meer ben is wijsheid denk ik wel geboden. 

Ik kreeg het idee (weer) te gaan traplopen. Wij wonen in een groot flatgebouw wat in een hoekformatie staat, een hoog flat van 17 verdiepingen en een laag gedeelte van 9 verdiepingen waar wij in wonen op de 1e verdieping. Op de 16e verdieping woont een vrouw met een behoorlijke leeftijd waar ik al bijna 25 jaar over de vloer kom. Eerst alleen als huishoudelijke hulp, inmiddels 2 x per dag als mantelzorger. Er is een periode geweest dat ik vanaf de 9e verdieping ging lopen naar de 16e, maar ik ging meer doen en ook nog eens naar beneden lopen tot de 1e en daar begonnen mijn knieën op te protesteren, en ook daar kwam de klad in. Ik help een ander vrouwtje en die woont in een ander flatje op de 3e en toen ik merkte dat die trapjes me wat zwaarder begonnen te vallen (1 x per week) was dat mijn sein om te zeggen : hier moet iets gebeuren.

Ik kreeg dus weer het idee om trap te gaan lopen, 1 x per dag, en alleen omhoog, en begon vriendelijk, vanaf de 12e, en na een week begon ik op de 11e, en zo elke week een verdieping meer. Bij de 9e dacht ik : dit is wel goed zo. Maar ik kreeg het idee dat Papa zei: We gaan een stapje verder, level up, neem ook de 8e maar. 

Ik leer al lopend zulke geestelijke lessen : volharden, volhouden, gewoon doen. Maar ook op Hem vertrouwen dat ik het kan en dat mijn benen/knieën het aankunnen, en onder het lopen leer ik Hem te danken dat Hij mij helpt, mij traint, mij opvoed. Hij laat mij zien dat ik geen genoegen hoef te nemen met dat waarvan ik denk dat het wel genoeg is zo, maar dat ik Hem mag laten bepalen tot hoever we gaan, en hoe we gaan. Hij leert me geduld met mezelf als het de ene dag me beter afgaat dan de andere. Hij leert me te wachten op Zijn tijd en aanwijzingen, het op Zijn manier te doen en niet enthousiast uit eigenwijsheid vooruit te hollen of achter te blijven omdat ik denk dat dat beter is of dat ik het niet kan. Hij leert me liefdevol te zijn naar mijn lichaam, mijn lichaam te waarderen - het is een geschenk van Hem - en er goed voor te zorgen en het te zegenen en te eren. Hij leert mij dat Hij leidt op nieuwe wegen, dat verandering ons mooie dingen kan brengen. Regelmatig overdenk ik dit proces en deze lessen als ik in de ochtend deze traptreden opklim. 

Op de 16/17 verdieping is in de renovatie een tijdje geleden een grote erker geplaats waardoor je een heel mooi uitzicht over Delft hebt en er een zee van licht je tegemoet komt als je van de 15e naar de 16e verdieping opklimt, ieder verdieping bestaat uit 2 kleine trapjes dus halverwege kom je de hoek om en krijg je zicht op dit fanatische uitzicht. En ook hier zit een les in, je klimt naar het Licht, ik wil je brengen op plekken waar je met Mij van het uitzicht kan genieten van wat Ik je wil laten zien, van de plekken waar Ik je breng. Jij moet in beweging komen, moed vatten om je ene voet voor de andere te gaan zetten, en dat deed me denken aan een leesrooster wat ik met 2 mooie vrouwen deed : Elia op de berg Karmel: Alles leren geven voor God. Elia werd bijzonder door God gebruikt, maar God bracht Hem in situaties die Elia zelf misschien niet zou hebben uitgekozen, het waren nogal opdrachten die God hem gaf, maar Hij ging. Zijn hart brandde voor de God van zijn voorvaderen, de God van Abraham, Isaak en Jacob (Israël), de God van trouw. Toen God op de Karmel had laten zien Wie de Enige Waarachtige God is kondigde Elia regen aan terwijl er nog geen wolkje te zien was, maar hij wist dat God het had gezegd en dat Hij het dus ook zou doen. Elia bad, en bad, en bad tot het wekelijkheid werd. 

Ook dat is een enorme geestelijke les : Houd je vast aan Gods beloftes, blijf ze verwachten terwijl je bid en Hem grootmaakt. 1 Thessalonicenzen 5:16-19 zegt "Verblijd u altijd, Bid zonder ophouden. Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus voor u. Blus de Geest niet uit." Ook die laatste zin raakt me : Blus de Geest niet uit. Als wij de Stem van de Heilige Geest negeren, niet luisteren word het lastiger die Stem te verstaan. Ik vond daar een duidelijk stukje uitleg over op Webbijbel.nl : Het bedroeven en het uitblussen van de Geest. Zelfs het lopen van trappen is mooie manier om te oefenen in het leren luisteren naar die zachte Stem die me de weg wijst terwijl ik zelf ervoor kies om lichamelijk in beweging te komen. Het Koninkrijk van God word zichtbaar op deze aarde terwijl wij letterlijk in beweging komen op de Stem die ons de weg wijst, en terwijl ik trappen loop word ik getraind als voorbereiding, en het maakt me sterker, voor dat wat Hij voor me heeft om te doen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Hoop

Ik houd enorm van lezen en nadat God mij in 2016 heel bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar het woord van God in mij. Maar ook mijn smaak in boeken die ik lees is veranderd. Las ik eerst enorm veel historische romans en waargebeurde verhalen verschoof mijn interesse naar boeken die mij meer inzicht gaven in de Bijbel en die mij hielpen in mijn verwerkings en genezingsproces. Een van die boeken was "Laat los, vrij om te leven" van Sheila Walsh. Mijn leesgedrag is best bijzonder want ik kan in een hele stapel boeken tegelijk bezig zijn. Ik heb geleerd me daarin te laten leiden door Gods Geest. Ik "weet" gewoon dat ik een bepaald boek moet gaan lezen en binnen een paar bladzijden weet ik ook waarom. Ik heb wel 10 á 12 (of meer) boeken liggen waar ik in begonnen ben, ze ook zomaar onderop een stapel belanden tot nader order. 

Laat los, het boek van Sheila was er zo een die heel veel in mij losmaakte, ik heb er zelfs wel eens eerder over geschreven. Hij belande wat naar onderen in de stapel maar werd na verloop van tijd weer omhoog gehaald, maakte weer veel los en zakte weer dieper weg in de stapel. Tot ik 'm aan iemand wilde uitlenen en 'm weer van onderop haalde en zag dat ik nog een klein stukje moest voor ik 'm zelf uit zou hebben dus ik ging er voor zitten. Wat schetst mijn verbazing, zoals zo vaak : de spijker op z'n kop. God is echt super, Hij weet precies alles in elkaar te weven waarmee Hij tot je wil spreken.

God was begonnen te spreken tegen mij over hoop. zoals ik in de vorige blog vertelde over de Zoom-call die we op zondag hebben. Daar kwam een boek ter sprake : The Hope Quotient, alleen de titel al triggerde me enorm, daar wilde ik wel meer van weten. Samen met de vriendin waar ik vorige week iets over zei doe ik het gelijknamige Engelstalige leesplan in de Bijbelapp, voor mij een enorme eyeopener. Terug naar het boek wat ik nog even uit wilde lezen zodat ik het kon uitlenen, waar gaat achttiende hoofdstuk over : De schijnwerper op Gods hoop. Echt bij God is niets toevallig, het bracht een glimlach op mijn gezicht en het raakte me diep.

Wat heeft dit boek me geleerd ? Loslaten is een sleutel om verder te kunnen. Sheila vertelde wat God haar had geantwoord toen ze aan God had gevraagd wat ze dan moest loslaten. Toen ik de antwoorden las realiseerde ik me dat Hij mij hetzelfde heeft geleerd en dat ik nog regelmatig op herhalingscursus moet. Ze schreef : 

* Probeer niet langer om deze situatie op te lossen. 

* Doe niet langer je best om controle te hebben over wat er gaat gebeuren.

* Doe niet langer je best om jezelf te beschermen.

Toen zij losliet kon God haar (uit)redden, en dat is een les die ik ook heb geleerd, of beter gezegd aan het leren is. Ze schrijft : Hij heeft me gered van wanhoop, Hij heeft me gered van zelfbescherming, en Hij heeft me gered van wrok. Dit is zo herkenbaar voor mij. 

Vooral het woord wanhoop kwam bij me binnen. Sinds ik meer over hoop leer zie ik hoe slinks de boze wanhoop inzet om levens te verwoesten. 1 Korinthe 13:13 is een heel bekent vers "Nu blijven dan geloof, HOOP en liefde, deze drie, maar de meeste daarvan is de liefde." Ik heb hoop expres met grote letters gezet, over geloof en liefde horen we veel in de kerk maar hoop is onderbelicht, was voor mij in ieder geval zwaar onderbelicht. En als God ergens over tegen je gaat spreken valt het ook ineens overal op lijk het wel, de Bijbel staat er vol van. Hebreeën 11:1 zegt "Het geloof nu is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."  Romeinen 15:13 "De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige geest."

God is liefde heb ik heel veel gehoord, maar het is nooit tot me door gedrongen dat God de God van hoop is, en dat Hij zelfs wil dat we overvloedig zijn in de hoop. Als wij onze hoop op Hem stellen, want dat is het geheim van hoop, datgene of Diegene waarin je je hoop zet is dat of Degene wat kracht geeft aan de hoop, en de enige die écht kracht kan geven in God. Bij mijn ouders thuis hing een bordje aan de muur van een tekst uit Romeinen 12:12 "Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed." Deze tekst kwam ook weer bovendrijven bij mij. Toen was het vooral : wees geduldig in de verdrukking, niet klagen maar dragen en vragen om kracht waar ik het mee associeerde, maar ik miste het belangrijkste : Verblijd je in de hoop. Een mens kan niet zonder hoop en zodra de boze het voor elkaar krijgt dat jij de hoop, de moed verliest, heeft hij je waar hij je hebben wil. je word passief, want waar zou je het nog voor doen, het heeft toch allemaal geen zin. 

Verlies de hoop niet !

Houd vol !

Verslap niet,  laat de moed je niet in de schoenen zakken, geef je gedachten niet de ruimte om af te dwalen naar plekken van hopeloosheid en wanhoop. 

Wees je bewust van je gedachten want dat is het strijdtoneel waar de strijd gestreden word van wat er in je leven gebeurd. Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Dat is een actief doorgaand proces, zodra je daarin verslapt om wat van reden dan ook staat de boze klaar om iedere zwakke plek te doorboren met één van zijn vurige pijlen om onze gedachten te bestoken met Zijn leugen-vergif.  God is de God van hoop, Hij heeft het allemaal, maar ik zal er actief uit moeten putten en in werking moeten zetten. 

Iemand zei iets wat ik niet meer ben vergeten : Als jij geen plan hebt voor jou leven, dan heeft iemand anders het wel. Ik bedacht me toen : als ik niet actief inhaakt op het plan dat God heeft met je leven, mijn plan in lijn breng met Zijn plan, dan is er wel iemand anders die zijn plan met mijn leven uit gaat voeren omdat ik te laks ben en het maar laat gebeuren. Dit vraagt bewustwording en herkenning en erkenning, gelukkig mag ik hierin groeien, de strech-zone waar ik het in eerdere blogs wel eens over heb gehad. 

Heer ik geniet van dit avontuur met U, dank U wel dat U me zo wakkerschut, U hebt mij hoop gegeven en wat mooier is U hebt me geleerd dat hoop kan groeien, en dat een klein beetje vermeerdering van hoop al grote gevolgen kan hebben. Ik ben zo blij met U en Uw werk in mij, ook al is het soms ongemakkelijk, confronterend of zelfs pijnlijk. Ik geeft U toestemming alles in mijn leven aan te raken wat Uw aanraking nodig heeft om Uw plan met mijn leven, dat ik van U heb gekregen, uit te voelen. Ga door Heer, ook als ik piep en me probeer eronderuit te wringen, ik geef U toestemming door te gaan want ik weet dat uiteindelijk Uw weg het beste is en het mooiste resultaat zal geven. U zult dan geëerd worden en ik zal stralen voor U.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Volharden in vertrouwen

In het leesrooster Oswald Chambers : Hoop - Een helige belofte uit de bijbelapp - ik heb al eens eerder over dit leesrooster geschreven in de blog Intimiteit (vervolg) -  raakte het me de laatste dagen ook weer zo dat ik ze verschillende keren heb gelezen, herhaald, er flink op heb moeten kauwen. Wat daar gezegd werd kwam binnen maar vond ik niet makkelijk. "God gaat met de gelovige om als met een boog die Hij aanspant. Op een bepaald moment zegt de gelovige :  "Ik kan er niet meer tegen." Maar God  schenkt er geen aandacht aan , Hij blijft de boog aanspannen omdat Hij zelf -en niet wij- het moment kiest om de pijl los te laten. Aan de gelovige wordt gevraagd geduldig "vol te houden" totdat God de pijl loslaat."  Vol houden is volharden. En dan gast het verder " Wees standvastig trouw aan God Hij zal zijn waarheid openbaren op een manier die jouw leven tot iets heiligs zal maken. Met andere woorden : de blijvende aanwezigheid van God zal zichtbaar worden door de eenvoudige dingen van je leven. Maar je moet wel op Hem wachten."

Dat deed me denken aan iets wat iemand zei en wat bij me bleef haken : Vrijwillig, maar niet vrijblijvend. In Exodus 24 vraagt God het volk of ze een verbond met Hem willen aangaan, en tot drie keer toe zegt het volk : Alles wat de Here gesproken heeft zullen we doen. Daarna krijgt ze in Exodus 34 (opnieuw) de 10 geboden / richtlijnen op stenen tafelen, waarbinnen ze veilig kunnen bewegen, als ze daarbinnen blijven zijn ze onder Gods bescherming. God is zo genadig.

We kiezen vrijwillig om ons leven aan God te geven, daarbij laten we ons recht op zelfbeschikking los om de leiding aan Hem over te geven, dat heeft consequenties. Voortaan gaat het als het goed is op Zijn manier, en niet alleen als het mij uitkomt. Als ik dan heel eerlijk naar mezelf kijk ben ik me ervan bewust dat ik daarin nog heel veel te groeien heb.

Dan lees ik de laatste dag : "Geluk is iets dat komt en gaat. Het kan nooit een doel op zichzelf zijn. Het doel van de mens is heiligheid, niet het hebben van geluk. God heeft de mens zó bijzonder gemaakt dat hij "God kan verheerlijken en eeuwig van Hem kan genieten" Een mens zal nooit de ware vreugde kennen, tenzij hij een juiste relatie krijgt met God. De duivel beweert dat hij de mens tevreden kan stellen zonder God. Maar het enige waar hij in slaagt is om geluk en plezier te geven, nooit vreugde. Ons leven betekent zoveel meer dan we kunnen vertellen. Het vervult een zeker doel van God waar we niets over weten. Het is onze taak om de Heer te vertrouwen met heel ons hart en niet te steunen op wat we zelf kunnen begrijpen." Hij zal altijd Zijn kant van het verbond houden, Hij kan niet anders, Hij komt nooit terug op Zijn Woord en Zijn beloften. Mijn kant van het verbond is Hem vertrouwen en vanuit liefde doen wat Hij vraagt ook als mijn verstand er niet bij kan terwijl mijn hart weet dat het weet dat het goed is. Ik vind dat als ik heel eerlijk ben heel spannend.

De laatste dag sloot af met de zin : " Aardse wijsheid kan nooit in de buurt komen van Goddelijke wijsheid. Als we tekort doen aan de Goddelijke wijsheid, doen we tekort aan Gods doel voor ons leven."  Spreuken 3:5-6 zegt  "Vertrouw op de Heere met heel je hart en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden rechtmaken." Dit vers lees ik toch wel een beetje anders met in mijn achterhoofd : Als we tekort doen aan de Goddelijke wijsheid, doen we tekort aan Gods doel met ons leven. 

Wil ik Gods plan voor mijn leven ? Ja. Ben ik dan ook bereid om dat plan uit te wandelen terwijl ik het einddoel niet ken, het enige waarvan ik absoluut ben overtuigd is dat het goed is. De Bijbel zegt : Ken Hem in al uw wegen, ben ik bereid 's morgens mijn benen over de rand van mijn bed te zwaaien (ook iets wat ik alleen maar kan omdat de God die mij geschapen heeft me daar de kracht voor geeft) en die God te vragen waar we die dag heen gaan en mijn eigen ideeën los te laten. Te vertrouwen dat Hij me de weg zal wijzen bij elke stap. Ben ik bereid mezelf op Zijn boog te laten spannen en daar net zo lang te blijven zitten (ook als dat erg ongemakkelijk en oncomfortabel is, ook als het mijn eigen ik en vlees zeer doet) tot Hij bepaald wanneer Hij de pijl afschiet op het doel dat Hij voor ogen heeft en Hij precies mij voor uitgekozen heeft omdat ik in die situatie en op die tijd het beste "wapen" ben in Zijn hand.

Heer het maakt zoveel in mij los, het enige wat me gaat helpen is mijn ogen op U alleen gericht houden. Help me Heer.

ONDERWEG naar Hem en met Hem