Keuzevrijheid

De Blog Opstaan (vervolg) die al een tijdje geleden online kwam is nog steeds zo actueel, het is dan ook een levenslang proces denk ik om Hem meer en meer te leren kennen, maar ook jezelf, zoals Hij je gemaakt hebt te leren kennen, te weten wie je bent in Hem. Ik ben zo blij en dankbaar voor het diepe proces wat ik doormaak hierin, dat ik leer zijn, m'n lach en m'n traan er leer te laten zijn, maar ook de wiebeligheid, mijn niet zeker weten. Ik merk ook dat ik niet zo nodig altijd meer een mening hoef te hebben en 'm zeker ook niet altijd hoef te ventileren. Ik heb zo genoeg aan mijn eigen straatje, mijn eigen hart, om dat in overeenstemming te brengen en houden met het hart van Papa God.  Het raakt me hoeveel liefde Hij geeft, hoe onvoorwaardelijk Hij is.

Ik heb ontdekt dat er zo enorm veel wettisisme in mij verweven en verborgen zat, wat ben ik dankbaar dat Papa daar mijn ogen meer en meer voor opent en zegt : jij bent vrij, jij mag kiezen, Ik leg jou niks op, leg dan ook jezelf niks op en je hoeft je ook niks op te laten leggen door een ander. Ik wil met jou samenwerken, Ik vraag jou om met Mij samen te werken, maar jij hebt de vrijheid om te kiezen. Ik wijs je niet af als je "nu even niet" of "nee" zegt. Ik veroordeel je niet, Ik manipuleer je niet. Vorige week haalde ik het boek Een God van mogelijkheden ook al aan, hoe verder ik kwam in dit boek hoe meer ik Gods liefde proefde voor mij, Zijn schepping die Hij als vrij mens schiep. Hij nam een enorm risico door daar voor te kiezen, en Hij is nooit op die beslissing terug gekomen, en dat raakt me zo enorm. Hoe liefdevol is Hij. In die enorme liefde heeft Hij ook heel veel klaarliggen voor hen die met Hem op weg willen gaan en zich door Hem willen laten leiden.

Twee andere boeken die ik in diezelfde tijd las sloten daar op aan voor mij. Ik begon in De kracht van verbeelding van Andrew Wommack en daarin verwees hij naar een ander boek van hem : Beperk God niet, en ook dat bleek in mijn kast te staan dus begon ik ook daarin. Papa God heeft zo ontzetten veel voor ons klaarliggen wat Hij ons aanbied, waar Hij met ons mee aan de gang wil, waarmee Hij wil samenwerken met ons, maar de keuze is aan ons. Wat was ik onwetend van de enorme rijkdom Papa God voor mij heeft. In Hosea 4:6 zegt God tegen de priesters "Mijn volk is uitgeroeid, omdat het zonder kennis is. Omdat u de kennis verworpen hebt, heb Ik u verworpen om als priester voor Mij te dienen. Omdat u de wet van uw God hebt vergeten." God spreekt hier tot de priesters, maar ik geloof dat we ook zelf een grote verantwoordelijkheid hebben Gods wil te zoeken en open te staan voor wat Hij ons als Zijn kinderen wil leren. 

Ik heb ontdekt dat als je Hem vanuit het verlangen meer en meer openbaring van Hem te ontvangen en wijsheid en onderscheidingsvermogen, Hij het geeft. Ik vind het een feest om met Hem op deze ontdekkingstocht te zijn, wat een bevrijding ervaar ik door het veranderd worden in mijn denken, de genezing en bevrijding die daarmee hand in hand gaat. Maar elke volgende stap begint met een keuze die ik vanuit de vrijheid die Hij mij geeft maak. Hij nodigt me uit, stimuleert me, ik kan bij wijze van spreken het verlangen en de plezier in Zijn ogen zien, Hij geniet hier nog veel meer van dan ik. Maar ik zie ook Zijn liefde en bewogenheid. Tegelijk met de vreugde is er ook regelmatig pijn en op een keer was het of Hij zei : Ik weet hoe pijn het doet. Ik realiseerde me dat Hij dat inderdaad wist want Hij heeft mijn pijn aan het kruis gedragen. Het doet me zo goed te weten : Ik ben nooit alleen, dit (kinder)liedje borrelt dan ook regelmatig in me op. Papa is bij me, Papa weet alles, Papa weet wat Hij doet, Papa weet hoe het moet. En ik, ik leer Papa steeds dieper vertrouwen en geniet van de vrijheid die ik heb om zo enorm veel keuzes te mogen maken. 

De last van : zo en niet anders, geen andere mogelijkheid, het moeten, het beklemmende van : je hebt geen keus, het zal voor jou niet veranderen, je hebt je beste tijd gehad, je doet het er maar mee, glijd steeds meer van me af naarmate ik er voor kies te zeggen : Nee ! Stop ! Dit is een bolwerk van leugen en ik neem je nu gevangen en breng je onder onder Gods Waarheid, daar buig ik voor en voor niets anders. Ik kom in de Vrijheid die Jezus voor mij kocht aan het kruis van Golgotha, wat een liefde en genade dat ik daarin mag leren leven. Dat gaat niet vanzelf, dat vraagt actie, actief zoeken, keuzes maken en in beweging komen. Ja dat is regelmatig eng, dat vraagt dat je uit je comfortzone komt, achter je laat wat je je leven lang hebt meegekregen, wat zo vertrouwd was. Maar ik laat me niet langer beroven door het zogenaamde goede, of onwetendheid van het beste dat Papa God voor me heeft.

Ik ben vrijgekocht, ik ben bedoeld om in vrijheid, vrede, vreugde, liefde, hoop te leven. Ik ben geliefd, gewenst, hoog geschat, bevoorrecht en bemind, deze woorden spreek ik dan ook regelmatig hart op over mezelf uit als proclamatie in de geestelijke wereld. Ik weet wie ik ben en wie ik bedoeld ben te zijn. Ik ben nog niet waar ik wezen zal maar ik ben ook niet meer waar ik geweest ben, ik ben onderweg en geniet van de wandeling samen met Papa God. Ondertussen word ik getest en getraind en word duidelijk wat er écht in mijn hart leeft en wil Papa God daar samen met mij naar kijken en wil Hij me helpen verder te groeien en ontwikkelen en raak ik dieper gegrondvest in Zijn liefde. 

In het boek Een God van mogelijkheden las ik  iets wat ik toch nog wil delen : God heerst door liefde, niet door alles onder de duim te houden. Gods heerlijkheid wordt juist zichtbaar door het feit dat Hij zich door ons laat beïnvloeden. En Zijn soevereiniteit bestaat ook uit Zijn openheid voor ons en de toekomst die wij mede vormgeven. Hoe bijzonder is dat, ik mag mee vormgeven aan mijn eigen toekomst, net als het volk Israël door z'n gedrag hun toekomst mee vormde (b.v. 40 jaar in de woestijn i.p.v. een veel kortere reis) maar ook individuen als Abraham, Mozes. Ik had dat nooit eerder zo gezien, zo dankbaar voor deze eyeopener.  Ondertussen jubelt mijn hart : Groot is Hij !

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Opstaan (vervolg)

Ik borduur even verder op het blog van vorige week, en ik vind het een hele uitdaging om het in de juiste woorden te gieten, maar Hij helpt me, ik zie deze blog dan ook als Zijn blog. Daar gaan we...... Ik realiseerde me dat mijn denken dieper vernieuwing nodig had, maar ik begon me ook steeds meer te realiseren dat ik dat niet zelf kon, dat ik daarin zo afhankelijk ben van leiding van Heilige Geest in wat Hij wil dat ik kijk, luister, lees, tot me neem door de poorten van mijn ogen en oren. Daar ligt mijn verantwoording, Hij geeft mij met Zijn zachte liefdevolle stem de ideeën, aan mij weer de verantwoording om die Stem steeds beter te leren kennen en te volgen. Eerlijk gezegd merk ik dat ik mezelf er regelmatig op betrap dat er een glimlacht om mijn mond komt tijdens dit leerproces, Hij verrast me regelmatig, dan stuurt Hij het zo anders dat ik had gedacht, dat vind ik leuk. Waarschijnlijk dwaal ik nu helemaal af, maar met dat ik dit schrijf bedenk ik me dat mijn man het heel leuk vind om mij te verrassen, dan regelt hij iets bijvoorbeeld voor een speciale gelegenheid waar ik niets van af weet en dan straalt hij als hij me verrast en ziet hoe ik reageer. Zo voelt het met Papa God ook een beetje, ik stel me zo voor dat Hij er lol in heeft mij te verrassen door het net even anders te doen dan ik verwachtte. Dit is denk ik onderdeel van de intimiteit in onze relatie.

Uit ons denken komt alles voort in ons leven, onze daden, onze emoties. Ik vind het bijzonder hoe Papa God zo liefdevol, teder en geduldig mijn kijk op het leven, mijn kijk op mezelf, mijn kijk op Hem bijstelt en in lijn brengt met hoe Hij het bedoeld heeft. Ook dat vraagt een opstaan van mij in mijn hart, een doelbewuste houding en instelling : Dat wil ik hebben ! Dat is wat Papa God voor mij bedoeld heeft ! Dat is mijn rechtmatige erfenis die ik heb verkregen door de dood en opstanding van de Heer Jezus. Ik ontdekte dat Hij ook bezig ging met mijn kijk op het avondmaal, of in het Engels communion - gemeenschap, dat vind ik nog veel mooier verwoord, daar spreekt ook weer die intimiteit uit. Ik moet ineens denken aan het lied Goodness of God, God is zo liefdevol, zo goed, Hij faalt nooit in Zijn zorg en liefde voor mij/ons, Hij verlangt intens naar intimiteit met mij/ons mensen, Zijn creaties, Zijn schepselen. 

Aangeboden liefde, de vraag naar het delen van je leven, naar intimiteit vraagt om een antwoord, daar moet de ander op ingaan, daar moet die ander voor in actie komen. Zo werkt het in het natuurlijke maar ook in het geestelijke. Het was of Hij me vroeg, durf je te gaan staan ? Ik sta naast je, en ik moest weer denken aan het beeld dat ik kreeg van dat bange meisje wat door Jezus achter Zijn rug werd weggehaald en naast Hem werd gezet, ik schreef daarover in de blog Zijn weg. Jij mag er zijn, jij mag gezien worden, durf je op te staan met Mij naast je ? Hij zei er te zijn, maar ik moest op staan, m'n schouders gaan rechten, m'n borst vooruit, kin omhoog, niet meer timide, niet meer angstig, niet meer passief, maar actief, vol van (Zijn) kracht staan, en Zijn Waarheid sprekend in de geestelijke wereld : Dit ben ik en ik mag er zijn omdat Papa God zegt en de Heer Jezus de prijs heeft betaald.

Ik merk dat ik langzaam maar zeker steeds meer durf te gaan staan zoals ik net hierboven beschreef, ik begin vertrouwen te krijgen, langzaam land het steeds dieper in elke vezel van mijn wezen en raak ik dieper gegrondvest (mijn one-word voor dit Joodse kalenderjaar 5782 wat loopt van september 2021 t/m oktober 2022) in de Rots, in de Liefde zoals Efeze 3:16-17 zegt.

Om te staan is het nodig dat je jezelf accepteert, dat je accepteert wat God in Zijn Liefde en Wijsheid in jou gelegd heeft toen Hij je schiep in de schoot van je moeder. Dit raakte me toen ik las in het (Engelstalige) leesplan Promises for your everyday life  n.a.v. het gelijknamige boek van Joyce Meyer, waar Joyce zegt : Hoogmoed is niet goed, maar het is wel belangrijk om door zelfacceptatie je beeld van jezelf bij te stellen. Dit kwam bij me binnen. Ze gaf de waardevolle tips : * Spreek niet negatief over jezelf, erken het goede in jezelf door de Heer Jezus. * Voorkom dat je jezelf gaat vergelijken met anderen. Ze haalt daar Johannes 21:21 bij aan, en dat is ook precies wat God jaren geleden tegen mij heeft gezegd ".....wat gaat dat jou aan ? Volgt u Mij!" * Laat God je waarde bepalen, herinner je dat je al door Hem bent geaccepteerd. * Houd je gebreken in het oog, het is goed om te zien waar verbetering nodig is, maar waardeer wel je vooruitgang. * Ontdek je ware Bron van zelfvertrouwen. Plaats je vertrouwen in God, dan zal je een gezonde houding ontwikkelen. Doe je best en laat het resultaat aan Hem over. 

Mij helpen deze adviezen wel om een gezonde kijk op dit hele proces te hebben en te houden. Dat ik mag staan, dat ik sta, komt door Hem, Hij is Degene waardoor ik kan staan, Hij is Degene die mij zegt te staan. Heer doordring mij dieper en dieper van het feit dat ik zonder U niets kan doen en dat ik door U alles kan wat U zegt dat ik mag/moet doen. Maak mij met elke vezel van mijn wezen gewillig om in totale afhankelijkheid van U alleen te leven, werkt U het maar in me uit Heer, dan zal ik staan op de plaats en op de manier die U van mij vraagt.

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Opstaan

Al een aardig poosje geleden, in 2020 schreef ik de blog Regeren, een jaar later rond diezelfde tijd kwam de blog Woede online, blijkbaar wilde God me iets duidelijk gaan maken over één van de basis emoties waar Hij de mens mee heeft geschapen : Boosheid. Ik ben opgegroeid met teksten uit Efeze 4:26-27 "Word boos, maar zondig niet, laat de zon niet ondergaan over uw boosheid, en geef de duivel geen plaats." Er staat "word boos" maar dat hoorde ik er niet bij, ik hoorde Niet boos worden, dat is zonde, dan geef je de duivel plaats. Ik kan me niet meer herinneren of het ook zo gecommuniceerd werd, maar ik heb het zo opgepakt. Toen ik opgroeide was er een hoop boosheid in mij die afgekeurd werd, waar geen plaats voor was, je hoorde lief te hebben, te vergeven. 

Toen ik op internet ging zoeken vond ik een heel rijtje met Bijbelteksten over boosheid en vele kwamen me erg bekend voor, de boodschap waar ik mee opgroeide was : vermeid ruzie, niet dat me dat erg lukte, ik moet eerlijk zeggen dat ik vreselijk veel ruzie heb gemaakt thuis met mijn vader. Ik was zo verschrikkelijk boos in mijn jonge tienerjaren. Op mijn 16e greep God in in mijn leven en maakte ik een zichtbare verandering door, ik schreef daarover in de blog De Geestelijke Wapenrusting. Maar ik leerde nog niet om om te gaan met emoties van boosheid. Ik vergaf mijn vader, en dat was een flinke hobbelige weg, maar aan de andere kant begon ik boosheid steeds meer weg te stoppen, dat was niet goed, dat mocht er niet zijn. Maar zo werkt het niet, als je niet naar je emoties luistert, en niet met Papa God er naar leert kijken en ze niet in het licht brengt bij Hem gaat het rommelen en word het een beerput die vroeg of laat open klapt. Dat is dan ook wat er bij mij gebeurde en dat bracht me niet veel goeds.

Toen God begon te spreken over m'n emoties vond ik dat best spannend, de meeste daar zag ik het nut wel van in, maar boosheid....... Oei wat vond ik die lastig, waarschijnlijk omdat er schaamte aan kleeft voor mij, angst dat het niet te hanteren is en uit de hand loopt, waarschijnlijk heeft het ook te maken met een vertekend beeld dat ik er van heb. En ik bad : Heer help, ik vind dit zo verschrikkelijk eng. 

Ik kwam weer bij het (Engelstalige) onderwijs van Audrey Mack The violent take it by force wat me de eerste keer dat ik het hoorde al enorm raakte. Nu realiseerde ik me hoe de boze had gemaakt dat ik passief en stil was geworden omdat ik geloofde dat die emotie niet goed was. Deze emotie was minder makkelijk weg te stoppen voor mij dan andere, misschien wel omdat ie zo sterk was en me dat ook wel bang maakte. Ik heb deze emotie nooit leren om in te zetten waar hij voor bedoeld was, om datgene wat de emotie in me opriep een halt toe te roepen, om te zeggen : STOP, tot hier toe en niet verder. Om te gaan staan voor dat wat mij rechtmatig toebehoord en dat niet langer te laten roven. Boosheid zegt : geef je grenzen aan. 

In die tijd kwam regelmatig opwekkingslied 358 in me op : Uw tederheid genas, wat bitter in mij was, Uw heil neem ik aan o Heer. Uw liefde overwon, keerde al mijn boosheid om, Uw heil neem ik aan o Heer. Deze tekst raakte me steeds weer, God veroordeelde mijn boosheid niet, Hij zag mijn onvermogen en vragen hoe ik er dan mee om moest gaan, mijn pijn en verdriet, ook omdat ik mijn boosheid zo vaak tegen mezelf keerde. Hij liet me zien dat ik mijn boosheid in mocht zetten tegen de daadwerkelijke vijand, de dief die komt om te roven en te stelen (Johannes 10:10) wat ik rechtmatig door de dood van Jezus heb geërfd : Leven, gezondheid, vrede, goedheid. Ik hoef niet langer te accepteren dat de boze mij beroofd van...... omdat Jezus door Zijn dood aan het kruis alles voor mij (ons) heeft vrijgekocht wat de Vader voor ons bedoeld had om te hebben. 

Ik heb wel eens gebeden : Heer leer me dan maar boos zijn op Uw manier. Toen ik Audrey Mack weer  beluisterde realiseerde ik me dat ik inderdaad last heb van passiviteit, omdat ik niet goed weet hoe ik op zijn aanvallen d.m.v. symptomen in mijn lichaam moet reageren reageer ik niet of heel zwakjes en drukt hij me langzaam maar zeker in een hoek waar ik helemaal niet wil wezen. In de blog Omweg en Omweg (vervolg) vertel ik hoe ik geloof dat God sprak dat ik mocht stoppen met smeren van een bepaalde zalf op een specifieke plek van mijn lichaam omdat Hij me had genezen. In geloof stopte ik daarmee. Ik denk dat Hij deed wat alleen Hij kon doen en dat het toen aan mij was die genezing ook vast te houden. Daarvoor was het nodig dat ik diep doordrongen raakte van mijn positie die ik van Hem heb gekregen en ik moest denken aan Jozua 1:3 "Elke plaats die uw voetzool betreedt, heb Ik u gegeven, overeenkomstig wat Ik tot Mozes gesproken heb." maar ook aan Lucas 17:14 ".......En het gebeurde, terwijl zij heengingen, dat zij gereinigd werden." Zowel Jozua als de 10 melaatsen moesten in beweging komen. Dat zien we op meer plaatsen in de Bijbel, geloof is niet passief, geloof is actief, doelbewust en doelgericht. 

God heeft het laatste woord, niet de dief die Zijn Koninkrijk geweld aan doet. Vanaf dat Johannes de Doper de komst van het Koninkrijk der hemelen aankondigde in Mattheus 11, ik lees vers 12 graag in de AMPC vertaling : "And from the days of John the Baptist until the present time, the kingdom of heaven has endured violent assault, and violent men seize it by force (as a precious prize-a share in the heavenly kingdom is sought with most ardent zeal and intense exortion)" De boze heeft de aanval geopend op dat Koninkrijk omdat hij weet wat dat Koninkrijk inhoud en dat hij dat beter weet dan de meeste onderdanen van dat Koninkrijk. Ik had en heb het nodig me meer bewust te worden van de houding die ik moest aannemen om te staan voor mijn erfenis inclusief gezondheid, heelheid. Daar bereik ik niets met passiviteit, dat vraagt inspanning, niet in eigen kracht maar in Zijn kracht, het vraagt een doelbewust uitstrekken van mijn kant naar Hem en Zijn Koninkrijk. Wij hebben de opdracht gekregen er beslag op te leggen. Mattheus 6:33 zegt niet voor niets "Maar zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden." 

Papa God ik heb nog zo ontzettend veel te leren hierin, dit gaat zo in tegen mijn menselijk denken en ik realiseer me dat ik tegen een volgende valkuil aan liep, de valkuil van : niet op mensen hun tenen te willen trappen, mensen niet willen kwetsen, want dit is een heel gevoelig onderwerp. Heer help me in liefde en wijsheid, zonder veroordeling te delen wat U in mijn leven doet, wat ik denk dat U me leert. Dit voelt eng en kwetsbaar. Dank U wel dat U steeds op dingen terug blijft komen tot het moment dat ik in lijn kom met Uw Waarheid voor mijn leven. Dank U wel dat U mijn denken veranderd. 

ONDERWEG naar Hem met Hem.