Zoeken in deze blog

zaterdag 11 augustus 2018

Mijn vader

Nadat ik het boek "Goede genade 365x" van Willem de Vink had doorgewerkt ben ik verder gegaan met het vervolg "Genade op genade 365x" Daarin legt hij Jezus naast het Oude Testament, wat een prachtige eye-openers ontdekte ik daar.
Natuurlijk had ik wel horen zeggen dat je Jezus op elke bladzij van de bijbel kon terug vinden, maar ik kon die link niet altijd leggen eerlijk gezegd. Dit boek geeft mij dus veel meer inzicht daarin en daar ben ik blij om.

Maar het legde voor mij ook een gevoelig punt bloot : mijn vaderbeeld.

God als een Vader, daar heb ik jaren mee geworsteld, mede doordat ik met mijn aardse vader geen goede band had, in een eerder blog met de titel "Normaal" heb ik daar al eens iets over verteld.
Ook al was het toen hij stierf "goed" tussen ons en weet ik dat ik alles wat ik kon voor hem gedaan heb in de laatste 3 maanden van zijn leven die heel heftig waren. Maar zijn dood was een "opluchting", het lijden was voorbij (en die laatste maanden heeft hij afschuwelijk geleden) maar het was ook het eind van een relatie met een man waar ik geen raad mee wist.


De enige traantjes die ik heb weggepinkt waren toen ik de kist met zijn lichaam in de rouwauto aan zag komen rijden naar hun huis waar wij werden opgehaald om samen naar het rouwcentrum te gaan waar we afscheid van hem gingen nemen en hem naar zijn laatste rustplaats brachten. Die aanblik maakte dat het definitief was, en ik weet nog dat ik dacht "daar ga je" 
Na zijn dood werd veel van mijn aandacht opgeslokt door de zorg van mijn gehandicapte moeder die flink overspannen was, hoe moest het verder met haar, zou zij het redden nu ze alleen was.

En daarnaast gewoon nog de zorg voor ons gezin wat ook doorging, vooral onze dochter had het er erg moeilijk mee want zij was dol op haar opa, iets was ik nooit echt heb kunnen begrijpen en dat was voor haar weer moeilijk te begrijpen. Daardoor konden we er ook moeilijk over praten. Zij was toen 9 maar voelde de dingen haarscherp aan en ik stopte het liever weg. Dat hoofdstuk was over, dicht dat boek, en het liefst nog een zwaar hangslot erop.
Ik heb de man dan ook nooit gemist.

Maar in het genezingsproces waar God me doorheen leid, is het nu blijkbaar tijd voor dit hoofdstuk.
In deze studie drong het eigenlijk nu pas goed tot me door dat de Bijbel zegt dat Jezus en de Vader één zijn, Vader kom je overal tegen.

Op YouTube vond ik wat filmpjes van Willem de Vink over genade die ik ging beluisteren en daar sprak hij over zijn moeizame relatie met zijn vader in zijn jeugd, oei dat was wel erg herkenbaar. 
In opstand komen tegen tegen die man waar je gewoon geen respect voor kon opbrengen, ook enorm herkenbaar, en toen ontdekte ik dat hij zijn levensverhaal op papier had gezet in het boek "Getekend" waarin een hij schreef over zijn geloofszoektocht van jongs af aan, maar ook over zijn proces met zijn vader, een proces van acceptatie en vergeving.
Dat boek wilde ik lezen, en het was ook heel snel uit, wat een herkenning.

Ik begon me af te vragen hoe goed ik mijn vader eigenlijk heb gekend, en mijn conclusie moet zijn, eigenlijk niet.
Na zijn dood heb ik wel iets meer inzicht gekregen waardoor ik begreep dat hij zeker geen makkelijk leven heeft gehad, en op zijn manier zeker wel zijn best heeft gedaan en met die wetenschap heb ik het boek dicht gedaan, het was goed zo.......dat dacht ik.
Maar op een vuilnisbelt moet je niet bouwen, dat gaat het bouwwerk vroeg of laat schuiven merk ik nu.

Het is tijd om herinneringen toe te gaan staan omdat ze er mogen zijn, ook de emoties er bij toe te gaan laten.
Het was zoals het was, daar is niets meer aan te veranderen.
Het hoeft ook niet allemaal verklaard te worden denk ik, maar uit het boek van Willem heb ik begrepen dat er een acceptatie mag gaan komen, een acceptatie van hem, want ook hij was Gods geliefde zoon. Met al zijn fouten en gebreken was hij kostbaar in Gods oog.

Als kind hoorde ik vaak dat ik op mijn vader leek en ik vond het afschuwelijk, dat was wel het laatste wat ik wilde !
Zoals mijn vader wilde ik absoluut niet zijn, maar als ik nu terug kijk heb ik me net als hij geprobeerd te redden in deze wereld met een enorme grote bek en een dik pantser.
Wat zat daar onder zijn pantser ?

Ik weet het eigenlijk niet, maar ik ga wel op zoek naar de leuke herinneringen aan mijn vader, want die zijn er vast ook.

Onze dochter was voor hem denk ik een tweede kans, met de kleine Danielle wist hij waarschijnlijk geen raad, een kleinkind daar sta je veel onbevangener tegenover, dat merk ik nu ik zelf oma ben. Je hebt alleen de "lusten" en niet meer de "lasten" je mag van zo'n klein, vrolijk kind genieten dat zich vol liefde aan je overgeeft, je neemt zoals je bent.

Inmiddels is het 15 jaar geleden dat hij dit aardse bestaan inwisselde voor het hemelse, en wat gunde ik hem dat na een leven dat alles behalve makkelijk voor hem was geweest.
Het is goed dat God hier heel liefdevol Zijn vinger op legt en zegt, kom maar kind, ik ga met je mee, we gaan deze kant op.
Er zal vast nog wel eens een vervolg op dit blog komen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

vrijdag 10 augustus 2018

Alles heeft zijn tijd

Een vrouw waar ik heel veel van heb geleerd is Joyce Meyer, ik hou van haar "recht voor z'n raap" boodschap en de manier waarop ze het brengt.  Deze vrouw heeft haar boodschap geleefd, ze weet waar ze het over heeft en dat maakt dat ik er iets mee kan. 

Als geboren Rotterdammer heb ik zelf ook wel zo'n mentaliteit, "wat je ziet is wat je krijgt" en jaren lang riep ik erbij "en als het je niet bevalt is dat jou probleem"  maar het was wel degelijk mijn probleem want ik was enorm bang om afgewezen te worden en het deed zeer maar dat wilde ik niet toegeven, dat tweede zinnetje laat ik er nu af, maar ik ben nog steeds "wat je ziet is wat je krijgt" en mag leren me niet meer zo af te vragen wat een ander van me vind, ik hoop en bid dat alles nu alleen tot eer van Zijn naam zal zijn.

Ze weet dingen heel duidelijk te verwoorden voor mij.
Ik wil hier twee toespraken van haar delen over dat alles zijn tijd heeft zoals ik Prediker 3 staat beschreven waar ik heel veel aan gehad heb, en ik hoop dat je er net zo veel aan hebt als ik als je de tijd neemt om ze te beluisteren.





[Jezus zei:] "IK BEN de echte wijsstruik en mijn Vader is de wijnboer. Elke tak aan Mij waar geen vruchten aan groeien, haalt Hij weg. Elke tak waar wel vruchten aan groeien snoeit Hij. [Hij maakt hem schoon van alles wat daar niet mag groeien.] Zo gaan er nog meer vruchten aan die tak groeien. Jullie zijn al schoon door wat ik jullie heb gezegd. Ik blijf in jullie. Blijf nu ook in Mij. Als een tak niet aan de wijnstok blijft vastzitten, kunnen er geen vruchten aan groeien. Zo kan er ook geen vrucht aan jullie groeien als jullie niet in Mij blijven. IK BEN de wijnstruik en jullie zijn de takken. Als jullie in Mij blijven en Ik in jullie blijf, zal er veel vrucht aan jullie groeien. Want zonder Mij kunnen jullie niets doen. Als jullie niet in Mij blijven, verdrogen jullie. Verdroogde takken worden weggegooid en verbrand. Maar als jullie in Mij blijven en mijn woorden in jullie blijven, zullen jullie alles krijgen wat jullie vragen." (Johannes 15:1-7) 




Ik vind het groeiproces soms enorm lastig, maar het resultaat doet me versteld staan, wat weet Hij iets mooi's uit mij te voorschijn te halen.
Hij weet wat er verborgen zit onder al mijn tekortkomingen, Hij weet ook hoe Hij mij zo mooi kan krijgen, Hij weet welke processen er nodig zijn.
Vaak zie ik daar niets of heel weinig van en ben ik geneigd te klagen en mopperen, maar Hij houd zo enorm veel van me dat Hij me nooit meer opgeeft !

Hij houd me vast en vormt me naar Zijn beeld, compleet en origineel, een hele nieuwe mij tot eer van Zijn naam, de mij zoals Hij mij altijd bedoelt / gemaakt heeft. 
Hij heeft die Danielle - vul je eigen naam maar in - altijd al gezien.

"Het eert mijn Vader als er veel vrucht aan jullie groeit. Het laat zien dat jullie mijn leerlingen zijn." (Johannes 15: 8)

Het eert Hem als ik steeds meer op Hem ga lijken, zoals Hij mij bedoelt heeft, helemaal uniek, er is niemand zoals ik (jij) 
Allemaal stukjes van die grote ontzagwekkende God vol liefde.

Maar dat proces is alleen mogelijk als ik in Hem blijf.  Ieder stapje is weer een nieuwe tijd, voor alles is een tijd, Zijn tijd.


ONDERWEG naar Hem en met Hem

maandag 6 augustus 2018

Mijn blog-reis tot nu toe

Sinds een half jaar deel ik nu mijn blogs, voor mijzelf begon dit avontuur zo'n twee maanden eerder, redelijk spontaan schreef ik een gast-blog en toen zei God dat ik zelf verder mocht gaan, hier vertelde ik daar over.

Ik mijn jeugd waren gehoorzaamheid en plichtgetrouwheid erg belangrijk, en ook al hebben deze zaken hun keerzijde als je ze blind uitgevoerd (zoals ik dat leerde) het zijn hele goede eigenschappen als je ze uit liefde en uit eigen vrije wil uitvoerd.
Vanuit die basis ben ik gaan bloggen.

Ik heb ontdekt dat het bloggen voor mij persoonlijk ook een soort "therapeutische werking" heeft. Het helpt me dingen in mijn proces te verwoorden, dingen op een rijtje te zetten.
God weet wat Hij doet, ik ervaar het als een knipoog.

Ondertussen gaat Zijn proces met mij door en dat vind ik soms best pittig.
Toen mij psychotherapeut plotseling overleed (deze maand ook alweer een jaar geleden) zei God tegen me "Nu ga Ik met je verder" en dat merk ik. 
Hij gaat veel dieper te werk, en het is ook niet één gesprek om de paar weken, Hij gaat 24/7 door. Als Hij geen dingen bloot legt, dan leert Hij me, geeft Hij inzicht, of laat me merken hoe geliefd ik ben. 
Maar het is goed, ik mag leren dat ik veilig ben, dat ik niet bang hoef te zijn, dat Hij erbij is en dat ik op Hem kan en mag vertrouwen en niet op mensen.

Dat Hij me dat keer op keer duidelijk maakt heb ik zo hart nodig want het proces maakt heel veel los, het legt regelmatige diepe en oude angstpatronen bloot.
Fillipenzen 1:6 leert me dat Hij het goede werk dat Hij begonnen is af zal maken, daar houd ik me aan vast, Hij is mijn Papa, in Zijn handen ben ik veilig.

Laatst las ik een blog van iemand anders en die had daar een lied van Opwekking 760 bij gedeeld, dat lied raakte me en is bij me blijven hangen.
We zijn niet alleen in de strijd van het leven, Jezus, de grote Overwinnaar, voert de strijd voor ons, en zijn vijand die het ons regelmatig flink moeilijk kan maken trapt God plat onder onze voeten zegt dit lied, wat een statement !!

Ik deel dit bemoedigende lied nu ook hier, en ga door met bloggen, omdat ik Hem alle eer wil geven die Hem toekomt.





U hoort mij als ik bid,
verdrijft mijn duisternis.
Al vliegt de nacht mij aan,
het daglicht breekt zich baan.
Wie vrees ik nog ?

U trapt de vijand plat
onder mijn voeten, God.
Al valt de strijd mij zwaar,
U bent mijn schild en zwaard.
Wie vrees ik nog ?

Ik weet wie voor mij uitgaat
en standhoudt  achter mij: 
God van de hemellegers,
U voert de strijd voor mij.
De Heerser van de eeuwen,
U bent een vriend van mij !
God van de hemellegers, 
U voert de strijd voor mij.

Mijn kracht is in uw naam
de naam die redden kan.
O God, die mij bevrijdt, U overwindt altijd !
Wie vrees ik nog ?
Wie vrees ik nog ?

Geen wapen van de vijand houdt stand.
U houdt de wereld in uw hand.
Ik houd mij vast aan wat U belooft:
U bent trouw, Heer
U bent trouw, Heer

U bent trouw, Heer

God van de hemellegers,
U voert de strijd voor mij.


Alle lezers wil ik bedanken, het raakte me dat jullie mijn blogs willen lezen en dat er zelfs mensen zijn die me echt volgen. 
Ook de reacties die ik krijg vind ik kostbaar, ze laten me weten dat ik gezien word en ik heb ontdekt dat dat belangrijk voor me is, dat verlangen ligt geworteld in een oude pijn waar God ook mee bezig is in mijn leven.
Lieve lezers, jullie zijn kostbaar, voor God en voor mij. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem

vrijdag 3 augustus 2018

Weer zwanger

In een eerder blog (hier vind je de link)  heb ik geschreven hoe God mij en ons ongeboren kindje tijdens mijn eerste zwangerschap heeft beschermd toen ik het leven niet meer zag zitten. 
Toen dit jongetje anderhalf jaar was raakte ik weer zwanger, wat was ook dit kindje welkom. Nu geloofde ik wel gelijk dit blijde nieuws. 
Maar met de zwangerschap veranderde weer de hormoonhuishouding en weer werd ik depressief, en weer hield ik me groot want mijn gezin had me nodig en ik hoorde blij en dankbaar te zijn voor dit wonder dat in mij mocht groeien.

De bevalling ging dit keer zo snel dat ik een shock had werd me later verteld.
Dit kindje was geen makkelijke baby, maar zoals ze dat noemen, een "huilbaby" 3 maanden huilde ze dag en nacht en ik raakte hoe langer hoe meer uitgeput en kwam ook geestelijk niet weer op m'n pootjes terecht. Daarna huilde ze nog 3 maanden 's nachts en ik kwam op het punt dat in een flits ik in staat was haar in een nacht tegen de muur te slaan als ze haar mond maar dicht zou houden, maar dat zelfde moment wist ik ook dat ik dat niet wilde en kon doen.

In de kamer waar mijn man en ook onze zoon (de kleine man kroop halverwege de nacht graag bij papa en mama in bed) lagen te slapen heb ik het licht aangedaan en heb ik staan razen, geen idee wat ik heb gezegd, het kleine huilende meiske heb ik op dat bed gegooid en ik zie nog die 2 verschrikte gezichten van vader en zoon.
Ik ben de woonkamer in gevlucht en heb de deur dicht gedaan en ben op de bank ik elkaar gezakt en ben vreselijk gaan huilen.

Op dat moment gebeurde waar ik al zo verschrikkelijk lang bang voor was, ik donderde in die put en ik zou blijven vallen.
Jaren was ik al aan het "zwemmen" of m'n leven er vanaf hing om maar niet te "verzuipen" en nu ging ik kopje onder, het was "op" helemaal..........

Maar ik viel niet te pletter, God stond op de bodem van die put en Hij ving me op.

Uiteindelijk had mijn man beide kinderen weer in slaap in hun eigen bedjes en hij kwam naar me toe, "wat is er nu toch allemaal met jou aan de hand ?" 
De arme man wist niet wat hij mee maakte denk ik.
Nooit heeft hij me ooit ergens toe gedwongen, maar toen heeft hij me mee genomen naar de huisarts ondanks dat ik niet wilde, want zo kon het niet langer.

Medicijnen wilde ik niet want mijn moeder had me voorgeleefd dat je daar niet mee geholpen was, dat je op God moest vertrouwen.

Uitgeput als ik was ging ik zo goed en zo kwaad als het ging weer verder.

Als ik de kans kreeg sliep ik, en op de automatische piloot deed ik wat er gedaan moest worden en verder sloot ik me af voor de buitenwereld. Ik zetten m'n masker weer op want het ging wel weer. Niet zeuren, door gaan, er moest voor een gezin gezorgd worden.

Pas toen ik in 1996 bij "De Hoop" in therapie kwam (ik beschreef dat ik dit blog) wist de psychiater me zover te krijgen dat ik echt medicatie nodig had, ik kreeg enorme hartkloppingen 's nachts.
Ik leerde dat er niks mis is met medicatie als je die nodig hebt en dat je er God voor mag danken dat die ondersteuning er is om een stofje dat niet voldoende word aangemaakt in de hersenen aan te vullen. 

Ik ben enorm dankbaar dat God mij en dit kind heeft bewaard, Hij was erbij en heeft ons bewaard.
Dit meiske kon hier helemaal niks aan doen, had hier absoluut geen schuld aan en had dit zeker niet verdiend !
Het is een enorme zwarte bladzijde uit ons verleden en dat vind ik nog steeds heel moeilijk te verteren.


Ook voor haar heb ik vaak het liedje "Er is Iemand die vreselijk veel om jou geeft, dat is Jezus" gezongen (het liedje is niet meer te vinden op YouTube maar hier (even de link aanklikken) vind je de tekst) want ik wist nog steeds diep van binnen dat ik ook haar niet de liefde kon geven waar ze recht op had.

Die onmacht verscheurde me, maar dat gevoel kon ik niet toelaten, dus ik stopte het weg want anders zou ik het (weer) niet vol houden en dat kon niet.

Ieder jaar rond de verjaardagen van onze kinderen  komen die herinneringen weer bij me op aan die moeilijke tijden, herinneringen die zo dubbel zijn, maar waar ik bij kies om te kijken naar wat er wel goed was. 
Zelfs in de donkerste periodes zijn er nog kleine lichtpuntjes.

Dit meiske is inmiddels ook een jonge volwassen vrouw die deze maand 25 werd. 
We hebben met onze zelfde karakters, met beide ADHD vaak en heftig gebotst, maar ondanks alles houden we van elkaar en ben ik dankbaar dat ik haar heb mogen dragen onder mijn hart en haar heb mogen baren, onze mooie dochter.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

dinsdag 31 juli 2018

Alles of niks

Er word me steeds duidelijker dat het er in het leven op aan komt waar je voor kiest, Ik denk dat God wil dat we kleur bekennen.

Alles of niks, zwart of wit, wij mensen vinden dat vaak wat te radicaal, er ligt een heel gebied tussen naar ons idee, we hebben het liever wat genuanceerder.
Maar doet God aan nuance ?

"Als je niet vóór Mij bent, ben je tégen Mij" (Mattheus 12:30)

"Het is net als met vruchten: aan een doornplant zul je geen druiven vinden en aan een distel geen vijgen. Aan een goede boom groeien goede vruchten, maar aan een slechte boom groeien slechte vruchten. Aan een goede goede boom kunnen geen slechte vruchten groeien, en aan een slechte boom kunnen geen goede vruchten groeien." (Mattheus 7:16-18) 

Je bent of het één of het ander, een tussen weg is er niet, je kan niet God dienen en ook nog je eigen zin doen. 

In Kolossenzen 1:13 staat "Hij heeft ons gered uit de macht van de duisternis. En heeft ons overgeplaatst in het Koninkrijk van zijn Zoon, van wie Hij heel veel houdt."

We zijn uit de ene macht overgeplaatst in de een ander macht, dat kan niet onopgemerkt blijven. 
Vruchten aan een boom zijn zichtbaar, en zolang ze aan die boom hangen groeien ze van een klein bloemetje (bloesem) uit tot een mooie volgroeide rijpe vrucht.

Gelukkig hoeven we dit proces niet op eigen kracht te doen, Hij wil dat proces in ons uitwerken, Hij maakt dat we groeien, vol zijn van Hem. 
Het enige wat wij hoeven te doen is in Hem blijven, maar eigenlijk is ook dat Zijn werk.
Paulus zegt tegen de gelovigen in Filippenzen 2:13: "God is in jullie een goed werk begonnen. En ik weet zeker dat Hij dat werk ook zal afmaken. Hij zal met jullie bezig blijven, totdat Jezus Christus terugkomt." 

Het is Gods werk dus, wat Hij begonnen is laat Hij niet meer los, zelfs David zong dat al in Psalm 138:8 "De HEERE zal Zijn werk voor mij voltooien, Uw goedertierenheid, HEERE, is voor eeuwig; laat de werken van Uw handen niet los."

In onze westerse maatschappij gaan we af op wat we zien, we houden weinig rekening met de onzichtbare wereld, terwijl díe wereld nu juist zo reëel is, veel reëler dan de zichtbare wereld.

Als je er voor kiest in die geestelijke wereld te leven, staan je voeten nog wel op deze aardse grond maar ben een raam waardoor de geestelijke wereld zichtbaar is. 
"Wel in deze wereld maar niet van deze wereld" zegt Jezus zelf in Johannes 17:14-26 

Eigenlijk is ieder mens een raam waardoor een geestelijke wereld zichtbaar word, als je niet hebt gekozen voor Gods wereld ben je automatisch een raam van die andere wereld, de wereld waar Satan de septer zwaait. 
In onze wereld denken we zelf de zeggenschap te hebben over ons eigen leven maar dat is een leugen, je bent onder de invloed van het duister of van het Licht, er is geen grijs gebied wat zelfbeschikking heet.

"Kiest dan heden, wie gij dienen zult." (Jozua 24:15)

De keus is aan ons. 
Ik weet wie ik kies: Jezus.
Ook als dat betekent dat ik in deze wereld misschien een beetje vreemd lijk omdat ik niet mee draai in de malle molen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 28 juli 2018

Genade is liefde

Al een aardig tijdje ben ik aan het herkauwen op het begrip genade, wat is dat nou eigenlijk, hoe werkt het ? 
Het is zo moeilijk te vatten voor mij.

In het Nederlands hebben we daar alleen ons woord genade voor, maar in het Engels zijn daar twee woorden voor : mercy (iets wat je niet krijgt terwijl je het wel verdient, straf voor gemaakte fouten)  en grace (je krijgt iets wat je niet hebt verdiend, vergeving, bevrijding bescherming) 

Zelf vind ik die twee verschillende benaderingen heel mooi, je krijgt niet wat je eigenlijk verdiend, maar je krijgt iets wat je helemaal niet verdiend. Waar je totaal geen recht op hebt als mens.
Je krijgt het omdat God zo ontzettend veel van je hield (Hij kon niet anders want Hij is liefde) dat Hij Zijn enige Zoon : Jezus, voor je naar de aarde stuurde met een opdracht, om te sterven in jou plaats, en Jezus was bereid om die weg te gaan en die opdracht uit te voeren, uit liefde om ons door Zijn dood weer met God te verzoenen.
Liefde, niet alleen in woord maar vooral in daden. 

Ik had al een hele tijd een (dag)boek van Willem de Vink op de plank staan en ik ben het als studieboek gaan gebruiken, ik ben de teksten gaan uitschrijven omdat ze op die manier veel beter bij me binnen komen en beter blijven hangen, en ben het van plan helemaal door gaan werken, ik ben nu op de helft en ik begin me zo te verbazen over Zijn enorme bijzondere gave, want dat is wat genade is.
Het is een cadeau van de Vader aan ons, uit liefde.






Toen kwam ik op de site van de Bijbelse Cultuur Stichting een  uitleg tegen over genade (als je op het woord genade klikt kom je op die link) die me raakte. 
Het is gerelateerd aan een gebaar van vriendelijkheid, genegenheid, vol aandacht en zorgzaamheid.

Genade is inherent aan liefde zegt Willem in zijn boek en dat raakte me, want liefde is toch echt nog wel een dingetje voor mij, liefde moet je leren ontvangen, liefde leer je pas echt kennen als je erop vertrouwd. 
Voor mij een enorme uitdaging, of zoals hij het zegt : een geweldig rijk avontuur, het is een weg die je aflegt, een proces waarin je Zijn liefde meer en meer leert kennen naarmate je Hem meer en meer gaat vertrouwen. 

In het leren kennen van Zijn liefde ontdek je ook die enorme genade, je kan alleen genade krijgen vanuit liefde, het is niet los verkrijgbaar.

Het kost me wat om dit echt heel diep binnen te laten komen, ik kan het niet bevatten, voel me onwaardig, ik heb het niet verdiend voor m'n gevoel. 
Zo vaak betrap ik mezelf nog op oordeel, vind ik dat ik het niet goed genoeg heb gedaan, gefaald heb.
Maar Romeinen 8:1 kan gewoon niet duidelijker zijn


"Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld"

Dan hoef of kan ik beter zeggen, dan mag ik mezelf ook niet meer veroordelen, dan zou ik dat niet eens meer moeten willen doen.

Het cadeau is er, het is gekocht en betaald, het word me aangeboden door doorboorde handen en daarboven ogen vol liefde en verwachting die me aankijken, waar ik de vraag in zie : pakt ze het aan ?

Pak ik het aan ?
Durf ik dat ?
Zeg ik "Dank U wel"
Ga ik het uitpakken ?
Ga ik ontdekken wat erin zit ?

De Gever wil zo graag dat ik het aanpak, Hij wil het me zo graag geven, Hij weet hoe hart ik het nodig heb, en Hij gunt het me zo dat ik ten volle zal begrijpen wat het betekend, wat het inhoud. 
Ik denk dat ik bezig ben met uitpakken, ontdekken, maar ik kan nog steeds niet geloven dat het voor mij is.

Waarschijnlijk zal ik nog heel lang in dit proces zitten om deze twee dingen : genade en liefde te leren omarmen, en dat mag, want ook dat is genade.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 21 juli 2018

Woorden van Gods liefde.

God is liefde, Zijn woorden zijn vol liefde, in Zijn liefde zijn we veilig en beschut tegen alles wat ons aanvliegt.
Op een Facebook site genaamd Woorden van Gods liefde vond ik het volgende stukje wat heel erg bij mij binnen kwam: 



Rust op Mijn schouders,
jij bent geborgen
in Mijn liefde,
jij bent gedragen
door Mijn kracht.

Ik heb je lief,
Mijn liefde voor jou is zo groot,
Ik ben machtig en sterk
en Ik geef je Mijn krachtige hulp
wanneer jij het moeilijk hebt.

Mijn liefde tilt jou op
zodat jij kunt zien wat Ik zie
Ik toon je Mijn vergezichten,
al Mijn zegeningen die voor jou klaarliggen in de hemel
en die Ik met jou wil delen,
zodat jij niets tekort komt.

Mijn liefde voor jou
is onbegrensd, onvoorwaardelijk en oneindig
Ik laat jou genieten van wie Ik ben,
en Ik omring jou met Mijn zorgzame en genezende liefde.

Ik geniet ervan als je Mij noemt bij Mijn naam:
Ik ben jouw Abba Vader, 
Jij bent Mijn liefste kind !

(Ps.23:1, 50:15, Rom.8:15, Gal.4:6, Ef.1:3, Hebr.13:6, 1 Joh.3:1)

Deze woorden zijn niet zomaar een positieve pep-talk, ze zijn gebaseerd op Gods woord, Gods woord vol liefde, liefde voor mij als ik me zo klein en onwaardig voel en worstel met mezelf.
Gods woord dat tot mij (ons allemaal) spreekt, niet een briefje uit de hemel maar een heel boek vol woorden !
Woorden vol liefde die tot je hart spreken in de situatie waar je in zit, wat voor situatie dan ook. 

Hij overziet Zijn grote plan, ik en jij kijken tegen de achterkant van het borduurwerk aan zei Corrie ten Boom, Zijn plan voor ons is dat we leven in Zijn bestemming, dat we zullen zijn zoals we gemaakt zijn door Hem, en dat is zo'n groot verschil met hoe ik mezelf vaak zie.
In Zijn liefde wil Hij mij leren om door Zijn ogen te kijken naar de mens die ik zie als ik in de spiegel kijk.

Dit stukje las ik op een ochtend dat ik het moeilijk had met wat er voor die dag voor me te doen lag, dat oude angst me aanvloog.

Dan kan ik alleen maar de Naam van mijn Vader fluisterend bidden, meer woorden kan ik dan niet vinden, maar die Naam zegt alles wat ik nodig heb : Jezus.

Ik vind het zo bijzonder hoe Papa me kent en laat weten dat Hij weet wat er in me omgaat en me bemoedigd en aanmoedigt door me te laten weten dat ik er niet alleen voor sta, maar dat Hij weetb waar ik ook doorheen ga er altijd bij is.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.



woensdag 18 juli 2018

Kavana

De Bijbel is een boek dat me heel erg dierbaar is geworden de laatste jaren, maar er zijn vaak dingen die ik niet helemaal begrijp vanuit het westerse denken waar ik mee opgegroeid ben.

De Bijbel speelde in een hele andere tijd en cultuur, Jezus was een Jood en was bekend met de Joodse gewoonten en gebruiken, van daaruit leefde en leerde Hij.

Toen ik dus dit boek van Lois Tverberg en Ann  Spangler tegen kwam en begreep dat deze de Bijbel in de tijd van Jezus zetten, en er daardoor een heel ander licht op Zijn uitspraken en de Bijbel geven werd ik heel nieuwsgierig en wilde ik het heel graag lezen.



 In het boek "Zittend aan de voeten van Rabbi Jezus" werd ik enorm geraakte door de uitleg van het woord "kavana"
Nee het is geen woord dat in de Bijbel staat maar het beschrijft de levenshouding van gelovige Joden, ook Jezus had deze houding.

In het boek halen ze de Joodse theoloog en schrijver Abraham Herchel aan die het woord kavana als actieve aandacht voor God, de grote dankbaarheid voor het feit dat je in Zijn nabijheid mag zijn  verwoord. 

Hier in het westen hebben we God losgekoppeld van ons dagelijkse leven, God is ver weg in de hemel.

Maar God is met een ouderwets woord alomtegenwoordig, wij zijn constant overal in Gods nabijheid.
Toe ik dat las was het eigenlijk ook wel heel logisch, Hij woont door Zijn Geest in ons, natuurlijk is Hij altijd overal bij.

Oeps, daar gedraag ik me niet altijd naar als ik heel eerlijk ben.
Toch is het ook niets iets om bang van te worden, want deze God is één en al liefde, goedheid, trouw, genade.
Die God verdiend al onze dank en eer !

In Jezus' tijd en ook nu nog spreken Joden zegenspreuken uit, ze danken God voor alles, daardoor komen ook teksten als "Dankt aldoor God de Vader voor alles, door onze Heer Jezus Christus" uit Efeze 5:20 en "En alles wat jullie zeggen en doen, moeten jullie doen namens de Heer Jezus. Dank ook God de Vader door Hem" uit Kolossenzen 3:17 en "Bid zonder ophouden. Dankt God altijd, wát er ook gebeurt. Want dat is wat God van jullie wil nu jullie bij Jezus Christus horen" uit 1 Tessalonicenzen 5:17-18 in een ander licht.
Het was geen vraag om het onmogelijke, God danken voor alles en in allerlei omstandigheden was gewoon onder gelovige Joden en de discipelen riepen ook heidenen die in Jezus gingen geloven op dit te doen voor hun was het niet iets wat ze hun leven lang al hadden mee gekregen, wij ook niet.

Daarnaast heeft het ook een enorme invloed op hoe je in je leven staat. 
Een dankbare levenshouding veranderd je kijk op het leven, maakt je positiever. 

Toen ik me dit realiseerde moest ik terug denken aan een ander boek van Ann Voskamp wat ik een tijdje terug las, de titel zegt al genoeg "Duizendmaal dank" Zij beschrijft daarin hoe ze had geleerd om God heel bewust voor alles tot in de kleine dingen te danken en hoe dat haar leven heeft veranderd.  

Efeze 4:23 zegt "Maar nu kunnen jullie je leven veranderen door een nieuwe manier van denken"

Na het boek van Ann gelezen te hebben heb ik een tijdje heel bewust me op dankbaarheid gericht maar door de tijd heen ebt het dan toch weer weg. Je bedenkt het je nog wel eens zo nu en dan maar het is niet in je leven verweven.


Volgens de Rabbi's zijn er vier activiteiten die we met kavana moeten doen :
* Gebed
* Bestuderen van de Schrift
* Daden van vriendelijkheid en liefde
* Ons dagelijks werk
Het is dus een levenshouding die in alles wat je doet door zou moeten vloeien.

Een mooie les die me zeker aan het denken heeft gezet.
Wat staan er mooie en wijze lessen in Gods woord, alleen door ons westerse (filosofisch gerichte) denken zien we ze niet zo duidelijk meer.

Ik ervaar het als een verrijking om door het lezen van dit boek meer te leren over de context van de tijd van de Bijbel, gelukkig heb ik nog een paar boeken van deze schrijfster staan dus ik kan nog even vooruit, heerlijk genieten, ik kom deze zomer zo wel door.

Dank U wel voor mensen die deze prachtige boeken maken waar ik weer zoveel van kan leren.
Dank U wel dat ik deze boeken heb ontdekt en ze kon kopen.
Dank U wel dat mijn ogen deze boeken kunnen lezen.
Dank U wel dat mijn handen in staat zijn om het boek vast te houden.
Dank U wel ......
Of zoals een Jood het zou zeggen : Gezegend is Hij.....

Het doet me ook nog denken aan Filippenzen 4:8 zegt "En broeders en zusters, richt je gedachten op alles wat waar, eerlijk, heilig, mooi en goed is"

Inderdaad er zijn duizenden redenen waarvoor ik Hem elke dag kan groot maken.

Misschien klinkt het overdreven maar ik word er wel heel blij van om me te realiseren dat ik altijd in Zijn aanwezigheid mag zijn, dat maakt dankbaar.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

zaterdag 14 juli 2018

Maandagmorgen


De maandagochtenden zijn me dierbaar geworden.
Een tijdje geleden vertelde ik in deze blog dat God mij een vriendin heeft gegeven, een vriendschap waar ik heel blij mee ben en waar ik ook veel van leer, we maken mooie dingen mee.

Sinds een tijdje gebruiken we onze ochtenden om samen Bijbelstudie te doen omdat we beide naar verlangen naar meer van Hem te leren.
We kiezen ervoor om ieder keer gewoon te zien hoever we komen en zo doen we rustig 2 tot 3 weken over een hoofdstukje, de gesprekken gaan meestal heel erg diep en dan vind ik het heerlijk om daarna even m'n hoofd leeg te lopen in een flinke omweg van een uur of anderhalf terug naar huis.

Eigenlijk loop ik dan nog na te kauwen op onze studie en ons gesprek en vraag ik God het bij me te laten zakken wat er diep in mijn hart moet zakken, en me te helpen zien wat Hij tegen me wil zeggen.
Op een van die wandelingen na een ochtend waarin we het hadden gehad over puzzelstukjes die in elkaar vallen en over God hand kreeg die wandeling een mooi vervolg.

Gods hand die naar ons uitgestoken is om ons te geven.
Maar soms pakken we die hand vast (dat is heel wat anders dan je hand in Zijn hand leggen om je te laten leiden) om zelf grip op die hand te hebben omdat we bang zijn voor wat die hand gaat doen.
Ontvangen doe je met open handen, en al lopend moest ik denken aan "loslaten" een onderwerp waar God ook mee bezig is met mij en waar ik laatst een hele mooie preek over hoorde n.a.v. Lucas 14:33  "Zo kunnen jullie dus alleen mijn leerlingen zijn als jullie alles wat jullie hebben kunnen loslaten." 

Het loslaten van je wil, jou controle over de dingen, loslaten.......het kan van alles zijn wat je moet loslaten, wat je mag leren overlaten aan die goede, veilige Vaderhanden.

En toen kwam er een oud lied in mij op, een lied wat al op verschillende momenten in mijn leven een speciale betekenis voor me had. 
Wat kwam die tekst weer opnieuw binnen en ik bad: Heer wat er ook gebeurd, ik wil U vertrouwen, ik wil loslaten en het overlaten aan U want U weet wat het beste is voor mij (deze situatie), ik wil niet zelf beslissen, ik wil Uw hand niet sturen, ik wil loslaten en mijn handen open doen om te ontvangen wat U voor mij (deze situatie) hebt.



Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand
moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land
Leer mij volgen zonder vragen: Vader wat Gij doet is goed
Leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalme moed.

Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet
Zalig hij die durft geloven, ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij uw wegen duister, zie ik vraag U niet : waarom ?
Eenmaal zie ik al uw luister als ik in de hemel kom.

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach hoe zou ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet.
Wil mij als een kind behand'len dat alleen de weg niet vindt
neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,
loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land.


Wat voel ik me dan geliefd, gezien, gezegend als ik zo met mijn Vader door de polder mag wandelen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

maandag 9 juli 2018

Het leven van de geliefde

Henri Nouwen was een hele bijzonder man, een katholieke priester die in 1992 in de Crystal Cathedral 3 preken hield over het thema "U bent geliefd"  
Ik weet niet meer of ik die preken toen heb gezien maar in die tijd keer ik ook al  regelmatig "Hour of Power" dus het zou best kunnen, maar bijna ieder jaar komen ze in de zomer periode van "Hour of Power" weer voorbij omdat ze zo enorm inspirerend zijn en zo de vinger leggen op een plek die bij heel veel mensen pijn doet: ons zelfbeeld.

Omdat ze zoveel voor mij betekend hebben en ze me nog steeds raken wil ik ze delen.


Ik ben niet wat ik doe
Ik ben niet wat ik heb
Ik ben niet wat mensen van me zeggen


Ik ben Gods geliefde kind
Dat is wie ik ben
Niemand kan dat van me afnemen


Ik hoef me geen zorgen te maken
Ik hoef me niet te haasten
Ik kan Jezus vertrouwen
en Zijn liefde
met de wereld delen


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Mijn vader

Nadat ik het boek "Goede genade 365x" van Willem de Vink had doorgewerkt ben ik verder gegaan met het vervolg "Genade op gena...