Bijzonder.

Bijzonder heb ik boven dit blog gezet, in eerste instantie een bijzonder verhaal, maar voorzichtig durf ik ook te zeggen dat ik bijzonder ben. 
God had mij op het oog, gelukkig niet alleen mij, maar ieder mens die op deze aarde rondloopt, allemaal Meesterwerkjes. 

Psalm 139 zegt het heel mooi:

13. U hebt mij gemaakt, mij in de buik van mijn moeder gevormd.
14. Ik prijs U, want het is een wonder hoe U mij heeft gemaakt.
Alles wat U heeft gemaakt, is bijzonder.
Ik weet het heel goed.
15. U zag me al toen U mij daar in het donker vormde, waar nog niemand mij zag.
16. U zag me al toen ik nog helemaal geen vorm had.
Al mijn dagen stonden al in uw boek toen ik nog niet één dag daarvan had geleefd.

Vandaag is het 52 jaar geleden dat ik het levenslicht zag, het werd een bijzonder verhaal.

Artsen vonden dat  mijn moeder met haar lichaam geen kinderen mocht krijgen.

Als kind had zij in de oorlog polio gehad. 
Omdat ze wel was ingeënt met een suikerklontje (zo ging dat toen) is ze niet echt verlamt maar liep haar lichaam wel grote schade op. 
Haar lichaam groeide scheef, de ene kant was kleiner dan de andere kant.

Aan haar kortste been werd ze na de oorlog geopereerd (men dacht dat ze een stilstand in de groei had) 
Het resultaat was een klompvoet waardoor ze zeer slecht liep.

Mijn moeder heeft altijd heel graag kinderen gewilt en was dus blij dat ze zwanger raakte.

Toen ze  zo'n 3 maanden zwanger was is ze met haar fiets over de kop sloeg en was ze bang dat ze mij zou verliezen maar dat gebeurde niet. Later zou blijken dat dat ook niet kon omdat ik niet op het plekje zat waar ik had moeten zitten.
De meeste van die zwangerschappen lopen niet goed af, zeker toen niet.

24 uur voor mijn geboorte kreeg mijn moeder een acute niervergifteging een zeer gevaarlijke situatie voor zowel haar als voor mij.

Tijdens de bevalling kwam ik maar niet te voorschijn, uiteindelijk besloten de artsen mij met een keizersnee te gaan halen.

Mijn vader moest afscheid nemen van mijn moeder want ze vreesde voor het leven van moeder en kind.
Ze hadden geen millimeter dieper moeten snijden anders hadden ze in mijn mooie velletje gezeten, ik bleek vlak onder de huid te liggen en niet binnen de baarmoeder waar ik hoorde te zitten, mijn moeder was buitenbaarmoederlijk zwanger. 

Door de niervergiftiging had mijn moeder 24 uur niks mogen drinken en daardoor was ik dus droog komen te liggen. 

De eerste 3 dagen van mijn leven heb ik in quarantaine gelegen omdat ze bang waren voor infectiegevaar.

Mijn moeder was er zo slecht aan toe dat ze 8 zakken bloed heeft gekregen bij deze operatie, maar we zijn er beide levend uitgekomen.
De artsen noemde het "het wonder van Dijkzicht" maar mijn moeder gaf resoluut God de eer, en terecht ! 
Zij wist wie de Gever van het leven is.

Zij hoorde regelmatig een baby huilen met een flink stemgeluid en haar werd verteld dat dat haar dochter was, zij kreeg mij pas na die 3 dagen te zien.
Wat moet dat afschuwelijk voor haar zijn geweest, maar ook op mij hebben die dagen invloed gehad ontdekte ik jaren later in therapie, het had zeker z'n invloed op het vermogen om te hechten.

Deze versie heb ik mijn hele leven gehoord, maar pas veel later heb ik me bedacht dat ik hier dus ben omdat Hij dat zo gewild heeft, blijkbaar had Hij hier een taak voor mij op aarde.

Ik heb ontdekt dat één zo'n taak is Hem groot maken en vertellen wat Hij gedaan heeft in mijn leven en nog doet.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Beste bedoelingen

Nog maar een lesje dat ik geleerd heb uit dat mooie boek van Arie-Jan Mulder "De Jezus manier"

Met onze beste bedoelingen willen we vaak een ander helpen omdat iets niet goed gaat in onze ogen, maar de laatste tijd vraag ik me wel eens af of we met ons goedbedoelde helpen God ook niet flink voor de voeten kunnen lopen omdat we denken dat we Zijn plan begrijpen, maar er in werkelijkheid helemaal naast zitten en Hij een hele andere wending aan het verloop wil geven.

Ik moest denken aan Petrus - ik begin die man met z'n grote mond, maar met z'n hart op de goede plaats zo te waarderen -
Petrus heeft begrepen wie Jezus is, hij zegt : "U bent de Messias, de Zoon van de levende God" (Matteus 16: 16) en dan begint Jezus uit te leggen wat er te gebeuren staat. Dat Hij naar Jeruzalem moet gaan en dat Hij daar mishandeld moet worden door de leiders van het volk, de leiders van de priesters en de wetgeleerden. Dat Hij zelfs moet worden gedood, maar ook dat Hij op de derde dag uit de dood zou opstaan.

Petrus ziet dat scenario helemaal niet zitten en neemt Jezus apart om Hem eens streng toe te spreken, hij zei : "Heer God zal er voor zorgen dat dat niet zal gebeuren !" 
Hij is er van overtuigd dat God dat nooit zal toestaan, dat kan niet waar zijn en hij zal er alles aan doen om dat te voorkomen.

Maar de reactie van Jezus valt 'm denk ik koud op z'n dak "Ga weg duivel! Je probeert Mij ongehoorzaam aan God te maken. Want jij wil niet wat God wil, maar wat mensen willen !"

Die laatste zin van Jezus zette me aan het denken, is wat ik met mijn goede bedoelingen wil altijd Gods wil, of is het wat mensen willen, wat ik als mens het liefste zou willen.

Zo graag zou ik zonder pijn en verdriet dingen zien opgelost, situaties zien veranderen omdat ik het scenario van wat zou kunnen gebeuren gewoon doodeng vind, en niet aan durf te denken omdat ik dan bang ben te verzuipen in m'n gevoelens en emoties.

Wat is dan "de Jezus manier" ?
Ik las ergens eens een quote uit dat gelijknamige boek :  "Jezus dringt mensen niet de waarheid op, maar kiest ervoor om eerst en vooral hun metgezel te zijn in hun angst en hulpeloosheid. Hij wijst hun gedrag niet af, maar Hij loopt urenlang met hen de verkeerde kant op, om hen te kunnen helpen in hun worsteling"

Durf ik voorbij te gaan aan mijn eigen angsten en wensen om de weg te gaan die God voor ogen heeft, om het op Zijn manier te doen en te vertrouwen dat dan het eindresultaat vele male beter zal uitpakken dan als ik het op mijn eigen manier aanpak.
Durf ik ook als ik het doodeng vind te zeggen : Uw wil geschiede en niet de mijne.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Pinksteren

Voor het eerst in mijn leven heb ik bewust stil gestaan bij de tijd tussen Pasen en Hemelvaart (40 dagen) en nog 10 dagen later Pinksteren. Ik vond het heel bijzonder en ben zo blij met de Heilige Geest die Jezus beloofde en gaf. Ja Hij moest daarvoor deze aarde verlaten en dat was voor de discipelen die toen met Hem wandelde en leefde heel erg moeilijk. Maar Jezus kon in Zijn menselijk lichaam maar op één plek tegelijk zijn en door Zijn Geest woont Hij in ieder mens dat Hem toelaat in zijn of haar leven, op die manier kan Hij op zoveel meer plekken zijn, hoe bijzonder.

Maar wat een verantwoording hebben wij daarmee ook gekregen.
Zijn we ons dat bewust, dat wij nu degene zijn waar Hij zichtbaar in zou moeten zijn, hoeveel van Hem durven wij te laten zien aan de wereld om ons heen.

Hoe ben ik deze dagen bezig geweest ?
Een van de dingen was een boekje van Jan Mudde dat ik had gevonden in onze plaatselijke evangelische boekhandel. In de maand April hebben we in de online groep waar ik meedoe aan Bijbelstudie 30 dagen teksten gelezen over de Heilige Geest en al zoekend op YouTube heb ik heel wat filmpjes gevonden over dit onderwerp.
Wat heb ik er een hoop van mogen leren, wat mooi om je in Gods woord te verdiepen en je door de Heilige Geest zelf te laten onderwijzen. Ik kan daar zo van genieten. 

Het klinkt misschien raar om het zo te noemen, maar bezig zijn met de Bijbel is mijn grootste "hobby" geworden, en tegelijk ook iets waar ik eigenlijk niet meer zonder kan. Het is mijn "zuurstof" geworden en als je niet genoeg zuurstof  krijg dan merk je dan echt.

Het is mijn "voedsel", en één keer in de week op zondagmorgen een geestelijke maaltijd daar kan ik echt geen week op teren, dan verhonger ik. We hebben het nodig thuis zelf elke dag te zorgen dat we eten, en het mooie is dat je net zoveel kunt "eten" als je zelf wilt. 

We zeggen wel eens dat we zo graag een briefje uit de hemel zouden willen. maar God heeft ons een heel boekwerk gegeven en wat staan daar een mooie dingen in, ik word er zo blij van !
Hoe bijzonder dat de Heilige Geest ons zelf onderwijst als wij ons daar voor openstellen en Hem alle ruimte geven.

Johannes 14:26 zegt "Omdat jullie bij Mij horen, zal de Vader jullie straks de Helper sturen. Hij is de Heilige Geest. Hij zal jullie alles leren en alles helpen herinneren wat Ik tegen jullie heb gezegd."

1 Johannes 2:27 zegt "Maar jullie zijn gezalfd met de Heilige Geest. En Hij woont in jullie. Het is niet nodig dat iemand jullie leert wat God van jullie wil: de Heilige Geest leert jullie alles. Wat Hij zegt is de waarheid. Hij liegt niet. Daarom moeten jullie één met Hem blijven, zoals Hij jullie heeft geleerd." 

Wat een beloftes en wat bijzonder dat Hij mee gaat door ons leven, er altijd bij is en zelfs in ons woont.

Toch is er een spanningsveld legt de schrijver van dit mooie boekje uit tussen het "reeds" hebben (de hemel is al op de aarde) en net "nog niet" (de hemel moet nog op de aarde komen)  
Niet alles op deze aarde is zoals het in de hemel zal zijn, maar er is meer hemel op aarde als dat we met ons menselijke oog kunnen zien.

Opwekking 187 is een oud liedje maar nog steeds een prachtig gebed.

Open mijn ogen

'k wil Jezus mijn Heer zien

Open mijn ogen, opdat ik U zien kan

Open mijn oren , opdat ik Uw stem hoor

Open mijn hart Heer, opdat ik gehoorzaam.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Investeren in relatie

Een bekend spreker in christelijk Nederland is Henk Binnendijk, en hij heeft uitspraken gedaan die mij enorm aan het denken hebben gezet over hoe toegewijd ik de Here Jezus wil zijn, hoeveel mijn relatie met Hem mij waard is.

Hoelang lees jij per dag uit je Bijbel, heb ik Henk wel eens horen vragen.
God wil een relatie met ons, persoonlijk, één op één.
Een relatie opbouwen vraagt tijd en inzet. Als je die relatie goed wil houden zal je er in moeten blijven investeren. 
Je partner zal niet echt tevreden zijn met jullie relatie als je maar een kwartiertje per dag echt aandacht voor hem hebt.

Natuurlijk is het prima als we preken luisteren of een boek lezen waar we meer van kunnen leren over God en Zijn weg en wil.
Maar hoeveel tijd lezen we echt in de Bijbel, Gods Woord aan ons ?

Vaak als ik de Bijbel lees kan ik er niet echt iets uit halen, maar door de opmerkingen van Henk heb ik geleerd dat het dan zeker niet nutteloos is, want ook hij heeft die ervaring dat het lijkt of hij er niks uithaalt vertelde hij.
Door te lezen vullen wij onszelf, zoals je een glas vult met water, en als het nodig is kan het eruit komen. 
Maar als er niks in dat glas zit, kan ik er ook niet uit drinken als ik dorst heb.

De Bijbel noemt ons mensen, de Gemeente van Christus Zijn bruid.  Wij zijn dus Gods partner waar Hij een liefdes relatie mee wil hebben. Als je verliefd bent wil je zo veel mogelijk tijd met je geliefde doorbrengen.
Hoeveel tijd breng ik met Jezus door, hoeveel tijd geef ik Hem.

Een andere opmerking van Henk is : "Je zult daar zijn wat Hij hier van je heeft kunnen maken" 
De enige weg naar "daar" is Jezus Christus, en mijn verlangen is om daar heel dicht bij Hem te zijn, aan Zijn voeten te zitten, naar Zijn stem te luisteren en naar Zijn ogen te kijken. Het kan niet anders of die ogen moeten prachtig zijn, die moeten zoveel liefde uitstralen, misschien heb ik dan zelfs wel de neiging mijn ogen neer te slaan omdat ik geen raad weet met zoveel liefde, voor mij klein mens.

Hier op deze aarde vormt Hij mij, Johannes 3:30 zegt in de Statenvertaling : "Hij moet wassen, maar ik minder worden" of in een wat eenvoudigere vertaling zegt de Basis Bijbel : "Hij moet belangrijker worden, en ik moet steeds minder belangrijker worden"
Wat mag de Here Jezus hier van mij maken, ben ik bereid om te sterven aan mijn oude "ik" zodat Hij meer en meer zichtbaar kan worden ?

Dat sterven aan mijn eigen oude ikkie vind ik best lastig hoor, het heeft nog zo vaak de neiging z'n kop weer op te steken. Het is een constant actief proces, en lijkt soms wel op een regelrechte strijd, de ene keer gaat het me makkelijker af dan het andere maar het is zo de moeite waard, daar ben ik inmiddels wel achter.

God is bezig om ons tijdens ons leven hier op aarde te maken tot mensen naar Zijn beeld, met Zijn karakter : Barmhartig, genadig, verdraagzaam, vol mededogen, trouw, liefdevol, zachtmoedig, vriendelijk, geduldig, brengers van vrede en goedheid.
Het is Zijn grote verlangen dat wij precies worden zoals Hij is, mensen naar Zijn beeld (Genesis 1:26-27)

Om maar even bij uitspraken van Henk te blijven, God vraagt niks van je Hij bied je iets aan.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Moederdag

Morgen is het weer zover : Moederdag, een dag die voor mij altijd hele gemengde gevoelens oproept. 
Ik roep al jaren dat deze dag beter is voor de commercie dan voor m'n portemonnee, aandacht en waardering hoeven in mijn ogen geen geld te kosten.

Als ik aan mijn eigen moeder terug denk dan voel ik heel veel pijn om wat er niet was en wat ik heb gemist. 

Ze was geestelijk getekend door een oorlog waarin ze als kind was ingezet om briefjes en codes (uit haar hoofd geleerd) rond te brengen, heeft dingen gezien die een kind niet moet zien, belande regelmatig op het politiebureau waar haar vader werkte en werd dan weer weg gesmokkeld. En dan is die ellendige oorlog eindelijk afgelopen en verbied je vader je om er ooit nog een woord over te zeggen. Meer heeft ze er nooit over gezegd tot ze ging dementeren en ze meer los ging laten, wat ik toen hoorde was hartverscheurend.

Maar ook een verleden van misbruik, haar handicap (die niet geaccepteerd werd door haar vader) de dood van haar moeder (waar ze wel een sterke band mee had) en haar zoontje binnen een half jaar hebben enorm veel invloed op haar leven gehad.
De vrouw had in mijn ogen veel te veel op haar al volle bordje gehad.

Ik heb altijd wel geweten dat ze op haar manier enorm veel van me heeft gehouden, maar wat zo ontzettend pijn deed was dat ik periodes meer voor haar zorgde dan zij voor mij.
Aan de ene kant probeerde ik me intuïtief gedeisd te houden, maar aan de andere kant was ik ook enorm boos en opstandig en dat projecteerde ik op mijn vader wat ook de sfeer in huis geen goed deed.
Ik zag constant verdriet en onmacht bij mijn moeder. 
Als kind wil je je moeder gelukkig zien en dat was mama niet in mijn ogen en dat vind ik nog steeds heel verdrietig.

Ook al heb ik haar hele leven voor haar gedaan wat ik kon, we konden elkaar eigenlijk niet echt bereiken, en dat vind ik heel verdrietig. We waren beide niet bij machte een brug te slaan. 

Aan het einde van haar leven kon ik gelukkig wel oprecht zeggen dat zij met de middelen die ze had, haar uiterste best had gedaan en zeggen "het is goed zo"  

Zelf mocht ik ook moeder worden van 2 prachtige kinderen, een zoon en een dochter..........maar ik was niet de moeder waar zij recht op hadden en daar doet heel erg veel pijn.
Ook ik had een enorme "rugzak" die me beperkte en die heel veel aandacht opeiste. 
Voor mij was het heel belangrijk dat mijn kinderen absoluut niet voor mij zouden moeten zorgen, die last is te zwaar voor een kind, ik heb dat als een veel te zware last ervaren.

Zeker na de dood van mijn vader had mijn moeder nog meer zorg nodig, die ik dan ook gaf en bleef geven omdat ik geen nee kon zeggen. 
Ik voelde me enorm verantwoordelijk, op zijn sterfbed had ik mijn vader belooft voor haar te zorgen.
Daarbij had ik nooit geleerd mijn grenzen aan te geven. 
Je ging door tot je erbij neer viel, en zelfs dan ging je door, stoppen of opgeven dat deed je niet.

Ik ging zover dat ik mijzelf en mijn eigen gezin tekort deed.
Mijn kinderen kregen niet de aandacht die ze verdiende van mij, waar ze recht op hadden.
Als ik er lichamelijk wel was, was ik er vaak ook niet omdat ik te veel bezig was met die rugzak die eigenlijk meer een beerput was waarvan de deksel niet meer wilde / kon afsluiten.

Ik "overleefde" mijn jaren, maar ook mijn moederschap.
Hield ik van deze kinderen die God ons had gegeven ?
JA !
Dat durf ik volmondig te zeggen, maar wat heb ik ze tekort gedaan en wat heeft dat aan me gevreten en doet het soms nog.

Nu de kinderen volwassen zijn en hun eigen levens leiden ben ik dankbaar dat ook hun conclusie is dat ik met de middelen die ik had alles heb gedaan wat ik kon. 
Daar ben ik dankbaar voor, dat we dat nu al tegen elkaar hebben kunnen uitspreken.
Toch wringt het af en toe nog, maar dan maak ik bewust de keuze te kijken naar wat we wel hebben.

20 jaren van therapie en Gods liefde hebben me inzicht gegeven in de patronen, hebben me geholpen deze jaren door te komen.
Gaven me inzicht in het leven: het leven van mijn moeder en mij als kind, en hoe dat invloed heeft gehad op mij als moeder naar mijn kinderen. 
Inzicht helpt enorm, zorgt dat er ruimte komt voor begrip, voor die ander maar ook voor jezelf. 
Ik mocht leren compassie te hebben, ook met mezelf, wat was dat moeilijk, maar het was ook bevrijdend. 

We zijn geen hecht gezin en soms doet dat me als ik eerlijk ben best pijn, maar ik ben blij en dankbaar voor wat we wel hebben en zijn, dat is een hele bewuste keus. 
Als we elkaar zien is er respect voor elkaar, laten we elkaar in de waarde.
We laten elkaar vrij om te zijn wie we zijn (geen verstikkende verwachtingen zoals ik ze ervoer in het gezin waar ik uit kwam)
We kunnen bij elkaar zijn in een ontspannen en gezellig sfeer, er kan er worden gelachen en als het nodig is gehuild.
Als ik ze ontmoet en een dikke knuffel kan geven voel ik me rijk.

Onze dochter zei eens heel mooi "we maken nu nieuwe herinneringen" 

Ik ben een dankbare moeder die er op vertrouwd dat zowel zij als haar kinderen veilig zijn in Gods liefdevolle Vaderhand.
Die hand is bijzonder machtig en is in staat pijn te veranderen in vreugde als wij Hem dat toestaan. 

Ik heb ONDERWEG veel mogen leren, en mogen ervaren dat Hij die is de grote IK BEN er bij was, ook toen het zo verschrikkelijk moeilijk was.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Privecy Statement

Even een ander blogje da normaal, beetje technisch maar naar ik begrijp noodzakelijk dat ik het deel.

Per 25 mei 2018 treedt de Europese wetgeving AVG (Algemene Verordening Gegevenswerking) in werking en ook bloggers moeten dan een verklaring op hun blog hebben staan.

Ik heb er voor gekozen om deze als Pagina toe te voegen aan mijn blog, je kunt 'm links van mijn blog vinden onder het bovenste kopje "Pagina's"

Hier kun je 'm lezen.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Ik en mijn lijf.

Ik en mijn lijf.........een combinatie die best gevoelig ligt, vind het lastig om naar mijn lijf te luisteren. Eigenlijk luister ik gewoon het liefst niet eens naar 'm.

Bij het eten volgens de GOK manier is het ook belangrijk dat je leert luisteren naar je lijf, genoeg is genoeg, vol is vol en dan stop je met eten. Leren te onderscheiden of je echt honger hebt, of je lichaam echt voedsel nodig heeft of dat je hoofd-honger (emotionele honger) hebt. Dat onderdeel heb ik tot nu toe eigenlijk nog niet onder de knie gekregen.

Inmiddels heb ik wel ontdekt dat God mijn eetgewoontes gebruikt om mij heel veel te leren.
Ik heb iemand ooit eens horen zeggen dat God je van een eetstoornis geneest maar dat je wel aan de gang moet met de achterliggende oorzaken, redenen waarom je die eetstoornis had. 
Hij doet wat ik niet kan : mij genezen van mijn eetstoornis, en daarna moet ik aan de gang met waar ik wel wat aan kan doen, de gedragspatronen onder ogen zien en ze met Zijn hulp aanpakken en veranderd worden in mijn denken.

Eerst leerde God me dat Hij me niet veroordeeld als ik me weer vol heb gedouwd. 
Dan leert Hij mij dat Hij me ook de rug niet toe keert, niet bij me weg gaat als ik weer de mist in ga en over m'n grenzen heen eet omdat ik goed genoeg ben zoals ik ben en dat er niets is wat ik kan doen of laten wat Zijn liefde voor mij zal veranderen, of ik me nou vol prop op niet, Hij houd van me, onvoorwaardelijk.
Daarna leert Hij me dat ik het niet altijd heel geestelijk hoef te maken en het als een aanval van de boze hoef te zien waar ik tegen moet vechten. 

Als ik deze onderdelen doorhad ging het weer beter en dan ging ik later toch weer de mist in, en vroeg ik "Heer waarom, waarom gebeurd dit ?
En dan lees ik een blog van Judith Stoker en haar strijd met luisteren naar haar lichaam en ik denk, of beter gezegd, wéét ik  : Bam !"
Ik herinner mij dat God na de dood van mijn psychotherapeut tegen mij zei "nu ga IK met jou verder" 

Hij is met mij bezig, daar ben ik van overtuigd maar o wat vind ik dit een lastig stukje.
Judith beschrijft in haar blog over de lege-stoel-techniek, ik ben blij dat ik daar niet zit maar ik zie het helemaal voor me en kan het bijna voelen maar dat wil ik niet.
Wat zou mijn lijf zeggen, ik kijk weg van die legen stoel, wil m'n ogen dicht stoppen, wil het antwoord niet horen want dat mijn lichaam niet gelukkig is dat hoeft ie me niet te vertellen, dat weet ik zo ook wel.

God ik vind dit zo moeilijk !!

En terwijl ik dit schrijf komt er een lied in mijn gedachten

U leert me lopen op het water, 

de oceaan is weids en diep.

U vraagt mij alles los te laten,

daar vind ik U en ik twijfel niet.

Refrein: 

En als de golven overslaan, 

dan blijf ik hopen op Uw Naam.

Mijn ziel vind rust

want in de storm bent U dichtbij,

Ik ben van U en U van mij.

De diepste zee is vol genade.

Uw sterke hand, die houd mij vast.

En als mijn voeten zouden falen,

dan faalt U niet want Uw trouw houd stand.

(Refrein)

Bridge 4x:

Geest van God, leer mij te gaan over de golven, 

in vertrouwen U te volgen,

te gaan waar U mij heen leidt.

Leid me verder dan mijn voeten kunnen dragen.

Ik vertrouw op Uw genade, 

wan ik ben in Uw nabijheid.

(Refrein)

De tekst is wel heel erg toepasselijk want  dit voelt als een storm en hier doorheen gaan vind ik doodeng, maar ik weet ook dat ik dit moet gaan doen. 
Maar eigenlijk weet ik inmiddels ook heel zeker dat ik niet alleen door die storm hoef omdat Hij bij mij is.

Mattheus 14 vertelt dat Petrus tegen Jezus zegt die door een storm over het water naar de boot loopt waar hij met nog andere discipelen doodsbang inzit  "Heer als U het bent zeg me dan dat ik over het water naar U toe moet komen" en dan zegt Jezus "Kom"
Petrus hoeft hier niet zijn geloof te bewijzen, Jezus geeft Hem hier antwoord op zijn vraag of Hij echt Jezus is, en ja het is Jezus.

Als Hij mij vraagt deze volgende stap te nemen, de confrontatie met mijn pijn en onvermogen om naar mijn lijf te luisteren aan te gaan, dan weet ik ook dat Hij hier bij mij zal zijn en blijven, dat Hij mij hand zal vast grijpen als ik het gevoel heb dat ik wegzak in de golven want Zijn trouw houd stand ook als ik denk te falen. 
Met vallen en opstaan mag ik ook de volgende les gaan leren.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Bevrijdingsdag

Bevrijdingsdag, de dag dat we ieder jaar de vieren dat we in dit land geen oorlog hebben en in vrijheid kunnen en mogen leven met en naast elkaar. Op het eerste gezicht is dat ook zo en is het een groot goed maar als we verder kijken heb ik wel wat vraagtekens bij wat vrijheid is en hoe het geïnterpreteerd word en hoe we er mee omgaan.

Heel veel van wat de één denk te kunnen doen omdat het kan en er de vrijheid voor heeft kan een ander schade aan brengen, en de ander in de vrijheid beknotten, meestal op emotioneel vlak.

Je voelt je niet meer vrij om te functioneren zoals je graag zou willen omdat je niet niet verder beschadigd wil worden.

Jezus kwam naar deze aarde om ons echte vrijheid te brengen, Hij gaf zichzelf tot in de dood zodat wij vrij konden zijn, vrij van de straf die we verdienden.

Christus bevrijdt ons door de kracht van zijn Geest en Hij houdt die vrijheid in stand door ons te leren om van dag tot dag in zijn kracht te leven.

(Beth Moore)

Deze quote las ik in het dagboekje "Gods woord bidden" en zette me aan het denken.
Hij geeft ons vrijheid en dat niet alleen Hij leert ons ook met die vrijheid omgaan, dat Hij ons dat leert hebben we blijkbaar nodig, ik heb het nodig dat Hij me leert daar mee om te gaan. 
Ik heb het nodig dat Hij me dat leert zodat ik mijn vrijheid niet zal misbruiken voor mezelf maar dat ik in die vrijheid de juiste keuzes zal maken die goed zijn voor een ander en mezelf.

In mijn jonge jaren was er Charlotte, een zangeres die het lied "Free" zong en één zin is blijven hangen bij mij. 
"I am free - yet bound by Your love" 
Ik ben vrij - maar gebonden door Uw liefde

We worden geboren in zonden en zijn dus een nature een slaaf van de zonde, Jezus kwam en kocht ons vrij met zijn bloed dat Hij vergood op Golgotha. 
Vanuit die vrijheid verklaard Paulus zich een slaaf van Christus, hij kiest er vrijwillig voor zich onder de heerschappij van Christus te stellen en zich aan Zijn richtlijnen te houden, te doen wat Hij van hem vraagt en niet zijn eigen zin te doen.

Voor mij is Paulus een enorm groot voorbeeld en ben ik enorm blij dat de Bijbel zoveel laat zien van de strijd die Paulus voert met zijn eigen oude ik, lees Romeinen 7 maar eens.

Vrijheid, wat een voorrecht om in een land te leven waar ik de vrijheid heb om er voor te kiezen om mijzelf als slaaf aan Christus te verbinden. Niet iedereen zal het begrijpen en misschien word ik er om uitgelachen, maar ik kom er niet door in de gevangenis wat op andere plekken op deze wereld wel een reële kans is.

Ik kies ervoor zoals die zin uit dat lied zeg, me te laten binden door Gods liefde, van dag tot dag in Zijn kracht te leren leven naast de mensen in deze wereld die het niet zo goed hebben als ik, of die uitgekotst worden door de maatschappij of die het heel erg moeilijk hebben. 

Dankbaar ben ik dat God me dat wil leren en ik heb daar nog heel veel in te leren, ik schreef daar ook iets over in een ander blog.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Stop met vechten

Toen ik niet anders meer kon heb ik me gewonnen gegeven aan God, ik kon niet meer, ik had Zijn genade zo nodig.
Maar langzaam maar zeker kwam mijn eigen kracht weer terug en stak ook mijn eigen wil z'n kop weer op.

Soms bid je dingen en is het antwoord heel anders dan je had verwacht. Ik bad eens dat God alle donkere hoekjes van mijn hart zou leeg vegen omdat ik zo graag dichter bij Hem wilde zijn.
Het effect had ik niet goed ingeschat, God bracht me in situaties die me lieten zien wat er in die donkere hoekjes lag en daar werd ik eerlijk gezegd niet vrolijk van.

Wat ik zag en het idee dat dat opgeruimd moest worden riep een enorme weerstand in me op, wil ik dit wel ?!?!

God heeft een plan met m'n leven, en Hij weet wat het beste voor me is, zat dit besef toch meer in m'n hoofd dan in m'n hart ?
Wilde, durfde ik mijn trotse kop te buigen nu mijn kopje niet vanzelf meer buigt, nu ik daar heel bewust voor moest kiezen ?
Dat heeft een flinke strijd in mij ontketend.

Ik vind het zo mooi hoe God dan een lied gebruikt en een muziekje wat doel weet te raken in je hart, en op die manier dingen bij elkaar brengt. Dat deed Hij met het lied "Living in the name of Love"  
Love - Hij is liefde

Ik ga de tekst even doorlopen: 
Let me be as your lamb - met Pasen was ik daar mee bezig geweest.
Help me know who I am - was Hij me dat al niet een tijdje aan het duidelijk maken.
Open up my mind like a child - die ochtend was ik wakker geworden met de gedachte dat een dienaar uit gehoorzaamheid reageert, maar met een kind heb je een relatie, in een relatie is ruimte voor vragen en daar zat ik vol mee.
Touch my heart touch my soul - was dat niet mijn verlangen geweest sinds God mij aangeraakt had die Pasen in 2016.
Precious Jesus make me whole - is dat niet wat ik graag wil, wat Hij in al Zijn liefde graag voor mij wil.
Let me live my life
Living in the name of love.

Living in the name of love, livin in the name of love.
I'll live my life praising the Lord abouve - was dat niet wat ik zei dat mijn verlangen was.
Living ik the name of love, living in the name of love
Praise God livin in the name of love.

Give me strength to carry on - was dat niet Zijn belofte dat Hij altijd kracht zou geven.
Till the day that I'm called hame
To the everlasting land beyond the sun
Put your word om my tounge - was dit niet de opdracht die Hij mij had gegeven, te vertellen wat Hij in mijn leven had gedaan met daarbij de belofte dat Hij me zou helpen.
Lord and let your will be done - dit was het punt waar ik zo mee worstelde, geeft een Vader zijn kind stenen voor brood staat er ergens in de Bijbel, nee, Hij wil het beste voor zijn kind. 
Let me live my life
Livin in the name of love

Living in the name of love, livin in the name of love.
I'll live my life praising the Lord abouve 
Living ik the name of love, living in the name of love
Praise God livin in the name of love.

En dan geeft Hij gewoon nog een lied als antwoord op mijn vraag waarom het dan zo verschrikkelijk moeilijk is.
Het refrein van het volgende lied kreeg ik het antwoord.

In the eye of the storm God is waiting
You'll find shelter there for your weary soul
He'll be right there by  your site
with His arms held open whyte
In the eye of the storm He'll make you whole.

Midden in de storm die in mij woedde was Hij erbij, liet Hij me niet aan mijn lot over, was daar Zijn bescherming en wachtte Hij tot ik heel dicht bij Hem zou komen en mijn strijd zou opgeven. 
Hij herinnerde me eraan dat ik in een eerder proces had ik geleerd dat Hij pas iets kan doen als ik loslaat.
Loslaten en buigen is soms heel lastig en pijnlijk en kost me soms enorm veel moeite, maar in het oog van de storm was Hij. 
Hij wachtte daar op mij tot ik  kom en Hem de ruimte  geef en me voeg naar Zijn wil om met Hem mee te werken, zodat we samen kunnen bereiken wat ik Hem gevraagd had.
Daar was alles mee begonnen, met een vraag van mij aan mijn Hemelse Vader.


ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Gods liefde

Wat ik zo bijzonder vind is dat God ons onderwijst terwijl Hij met ons ONDERWEG is.
Ik de praktijk worden we gevormd, wordende scherpe kantjes er af geveild, of zie je in dat je insteek soms toch niet zo zuiver is als je wel dacht en wijst Hij je terecht.

Op een gegeven moment ben ik gaan bidden vanuit een verlangen om nog dichter met Hem verbonden te zijn, of God al die donkere hoekjes van mijn hart wilde schoonvegen, zodat niets meer tussen Hem en mij zou instaan wat onze relatie kon belemmeren.

Echt soms realiseer je je niet wat de diepte is van wat je bid, en geloof me, God verhoord zo'n gebed. Maar wat je dan te zien krijgt is niet altijd makkelijk, en je krabbelt je nog eens achter je oor.

God pakt geen stoffer en blik  en veegt het voor je op terwijl jij toekijkt, nee hij wijst het aan en geeft jou dat stoffer en blik.
Jij mag er zelf mee aan de gang terwijl Hij erbij is en je bemoedigt en aanwijzingen geeft terwijl je bezig bent.

Een van de dingen die God regelmatig gebruikt om mij iets duidelijk te maken zijn boeken, één van die boeken was "De Jezus manier" van Arie-Jan Mulder.

Hij liet me zien dat ik nog erg de neiging had net als vroeger mezelf te bewijzen, te doen, denkend dat dat van me "verwacht" werd door Hem. 
Hij liet me zien dat ik door  gehoorzaamheid aan Hem probeer te "bewijzen" dat ik enorm dankbaar ben, omdat Hij zoveel voor mij heeft gedaan.

Maar met dingen doen en gehoorzaamheid word wat je doet "eigen werk" en aan heel Zijn werk komt er niets van mij bij kijken, het is enkel en alleen Zijn werk en Zijn genade, wat ik mag ontvangen en aannemen.

Ik hoef niks meer te bewijzen, of te volden aan "eisen" 
Dit oude ingesleten patroon zal best wel zijn tijd nodig hebben om te veranderen, maar het kan wel veranderen.
Bewustwording is al een heel goed begin.

Dat vind ik zo mooi, Jezus komt niet met wetjes en regels, nee Hij onderwijst ons, Hij geeft ons inzicht waardoor ons gedrag gaat veranderen.

Ik hoef niet te handelen vanuit gehoorzaamheid, ik mag handelen uit dankbaarheid en liefde, God is liefde, Hij kan niet anders.
Zijn liefde is onvoorwaardelijk, zonder enige voorwaarde.
Over die liefde heb ik nog heel veel te leren.

Liefde houd ook in, zonder oordeel, en o wat ontdekte ik een hoop oordeel in mijn hart, naar anderen en mezelf.
Ik vermoed dat dit zo'n punt is waar waarschijnlijk nog heel lang aan gewerkt moet worden, maar dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen, Hij wil me helpen dat te veranderen. 

Jezus' manier is om naast de mens te gaan zitten en je op hun niveau, op het punt waar zij zijn in hun leven tegemoet te komen en ze daar de hand te rijken en ze te wenken achter Hem aan te gaan op Zijn manier.

In Fillipenzen 1: 10 las ik een heel mooi gebed van Paulus wat ik voor mezelf heb uitgeschreven "En ik bid dat uw liefde blijft groeien door inzicht en fijnzinnigheid, zodat u kunt onderscheiden waar het op aan komt." en in vers 11 legt hij uit wat daarvan het effect zal zijn in ons leven "Dan zult u op de dag van Christus zuiver en onberispelijk zijn, vol van de vruchten van de gerechtigheid die u dankt aan Jezus Christus, tot lof en eer van God"


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De koperen slang

In de tijd dat ik terug kwam bij God omdat ik wist dat ik niet meer zonder Hem kon had ik heel veel verdriet, verdriet over zo heel veel dingen die er mis waren gegaan.
Ik worstelde met een enorm schuldgevoel. 
Toen wij van God onze kinderen kregen hebben we ze aan Hem opgedragen omdat we ons bewust waren dat we zijn hulp nodig hadden.

Maar toen onze kinderen 11 en 9 jaar oud waren heb ik God heel bewust de rug toe gekeerd, mede omdat ik zo enorm teleurgesteld was in het "grondpersoneel", als zij mij zo behandelde en zo naar mij keken dan zou God dat ook wel zo doen.

Ja, ik had ervaringen met God waarmee Hij echt Zijn grote liefde had getoond, maar ik had daarna zoveel dingen gedaan die Hem verdriet hadden gedaan. 
In mijn pijn hadden mijn boosheid en mijn  dwarse opstandigheid  meer kapot gemaakt dan me lief was, ik had bitterheid mijn hart in beslag laten nemen.

Mijn belofte dat ik mijn kinderen zou opvoeden voor Hem, daar had ik grandioos in gefaald. 
Ik had ze niet Gods liefde voorgeleefd, maar mijn enorme woede was hun voorbeeld geweest.

Dat ik mijn belofte aan God niet was nagekomen verscheurde me. Hoe Hij me toch weer met open arme ontving en vol liefde mij aan Zijn hart trok en blij was dat ik eindelijk Hem toe wilde laten in mijn pijn, dat kon ik niet bevatten.

In mijn neiging om steeds maar op die enorme puinhoop te zien moest ik steeds denken aan die kopen slag die Mozes in de woestijn moest oprichten, dat verhaal staat in Numeri 21.
Het volk had gezondigd en God zendt giftige slangen om hen te bijten waardoor ze zullen sterven. 
Maar als ze naar die slang opkeken werden ze genezen en stierven ze niet.
De Bijbel zegt niet dat ze niet gebeten zouden worden, maar ze zouden genezing vinden en hoefde niet te sterven voor hun zonden. 

Kijk naar Mij !
Ik help je, wees niet bang, Ik heb je vast.
Jesaja 41:13 is voor mij een hele bijzondere tekst geworden, in deze gastblog bij "Waardevol en uniek" heb ik daar over verteld.

De pijn van mijn zonden had me "gebeten" en dat deed verschrikkelijk pijn, maar toen ik naar Hem opkeek (de koperen slang verheven op een paal is ook een beeld van de Here Jezus die verheven werd op een paal, aan het kruis om voor onze zonden te sterven, om ons te verlossen van de zonden) vond ik genezing en hoefde ik niet te sterven, mocht ik Leven vinden in Hem.

Daarnaast zei God ook : "Maak jij Mij nou maar groot"
Psalm 22:4 zegt "Nochtans zijt Gij de Heilige, die troont op de lofzangen Israëls"
God troont op de lofzangen van Zijn volk, als wij Hem groot maken doet Hij wat wij niet kunnen.
Hem groot maken gaf Hem de eer, maar het was ook een balsem voor mijn eigen ziel, en wat had ik dat nodig. 
Door muziek (wat in die tijd eigenlijk het enige was wat echt binnen kwam) heb ik heel veel pijn en verdriet kunnen uitroepen tot God. 

Hij wist hoe Hij mij moest bereiken in mijn pijn, Hij was zo genadig. Hij zei weer die woorden tegen mij dezelfde woorden die Hij al eerder tegen mij gezegd had in periodes waar ik heel diep zat : "Het komt goed" 
Hoe, ik had geen idee, ik kon alleen maar vertrouwen, Hij zei dat het goed zou komen en daar hield en houd ik me nog steeds aan vast.
En ik heb al dingen goed zien komen, en ik geloof dat Hij het werk dat Hij begint altijd af maakt (Fillipenzen 1:6) dus ook voor de dingen waarvan ik het nog niet zie houd ik me aan Zijn belofte vast : Het komt goed, op Zijn tijd en op Zijn manier.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De rivier

Kort geleden kwam ik het  lied "De Rivier" weer tegen en wat riep dat een herinneringen op.

In 2009 gebeurde er dingen  die maakte dat mijn mijn boze en opstandige hart brak en ik het weer uit ging schreeuwen tot God.
Ik kon niet meer leven zonder Hem, Hij had mij immers eerder in mijn leven zo bijzonder laten weten en voelen dat Hij er echt was en is. (één van die dingen beschreef ik in mijn vorige blog)

Maar wat ik wel met Hem aan moest wist ik ook niet, er zat te veel pijn in mijn hart.

Muziek was het middel waarmee God door wist te dringen in mijn pijn. 

Dit lied roept een herinneringen op van mij alleen huilend achter mijn pc, deze woorden mee biddend, het uitschreeuwend naar God:
HELP !!!!

Al mijn zonden, al mijn zorgen

neem ik mee naar de rivier.

Heer, vergeef mij en genees mij.

Vader, kom, ontmoet mij hier.

Want dit water brengt nieuw leven

en verfrist mij elke dag.

't Is een stroom van uw genade

waar 'k U steeds ontmoeten mag.

Refrein:

Here Jezus, neem mijn leven

ik leg alles voor u neer.

Leid mij steeds weer naar het water. 

'k wil U daar ontmoeten, Heer.

Al mijn zonden, al mijn zorgen

neem ik mee naar de rivier.

Heer, vergeef mij en genees mij.

Vader, kom, ontmoet mij hier.

Want dit water brengt nieuw leven

en verfrist mij elke dag.

't Is een stroom van uw genade

waar 'k U steeds ontmoeten mag.

Refrein

Kom ontvang een heel nieuw leven, 

kom en stap in de rivier.

Jezus roept je, Hij verwacht je

en Hij zegt: "Ontmoet mij hier"

Refrein

Leid mij steeds weer naar het water, 

'k wil U daar ontmoeten, Heer.

Heel liefdevol kwam God in mijn pijn, mijn wroeging en spijt.

In de pijn die mij was aangedaan en in de pijn die ik zelf had veroorzaakt. In die hele waarboel waar ik geen begin en eind meer aan zag en die mij wanhopig maakte en verstikte. 
Ik vond genade en vergeving, Hij pakte mijn hand stevig vast en ging met mij op pad richting herstel en genezing. 

Het is een kostbare herinnering aan Gods enorme liefde, liefde die ik niet kan bevatten, en trouw zo groot dat ik het niet verdien, maar ik hoef het ook niet te verdienen. 
Hij bied het aan en ik mag het aannemen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Zwanger.

Het heeft een aantal jaar geduurd voor we zwanger raakte, jaren van teleurstelling als bleek dat het uitblijven van menstruatie geen zwangerschap betekende. 
We waren begonnen met onderzoeken en daar was uitgekomen dat bij mij alles goed was maar dat mijn man een verminderde kans had door spataders in één van zijn balzakken, maar in principe zouden we spontaan zwanger kunnen raken.

Dat was voor ons het punt om te stoppen met de onderzoeken want de spanning was mij te veel, ik kon dat niet aan.

In 1990 werd ontdekt dat mijn man blind was aan één oog, hij mocht niet meer op stelling werken en kon dus het werk dat hij met zoveel plezier deed niet meer uitvoeren. 
Dit was een grote schok, maar gelukkig kon hij binnen het bedrijf overstappen in een ander functie. Daarvoor moesten we wel verhuizen naar een andere stad omdat we in het flat moesten gaan wonen waar hij als huismeester aan de gang kon.

Aan de woning moest heel wat gebeuren dus we waren daar heel druk mee bezig, omdat mijn man door de oogdruppels grote delen van de dag wazig zag werd ik uitgedaagd om dingen te doen die ik nog nooit gedaan had en het lukte.

Kort na de verhuizing moest mijn man aan zijn goede oog geopereerd worden want anders zou ook dat oog door de te hoge oogbol-druk op den duur blind worden.

Dat ik me steeds beroerder begon te voelen weed ik aan de spanningen, en dat de menstruatie uitbleef zei ook niks want dat was al vaker gebeurd, ik zou heus niet zwanger zijn. Ook dat mijn kleding strakker ging zitten zei niks, ik had gewoon teveel lopen eten.

Een zwangerschapstest wilde ik niet meer doen, niet weer die teleurstelling. Op aandringen van mijn man heb ik de huisarts een test laten doen en de uitslag was overduidelijk volgens haar, maar ik kon het nog steeds niet geloven.
Pas toen de kleine begon te bewegen drong het tot me door dat het écht zo was.

Ik had al jaren erg last van stemmingsschommelingen, maar die werden erger en erger en ik werd depressief, kroop soms letterlijk weg in hoekjes, hield het zoveel ik kon verborgen.
Maar ik hield me naar de buitenwereld groot, want ik moest toch blij en dankbaar zijn dat het goed ging met mijn man, de operatie was gelukt, hij had passend werk en we kregen een kindje, dat wilde we toch zo graag.
Maar de moed om door te gaan met dit leven zonk me hoe langer hoe meer in de schoenen.

Ik ging zelfs zo ver dat ik op de brug over de Schie zocht naar een plekje waar het snel afgelopen kon zijn.
Daar op die brug kwam mij ineens heel duidelijk voor de geest dat dit niet eerlijk zou zijn naar dit jonge leven toe, dat het dan niet eens een kans zou krijgen !
En mijn man, die zoveel van mij hield, die mij had weggehaald waar ik zo graag weg wilde (bij mijn ouders) en die niet eens had afgewezen toen hij hoorde dat hij "my way out" was geweest en ik niet net als hij verliefd was geweest. 
Dat het voor mij een verstandshuwelijk was geweest met iemand die ik wel aardig vond. 
Dit mocht ik hen niet aan doen !!

Toen ik thuis kwam heb ik verschrikkelijk zitten huilen aan de keukentafel, ik kon niet opgeven, ik moest door met dit leven dat me zo zwaar viel.

En toen was daar een arm om mijn schouder, ik voelde 'm letterlijk.
Maar toen ik omkeek was daar niemand, maar in mijn hart wist ik "het komt goed" 
Dit was zo bijzonder, dit moest God zijn.

We kregen een pracht van een zoon, en hij was zo enorm gewenst. Het was een heerlijk makkelijke manneke, maar ik wist diep van binnen dat ik hem niet de liefde kon geven waar hij recht op had, en dat deed zo'n zeer.

Maar hoe kan je iets geven wat je zelf niet hebt, hoe kan je liefde geven als je zelf naar liefde en erkenning snakt en het niet toe kan laten in je verwonde hart.

Er was een liedje dat ik vaak met een brok in mijn keel zachtjes voor hem zong. 
Er was Iemand die wel van hem kon houden.

Deze maand word deze jongen, inmiddels man,  27 jaar en ik ben dankbaar dat God ons toen heeft beschermd en dat ik zijn moeder mag zijn.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Schrijven

Toen ik eens hoorde spreken over het onderwerp "je droom" was mijn eerste reactie "heb ik die ?"
Ik had echt geen idee, nooit over nagedacht, ik was een groot deel van mijn leven al blij als ik wist te overleven.

Toen ik met mijn vriendin wat na praatte over een preek waarin  het gebed van Jabes te sprake was gekomen, gaf zij mij een DVD te leen: The Dream Giver en al snel had ik door dat deze DVD gerelateerd was aan de schrijver van een prachtig boekje over dat gebed van Jabes van Bruce Wilkinson.
Ik had het boekje al jaren in mijn kast maar was het compleet vergeten.

Wilkinson legt uit dat God een droom in ieders hart plant (een droom die in Zijn grote plan voor deze wereld past) en dat het aan ons is of we er wat mee doen.
Al kijkend kwam er een herinnering bij mij boven die ik al lang vergeten was.

Als jong meisje vond ik het heerlijk om verhalen te schrijven, in mijn fantasie was daar even niet de harde werkelijkheid van mijn jonge leven.
Toen ik dat eens aan een lerares vertelde vroeg ze of ze eens iets mocht lezen, op een lieve manier gaf ze me tips voor verbetering maar in mijn negatieve zelfbeeld ontving ik de boodschap als "niet goed genoeg, dit kan je niet, dit word nooit wat" en ik heb de verhaaltjes weggegooid en heb er nooit meer wat mee gedaan.

Jaren later toen ik een jonge moeder was van een gezin met 2 jonge kinderen waarvan er één net als ik ADHD had, ik worstelde met een eetstoornis, depressies en een verleden dat zich niet meer weg liet stoppen, en ook mijn ouders nog de nodige aandacht verwachtte, is schrijven in een dagboek een manier geweest om de boel nog een beetje op een rijtje te krijgen en overzicht te houden. 

Ik heb heel wat A4 blaadjes vol geschreven.
Toen ik ze jaren later toen ik een kast opruimde  eens terugvond en er wat in terug las heb ik alles weggegooid omdat het een bak ellende was waar ik niet meer mee geconfronteerd wilde - of was het kon - worden.  
Waarom zou je dat bewaren ?
Eigenlijk vind ik dat nu wel jammer, ook al zou het "een bak ellende" zijn geweest, het hoorde bij mij, was een onderdeel van mijn leven, heeft mij gevormd.
Het is niet anders, ik kan behoorlijk impulsief zijn en dan doe je wel eens dingen waarvan je later spijt krijgt en die niet meer terug te draaien zijn, het is niet anders.

In 2016 was ik op een lokale vrouwendag waar ik kennis maakte met Wilma Poolen die daar was met haar boekje Start to write.
Ik was op zoek naar een manier om invulling te geven aan mijn stille tijd maar wist niet of dit echt iets voor mij zou zijn. Ze vroeg me of ik ooit een dagboek had bijgehouden en ik beaamde dat, volgens haar zou dit dan best een manier kunnen zijn die mij aan zou spreken. 
Ik kocht het boekje maar ik kreeg het in eerste instantie niet echt in de vingers.

Toen in 2017 mijn psychotherapeut plotseling overleed waren we al wel bezig om de begeleiding af te gaan bouwen. Na zo'n kleine 20 jaar was ik er klaar voor om op eigen benen verder te gaan door het leven. 
Het liefst had ik met een ferme handdruk afscheid genomen van deze man die de laatste 8 jaar met me mee was gelopen, maar in plaats daarvan bezocht ik zijn rouwdienst in een kerk waar hij ook regelmatig sprak als dominee. 
Ik heb heel veel van hem mogen leren en daar ben ik dankbaar voor.

Aan de ene kant wist ik dat ik nu sterk genoeg was en op eigen benen zou kunnen staan, maar om niemand meer te hebben om op terug te vallen vond ik toch ook wel eng. 
Maar het was of God tegen me zei: Ik ben er om op terug te vallen, Ik begeleid je.

En dan krijg je het idee weer een dagboek bij te gaan houden (God geeft niet alleen dromen maar ook hele goede ideeën)
Ook tijdens mijn stille tijd begon ik te schrijven in mijn dagboek en ook het boekje van Wilma Poolen kwam weer van de plank, daar staan zulke leuke manieren in om creatief met de Bijbel bezig te zijn door te schrijven. 
Heerlijk om zo je gedachten te verwoorden.
Op Facebook kwam ik in een besloten Bijbelstudie groepje en leerde daar dat het je helpt als je Bijbelteksten uitschrijft, teksten kwamen dan veel meer binnen bij me.
Mijn pen en ik werden weer echte vriendjes.

Bruce Wilkinson deed me realiseren dat mijn droom al jong was om te schrijven, hij vertelde ook dat de meeste mensen gelijk denken dat hun droom onmogelijk is en 'm diep weg stoppen en dat had ik dus ook gedaan.

God wist nog wel dat Hij het zaadje van deze "droom" had geplant en bracht mij op de weg van het bloggen.
Eerlijk gezegd leer ik te genieten van het van me af schrijven, en ONDERWEG mag ik mooie lessen leren.
Waar dit mij nog meer gaat brengen, geen idee, maar Hij weet het en dat is voor mij genoeg.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Comfortzone

In mijn vorige blog heb ik het er even over gehad, die veilige zone. Iedereen heeft zo'n veilige zone (comfortzone)  en ik heb er dingen over ontdekt die me in beweging hebben gezet.

Mijn comfortzone was mijn eigen kleine wereldje: mijn huis, mijn stukje wijk waar ik post bezorg en m'n boodschappen doe, ons flat waarin we wonen. Als ik daar buiten kwam was het om naar de kerk te gaan.

Eigenlijk was het niet alleen comfortabel, ik begon te ontdekken dat het eigenlijk een eigen gecreëerde "gevangenis" was geworden, omdat ik er liever niet buiten ging. Er is zelfs een tijd geweest dat ik het gewoon benauwd van kreeg, het zweet me aan alle kanten uitbrak als ik er buiten moest zijn in het dichtstbijzijnde winkelcentrum.

Een hele wijze les voor mij was toen ik hoorde dat de angst om over die grens te gaan erger is dan om er daadwerkelijk overheen te gaan, dat zette mij enorm aan het denken. 
Daarbij hoorde ik het voorbeeld van de kreeft.

Nadat God mij genas ben ik een behoorlijke lange tijd enorm emotioneel geweest, ik hoefde maar te denken aan wat me overkomen was of de tranen rolde weer over m'n wangen.
Aangezien ik emoties maar hele nare dingen vond (dat heb ik in deze blog beschreven) en het niet fijn vond om zo gezien te worden sloot ik me steeds meer af, maar gelukkig leer ik ze meer en meer op waarde te schatten. 

Als het moeilijk was kroop het liefst in een m'n denkbeeldige schoenendoos, en zei dan: tape 'm maar dicht. 
Eigenlijk heb ik dit systeem heel wat jaren gebruikt, ik sloot me af voor wat te veel pijn deed of te moeilijk was, voor wat te dichtbij kwam.

Maar God had andere plannen, Hij lokte me uit m'n schoenendoos.
Eerst door meer buiten te zijn en te gaan wandelen.
Door me een verlangen te geven me te gaan verbinden met mensen waar ik dat wat het aller belangrijkst voor me is: m'n geloof, te gaan delen.
In die situaties had ik nog steeds meestal zelf de touwtjes in handen.

Toen gaf Hij me een andere uitdaging want Hij wil graag dat ik in Zijn vrijheid kom en leer leven.

In onze wijk (buiten het stukje waar ik woon en werk) is er een woongemeenschap Taste die op vrijdag open staat voor mensen uit de wijk. 1 x per maand word er op vrijdagavond muziek, of iets anders georganiseerd en met muziek die ik leuk vind werd ik geprikkeld.

Het was voor mij een hele stap, maar uiteindelijk ben ik eens naar zo'n avond gegaan. Ik merkte dat ik daar redelijk anoniem kon luisteren en genieten van de muziek en de gezelligheid. Daardoor was het al wat minder lastig om de keer daarna weer te gaan.

Maar gewoon binnenlopen op vrijdag voor een bakkie of een praatje dat was nou net weer een stap lastiger.

Doordat ik deze groep inmiddels was gaan volgen op FB zag ik dat ze een High Tea hadden op een vrijdag middag, dat is toch anders binnen lopen dan "zomaar" 
Omdat ik inmiddels voor mezelf had besloten dat ik uit mijn "gevangenis" wilde breken besloot ik te gaan. 
Ik stap binnen maar houd me dan toch afzijdig, zoek een beschut hoekje op want aangesproken worden is toch lastiger. 
Nu ben ik toch wel redelijk makkelijk uit m'n hoekje te lokken gelukkig en al snel voeg ik me tussen de anderen en het werd een leuke middag.

Weer wat weken later was er een creatieve workshop, dat trok me wel, ik zag alleen te laat dat ik me op had moeten geven....oei.
Maar ik wil uit mijn "gevangenis" dus ik vraag gewoon of ik alsnog mee kan doen en dat kon, ik ben gegaan en het werd een hele interessante middag die wel speciaal voor mij leek te zijn. 
Ik kreeg daar een inkijkje in mijn proces, ik ben op de goede weg, op een mooie weg. ONDERWEG naar meer ruimte.

Inmiddels loop ik er bijna elke vrijdag middag even een uurtje binnen om een bakkie thee te doen en te kletsen met de mensen die daar ook komen en dat gaat me steeds makkelijker af. 

Ik heb ontdekt dat je comfortzone zich steeds verlegt en dat je steeds weer over een grens moet om verder te komen, om je volgende doel te bereiken, de volgende uitdaging aan te gaan.
Maar ik heb een besluit genomen, ik ga die uitdagingen aan, één voor één omdat ik wil LEVEN, verbinden en misschien zelfs iets voor een ander betekenen, de tijd van overleven licht achter mij en die deur zit stevig dicht gespijkerd. 
Af en toe lijkt het of die deur erg z'n best doet weer open te breken, ga ik dat toestaan of zet ik m'n rug tegen die deur en zegt ik: nee, dat niet meer !


ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Vriendschap

Als gevolg van heel veel teleurstelling had ik me erg terug getrokken uit relaties met mensen, en vriendschap werd steeds meer een begrip waar ik niks meer mee kon.
Hoe minder je met mensen te maken had, hoe veiliger.

Maar als God aan het werk gaat in je leven gaat Hij ook de pijnlijke plekken aanraken, juist die pijnlijke plekken misschien wel omdat ze Zijn liefdevolle genezing zo hard nodig hebben. 

"God doet echter nooit zomaar iets, Hij bereid Zijn werk voor" hoorde ik eens in een preek en realiseerde me dat dat ook echt zo is.
Als ik terug kijk op het proces van ONDERWEG zijn dat ik nu al een tijdje onderga zie ik dat God steeds een punt nam en aan de orde bracht. 
Dan kwam er van allerlei kanten steeds iets over dat punt naar me toe en viel het allemaal in elkaar als een puzzel en mocht ik leren anders naar zo'n punt dat eerst heel pijnlijk was te kijken. 
Wat een liefdevolle en mooie manier is dat eigenlijk.

God heeft een mens niet geschapen om in z'n eentje op een eiland te gaan zitten, daarom gaf God Adam ook Eva.
Ook al heeft het verleden me geleerd mensen niet te dichtbij te laten komen want dan liep je het risico om gekwetst te worden, het was tijd om een stap buiten mijn eigen gecreëerde veilige zone te zetten.
Ik had het nog niet door, maar die zogenaamde veilige zone was eigenlijk een soort gevangenis geworden.

In de gemeente waar ik kom werd op een gegeven moment een preken-serie gehouden over vriendschap en relaties, ik vond het maar een lastig onderwerp, maar God wist wat ik nodig had.
Zo raakte God dit pijnpunt in mij aan. 

God gebruikt mensen, de interactie tussen mensen.
Hij heeft vriendschap gegeven, in Johannes 15:15 zegt Hij zelfs "Maar Ik noem jullie vrienden" Dat was voor mij wel een eye-opener, God noemt mij Zijn vriend.
Als er niemand is die ik durf te vertrouwen, dan wil Hij Diegene zijn die mijn vertrouwen weer wint.  

Toen dat goed tot me door drong ging de deur naar vriendschap op een kiertje.
Ik werd me bewust van een behoefte om met mensen te verbinden, vooral mensen waar ik mijn geloof en ervaringen mee zou kon delen.
Waar het hart vol van is loopt de mond van over zegt een spreekwoord en dat was bij mij ook echt zo, ik kon over niks anders meer praten.
Mensen die niets met jou geloof hebben daar ontstaat dan verwijdering mee en dat kan ik me ook wel voorstellen.
Die mooie verandering in mijn leven bracht zo ook nog een stuk eenzaamheid.

Op Facebook kwam ik iemand tegen die me vroeg of ik in een besloten groep áctief (dat was wel een voorwaarde, en een heel terechte vind ik) mee wilde doen aan een bijbelstudie. 
GRAAG !!! 
God gebruikt zelfs de on-line wereld, God opent deuren waarvan ik het bestaan niet eens afwist. 
Het is zo mooi om met elkaar door de Bijbel te gaan zoeken en te leren van elkaar. 
Ik heb zoveel mogen leren van de zussen uit dit groepje.

Bij de term "zussen" bracht in eerste instantie even een oude pijn omhoog, kwam net weer wat te dichtbij, maar we verbonden en het was goed.

Ik mocht weer leren me open te stellen, on-line op veilige afstand, maar daar kon ik delen met en over wat zo belangrijk voor me is. 

Maar ook in het echte leven kwam er langzaam toenadering, in de gemeente waar ik kom.
Jaren had ik me afzijdig gehouden, was na de dienst heel snel verdwenen dan werd je ook niet aangesproken, kwamen mensen niet te dichtbij. 

Juist op die plek kwamen er zoveel emoties bij me los, voelde ik me zo kwetsbaar, er ging vrijwel geen dienst voorbij of de tranen speelde me parter, maar ik kon ze niet bedwingen, ze moesten eruit. 

Het proces is nog steeds gaande, herstel heeft tijd nodig, de schade is ook niet zomaar ineens ontstaan, ook daar zijn jaren overheen gegaan.
Ook al is het het proces best confronterend, God wijst de weg stap voor stap en ik leer Zijn stem steeds beter verstaan en volg waar Hij mij lijd omdat ik weet dat Hij het beste met mij voor heeft, dat ik bij Hem veilig ben.

Op de weg naar heling steekt regelmatig oude pijn en angst de kop, dat kan ook haast niet anders, oud zeer moet eerst opgeruimd en los gelaten worden voor er ruimte komt, maar dan is die ruimte ook een enorme bevrijding. 
Er moeten nieuwe patronen worden ontwikkelt.

Mijn verlangen om te delen leerde me dat er dan verbinding met anderen nodig was, en dat dat ook goed kan gaan.
Er kwam ook een verlangen naar een (tastbare) vriendin, face-to-face contact.
Dat zie ik echt als het gevolg van genezing, waar pijn verdwijnt komt ruimte voor iets nieuws.

Er ontstond een vriendschap, ook al vond ik het in het begin best eng het zo te benoemen, we zijn samen op pad gegaan (soms zelfs heel letterlijk) en ontdekken hele mooie overeenkomsten.
God is goed, weet en geeft wat we nodig hebben.
Het is mooi om te zien dat het twee kanten op werkt, ik mag ontdekken en leren geloven dat ik iets voor een ander mag en kan betekenen en dat doet me goed.

Met mijn verstand weet ik dat ik me niet weer terug hoef te trekken als ik het eng vind of als het wat meer moeite kost, maar in de praktijk doe ik dat toch nog instinctief en dat kan een flink gevecht met mezelf opleveren.
Toch kom ik stapje voor stapje steeds een beetje verder en soms  voelt dat zelfs voorzichtig goed.
Iedere overwinning geeft ook weer moed.
Het goede werk dat Hij begonnen is maakt Hij af.



ONDERWEG naar Hem en met Hem.