Verandering

Hoe meer ik probeer te leven terwijl ik luister naar de Stem van Heilige Geest, hoe bijzonderder en avontuurlijker ik mijn leven vind worden, en ik merk dat ik er ook enorm van kan genieten. De afgelopen 2 weken is er veel veranderd. De gemeente waar ik onderdeel van ben geweest en waarvan God mij zei te blijven is opgehouden te bestaan. Daarmee is een periode van 12 jaar afgesloten. In 2009 kwam ik op een punt dat ik in mijn nood het uitriep tot God en zei : Heer ik kan niet zonder U, maar wat ik wel met U moet, geen flauw idee. God bracht mij in die gemeente en de eerste 6 jaar kwam ik er erg onregelmatig omdat het zo enorm confronterend was om daar (wat ik toen niet zo kon benoemen) de tegenwoordigheid van God te proeven die mij diep in mijn ziel raakte en mijn pijn aanraakte. In 2015 zei God : Ik wil dat je hier zit, elke week, en dat ben ik gaan doen. Pasen 2016 raakte God mij daar bijzonder aan. In 2018 kwam er een moment dat ik God vroeg of ik weg mocht maar Hij zei : nee, en toen ik vroeg waarom ik moest blijven zei Hij : bidden. Dit antwoord zie ik nu als de roeping van God op mijn leven. Corona kwam en alles veranderde, we gingen over naar Zoom en 26-9-2021 was de laatste Zoom-call. Ik ben God enorm dankbaar voor de tijd die ik daar gehad heb, ik heb er jaren de zondagochtenden huilend doorgebracht en dat vond ik in het begin verschrikkelijk, maar God liet me zien dat die tranen nodig waren om de boel schoon te wassen en dat het de werking van Zijn Geest was. De mensen heb ik zeker tot 2019 op veilige afstand gehouden, maar ze betoonde me Zijn liefde, en ik heb aan die groep mensen 2 bijzondere vriendschappen over gehouden. Ook heb ik heb er enorm veel mogen leren, ik kijk dus dankbaar terug.

Heer wat nu, was mijn vraag en Hij bracht mij woorden in gedachten die op een hele bijzondere plaats voor mij, bij Wonderful Free Life Ministry over mij waren uitgesproken nog voor ik wist dat de gemeente waar ik onderdeel van was zou stoppen : Ik ga jou in kringen brengen, en dat heeft Hij gedaan, in de week na de laatste Zoom heeft God me gebracht in een gebedsgroep die Hij aan het samenstellen is voor de regio waarin ik woon en dat heeft mij diep geraakt.

In de blog Wie ben ik ? schreef ik over mijn zoektocht naar wie God mij gemaakt heeft, maar hoe Hij me gemaakt heeft past in het plan dat Hij heeft met mijn leven. Ook al heb ik wel wat punten waardoor ik ongeveer "weet" welke kant het op zou kunnen gaan, de fijne lijntjes zijn allemaal niet zo duidelijk, en dat is ook niet erg. Hij leidt me door Zijn Heilige Geest elke dag. Hij wil dat bij elk mensenkind doen dat bereid is zijn/haar leven onder Zijn leiding te zetten. Rond deze tijd bracht God een boek onder mijn aandacht van Wilkin van de Kamp : God speelt geen enkele rol in mijn leven....Hij is de Regisseur ! en ik heb gezegd : zo wil ik leven Heer. U bent de regisseur van het leven dat U mij gegeven heeft. Paulus zegt in Galaten 2:20 "Ik ben met Christus gekruisigd, en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij, en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven." Als je deze woorden goed tot je door gaat laten dringen zeggen ze nog al wat. God begon mij verschillende dingen te vragen om te zien of ik in gehoorzaamheid aan Hem wilde leven, en ik ontdekte de vreugde die er ligt in het leven binnen de grenzen die God stelt. De woorden uit Galaten 5: 13-26 dan ook zo kostbaar, vooral vers 16 "Maar ik zeg : Wandel door de Geest en u zult zeker de begeerte van het vlees niet volbrengen." Deze woorden, deze belofte staat in de Bijbel en ik heb laats heel bewust een keuze gemaakt en voor mezelf besloten : ieder woord uit de Bijbel is waar. 

Op zich klinkt dat heel logisch, maar hoe vaak steekt twijfel daar de kop nog op, redenatie, het welbekende 'maar.....' 2 Timotheüs 3:16 zegt "Heel de Schrift is door God ingegeven en nuttig om daarmee te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid." Dat betekend niet dat ik de Schrift naast mijn normen en maatstaven ga leggen, maar mijzelf naast Zijn normen en maatstaven, Zijn Woord ga leggen en dat ik mag groeien en ontwikkelen, mag opklimmen tot Zijn niveau, en in Christus is dat zelfs mogelijk, in Hem is alles te vinden wat daar voor nodig is, Hij heeft alles daarvoor tot onze beschikking gesteld. 

Ik hoorde in het onderwijs van de Online Bijbelschool van Frontrunners een hele rake zin van Hans Oudhoff, als je denkt bij iets wat je leest in de Bijbel : Ja, maar..... dan is dat een goed moment om je te bekeren want de Bijbel zegt in 1 Korinthe 1:20 "Immers, zovele beloften van God als er zijn, die zijn in Hem ja en in Hem amen, tot verheerlijking van God door ons." Ik heb besloten dat elk woord uit de Bijbel, ja en amen is voor mij, ik ga daar niet meer aan twijfelen - dat is ongeloof - Als Hij het zegt is het waar en zal ik het doen. Deze keuze heeft consequenties, dat klopt, het is flinke uitdagingen, en dan zegt Hebreeën 13:5, een tekst die God keer op keer terug brengt in mijn gedachten "Laat uw handelswijze zonder geldzucht zijn. Wees tevreden met wat u hebt, want Hij heeft Zelf gezegd : Ik zal u beslist niet loslaten en ik zal u beslist niet verlaten."

In het boek van Wilkin waar ik het eerder over had zegt hij dat het hoog tijd wordt dat we in Europa gaan belijden dat God almachtig, alwetend en alomtegenwoordig is. Ik ben het daar helemaal mee eens. Onze cultuur is doordrongen van het humanisme dat zegt : Er is geen God, de mens is het hoogste wezen wat er is en alle antwoorden zitten in jezelf. Ik heb besloten me daarvan af te keren, ik heb niet de antwoorden in mezelf. Ja ik heb een gezond verstand gekregen, maar niet om daar op te leunen. Spreuken 3:5-7 zijn duidelijk "Vertrouw op de Heere met je hele hart en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen en dan zal Hij je paden rechtmaken. Wees niet wijs in je eigen ogen, vrees de Heere en keer je af van het kwade." De laatste jaren hebben mij geleerd dat Gods woord, ook de woorden die schuren met mijn vlees, waar zijn, en ik wil leven zoals Jezus leefde, en Hij was radicaal, Hij volgde alleen de Stem van Zijn Vader, diezelfde Stem wil mijn/ons leven hier op aarde leiden, die Stem is van Heilige Geest. 

Heer geef mij de moed om op alle terreinen van mijn leven radicaal voor U te leven, en geef daarin Uw wijsheid, Uw geduld, Uw liefde, Uw zachtmoedigheid, Uw nederigheid, Uw genadige houding naar mezelf en anderen. Dank U wel dat ik mag leren en groeien naar Uw beeld, ik ben onderweg met en naar U toe en U leert mij te genieten van de reis en de route die U met me gaat.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Omweg

Dit delen voelt zo enorm kwetsbaar, maar ik heb de opdracht van God gekregen om te vertellen wat Hij heeft gedaan en doet in mijn leven en dat wil ik dan ook in alle eerlijkheid doen.

Soms lopen dingen zo heel anders dan je denkt, dan toch niet gaan twijfelen of je misschien Gods stem verkeerd hebt verstaan, maar God blijven vertrouwen en danken kan een hele uitdaging zijn.  Het leren verstaan van Gods stem is voor mij vooral sinds Pasen 2016 heel belangrijk en natuurlijk geworden, ik bedoel daar niet mee dat het appeltje eitje is geworden, maar wel iets wat groeit en wat je steeds meer leert te vertrouwen omdat je Zijn stem leert verstaan. In het begin was Zijn stem voor mijn gevoel duidelijker, maar na verloop van tijd werd ie zachter en kwam er meer vertrouwen bij kijken. Ik denk dat dat ook onderdeel van het leerproces was. 

In de dagen na die bewuste 1e Paasdag wist ik heel zeker dat God zei : en bouw die antidepressiva ook maar af want daar heb ik je ook van genezen, en dat heb ik zonder twijfelen gedaan. Zo'n jaar geleden had ik het idee dat God sprak in m'n LS : stop maar met smeren, Ik heb je genezen, en stop ook maar met je incontinentie materiaal want daar heb ik je ook van genezen. Dat eerste deed ik gelijk, het tweede heeft me een paar dagen gekost om er in geloof gehoor aan te geven. Ik mocht leren in geloof te gaan. Ik was niet van plan ooit nog naar de gynaecoloog terug te gaan, maar God dacht daar anders over en ik maakte een afspraak. En toen kreeg ik meer en meer symptomen, ik wist dat dat een aanval van de boze was en bleef proclameren dat God mij had genezen en dat de dokter dat zou bevestigen. Ik wilde niet geloven dat God me naar de dokter zou sturen en me het deksel op m'n neus zou geven. 

In de dagen voor de afspraak kwam mijn blog Dansen online, en iemand stuurde mij het lied Dansen op Papa's voeten en een ander stuurde me in die dagen een berichtje : Hij heeft de leiding. Op de ochtend van de dag voor het doktersbezoek werd ik wakker met de zinnen : Dansen op Papa's voeten.....want Papa weet hoe het moet. en ik moest gelijk denken aan : Hij heeft de leiding, als je op Papa's voeten staat kan je Hem alleen maar laten leiden. 
Op het plekje waar ik mijn tijd met God heb staat een mooi glas met een ingegraveerde vlinder, ik steek 'm weinig aan maar die ochtend had ik het idee dat ik dat moest doen. 

Terwijl ik wat naar naar de vlam keek kwam Joh.3:8 in mijn gedachten, ik las 'm in de TPT vertaling 'For the Spirit-Wind blows as it choose. You can hear its sound, but you don't know where it came from or where it's going. So it is the same with those who are Spirit-born !" Ik las de aantekening die erbij stond en die kwam binnen : The Spirit moves you as he chooses.... (de Geest beweegt jou waar Hij wil) En het was of God zei : Mijn Geest beweegt jou naar de dokter. Daar gelijk achteraan vroeg Hij : Mag Ik jou bewegen waar Ik wil ?  De avond ervoor had ik een stukje gelezen uit het boek Koninklijk & krachtig over koningin Ester : Misschien zit jij wel juist voor deze tijd op deze plaats, zei haar oom Mordechai, en over een haan die als ze 'm het zwijgen op willen leggen in een nachthok stoppen waar hij geen zonsopgang kan zien, en als dat niet help verlagen ze het plafond zodat hij zich niet uit kan strekken om te kraaien. Doe je je mond open of laat je je het zwijgen opleggen door angst. Best een pittige vraag, en ja ik wil wel dat God mij door Zijn Geest beweegt maar ik vind het ook flink eng en dan moet Hij me helpen en heel veel moed geven om m'n mond open te doen. 

Ik ging naar het ziekenhuis en de dokter vroeg hoe vaak ik smeerde en heb eerlijk gezegd dat ik dat niet meer deed. In de stoel zag ze van alles, maar bevestigde niet wat ik hoopte. Ze vroeg waarom ik niet meer smeerde en ik zei eerlijk dat ik geloofde dat God had gezegd dat Hij me had genezen en flapte er achteraan uit dat niets en niemand me daar vanaf kon brengen. Ze maakte er een aantekening van en dan hoefde ik niet meer terug te komen. Zo verliet ik het ziekenhuis en ben een eind gaan fietsen. Ondanks alles was er toch een rust in me en ik zei tegen God dat ik niet teleurgesteld was in Hem, Ik wist dat Hij goed is en dat Hij erbij was. Maar toen kwamen toch ook de emoties en gedachten. Ik vroeg God om opnieuw tot me te spreken, maar wist ook dat vertrouwen niet om bewijs vraagt. 

De weg die ik reed was onderhevig aan werkzaamheden dus ik volgde de pijlen van de omleiding en het was of God zei : Zo is ook Mijn weg met jou, maar je komt wel thuis. Toen ik thuis kwam had ik een appje met het lied Vragen : wat eindigt met de woorden : U bent trouw Heer, U bent trouw Heer, U bent trouw Heer tot aan het eind. Alsof God zei : Vertrouw Mij, Papa weet hoe het moet, Papa weet wat Hij doet. 

Symptomen, twijfel, lichte paniek, het gierde allemaal door me heen, maar één ding stond voor mij vast : Ik ga door op de weg die God mij heeft gewezen, ik stel Zijn woord boven dat van de dokter. Hij is erbij en Hij heeft de leiding en Hij heeft me geleerd : Dank Mij in en voor alles, ook voor die hele moeilijk dingen die je niet begrijpt. Vertrouw je dat ze in Mijn perfecte plan voor jou leven passen ? Durf jij jezelf helemaal aan Mij toe te vertrouwen en alles helemaal los te laten, je aan Mij toe te vertrouwen ?  

Ik schreef over deze lessen in m'n blogs Herkauwen, Herkauwen (vervolg), De ladder op klimmen en Danken voor alles.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Rust in de storm

God genas mij van een eetstoornis, maar op een gegeven moment leek het of ik in mijn oude gedrag terug viel en dat bracht me enorm aan het wankelen, toch wil ik niet aan Gods genezing in mij twijfelen. Hij is geen wrede God die geeft en weer afpakt. Wat is er aan de hand ?

Ik ontdekte dat als wij niet heel alert zijn de boze ieder kiertje gebruikt om zijn voet tussen de deur te krijgen om weer binnen te komen, je gedachten en emoties met leugens te gaan bestoken en ik was zo onoplettend.

Soms zijn er stukjes in je leven die nog genezing nodig hebben en ik merk dat God je dan in situaties brengt die heel dicht bij de oude pijn liggen om je daar doorheen te brengen en je genezing te brengen. 

Het werd me duidelijk dat door mijn genezing niet de achterliggende rede waarom ik dat eetgedrag had gehad was doorgewerkt, daar was het tijd voor.

Een eetstoornis heeft namelijk altijd een rede, het is een overlevingsmechanisme, net als iedere verslaving.

Ik zei tegen God dat ik met Hem dit proces wilde ingaan, dat ik er van overtuigd ben dat Hij bij me is en wist dat wat Hij deed en dat Hij mij er veilig doorheen zou brengen, maar dat ik geen raad wist met de enorme onrust die het op moeilijke momenten gaf, met de pijn die boven kwam drijven, pijn waarvan ik me nooit gerealiseerd had dat het zo diep in me verankert zat.

Toen wees iemand die niets wist van dit proces me op het een lied uit Opwekking, nummer 807 en zei : die is voor jou.

En steeds als het moeilijk werd en de onrust grip op me wilde krijgen kwam er een zin uit dit lied in mij boven en ging ik die proclameren "U bent de rust als het stormt op zee" Heer "U bent de rust als het stormt op zee" en dan kwam daar de rust en kon ik volhouden in vertrouwen dat Papa erbij was.

Maar ook de zinnen "God van licht, wees mijn gids. Leidt mij door het donker, ik vertrouw op U" heb ik vaak geproclameerd. Ik kies er heel bewust voor om Hem te vertrouwen, ik weet dat ik bij Hem alleen veilig ben en daar wil ik naar leren leven.  

Niet weer mezelf gaan aanklagen omdat ik faal, niet weer mezelf veroordelen, niet weer mezelf proberen te beschermen met eten dat me niet beschermd maar beschadigd, omdat het te veel en geen voeding was voor mijn lichaam.

Mijn lichaam waarvan 1 Korinthe 6:19 zegt "Weten jullie dan niet dat je lichaam een tempel is van de Heilige Geest ?"  

Dat lichaam dat onderdeel is van mij, samen mijn mijn geest en mijn ziel, ik heb vrijwillig en vol overgave mijn leven aan Jezus gegeven, het is niet meer ik die de regie heb, die heb ik aan Hem gegeven.  

Heel bewust Gods woord en waarheid uitspreken (proclameren) is zo krachtig en zet vrij zegt Johannes 8:32 "Dan zullen jullie de waarheid gaan begrijpen, en de waarheid zal jullie vrij maken."

Wat een liefdevolle en genadige Papa hebben wij, die zo met ons bewogen is en in ons de dingen ziet die wij niet zien, waar wij ons niet van bewust zijn, maar die nog wel een stukje heling nodig hebben. Hij durft het aan om ze onder onze aandacht te brengen als wij daar om vragen, en ons aan te moedigen en te zeggen: kom maar, je bent er klaar voor, het is nu de tijd om ook dit stukje aan te pakken, Ik ben erbij, ga maar, Ik blijf erbij, je bent veilig.

Het is een intensieve reis, die nog steeds voortduurt en het eindresultaat zal diepe vrijheid zijn, dat geloof ik. 

Het geeft inzicht, en dat zijn belangrijke stappen.

Ik mag ontdekken dat God steeds een beetje dieper wil gaan in het genezingsproces, dat Hij dingen aanwijst waar ik me niet van realiseerde dat ze zoveel invloed hadden, dingen waarvan ik me niet eens meer bewust was, steeds een beetje komt er meer innerlijke vrijheid en dat vind ik zo bijzonder.

Filippenzen 3:14 leert me mijn ogen gericht te houden op het einddoel, daar wacht mij een overwinnaars kroon. 

Als ik mijn oog op Hem alleen gericht houd, kom ik eens als winnaar over die finishlijn. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

God alle eer.

In de groep "Look Around The Corner" waar ik met een aantal vrouwen elke dag een Bijbelstudie doe lazen we een tijdje gelede in het thema "Helden uit de Bijbel" Johannes 3: 27-30 

"Johannes antwoordde: Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt. Jullie kunnen van mij getuigen dat ik gezegd heb:  Ik ben de Messias niet, maar ik ben voor hem uitgezonden. De bruidegom krijgt de bruid, en de vriend van de bruidegom staat te luisteren en is blij dat hij de stem van de bruidegom hoort. Dat vervult mij met grote vreugde. Hij moet groter worden en ik kleiner."

Johannes trekt niet de eer naar zichzelf toe, hij wijst naar Jezus die alle eer toekomt, hij is een voorbeeld in nederigheid waar wij nog heel veel van kunnen leven.

Dan komt de vraag op, ben ik nederig ?

Geef ik God alle eer ?

Pasen 2016 genas God mij van een eetstoornis, daardoor was ik in staat om mijn eetgewoonte te veranderen - wat overigens heel hart nodig was voor mijn gezondheid - en tot nu toe ben ik ruim 30 kilo afgevallen. Dat valt op en is zichtbaar dus zo nu en dan geven mensen je een compliment - niks mis mee natuurlijk en ook weer een les om ze aan te leren kunnen nemen.

Maar als ik dan zeg dat ik het zonder Gods hulp nooit had kunnen doen kijken mensen je toch wat vreemd aan.

God deed wat ik niet kon (genezen) en daarna moest ik gaan doen wat ik kon. De weg van anders leren omgaan met eten een was voor mij vooral een proces in verandering van denken. 

Afgelopen Pinksteren heb ik de Opwekkingsconferentie via Family7 gevolgd en daar werd het heel mooi verwoord dat Gods Geest onze geest onderwijst en leid, en dat heeft uitwerking op ons denken, en dat heeft weer z'n weerslag op ons doen en laten.
Is het dus zo knap dat ik die kilo's ben verloren ?

NEE, voor mij is het door Gods genade dat mijn lichaam zo veranderd is en nog steeds veranderd want het proces is nog niet klaar. 
De grootste verandering voor mij zit in mijn denken en dat was heel hart nodig.

In onze maatschappij moeten we vooral trots zijn op wat we bereiken, want dat hebben we dan toch maar mooi voor elkaar gekregen, we verdienen een schouderklop, een schouderklopje is eigenlijk te klein. Etaleer maar wat je voor elkaar hebt gekregen.
Mensen kijken je toch een beetje raar aan als je God alle eer geeft.

Niet zelf met de eer gaan strijken heeft niets te maken met minderwaardige gevoelens.
Edgar Holder zei heel mooi dat in de school van de Heilige Geest geen ruimte is voor minderwaardige gevoelens want je weet wie je bent, een kind, een erfgenaam van God !
En dat straalt af op je houding. 

Hoe vaak zijn we toch niet geneigd zelf met de eer te gaan strijken, of Hem wel de eer te geven in ons hart maar niet met onze lippen omdat we anders raar worden aan gekeken. 
Ik ervaar daar best  strijd in, maar als ik beleid dat Hem alle eer toekomt dan zal ik ook mijn mond moeten open doen en die eer aan Hem moeten uitspreken. 

Andre Crouche schreef daar een prachtig lied over: 

To God be the glorie

Aan God alle eer

Ik wil God alle eer geven die Hem toekomt,  Lucas 19:40 zegt het heel mooi, als ik het niet doe zullen de stenen het doen. "Maar Hij antwoordde: Ik zeg jullie dat als zij zouden zwijgen, de stenen het zouden roepen !"


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De Geestelijke Wapenrusting

In de tijd tussen Pasen en Pinksteren was ik bezig met het boekje  "Op weg naar Pinksteren" van Jan Mudde en daar kwam ook de geestelijke wapenrusting aan bod en dat bracht bij mij een herinnering terug die ik wil delen.

Als meisje van 16 had ik het niet makkelijk thuis, de huisarts had wel door dat de verhoudingen niet gezond waren tussen mijn moeder en mij en dat daar meer ruimte moest komen dus hij adviseerde mijn moeder dat ik eens weg moest van huis en er werd gekozen voor een christelijk tienerkamp "In de Ruimte" in Soest.

Eigenlijk waren die tot 15 jaar maar nadat mijn moeder de situatie had uitgelegd was ik welkom en zo werd ik door wat later mijn schoonzus zou worden naar Soest gebracht. 

Alleen reizen daar was geen sprake van, zo beschermd werd ik opgevoed en daarbij buiten Rotterdam reisde ik nooit met O.V. dus had ik ook geen idee hoe of wat.

Toen ik daar kwam viel ik door mijn enorme platte Rotterdamse accent gelijk op en dat was voor mij zo bijzonder, ik viel op, werd gezien, kreeg de bijnaam "Rotterdammer" en dat deed me wat.

Het thema van die kampweek was de Wapenrusting, ach dat verhaal kende ik wel, maar hier werd het heel beeldend verteld met een echt harnas, maar echt warm liep ik er niet voor. 

Op mijn 8e gaf ik heel bewust mijn leven aan Jezus, op mijn 10e koos ik heel bewust voor de volwassendoop en het koste wat moeite maar uiteindelijk werd ik gedoopt omdat men geloofde dat ik dat echt heel bewust wilde.

Maar rond mijn 12e raakte ik teleurgesteld en zat ik vol vragen, waarom was mijn broertje dan dood gegaan, waarom was mijn vader zoals hij was, waarom genas mijn gehandicapte moeder niet, waarom voelde ik me zo alleen, waarom werd ik zo gepest, waarom hoorde ik er nooit bij...........en ik begon me af te zetten tegen God, maar ik durfde dat ook niet te hard te doen want ik wilde mama geen verdriet doen. 

Dit verklaard waarom ik niet echt laaiend enthousiast werd van de christelijke aard van het kamp, maar ik was weg van huis en dat was fantastisch en ik werd hier gezien.

De leiding zag dat ik het moeilijk had en nam ook echt de tijd voor me, zag me.

Op een avond zou er uitleg worden gegeven oer de Heilige Geest en ik dacht, ach daar heeft m'n moeder het ook de hele tijd over dat ik daar niet zonder kan, dan ga ik daar wel luisteren, even niet die wapenrusting. 

Na die uitleg die in een caravan op het terrein werd gegeven liep ik terug naar de slaaptent en ik keek naar de hemel en heb gezegd "Als dat voor mij is hoor ik het wel, welterusten"  

De volgende ochtend was er net als elke morgen weer een dienst en na de dienst werd er gezegd dat wie er gebed wilde hebben voor de Heilige Geest naar buiten kon en dan zouden ze weer naar de caravan gaan. 

Tot mijn grote schrik en verbazing stond ik buiten voor ik er erg in had en ik met mijn grote mond had het lef niet om weer naar binnen te gaan en ben dus mee gelopen naar de caravan. 

Ik heb iedereen voor laten gaan, en toen ze met de laatste voor mij aan het bidden waren knapte er iets in mij en ik ben verschrikkelijk gaan huilen, huilen.  Ze hebben voor me gebeden en eigenlijk weet ik niet goed meer hoe en wat, maar er veranderde iets in mij.

De volgende dag werd ik weer opgehaald en ging ik weer naar huis.

Toen ik thuis kwam zag mijn moeder het gelijk, ik had nog geen woord gezegd en ze zei: jij bent veranderd.

Ik moest nog één jaar huishoudschool doen, examen, en na de vakantie werd me ook daar een aantal keer gevraagd wat er gebeurd was, ik was veranderd.

Als ik terug kijk realiseer ik me dat God me in mijn nek heeft gegrepen en me voor Hem wilde hebben.

Nee het leven werd er niet makkelijker van, ik had nog steeds heel veel taken en zorg thuis bij mijn ouders, ik hoorde er nog steeds niet bij, het werd geen "en ze leefde nog lang en gelukkig" maar ik had de Here Jezus.

Pas nu ik jaren later weer met die Geestelijke Wapenrusting bezig ben komt deze herinnering boven en realiseer ik me dat ik toen absoluut niet de waarde van de Wapenrusting begreep.

Wat ben ik dankbaar dat ik een God mag dienen die zo verschrikkelijk veel geduld met dit eigenwijze kind heeft, want 20 jaar later keerde ik Hem weer de rug toe uit pure frustratie, omdat er zoveel boosheid en pijn in mij zat.

Hij liet me uitrazen maar liet me niet los, heel liefdevol bracht Hij mij door een diep dal weer terug bij Hem.

Een onderdeel van de Wapenrusting zijn de sandalen met de bereidheid van het Evangelie en toen ik dat las wist ik dat God van me vroeg ook dit in een blog te delen, dat vond ik verschrikkelijk eng, het is nogal geen onderwerp.

Ik schaam me absoluut niet voor het Evangelie en ik weet dat God mij opgedragen heeft te vertellen door deze blogs wat Hij in mijn leven heeft gedaan en doet, maar ik moet vaak een drempel over, nog steeds na al de blogs die ik al heb gedeeld, zo ook met dit verhaal. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat als ik me verzet de strijd alleen maar langer en moeilijker is, en dat als ik in gehoorzaamheid doe wat Hij van mij vraagt het enorm meevalt.

Ik had een Wapenrusting gekregen, maar ik heb 'm nooit op waarde geschat en ook niet gebruikt, God geeft ons wat we nodig hebben maar we moeten het wel zelf ter hand nemen en gebruiken.

Gelukkig ben ik ouder en ook wat wijzer geworden en ben ik dankbaar voor deze Geestelijke Wapenrusting en doe ik m'n best te zorgen dat ik 'm aan heb en dat ik 'm gebruik.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Pinksteren

Voor het eerst in mijn leven heb ik bewust stil gestaan bij de tijd tussen Pasen en Hemelvaart (40 dagen) en nog 10 dagen later Pinksteren. Ik vond het heel bijzonder en ben zo blij met de Heilige Geest die Jezus beloofde en gaf. Ja Hij moest daarvoor deze aarde verlaten en dat was voor de discipelen die toen met Hem wandelde en leefde heel erg moeilijk. Maar Jezus kon in Zijn menselijk lichaam maar op één plek tegelijk zijn en door Zijn Geest woont Hij in ieder mens dat Hem toelaat in zijn of haar leven, op die manier kan Hij op zoveel meer plekken zijn, hoe bijzonder.

Maar wat een verantwoording hebben wij daarmee ook gekregen.
Zijn we ons dat bewust, dat wij nu degene zijn waar Hij zichtbaar in zou moeten zijn, hoeveel van Hem durven wij te laten zien aan de wereld om ons heen.

Hoe ben ik deze dagen bezig geweest ?
Een van de dingen was een boekje van Jan Mudde dat ik had gevonden in onze plaatselijke evangelische boekhandel. In de maand April hebben we in de online groep waar ik meedoe aan Bijbelstudie 30 dagen teksten gelezen over de Heilige Geest en al zoekend op YouTube heb ik heel wat filmpjes gevonden over dit onderwerp.
Wat heb ik er een hoop van mogen leren, wat mooi om je in Gods woord te verdiepen en je door de Heilige Geest zelf te laten onderwijzen. Ik kan daar zo van genieten. 

Het klinkt misschien raar om het zo te noemen, maar bezig zijn met de Bijbel is mijn grootste "hobby" geworden, en tegelijk ook iets waar ik eigenlijk niet meer zonder kan. Het is mijn "zuurstof" geworden en als je niet genoeg zuurstof  krijg dan merk je dan echt.

Het is mijn "voedsel", en één keer in de week op zondagmorgen een geestelijke maaltijd daar kan ik echt geen week op teren, dan verhonger ik. We hebben het nodig thuis zelf elke dag te zorgen dat we eten, en het mooie is dat je net zoveel kunt "eten" als je zelf wilt. 

We zeggen wel eens dat we zo graag een briefje uit de hemel zouden willen. maar God heeft ons een heel boekwerk gegeven en wat staan daar een mooie dingen in, ik word er zo blij van !
Hoe bijzonder dat de Heilige Geest ons zelf onderwijst als wij ons daar voor openstellen en Hem alle ruimte geven.

Johannes 14:26 zegt "Omdat jullie bij Mij horen, zal de Vader jullie straks de Helper sturen. Hij is de Heilige Geest. Hij zal jullie alles leren en alles helpen herinneren wat Ik tegen jullie heb gezegd."

1 Johannes 2:27 zegt "Maar jullie zijn gezalfd met de Heilige Geest. En Hij woont in jullie. Het is niet nodig dat iemand jullie leert wat God van jullie wil: de Heilige Geest leert jullie alles. Wat Hij zegt is de waarheid. Hij liegt niet. Daarom moeten jullie één met Hem blijven, zoals Hij jullie heeft geleerd." 

Wat een beloftes en wat bijzonder dat Hij mee gaat door ons leven, er altijd bij is en zelfs in ons woont.

Toch is er een spanningsveld legt de schrijver van dit mooie boekje uit tussen het "reeds" hebben (de hemel is al op de aarde) en net "nog niet" (de hemel moet nog op de aarde komen)  
Niet alles op deze aarde is zoals het in de hemel zal zijn, maar er is meer hemel op aarde als dat we met ons menselijke oog kunnen zien.

Opwekking 187 is een oud liedje maar nog steeds een prachtig gebed.

Open mijn ogen

'k wil Jezus mijn Heer zien

Open mijn ogen, opdat ik U zien kan

Open mijn oren , opdat ik Uw stem hoor

Open mijn hart Heer, opdat ik gehoorzaam.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.