Zoeken in deze blog

dinsdag 19 juni 2018

God alle eer.

In de groep "Look Around The Corner" waar ik met een aantal vrouwen elke dag een Bijbelstudie doe lazen we een tijdje gelede in het thema "Helden uit de Bijbel" Johannes 3: 27-30 

"Johannes antwoordde: Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt. Jullie kunnen van mij getuigen dat ik gezegd heb:  Ik ben de Messias niet, maar ik ben voor hem uitgezonden. De bruidegom krijgt de bruid, en de vriend van de bruidegom staat te luisteren en is blij dat hij de stem van de bruidegom hoort. Dat vervult mij met grote vreugde. Hij moet groter worden en ik kleiner."

Johannes trekt niet de eer naar zichzelf toe, hij wijst naar Jezus die alle eer toekomt, hij is een voorbeeld in nederigheid waar wij nog heel veel van kunnen leven.

Dan komt de vraag op, ben ik nederig ?
Geef ik God alle eer ?

Pasen 2016 genas God mij van een eetstoornis, daardoor was ik in staat om mijn eetgewoonte te veranderen - wat overigens heel hart nodig was voor mijn gezondheid - en tot nu toe ben ik ruim 30 kilo afgevallen. Dat valt op en is zichtbaar dus zo nu en dan geven mensen je een compliment - niks mis mee natuurlijk en ook weer een les om ze aan te leren kunnen nemen.
Maar als ik dan zeg dat ik het zonder Gods hulp nooit had kunnen doen kijken mensen je toch wat vreemd aan.

God deed wat ik niet kon (genezen) en daarna moest ik gaan doen wat ik kon. De weg van anders leren omgaan met eten een was voor mij vooral een proces in verandering van denken. 
Afgelopen Pinksteren heb ik de Opwekkingsconferentie via Family7 gevolgd en daar werd het heel mooi verwoord dat Gods Geest onze geest onderwijst en leid, en dat heeft uitwerking op ons denken, en dat heeft weer z'n weerslag op ons doen en laten.
Is het dus zo knap dat ik die kilo's ben verloren ?
NEE, voor mij is het door Gods genade dat mijn lichaam zo veranderd is en nog steeds veranderd want het proces is nog niet klaar. 
De grootste verandering voor mij zit in mijn denken en dat was heel hart nodig.

In onze maatschappij moeten we vooral trots zijn op wat we bereiken, want dat hebben we dan toch maar mooi voor elkaar gekregen, we verdienen een schouderklop, een schouderklopje is eigenlijk te klein. Etaleer maar wat je voor elkaar hebt gekregen.
Mensen kijken je toch een beetje raar aan als je God alle eer geeft.

Niet zelf met de eer gaan strijken heeft niets te maken met minderwaardige gevoelens.
Edgar Holder zei heel mooi dat in de school van de Heilige Geest geen ruimte is voor minderwaardige gevoelens want je weet wie je bent, een kind, een erfgenaam van God !
En dat straalt af op je houding. 

Hoe vaak zijn we toch niet geneigd zelf met de eer te gaan strijken, of Hem wel de eer te geven in ons hart maar niet met onze lippen omdat we anders raar worden aan gekeken. 
Ik ervaar daar best  strijd in, maar als ik beleid dat Hem alle eer toekomt dan zal ik ook mijn mond moeten open doen en die eer aan Hem moeten uitspreken. 

Andre Crouche schreef daar een prachtig lied over: 


To God be the glorie
Aan God alle eer




Ik wil God alle eer geven die Hem toekomt,  Lucas 19:40 zegt het heel mooi, als ik het niet doe zullen de stenen het doen. "Maar Hij antwoordde: Ik zeg jullie dat als zij zouden zwijgen, de stenen het zouden roepen !"


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 16 juni 2018

Mijn schoonmoeder.

Iedereen kent de flauwe grappen over schoonmoeders, voor de mijne heb ik diep respect ook al was onze relatie er meer een van tolerantie.

Het was een vrouw die zelf ook veel voor haar kiezen had gehad en er altijd alleen voor had gestaan en zich door het leven heen had geslagen.
Haar jongste zoon (de beste van het hele stel zeg ik altijd) werd mijn man, een man waar ik zielsveel van ben gaan houden.

De reactie van zijn moeder toen ze hoorde dat hij mij als zijn vrouw wilde hebben was "kan je niet wat anders krijgen", maar dat kon hem er niet van weerhouden dit meisje waar hij mee opgegroeid was te veroveren en tot zijn vrouw te maken.

Ze is door het leven een wat afstandelijke vrouw geworden, zeurde niet en nam het leven zoals het was, zo ook mij. 
Ik was zijn vrouw, zij zijn moeder, we respecteerde elkaar en hielpen elkaar als het nodig was.

Toen ze met het klimmen der jaren wat ging sukkelen en haar zoon het verstandiger vond dat ze gelijkvloers zou gaan wonen besloot ze naar onze woonplaats te komen zodat het voor ons ook makkelijker zou zijn om haar te helpen.
Een beslissing die we nooit van haar hadden verwacht maar die we enorm waardeerde.

Acht jaar heeft ze daar nog mogen wonen en ze had het enorm naar haar zin in haar 2 kamer appartementje op de 3e verdieping, boven de winkels en de huisartsenpost om de hoek.
Zoals altijd was ze tevreden met wat ze had, iets waarin ze zeker een groot voorbeeld is geweest voor mij.

Op een ochtend zou mijn man haar wegbrengen naar een neef van haar en dan was het de gewoonte dat hij voor hij van huis ging even belde, dan kwam zij vast naar beneden en kon ze zo instappen.
Maar ze nam de telefoon niet op, ook niet de 2e en 3e keer.......

Ze bleek gevallen te zijn en had niet meer overeind weten te komen.  Als gevolg van wat de huisarts eerst inschatte als een buikgriep, maar wat later een longontsteking bleek te zijn was ze verzwakt en gevallen en had niet meer overeind weten te komen van de badkamervloer. 

De dokter wilde het liefst eerst thuis met antibiotica kijken of ze zo weer op zou knappen want wat oudere mensen kunnen het beste thuis blijven, dat zou de verwardheid alleen maar verergeren.

Ik heb een tas gepakt, en ben bij haar gaan logeren om voor haar te zorgen. In zo'n situatie leer je elkaar ook anders kennen en ze was absoluut geen lastige patiënt, zeker niet nadat haar huisarts haar op het hart had gedrukt dat ze goed naar me moest luisteren omdat ik de situatie goed had ingeschat.
Daar moest ik wel een beetje om lachen want ze vond het maar wat vervelend dat de dokter wéér naast haar bed moest opdraven.

De antibiotica sloeg niet aan, ook de 2e kuur niet en toen ik de arts er weer bij riep omdat ik het weekend zo niet in durfde was hij het met me eens en besloot dat ze alsnog moest worden opgenomen,

Gelukkig sloeg de medicatie via infuus wel aan en na een week ziekenhuis mocht ze weer naar huis.
Mijn man had een ander beweegbaar bed voor haar gereld want "dit was geen doen voor Daan" had ze gezegd (Daan zo noemde ze mij vaak) 
Tafeltje dekje was geregeld om de komende tijd te eten, een rollator aangeschaft, douche hulp geregeld want dat was een eis van ziekenhuis en ik zou haar huishoudinkje gaan doen.

Ze was zo blij dat ze er nog was en al was het met de nodige medicijnen weer naar huis mocht.
Wat keek ze uit naar de trouwerij van haar kleinzoon over 9 weken.

Maar een dag later vond mijn man zijn moeder dood op haar stoel.
Dat was een enorme schok voor ons allemaal, dit kon toch niet waar zijn !

Deze vrouw waar ik in de donkere nachten op mijn vouwbedje in de woonkamer naar luisterde als ze hardop God om hulp vroeg "Here Jezus kom me te hulp" wat had me dat geraakt. Nooit sprak ze over haar geloof en ze kwam sinds ze dichter bij ons was komen wonen ook niet meer in de kerk. 

Voor deze vrouw heb ik gedaan wat ik voor mijn eigen ouders niet kon, ik heb geholpen haar af te leggen en klaar te maken voor haar laatste reis. Ik sprak op haar begrafenis en met elkaar hebben we haar kist naar het graf gereden. 
Toen we er bijna waren keken mijn man en ik elkaar aan, we gingen naar het zelfde veld als waar we 2 jaar eerder mijn moeder hadden achter gelaten. 





Twee vrouwen die jaren bevriend waren geweest, en om een rede die wij als kinderen nooit echt hebben geweten elkaar loslieten en nu samen op hetzelfde veldje hun laatste rustplaats vonden.

Herinneringen horen ook bij het leven, deze herinnering brengt toch een glimlach op mijn gezicht, hij is voor mij bijzonder.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

dinsdag 12 juni 2018

Geheeld

Ik deed vanmorgen een voor mij hele mooie ontdekking.
Eerder schreef ik in het blog Honger naar het woord van God over de moeite die ik op had gelopen met de Bijbel in mijn jeugd.




Deze oude Bijbel heb ik na de dood van mijn ouders wel bewaard maar nooit meer in gekeken, hij stond onderin een boekenkast.
Omdat ik vanmorgen las over Psalm 16 waar in de oude vertaling over nieren werd gesproken wilde ik dat toch eens opzoeken en heb dus die Oude-Statenvertaling erbij gepakt. 
Ik was blij verrast dat er geen pijn meer aan dat boek kleefde voor mij.



Al zoekend vond ik wat ik zocht maar ik vond meer, mijn herstel hierin werd zichtbaar voor mij en daar werd ik zo enorm blij en dankbaar om, 
Ik las op het eerste blad de trouwtekst die mijn ouders meekregen toen ze 28 april 1965 in het huwelijk traden.
Romeinen 8:31b "Zoo God voor ons is, wie zal tegen ons zijn ?"
Ze hebben in hun leven heel wat tegen hen gehad, maar God was voor hen. 


Ik ben zo dankbaar voor Gods herstel in mijn pijn om mijn ouders om deze oude Bijbel en op zoveel gebieden en terreinen van mijn leven.

Deze Bijbel gaat niet meer terug onderin die boekenkast, hij gaat weer worden gebruikt, en met liefde, omdat het mag, niet meer omdat het moet.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 9 juni 2018

Er is geen "als"

Laatst heb ik "De Schuilplaats" van John & Elizabeth Sherrill weer gelezen over het leven van de Corrie ten Boom.
Deze bijzondere vrouw heeft na de oorlog van 1940 -1945 de wereld over gereisd om te vertellen van de lessen die zij en haar zus Betsie in de het concentratiekamp hebben geleerd.





De les die me enorm heeft aangesproken kwam van Betsie:

Er is geen "als" in Gods wereld, er is geen plaats waar we veiliger zijn dan op de andere. 
De enige plaats waar we veilig zijn is in het 
centrum van Gods wil.

Betsies geloof en vertrouwen in God was overweldigend en eenvoudig, het raakte me hoe deze vrouw altijd aan de ander dacht, zelfs aan degene die we weg zouden zetten als de slechteriken.
Betsie had met ze te doen om wat ze zichzelf aan deden door hun gedrag, ze bad voor hen en zegende hen.

Zelfs in een concentratie kamp herinnerde zij haar zus (Corrie) eraan wat er in 1 Thessalonicenzen 5:15-18 staat : "Ziet toe, dat niemand kwaad met kwaad vergelden, maar jaag te allen tijde het goede na, jegens elkander en jegens allen. Verblijd u ten alle tijde, bidt zonder ophouden, dank onder alles en behoudt het goede."

Persoonlijk werd ik daar heel erg stil van.

Deze houding, onder de meest barre omstandigheden, dan heb je een echte verandering in je denken ondergaan zoals in Efeze 4:23-24 staat "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken. Dat nieuwe leven trek je aan, zoals je een stel nieuwe kleren aantrekt. God heeft nieuwe mensen van jullie gemaakt. Nieuwe mensen die op Hem lijken....."

Wat heb ik nog vaak moeite met mijn eigen "oude ik", die oude ik is dood zegt de Bijbel, met Christus gekruisigd.
Is mijn oude ik wel zo dood, echt dood, sta ik 'm niet meer toe te leven, heeft die echt helemaal niks meer in te brengen in mijn leven, mijn nieuwe leven.
Want in de opstanding van Jezus ben ik ook opgestaan in nieuw leven lezen we in Romeinen 6 waar dat zo mooi word uitgelegd aan de hand van de doop.

Dit boek zal mij nog lang bij blijven en waarschijnlijk zal ik het nog wel eens herlezen.
Het is zeker een aanrader om het zelf ook eens te lezen er staan zulke mooie en waardevolle lessen in.

Er is geen "als", toeval bestaat gewoon niet, gedachten besteden aan "wat als" heeft ook geen nut, zorg dat je in het centrum van Gods wil bent, Hij leid je leven en is er altijd bij, op welke plaats je ook bent, er is geen plek waar Hij je niet kan inzetten voor Hem.

Als deze vrouwen dat zeiden en voor leefden  op de plek waar zij waren dan moet ik toch nog eens goed nadenken voor ik mijn mond opendoe om te klagen over plaatsen of situaties waarin ik terecht ben gekomen of kom.

Voor mij stof tot nadenken.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.




dinsdag 5 juni 2018

De Geestelijke Wapenrusting

In de tijd tussen Pasen en Pinksteren was ik bezig met het boekje  "Op weg naar Pinksteren" van Jan Mudde en daar kwam ook de geestelijke wapenrusting aan bod en dat bracht bij mij een herinnering terug die ik wil delen.

Als meisje van 16 had ik het niet makkelijk thuis, de huisarts had wel door dat de verhoudingen niet gezond waren tussen mijn moeder en mij en dat daar meer ruimte moest komen dus hij adviseerde mijn moeder dat ik eens weg moest van huis en er werd gekozen voor een christelijk tienerkamp "In de Ruimte" in Soest.
Eigenlijk waren die tot 15 jaar maar nadat mijn moeder de situatie had uitgelegd was ik welkom en zo werd ik door wat later mijn schoonzus zou worden naar Soest gebracht. 
Alleen reizen daar was geen sprake van, zo beschermd werd ik opgevoed en daarbij buiten Rotterdam reisde ik nooit met O.V. dus had ik ook geen idee hoe of wat.

Toen ik daar kwam viel ik door mijn enorme platte Rotterdamse accent gelijk op en dat was voor mij zo bijzonder, ik viel op, werd gezien, kreeg de bijnaam "Rotterdammer" en dat deed me wat.

Het thema van die kampweek was de Wapenrusting, ach dat verhaal kende ik wel, maar hier werd het heel beeldend verteld met een echt harnas, maar echt warm liep ik er niet voor. 

Op mijn 8e gaf ik heel bewust mijn leven aan Jezus, op mijn 10e koos ik heel bewust voor de volwassendoop en het koste wat moeite maar uiteindelijk werd ik gedoopt omdat men geloofde dat ik dat echt heel bewust wilde.
Maar rond mijn 12e raakte ik teleurgesteld en zat ik vol vragen, waarom was mijn broertje dan dood gegaan, waarom was mijn vader zoals hij was, waarom genas mijn gehandicapte moeder niet, waarom voelde ik me zo alleen, waarom werd ik zo gepest, waarom hoorde ik er nooit bij...........en ik begon me af te zetten tegen God, maar ik durfde dat ook niet te hard te doen want ik wilde mama geen verdriet doen. 

Dit verklaard waarom ik niet echt laaiend enthousiast werd van de christelijke aard van het kamp, maar ik was weg van huis en dat was fantastisch en ik werd hier gezien.
De leiding zag dat ik het moeilijk had en nam ook echt de tijd voor me, zag me.

Op een avond zou er uitleg worden gegeven oer de Heilige Geest en ik dacht, ach daar heeft m'n moeder het ook de hele tijd over dat ik daar niet zonder kan, dan ga ik daar wel luisteren, even niet die wapenrusting. 
Na die uitleg die in een caravan op het terrein werd gegeven liep ik terug naar de slaaptent en ik keek naar de hemel en heb gezegd "Als dat voor mij is hoor ik het wel, welterusten"  

De volgende ochtend was er net als elke morgen weer een dienst en na de dienst werd er gezegd dat wie er gebed wilde hebben voor de Heilige Geest naar buiten kon en dan zouden ze weer naar de caravan gaan. 
Tot mijn grote schrik en verbazing stond ik buiten voor ik er erg in had en ik met mijn grote mond had het lef niet om weer naar binnen te gaan en ben dus mee gelopen naar de caravan. 

Ik heb iedereen voor laten gaan, en toen ze met de laatste voor mij aan het bidden waren knapte er iets in mij en ik ben verschrikkelijk gaan huilen, huilen.  Ze hebben voor me gebeden en eigenlijk weet ik niet goed meer hoe en wat, maar er veranderde iets in mij.

De volgende dag werd ik weer opgehaald en ging ik weer naar huis.
Toen ik thuis kwam zag mijn moeder het gelijk, ik had nog geen woord gezegd en ze zei: jij bent veranderd.

Ik moest nog één jaar huishoudschool doen, examen, en na de vakantie werd me ook daar een aantal keer gevraagd wat er gebeurd was, ik was veranderd.

Als ik terug kijk realiseer ik me dat God me in mijn nek heeft gegrepen en me voor Hem wilde hebben.
Nee het leven werd er niet makkelijker van, ik had nog steeds heel veel taken en zorg thuis bij mijn ouders, ik hoorde er nog steeds niet bij, het werd geen "en ze leefde nog lang en gelukkig" maar ik had de Here Jezus.




Pas nu ik jaren later weer met die Geestelijke Wapenrusting bezig ben komt deze herinnering boven en realiseer ik me dat ik toen absoluut niet de waarde van de Wapenrusting begreep.

Wat ben ik dankbaar dat ik een God mag dienen die zo verschrikkelijk veel geduld met dit eigenwijze kind heeft, want 20 jaar later keerde ik Hem weer de rug toe uit pure frustratie, omdat er zoveel boosheid en pijn in mij zat.
Hij liet me uitrazen maar liet me niet los, heel liefdevol bracht Hij mij door een diep dal weer terug bij Hem.

Een onderdeel van de Wapenrusting zijn de sandalen met de bereidheid van het Evangelie en toen ik dat las wist ik dat God van me vroeg ook dit in een blog te delen, dat vond ik verschrikkelijk eng, het is nogal geen onderwerp.

Ik schaam me absoluut niet voor het Evangelie en ik weet dat God mij opgedragen heeft te vertellen door deze blogs wat Hij in mijn leven heeft gedaan en doet, maar ik moet vaak een drempel over, nog steeds na al de blogs die ik al heb gedeeld, zo ook met dit verhaal. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat als ik me verzet de strijd alleen maar langer en moeilijker is, en dat als ik in gehoorzaamheid doe wat Hij van mij vraagt het enorm meevalt.

Ik had een Wapenrusting gekregen, maar ik heb 'm nooit op waarde geschat en ook niet gebruikt, God geeft ons wat we nodig hebben maar we moeten het wel zelf ter hand nemen en gebruiken.
Gelukkig ben ik ouder en ook wat wijzer geworden en ben ik dankbaar voor deze Geestelijke Wapenrusting en doe ik m'n best te zorgen dat ik 'm aan heb en dat ik 'm gebruik.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.


zaterdag 2 juni 2018

Toon Mijn liefde

Het gebeurd mij regelmatig dat ik 's morgens wakker word met een zin van een lied in mijn hoofd, vaak moet ik dan echt even op YouTube die zin intikken om te ontdekken uit welk lied het komt en dan ga ik eerst het hele lied maar luisteren omdat daar dan vaak wel een boodschap in zit die ik blijkbaar moet horen.

"Zo heb Ik ook jou liefgehad" bleek uit Opwekking 705 te komen. 


 

Aan de maaltijd wordt het stil
als de meester knielen wil, 
en vol liefde als een knecht,
elk apart de voeten wast en zegt: 
Dit is wat ik wil dat jullie doen,
dit is waarom Ik bij jullie neerkniel,
Dit is hoe mijn kerk behoort te zijn,
dit is wat de wereld ziet van Mij
als je Mij gaat volgen.

Refrein:
Toon Mijn liefde, aan de ander
dien de ander, zo heb Ik ook jou liefgehad.
Heb elkaar lief, wat er ook gebeurt, 
dien de ander, zo heb ik ook jou liefgehad.

In de wereld wordt het stil, 
als wij doen wat Jezus wil
en gaan dienen als een knecht,
 zoals Hij ons heeft gezegd, Hij zei: 
Dit is wat Ik wil dat jullie doen,
dit is waarom Ik bij jullie neerkniel. 
Dit is hoe mijn kerk behoort te zijn,
dit is wat de wereld ziet van Mij
als je Mij gaat volgen.


Elkaar dienen, nederig zijn, de minste zijn, ik vind dat bij sommige mensen best lastig maar het is wel wat Jezus ons leert en voor heeft geleefd, want zo heb Ik jou liefgehad.

Dat zinnetje waar ik mee wakker werd komt uit het refrein en de volgende zin is "Heb elkaar lief, wat er ook gebeurd" oef die vind ik nog lastiger moet ik eerlijk bekennen.

Als we moeite met onze naaste hebben trekken we ons vaak wat terug en verwaterd het contact en dat vinden we dan helemaal prima, dan is het wat minder lastig, maar vind je het gedrag van iemand waar je heel veel van houd gewoon heel lastig.

"Zoals men ijzer scherpt met ijzer, zo scherpt een mens een medemens" staat er in Spreuken 27:17 
God gebruikt onze naaste en leert ons juist door die persoon waarmee wij het soms zo moeilijk hebben om goed te kijken naar wat er in ons eigen hart is en houd ons dan voor hoe Hij het zou doen, Hoe Hij zou willen dat wij, dat ik het zou doen. 

Wat vind ik dit soort inkijkjes lastig en wat toont Hij het me liefdevol en zonder verwijd, Hij kneed mij behoedzaam naar Zijn beeld. 
Ja ik wil graag steeds meer op Hem gaan lijken maar wat is het proces soms confronterend, en dan heb ik het ook nog niet in één keer geleerd, en komt die les keer op keer terug, steeds een stukje dieper en steeds meer word zichtbaar wie ik mag zijn in Hem.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.



dinsdag 29 mei 2018

Leren luisteren

Ik verbaas me steeds weer over de manier waarop God me dingen duidelijk maakt, leert, tot ons spreekt in hele gewone alledaagse dingen. 
Nee ik hoor absoluut geen verstaanbare stem, het is zoals de Bijbel zegt een zachte stem, een gedachte of idee, maar op de een of andere manier weet ik dan gewoon dat het Hij is.

Die stem leren verstaan is een proces, een oefening en meestal in hele kleine dingen.



Laatste las ik een aantal boeken van en over Corrie ten Boom, wat een voorbeeld is deze hele gewone en toch zo bijzondere vrouw geweest en nog steeds, voor mij in ieder geval.
Het begon met een klein boekje dat ik leende van mijn schoondochter, en dat maakte me zo nieuwsgierig naar deze vrouw dat ik meer van haar wilde lezen.

Als ik lees hoe haar relatie met God was moest ik denken aan wat er in de Bijbel over Henoch en Noach staat, ze leefde in nauwe verbondenheid met God.

Nauwe verbondenheid daar word ik toch wel een beetje nieuwsgierig naar, hoe deden ze dat ?  
Overlegde ze ook alles met God, net als Corrie.
Haar voorbeelden van de meest eenvoudige gebeden  heeft me enorm geraakt. 
Bidden is praten met God, een gesprek gaat twee kanten op, je praat maar moet op z'n tijd ook luisteren, anders is er geen echte communicatie.
De Bijbel verteld ons ook dat God helemaal niet op een omhaal van woorden zit te wachten, gewoon kort en duidelijk zeggen wat je wilt zeggen of vragen.

Ik moet bekennen dat ik in mijn proces van leren de stem van God te verstaan regelmatig vraag "Begrijp ik U goed, zegt U nu dit of dat ?"

Hoe ver ga je in alles aan God vragen ? 

Ik moet denken aan Johannes 15:5 waar Jezus zegt "IK BEN de ware wijnstok en jullie zijn de takken. Als jullie in Mij blijven en Ik in jullie blijf, zal er veel vrucht aan jullie groeien. Want zonder Mij kunnen jullie niets doen."

In Lucas 16:10 houd Jezus de mensen een principe voor "Wie in zeer weinig getrouw is, is ook in veel getrouw. En wie in zeer weinig onrechtvaardig is, is ook in veel onrechtvaardig."

Trouw is voor God heel belangrijk, om trouw te zijn moet je goed luisteren naar de opdracht. Leren doe je in kleine stapjes dus zal ik dat leren moeten oefenen in hele kleine dingen, dingen waarin ik me bijna afvraag of God zich daar wel mee bemoeid, of Hij daar nou moeilijk over zou doen. 

Een voorbeeld : ik maak regelmatig een flinke wandeling en die wandelingen gebruikt God nogal eens om mij wat te leren. Zo liep ik laats ergens en ik kreeg het idee dat ik een pad in moest slaan waarvan ik absoluut niet wist waar dat uit zou komen. en dan komt daar mijn vraag "Bent U dit Heer, bedoelt U dat ik hier heen moet ?" en dan komt er een vraag in mij op "Vertrouw je Mij ?" "Ja ik vertrouw U" en ik sla de weg in waarvan ik niet weet waar die me gaat brengen en geniet van de zon en de mooie omgeving waarin in loop in de polders om Delft heen en uiteindelijk herken ik een bepaalt punt en zie waar ik uit kom. 

Zo mag ik leren te luisteren naar die zachte stem die me  nooit de verkeerde kant zal opsturen. 
Henoch, Noach en Corrie zullen ook ongetwijfeld met kleine stapjes zijn begonnen, zouden zij ook zulke gesprekjes hebben gevoerd........


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 26 mei 2018

Bijzonder.

Bijzonder heb ik boven dit blog gezet, in eerste instantie een bijzonder verhaal, maar voorzichtig durf ik ook te zeggen dat ik bijzonder ben. 
God had mij op het oog, gelukkig niet alleen mij, maar ieder mens die op deze aarde rondloopt, allemaal Meesterwerkjes. 

Psalm 139 zegt het heel mooi:

13. U hebt mij gemaakt, mij in de buik van mijn moeder gevormd.
14. Ik prijs U, want het is een wonder hoe U mij heeft gemaakt.
Alles wat U heeft gemaakt, is bijzonder.
Ik weet het heel goed.
15. U zag me al toen U mij daar in het donker vormde, waar nog niemand mij zag.
16. U zag me al toen ik nog helemaal geen vorm had.
Al mijn dagen stonden al in uw boek toen ik nog niet één dag daarvan had geleefd.

Vandaag is het 52 jaar geleden dat ik het levenslicht zag, het werd een bijzonder verhaal.



Artsen vonden dat  mijn moeder met haar lichaam geen kinderen mocht krijgen.
Als kind had zij in de oorlog polio gehad. 
Omdat ze wel was ingeënt met een suikerklontje (zo ging dat toen) is ze niet echt verlamt maar liep haar lichaam wel grote schade op. 
Haar lichaam groeide scheef, de ene kant was kleiner dan de andere kant.
Aan haar kortste been werd ze na de oorlog geopereerd (men dacht dat ze een stilstand in de groei had) 
Het resultaat was een klompvoet waardoor ze zeer slecht liep.

Mijn moeder heeft altijd heel graag kinderen gewilt en was dus blij dat ze zwanger raakte.
Toen ze  zo'n 3 maanden zwanger was is ze met haar fiets over de kop sloeg en was ze bang dat ze mij zou verliezen maar dat gebeurde niet. Later zou blijken dat dat ook niet kon omdat ik niet op het plekje zat waar ik had moeten zitten.
De meeste van die zwangerschappen lopen niet goed af, zeker toen niet.

24 uur voor mijn geboorte kreeg mijn moeder een acute niervergifteging een zeer gevaarlijke situatie voor zowel haar als voor mij.

Tijdens de bevalling kwam ik maar niet te voorschijn, uiteindelijk besloten de artsen mij met een keizersnee te gaan halen.
Mijn vader moest afscheid nemen van mijn moeder want ze vreesde voor het leven van moeder en kind.
Ze hadden geen millimeter dieper moeten snijden anders hadden ze in mijn mooie velletje gezeten, ik bleek vlak onder de huid te liggen en niet binnen de baarmoeder waar ik hoorde te zitten, mijn moeder was buitenbaarmoederlijk zwanger. 

Door de niervergiftiging had mijn moeder 24 uur niks mogen drinken en daardoor was ik dus droog komen te liggen. 
De eerste 3 dagen van mijn leven heb ik in quarantaine gelegen omdat ze bang waren voor infectiegevaar.

Mijn moeder was er zo slecht aan toe dat ze 8 zakken bloed heeft gekregen bij deze operatie, maar we zijn er beide levend uitgekomen.
De artsen noemde het "het wonder van Dijkzicht" maar mijn moeder gaf resoluut God de eer, en terecht ! 
Zij wist wie de Gever van het leven is.



Zij hoorde regelmatig een baby huilen met een flink stemgeluid en haar werd verteld dat dat haar dochter was, zij kreeg mij pas na die 3 dagen te zien.
Wat moet dat afschuwelijk voor haar zijn geweest, maar ook op mij hebben die dagen invloed gehad ontdekte ik jaren later in therapie, het had zeker z'n invloed op het vermogen om te hechten.

Deze versie heb ik mijn hele leven gehoord, maar pas veel later heb ik me bedacht dat ik hier dus ben omdat Hij dat zo gewild heeft, blijkbaar had Hij hier een taak voor mij op aarde.

Ik heb ontdekt dat één zo'n taak is Hem groot maken en vertellen wat Hij gedaan heeft in mijn leven en nog doet.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.



dinsdag 22 mei 2018

Beste bedoelingen

Nog maar een lesje dat ik geleerd heb uit dat mooie boek van Arie-Jan Mulder "De Jezus manier"

Met onze beste bedoelingen willen we vaak een ander helpen omdat iets niet goed gaat in onze ogen, maar de laatste tijd vraag ik me wel eens af of we met ons goedbedoelde helpen God ook niet flink voor de voeten kunnen lopen omdat we denken dat we Zijn plan begrijpen, maar er in werkelijkheid helemaal naast zitten en Hij een hele andere wending aan het verloop wil geven.

Ik moest denken aan Petrus - ik begin die man met z'n grote mond, maar met z'n hart op de goede plaats zo te waarderen -
Petrus heeft begrepen wie Jezus is, hij zegt : "U bent de Messias, de Zoon van de levende God" (Matteus 16: 16) en dan begint Jezus uit te leggen wat er te gebeuren staat. Dat Hij naar Jeruzalem moet gaan en dat Hij daar mishandeld moet worden door de leiders van het volk, de leiders van de priesters en de wetgeleerden. Dat Hij zelfs moet worden gedood, maar ook dat Hij op de derde dag uit de dood zou opstaan.

Petrus ziet dat scenario helemaal niet zitten en neemt Jezus apart om Hem eens streng toe te spreken, hij zei : "Heer God zal er voor zorgen dat dat niet zal gebeuren !" 
Hij is er van overtuigd dat God dat nooit zal toestaan, dat kan niet waar zijn en hij zal er alles aan doen om dat te voorkomen.

Maar de reactie van Jezus valt 'm denk ik koud op z'n dak "Ga weg duivel! Je probeert Mij ongehoorzaam aan God te maken. Want jij wil niet wat God wil, maar wat mensen willen !"

Die laatste zin van Jezus zette me aan het denken, is wat ik met mijn goede bedoelingen wil altijd Gods wil, of is het wat mensen willen, wat ik als mens het liefste zou willen.

Zo graag zou ik zonder pijn en verdriet dingen zien opgelost, situaties zien veranderen omdat ik het scenario van wat zou kunnen gebeuren gewoon doodeng vind, en niet aan durf te denken omdat ik dan bang ben te verzuipen in m'n gevoelens en emoties.




Wat is dan "de Jezus manier" ?
Ik las ergens eens een quote uit dat gelijknamige boek :  "Jezus dringt mensen niet de waarheid op, maar kiest ervoor om eerst en vooral hun metgezel te zijn in hun angst en hulpeloosheid. Hij wijst hun gedrag niet af, maar Hij loopt urenlang met hen de verkeerde kant op, om hen te kunnen helpen in hun worsteling"

Durf ik voorbij te gaan aan mijn eigen angsten en wensen om de weg te gaan die God voor ogen heeft, om het op Zijn manier te doen en te vertrouwen dat dan het eindresultaat vele male beter zal uitpakken dan als ik het op mijn eigen manier aanpak.
Durf ik ook als ik het doodeng vind te zeggen : Uw wil geschiede en niet de mijne.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 19 mei 2018

Pinksteren

Voor het eerst in mijn leven heb ik bewust stil gestaan bij de tijd tussen Pasen en Hemelvaart (40 dagen) en nog 10 dagen later Pinksteren. Ik vond het heel bijzonder en ben zo blij met de Heilige Geest die Jezus beloofde en gaf. Ja Hij moest daarvoor deze aarde verlaten en dat was voor de discipelen die toen met Hem wandelde en leefde heel erg moeilijk. Maar Jezus kon in Zijn menselijk lichaam maar op één plek tegelijk zijn en door Zijn Geest woont Hij in ieder mens dat Hem toelaat in zijn of haar leven, op die manier kan Hij op zoveel meer plekken zijn, hoe bijzonder.

Maar wat een verantwoording hebben wij daarmee ook gekregen.
Zijn we ons dat bewust, dat wij nu degene zijn waar Hij zichtbaar in zou moeten zijn, hoeveel van Hem durven wij te laten zien aan de wereld om ons heen.

Hoe ben ik deze dagen bezig geweest ?
Een van de dingen was een boekje van Jan Mudde dat ik had gevonden in onze plaatselijke evangelische boekhandel. In de maand April hebben we in de online groep waar ik meedoe aan Bijbelstudie 30 dagen teksten gelezen over de Heilige Geest en al zoekend op YouTube heb ik heel wat filmpjes gevonden over dit onderwerp.
Wat heb ik er een hoop van mogen leren, wat mooi om je in Gods woord te verdiepen en je door de Heilige Geest zelf te laten onderwijzen. Ik kan daar zo van genieten. 



Het klinkt misschien raar om het zo te noemen, maar bezig zijn met de Bijbel is mijn grootste "hobby" geworden, en tegelijk ook iets waar ik eigenlijk niet meer zonder kan. Het is mijn "zuurstof" geworden en als je niet genoeg zuurstof  krijg dan merk je dan echt.

Het is mijn "voedsel", en één keer in de week op zondagmorgen een geestelijke maaltijd daar kan ik echt geen week op teren, dan verhonger ik. We hebben het nodig thuis zelf elke dag te zorgen dat we eten, en het mooie is dat je net zoveel kunt "eten" als je zelf wilt. 

We zeggen wel eens dat we zo graag een briefje uit de hemel zouden willen. maar God heeft ons een heel boekwerk gegeven en wat staan daar een mooie dingen in, ik word er zo blij van !
Hoe bijzonder dat de Heilige Geest ons zelf onderwijst als wij ons daar voor openstellen en Hem alle ruimte geven.

Johannes 14:26 zegt "Omdat jullie bij Mij horen, zal de Vader jullie straks de Helper sturen. Hij is de Heilige Geest. Hij zal jullie alles leren en alles helpen herinneren wat Ik tegen jullie heb gezegd."

1 Johannes 2:27 zegt "Maar jullie zijn gezalfd met de Heilige Geest. En Hij woont in jullie. Het is niet nodig dat iemand jullie leert wat God van jullie wil: de Heilige Geest leert jullie alles. Wat Hij zegt is de waarheid. Hij liegt niet. Daarom moeten jullie één met Hem blijven, zoals Hij jullie heeft geleerd." 

Wat een beloftes en wat bijzonder dat Hij mee gaat door ons leven, er altijd bij is en zelfs in ons woont.

Toch is er een spanningsveld legt de schrijver van dit mooie boekje uit tussen het "reeds" hebben (de hemel is al op de aarde) en net "nog niet" (de hemel moet nog op de aarde komen)  
Niet alles op deze aarde is zoals het in de hemel zal zijn, maar er is meer hemel op aarde als dat we met ons menselijke oog kunnen zien.

Opwekking 187 is een oud liedje maar nog steeds een prachtig gebed.

Open mijn ogen
'k wil Jezus mijn Heer zien
Open mijn ogen, opdat ik U zien kan
Open mijn oren , opdat ik Uw stem hoor
Open mijn hart Heer, opdat ik gehoorzaam.




ONDERWEG naar Hem en met Hem.

God alle eer.

In de groep "Look Around The Corner" waar ik met een aantal vrouwen elke dag een Bijbelstudie doe lazen we een tijdje gelede in h...