Jezelf vergeven

God maakt in Zijn liefde heel wat ik mij los, Hij laat mij zien hoe Hij naar mij kijkt en Hij wijst mij wat het beste is voor mij en helpt mij mezelf daarin te voegen, uit liefde voor Hem.

Een boek waar ik nog steeds  ben ik bezig ben is "Laat los" van Scheils Walsh. Ook dat maakt veel in me los en na de eerste hoofdstukken waar ik eerder het blog "Nooit verlaten" over schreef heeft het een hele tijd op een stapel liggen wachten omdat er een hoop verteerd moest worden, en dat proces had tijd nodig, en eerlijk gezegd, het is nog steeds niet uit, het is weer op de stapel beland maar door de hoofdstukken die ik weer las werd ik me pijnlijk bewust van hoe negatief ik naar mezelf keek en hoe ik daarmee God verdriet deed, maar ook een deur open zet voor de boze om mij te veroordelen, hij helpt me met alle plezier een handje mee om mezelf naar beneden te halen, hij geniet er met volle teugen van. 

Maar zoals zo vaak werkt God vanuit allerlei kanten, zo mooi hoe Hij dat doet, door filmpjes en boeken op je weg te brengen, precies op Zijn tijd om je te raken, te leren, te onderwijzen. Een ander boek wat Hij daar ook voor gebruikt is "Bestemd voor overwinning" van Joseph Prince. 

Gods vergeving is in Zijn bloed, niet zo nu en dan een druppeltje maar een constante douche. Het belijden van onze zonden (tekortkomingen) is niet om vergeven te worden, we zijn al vergeven toen Jezus aan het kruis stierf, het is om de dingen uit het duister van het verborgene (schaamte) in het licht van Zijn vergeving te brengen. Stap niet zo nu en dan onder die douche, sta eronder, dat is de plaats waar je hoort te staan, waar je voor bestemd bent, waar Hij je heeft geplaatst toen jij je leven in Zijn hand gaf en Hij Zijn intrek in jou hart nam. Het beeld van die constante douche was nieuw voor me, ik had het kunnen weten maar ik had het gewoon nooit zo gehoord en gezien, het was een echte eye-opener.

Er is een definitieve weg uit uit de schuld en schaamte, de onzekerheid en de angst : Jezus is die weg, maar terwijl ik onder de douche van Zijn genade stap is het wel van belang dat ik dingen los laat en mezelf vergeef. 
Het drong tot me door dat als ik onder die douche stap en blijf staan het ook minder eng word om al die dingen los te laten. Als ik daar onder sta strek ik als vanzelf, mijn handen uit naar dat reinigende bloed, het water van Zijn Geest, Zijn genade waar geen eind aan komt, dat over me heen stroomt en me schoon wast en me vrij maakt van ieder spoortje vuil, van binnen en van buiten.

Ik schreef dat het als vanzelf gaat, maar het begint met een keus, de keus om onder die douche te stappen, de keus om mijn handen leeg te maken. Terwijl ik dit schrijf schiet mij nog een beeld te binnen. Voor wij onder de douche stappen ontdoen we ons van onze kleding, we stappen naakt in de straal, niets is dan meer verborgen, alles is zichtbaar. Hij mag alles zien, alles wat in ons hart en leven verborgen licht. Onder die douche stappen is een keus om helemaal zichtbaar te zijn, Hem alle ruimte te geven om aan te wijzen in je gedachten, in je hart wat niet Hem reflecteert, wat Hem verdriet doet en jou schade aanbrengt, zoals negatieve gedachten over jezelf. Erkennen dat het niet goed was en dan jezelf vergeven en aanvaarden dat Hij het je al lang vergeven heeft, dan kan je het los laten en dat is zo bevrijdend mocht ik leren.

Helaas dat is niet in één keer klaar, het is een proces waarin Hij zo liefdevol en geduldig stukje voor stukje onder je aandacht brengt en je vraagt : wil je dat ook aan Mij laten zien, wil je het aan Mij geven, wil jij vergeven, die ander (waar nodig), maar ook jezelf,  mag ik de pijn  uit jou tillen en mag ik die wond schoonwassen met Mijn kostbaar bloed wat voor jou gevloeid heeft en mag ik daar dan mijn genezende balsem overheen gieten, mag ik die plaats vullen met Mijn liefde voor jou zodat daar nog meer van Mij zal zijn ?  
Hij verlangt daar zo intens naar, ik leerde daar een hele bijzondere les over maar dat in het volgende blog.

Dank U wel liefdevolle Vader dat U zoveel geduld met mij hebt en me zulke diepgaande en kostbare lessen wil leren. Ik vind het soms verschrikkelijk lastig, maar als ik terug kijk ben ik U zo enorm dankbaar. 


ONDERWEG naar Hem en met Hem

Nooit verlaten

Ik realiseer me dat dit blog veel kan losmaken, dat heeft het bij mij ook gedaan, toch deel ik 'm omdat het onderdeel is van mijn proces.
Op een bijzondere manier ben ik terecht gekomen bij het boek "Laat los" van Sheila Walsh, voor mij was het duidelijk dat ik dat boek op dat moment moest lezen. In het 3e hoofdstuk las ik iets wat waar ik toch in eerste instantie mijn vraagtekens bij had, maar ik zie ook hoe God mij vooorbereid heeft voor dit punt in mijn proces. 

Sheila had er zelf ook mee geworsteld vertelde ze toen God haar die les leerde. Ze sprak hier over iets wat zij in een ander boek had gelezen en haar een les had geleerd, het idee : "Wat had moeten gebeuren is gebeurd." Zo vaak kijken we terug op gebeurtenissen en zeggen dat het anders had gemoeten, maar er is niets meer aan die gebeurtenis te veranderen, het is verleden tijd en een vaststaand feit. Het brengt niets goeds jezelf er om af te ranselen. 

Deze gedachte is goed te verteren als er bijvoorbeeld iets relatief's is gebeurd, maar een stuk lastiger als er mensen bij betrokken zijn die beschadigd zijn geraakt door een situatie is het een stuk lastiger om te zeggen dat er gebeurd is wat had moeten gebeuren.

De dingen die anders zijn gelopen in de opvoeding van onze kinderen is heel lang een enorm pijnpunt geweest voor mij en ik vroeg aan God of Hij bedoelde dat dit zo had moeten gebeuren ?

Dat vond ik nogal wat moet ik je eerlijk vertellen. 

Ik moest denken aan Johannes 9:3 waar Jezus antwoord op de vraag van zijn leerlingen of de blindgeborene had gezondigd of zijn ouders "Hij niet en zijn ouders ook niet, was het antwoord van Jezus, maar Gods werk moet door hem zichtbaar worden." 

Jezus rekent af met de schuldvraag, het is gebeurd en het had een doel, namelijk opdat Gods werk door hem zichtbaar zou worden. 

Ik (we) heb toen gehandeld vanuit de kennis die we toen hadden, ik (we) heb niet opzettelijk anderen pijn gedaan, het is zinloos onszelf met het effect van de beslissingen die ik (we) toen hebben genomen om de oren te blijven slaan. 

Wat Sheila dan schrijft raakte me : Aanvaard het zoals het is, omarm het, het is er en het mag er zijn, er is gebeurd wat heeft moeten gebeurden. En dan mogen we roepen vanuit onze pijn "God, U had erbij moeten zijn !" en dan is Gods antwoord : "Lieve dochter, Ik was er ook. Ik heb je vast gehouden, zelfs al kon je mijn armen niet zien. Ik heb je tranen opgevangen. Je was noot alleen." Ze haalt daar Psalm 139:7-12 aan waar David zegt : "Hoe zou ik aan uw aandacht ontsnappen, hoe aan uw blik ontkomen ? Klom ik op naar de hemel - u tref ik daar aan, lag ik neer in het dodenrijk - u bent daar. Al zei ik : Laat het duister mij opslokken, het licht om mij heen veranderen in nacht, ook dan zou het duister voor u niet donker zijn - de nacht zou oplichten als de dag, het duister helder zijn als het licht."

Er is geen plek of situatie waar God ons niet ziet of ons in de steek laat, we zijn nooit door Hem verlaten. 

Jezus droeg die verlatenheid voor ons aan het kruis, Hij  riep het uit : "Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten ?" zegt Psalm 22:2.

Nooit maar dan ook nooit verlaat Hij ons !

Er is maar een manier om af te rekenen met "wat had moeten zijn" en dat is het los laten en omarmen wat het is. 

Voor mij was dit een enorme les die mijn ogen heeft geopend, het is niet Gods wil dat ik de rest van mijn leven gebukt ga onder schuld en schaamte, dat zijn de plannen van Gods tegenstander. Jezus stierf opdat ik vrij zou zijn, Gods plan voor mij is vrijheid en vreugde, geen knagend verdriet.

1 Petrus 5:8 zegt : "Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de duivel zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi." Hij zal ons steeds weer proberen aan te klagen, maar Jezus zegt : Je bent vrij door Mijn offer aan het kruis, en ik heb ervoor gekozen om dat offer met beide handen aan te pakken, ik leer het meer en meer leren omarmen, er is gebeurd wat heeft moeten gebeuren. 

In dit proces las ik op een ochtend in het dagboekje "Gods woord bidden" het volgende : "Als God heeft toegelaten dat er in het leven van zijn kinderen iets moeilijks is gebeurd, wil Hij dat op een grootse manier gebruiken, als zijn kinderen Hem daar de gelegenheid toe geven." 

Geef ik Hem die ruimte om mijn littekens op een grootse manier te gebruiken ? 

Wat Sheila zegt in het gebed waarmee ze het hoofdstuk afsluit bid ik haar na : Verlos me van de pijn van het verleden en gebruik mijn littekens tot opbouw van uw koninkrijk.

ONDERWEG naar Hem en met Hem