Gods liefde

Wat ik zo bijzonder vind is dat God ons onderwijst terwijl Hij met ons ONDERWEG is.
Ik de praktijk worden we gevormd, wordende scherpe kantjes er af geveild, of zie je in dat je insteek soms toch niet zo zuiver is als je wel dacht en wijst Hij je terecht.

Op een gegeven moment ben ik gaan bidden vanuit een verlangen om nog dichter met Hem verbonden te zijn, of God al die donkere hoekjes van mijn hart wilde schoonvegen, zodat niets meer tussen Hem en mij zou instaan wat onze relatie kon belemmeren.

Echt soms realiseer je je niet wat de diepte is van wat je bid, en geloof me, God verhoord zo'n gebed. Maar wat je dan te zien krijgt is niet altijd makkelijk, en je krabbelt je nog eens achter je oor.

God pakt geen stoffer en blik  en veegt het voor je op terwijl jij toekijkt, nee hij wijst het aan en geeft jou dat stoffer en blik.
Jij mag er zelf mee aan de gang terwijl Hij erbij is en je bemoedigt en aanwijzingen geeft terwijl je bezig bent.

Een van de dingen die God regelmatig gebruikt om mij iets duidelijk te maken zijn boeken, één van die boeken was "De Jezus manier" van Arie-Jan Mulder.

Hij liet me zien dat ik nog erg de neiging had net als vroeger mezelf te bewijzen, te doen, denkend dat dat van me "verwacht" werd door Hem. 
Hij liet me zien dat ik door  gehoorzaamheid aan Hem probeer te "bewijzen" dat ik enorm dankbaar ben, omdat Hij zoveel voor mij heeft gedaan.

Maar met dingen doen en gehoorzaamheid word wat je doet "eigen werk" en aan heel Zijn werk komt er niets van mij bij kijken, het is enkel en alleen Zijn werk en Zijn genade, wat ik mag ontvangen en aannemen.

Ik hoef niks meer te bewijzen, of te volden aan "eisen" 
Dit oude ingesleten patroon zal best wel zijn tijd nodig hebben om te veranderen, maar het kan wel veranderen.
Bewustwording is al een heel goed begin.

Dat vind ik zo mooi, Jezus komt niet met wetjes en regels, nee Hij onderwijst ons, Hij geeft ons inzicht waardoor ons gedrag gaat veranderen.

Ik hoef niet te handelen vanuit gehoorzaamheid, ik mag handelen uit dankbaarheid en liefde, God is liefde, Hij kan niet anders.
Zijn liefde is onvoorwaardelijk, zonder enige voorwaarde.
Over die liefde heb ik nog heel veel te leren.

Liefde houd ook in, zonder oordeel, en o wat ontdekte ik een hoop oordeel in mijn hart, naar anderen en mezelf.
Ik vermoed dat dit zo'n punt is waar waarschijnlijk nog heel lang aan gewerkt moet worden, maar dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen, Hij wil me helpen dat te veranderen. 

Jezus' manier is om naast de mens te gaan zitten en je op hun niveau, op het punt waar zij zijn in hun leven tegemoet te komen en ze daar de hand te rijken en ze te wenken achter Hem aan te gaan op Zijn manier.

In Fillipenzen 1: 10 las ik een heel mooi gebed van Paulus wat ik voor mezelf heb uitgeschreven "En ik bid dat uw liefde blijft groeien door inzicht en fijnzinnigheid, zodat u kunt onderscheiden waar het op aan komt." en in vers 11 legt hij uit wat daarvan het effect zal zijn in ons leven "Dan zult u op de dag van Christus zuiver en onberispelijk zijn, vol van de vruchten van de gerechtigheid die u dankt aan Jezus Christus, tot lof en eer van God"


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De koperen slang

In de tijd dat ik terug kwam bij God omdat ik wist dat ik niet meer zonder Hem kon had ik heel veel verdriet, verdriet over zo heel veel dingen die er mis waren gegaan.
Ik worstelde met een enorm schuldgevoel. 
Toen wij van God onze kinderen kregen hebben we ze aan Hem opgedragen omdat we ons bewust waren dat we zijn hulp nodig hadden.

Maar toen onze kinderen 11 en 9 jaar oud waren heb ik God heel bewust de rug toe gekeerd, mede omdat ik zo enorm teleurgesteld was in het "grondpersoneel", als zij mij zo behandelde en zo naar mij keken dan zou God dat ook wel zo doen.

Ja, ik had ervaringen met God waarmee Hij echt Zijn grote liefde had getoond, maar ik had daarna zoveel dingen gedaan die Hem verdriet hadden gedaan. 
In mijn pijn hadden mijn boosheid en mijn  dwarse opstandigheid  meer kapot gemaakt dan me lief was, ik had bitterheid mijn hart in beslag laten nemen.

Mijn belofte dat ik mijn kinderen zou opvoeden voor Hem, daar had ik grandioos in gefaald. 
Ik had ze niet Gods liefde voorgeleefd, maar mijn enorme woede was hun voorbeeld geweest.

Dat ik mijn belofte aan God niet was nagekomen verscheurde me. Hoe Hij me toch weer met open arme ontving en vol liefde mij aan Zijn hart trok en blij was dat ik eindelijk Hem toe wilde laten in mijn pijn, dat kon ik niet bevatten.

In mijn neiging om steeds maar op die enorme puinhoop te zien moest ik steeds denken aan die kopen slag die Mozes in de woestijn moest oprichten, dat verhaal staat in Numeri 21.
Het volk had gezondigd en God zendt giftige slangen om hen te bijten waardoor ze zullen sterven. 
Maar als ze naar die slang opkeken werden ze genezen en stierven ze niet.
De Bijbel zegt niet dat ze niet gebeten zouden worden, maar ze zouden genezing vinden en hoefde niet te sterven voor hun zonden. 

Kijk naar Mij !
Ik help je, wees niet bang, Ik heb je vast.
Jesaja 41:13 is voor mij een hele bijzondere tekst geworden, in deze gastblog bij "Waardevol en uniek" heb ik daar over verteld.

De pijn van mijn zonden had me "gebeten" en dat deed verschrikkelijk pijn, maar toen ik naar Hem opkeek (de koperen slang verheven op een paal is ook een beeld van de Here Jezus die verheven werd op een paal, aan het kruis om voor onze zonden te sterven, om ons te verlossen van de zonden) vond ik genezing en hoefde ik niet te sterven, mocht ik Leven vinden in Hem.

Daarnaast zei God ook : "Maak jij Mij nou maar groot"
Psalm 22:4 zegt "Nochtans zijt Gij de Heilige, die troont op de lofzangen Israëls"
God troont op de lofzangen van Zijn volk, als wij Hem groot maken doet Hij wat wij niet kunnen.
Hem groot maken gaf Hem de eer, maar het was ook een balsem voor mijn eigen ziel, en wat had ik dat nodig. 
Door muziek (wat in die tijd eigenlijk het enige was wat echt binnen kwam) heb ik heel veel pijn en verdriet kunnen uitroepen tot God. 

Hij wist hoe Hij mij moest bereiken in mijn pijn, Hij was zo genadig. Hij zei weer die woorden tegen mij dezelfde woorden die Hij al eerder tegen mij gezegd had in periodes waar ik heel diep zat : "Het komt goed" 
Hoe, ik had geen idee, ik kon alleen maar vertrouwen, Hij zei dat het goed zou komen en daar hield en houd ik me nog steeds aan vast.
En ik heb al dingen goed zien komen, en ik geloof dat Hij het werk dat Hij begint altijd af maakt (Fillipenzen 1:6) dus ook voor de dingen waarvan ik het nog niet zie houd ik me aan Zijn belofte vast : Het komt goed, op Zijn tijd en op Zijn manier.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De rivier

Kort geleden kwam ik het  lied "De Rivier" weer tegen en wat riep dat een herinneringen op.

In 2009 gebeurde er dingen  die maakte dat mijn mijn boze en opstandige hart brak en ik het weer uit ging schreeuwen tot God.
Ik kon niet meer leven zonder Hem, Hij had mij immers eerder in mijn leven zo bijzonder laten weten en voelen dat Hij er echt was en is. (één van die dingen beschreef ik in mijn vorige blog)

Maar wat ik wel met Hem aan moest wist ik ook niet, er zat te veel pijn in mijn hart.

Muziek was het middel waarmee God door wist te dringen in mijn pijn. 

Dit lied roept een herinneringen op van mij alleen huilend achter mijn pc, deze woorden mee biddend, het uitschreeuwend naar God:
HELP !!!!

Al mijn zonden, al mijn zorgen

neem ik mee naar de rivier.

Heer, vergeef mij en genees mij.

Vader, kom, ontmoet mij hier.

Want dit water brengt nieuw leven

en verfrist mij elke dag.

't Is een stroom van uw genade

waar 'k U steeds ontmoeten mag.

Refrein:

Here Jezus, neem mijn leven

ik leg alles voor u neer.

Leid mij steeds weer naar het water. 

'k wil U daar ontmoeten, Heer.

Al mijn zonden, al mijn zorgen

neem ik mee naar de rivier.

Heer, vergeef mij en genees mij.

Vader, kom, ontmoet mij hier.

Want dit water brengt nieuw leven

en verfrist mij elke dag.

't Is een stroom van uw genade

waar 'k U steeds ontmoeten mag.

Refrein

Kom ontvang een heel nieuw leven, 

kom en stap in de rivier.

Jezus roept je, Hij verwacht je

en Hij zegt: "Ontmoet mij hier"

Refrein

Leid mij steeds weer naar het water, 

'k wil U daar ontmoeten, Heer.

Heel liefdevol kwam God in mijn pijn, mijn wroeging en spijt.

In de pijn die mij was aangedaan en in de pijn die ik zelf had veroorzaakt. In die hele waarboel waar ik geen begin en eind meer aan zag en die mij wanhopig maakte en verstikte. 
Ik vond genade en vergeving, Hij pakte mijn hand stevig vast en ging met mij op pad richting herstel en genezing. 

Het is een kostbare herinnering aan Gods enorme liefde, liefde die ik niet kan bevatten, en trouw zo groot dat ik het niet verdien, maar ik hoef het ook niet te verdienen. 
Hij bied het aan en ik mag het aannemen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Zwanger.

Het heeft een aantal jaar geduurd voor we zwanger raakte, jaren van teleurstelling als bleek dat het uitblijven van menstruatie geen zwangerschap betekende. 
We waren begonnen met onderzoeken en daar was uitgekomen dat bij mij alles goed was maar dat mijn man een verminderde kans had door spataders in één van zijn balzakken, maar in principe zouden we spontaan zwanger kunnen raken.

Dat was voor ons het punt om te stoppen met de onderzoeken want de spanning was mij te veel, ik kon dat niet aan.

In 1990 werd ontdekt dat mijn man blind was aan één oog, hij mocht niet meer op stelling werken en kon dus het werk dat hij met zoveel plezier deed niet meer uitvoeren. 
Dit was een grote schok, maar gelukkig kon hij binnen het bedrijf overstappen in een ander functie. Daarvoor moesten we wel verhuizen naar een andere stad omdat we in het flat moesten gaan wonen waar hij als huismeester aan de gang kon.

Aan de woning moest heel wat gebeuren dus we waren daar heel druk mee bezig, omdat mijn man door de oogdruppels grote delen van de dag wazig zag werd ik uitgedaagd om dingen te doen die ik nog nooit gedaan had en het lukte.

Kort na de verhuizing moest mijn man aan zijn goede oog geopereerd worden want anders zou ook dat oog door de te hoge oogbol-druk op den duur blind worden.

Dat ik me steeds beroerder begon te voelen weed ik aan de spanningen, en dat de menstruatie uitbleef zei ook niks want dat was al vaker gebeurd, ik zou heus niet zwanger zijn. Ook dat mijn kleding strakker ging zitten zei niks, ik had gewoon teveel lopen eten.

Een zwangerschapstest wilde ik niet meer doen, niet weer die teleurstelling. Op aandringen van mijn man heb ik de huisarts een test laten doen en de uitslag was overduidelijk volgens haar, maar ik kon het nog steeds niet geloven.
Pas toen de kleine begon te bewegen drong het tot me door dat het écht zo was.

Ik had al jaren erg last van stemmingsschommelingen, maar die werden erger en erger en ik werd depressief, kroop soms letterlijk weg in hoekjes, hield het zoveel ik kon verborgen.
Maar ik hield me naar de buitenwereld groot, want ik moest toch blij en dankbaar zijn dat het goed ging met mijn man, de operatie was gelukt, hij had passend werk en we kregen een kindje, dat wilde we toch zo graag.
Maar de moed om door te gaan met dit leven zonk me hoe langer hoe meer in de schoenen.

Ik ging zelfs zo ver dat ik op de brug over de Schie zocht naar een plekje waar het snel afgelopen kon zijn.
Daar op die brug kwam mij ineens heel duidelijk voor de geest dat dit niet eerlijk zou zijn naar dit jonge leven toe, dat het dan niet eens een kans zou krijgen !
En mijn man, die zoveel van mij hield, die mij had weggehaald waar ik zo graag weg wilde (bij mijn ouders) en die niet eens had afgewezen toen hij hoorde dat hij "my way out" was geweest en ik niet net als hij verliefd was geweest. 
Dat het voor mij een verstandshuwelijk was geweest met iemand die ik wel aardig vond. 
Dit mocht ik hen niet aan doen !!

Toen ik thuis kwam heb ik verschrikkelijk zitten huilen aan de keukentafel, ik kon niet opgeven, ik moest door met dit leven dat me zo zwaar viel.

En toen was daar een arm om mijn schouder, ik voelde 'm letterlijk.
Maar toen ik omkeek was daar niemand, maar in mijn hart wist ik "het komt goed" 
Dit was zo bijzonder, dit moest God zijn.

We kregen een pracht van een zoon, en hij was zo enorm gewenst. Het was een heerlijk makkelijke manneke, maar ik wist diep van binnen dat ik hem niet de liefde kon geven waar hij recht op had, en dat deed zo'n zeer.

Maar hoe kan je iets geven wat je zelf niet hebt, hoe kan je liefde geven als je zelf naar liefde en erkenning snakt en het niet toe kan laten in je verwonde hart.

Er was een liedje dat ik vaak met een brok in mijn keel zachtjes voor hem zong. 
Er was Iemand die wel van hem kon houden.

Deze maand word deze jongen, inmiddels man,  27 jaar en ik ben dankbaar dat God ons toen heeft beschermd en dat ik zijn moeder mag zijn.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Schrijven

Toen ik eens hoorde spreken over het onderwerp "je droom" was mijn eerste reactie "heb ik die ?"
Ik had echt geen idee, nooit over nagedacht, ik was een groot deel van mijn leven al blij als ik wist te overleven.

Toen ik met mijn vriendin wat na praatte over een preek waarin  het gebed van Jabes te sprake was gekomen, gaf zij mij een DVD te leen: The Dream Giver en al snel had ik door dat deze DVD gerelateerd was aan de schrijver van een prachtig boekje over dat gebed van Jabes van Bruce Wilkinson.
Ik had het boekje al jaren in mijn kast maar was het compleet vergeten.

Wilkinson legt uit dat God een droom in ieders hart plant (een droom die in Zijn grote plan voor deze wereld past) en dat het aan ons is of we er wat mee doen.
Al kijkend kwam er een herinnering bij mij boven die ik al lang vergeten was.

Als jong meisje vond ik het heerlijk om verhalen te schrijven, in mijn fantasie was daar even niet de harde werkelijkheid van mijn jonge leven.
Toen ik dat eens aan een lerares vertelde vroeg ze of ze eens iets mocht lezen, op een lieve manier gaf ze me tips voor verbetering maar in mijn negatieve zelfbeeld ontving ik de boodschap als "niet goed genoeg, dit kan je niet, dit word nooit wat" en ik heb de verhaaltjes weggegooid en heb er nooit meer wat mee gedaan.

Jaren later toen ik een jonge moeder was van een gezin met 2 jonge kinderen waarvan er één net als ik ADHD had, ik worstelde met een eetstoornis, depressies en een verleden dat zich niet meer weg liet stoppen, en ook mijn ouders nog de nodige aandacht verwachtte, is schrijven in een dagboek een manier geweest om de boel nog een beetje op een rijtje te krijgen en overzicht te houden. 

Ik heb heel wat A4 blaadjes vol geschreven.
Toen ik ze jaren later toen ik een kast opruimde  eens terugvond en er wat in terug las heb ik alles weggegooid omdat het een bak ellende was waar ik niet meer mee geconfronteerd wilde - of was het kon - worden.  
Waarom zou je dat bewaren ?
Eigenlijk vind ik dat nu wel jammer, ook al zou het "een bak ellende" zijn geweest, het hoorde bij mij, was een onderdeel van mijn leven, heeft mij gevormd.
Het is niet anders, ik kan behoorlijk impulsief zijn en dan doe je wel eens dingen waarvan je later spijt krijgt en die niet meer terug te draaien zijn, het is niet anders.

In 2016 was ik op een lokale vrouwendag waar ik kennis maakte met Wilma Poolen die daar was met haar boekje Start to write.
Ik was op zoek naar een manier om invulling te geven aan mijn stille tijd maar wist niet of dit echt iets voor mij zou zijn. Ze vroeg me of ik ooit een dagboek had bijgehouden en ik beaamde dat, volgens haar zou dit dan best een manier kunnen zijn die mij aan zou spreken. 
Ik kocht het boekje maar ik kreeg het in eerste instantie niet echt in de vingers.

Toen in 2017 mijn psychotherapeut plotseling overleed waren we al wel bezig om de begeleiding af te gaan bouwen. Na zo'n kleine 20 jaar was ik er klaar voor om op eigen benen verder te gaan door het leven. 
Het liefst had ik met een ferme handdruk afscheid genomen van deze man die de laatste 8 jaar met me mee was gelopen, maar in plaats daarvan bezocht ik zijn rouwdienst in een kerk waar hij ook regelmatig sprak als dominee. 
Ik heb heel veel van hem mogen leren en daar ben ik dankbaar voor.

Aan de ene kant wist ik dat ik nu sterk genoeg was en op eigen benen zou kunnen staan, maar om niemand meer te hebben om op terug te vallen vond ik toch ook wel eng. 
Maar het was of God tegen me zei: Ik ben er om op terug te vallen, Ik begeleid je.

En dan krijg je het idee weer een dagboek bij te gaan houden (God geeft niet alleen dromen maar ook hele goede ideeën)
Ook tijdens mijn stille tijd begon ik te schrijven in mijn dagboek en ook het boekje van Wilma Poolen kwam weer van de plank, daar staan zulke leuke manieren in om creatief met de Bijbel bezig te zijn door te schrijven. 
Heerlijk om zo je gedachten te verwoorden.
Op Facebook kwam ik in een besloten Bijbelstudie groepje en leerde daar dat het je helpt als je Bijbelteksten uitschrijft, teksten kwamen dan veel meer binnen bij me.
Mijn pen en ik werden weer echte vriendjes.

Bruce Wilkinson deed me realiseren dat mijn droom al jong was om te schrijven, hij vertelde ook dat de meeste mensen gelijk denken dat hun droom onmogelijk is en 'm diep weg stoppen en dat had ik dus ook gedaan.

God wist nog wel dat Hij het zaadje van deze "droom" had geplant en bracht mij op de weg van het bloggen.
Eerlijk gezegd leer ik te genieten van het van me af schrijven, en ONDERWEG mag ik mooie lessen leren.
Waar dit mij nog meer gaat brengen, geen idee, maar Hij weet het en dat is voor mij genoeg.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Comfortzone

In mijn vorige blog heb ik het er even over gehad, die veilige zone. Iedereen heeft zo'n veilige zone (comfortzone)  en ik heb er dingen over ontdekt die me in beweging hebben gezet.

Mijn comfortzone was mijn eigen kleine wereldje: mijn huis, mijn stukje wijk waar ik post bezorg en m'n boodschappen doe, ons flat waarin we wonen. Als ik daar buiten kwam was het om naar de kerk te gaan.

Eigenlijk was het niet alleen comfortabel, ik begon te ontdekken dat het eigenlijk een eigen gecreëerde "gevangenis" was geworden, omdat ik er liever niet buiten ging. Er is zelfs een tijd geweest dat ik het gewoon benauwd van kreeg, het zweet me aan alle kanten uitbrak als ik er buiten moest zijn in het dichtstbijzijnde winkelcentrum.

Een hele wijze les voor mij was toen ik hoorde dat de angst om over die grens te gaan erger is dan om er daadwerkelijk overheen te gaan, dat zette mij enorm aan het denken. 
Daarbij hoorde ik het voorbeeld van de kreeft.

Nadat God mij genas ben ik een behoorlijke lange tijd enorm emotioneel geweest, ik hoefde maar te denken aan wat me overkomen was of de tranen rolde weer over m'n wangen.
Aangezien ik emoties maar hele nare dingen vond (dat heb ik in deze blog beschreven) en het niet fijn vond om zo gezien te worden sloot ik me steeds meer af, maar gelukkig leer ik ze meer en meer op waarde te schatten. 

Als het moeilijk was kroop het liefst in een m'n denkbeeldige schoenendoos, en zei dan: tape 'm maar dicht. 
Eigenlijk heb ik dit systeem heel wat jaren gebruikt, ik sloot me af voor wat te veel pijn deed of te moeilijk was, voor wat te dichtbij kwam.

Maar God had andere plannen, Hij lokte me uit m'n schoenendoos.
Eerst door meer buiten te zijn en te gaan wandelen.
Door me een verlangen te geven me te gaan verbinden met mensen waar ik dat wat het aller belangrijkst voor me is: m'n geloof, te gaan delen.
In die situaties had ik nog steeds meestal zelf de touwtjes in handen.

Toen gaf Hij me een andere uitdaging want Hij wil graag dat ik in Zijn vrijheid kom en leer leven.

In onze wijk (buiten het stukje waar ik woon en werk) is er een woongemeenschap Taste die op vrijdag open staat voor mensen uit de wijk. 1 x per maand word er op vrijdagavond muziek, of iets anders georganiseerd en met muziek die ik leuk vind werd ik geprikkeld.

Het was voor mij een hele stap, maar uiteindelijk ben ik eens naar zo'n avond gegaan. Ik merkte dat ik daar redelijk anoniem kon luisteren en genieten van de muziek en de gezelligheid. Daardoor was het al wat minder lastig om de keer daarna weer te gaan.

Maar gewoon binnenlopen op vrijdag voor een bakkie of een praatje dat was nou net weer een stap lastiger.

Doordat ik deze groep inmiddels was gaan volgen op FB zag ik dat ze een High Tea hadden op een vrijdag middag, dat is toch anders binnen lopen dan "zomaar" 
Omdat ik inmiddels voor mezelf had besloten dat ik uit mijn "gevangenis" wilde breken besloot ik te gaan. 
Ik stap binnen maar houd me dan toch afzijdig, zoek een beschut hoekje op want aangesproken worden is toch lastiger. 
Nu ben ik toch wel redelijk makkelijk uit m'n hoekje te lokken gelukkig en al snel voeg ik me tussen de anderen en het werd een leuke middag.

Weer wat weken later was er een creatieve workshop, dat trok me wel, ik zag alleen te laat dat ik me op had moeten geven....oei.
Maar ik wil uit mijn "gevangenis" dus ik vraag gewoon of ik alsnog mee kan doen en dat kon, ik ben gegaan en het werd een hele interessante middag die wel speciaal voor mij leek te zijn. 
Ik kreeg daar een inkijkje in mijn proces, ik ben op de goede weg, op een mooie weg. ONDERWEG naar meer ruimte.

Inmiddels loop ik er bijna elke vrijdag middag even een uurtje binnen om een bakkie thee te doen en te kletsen met de mensen die daar ook komen en dat gaat me steeds makkelijker af. 

Ik heb ontdekt dat je comfortzone zich steeds verlegt en dat je steeds weer over een grens moet om verder te komen, om je volgende doel te bereiken, de volgende uitdaging aan te gaan.
Maar ik heb een besluit genomen, ik ga die uitdagingen aan, één voor één omdat ik wil LEVEN, verbinden en misschien zelfs iets voor een ander betekenen, de tijd van overleven licht achter mij en die deur zit stevig dicht gespijkerd. 
Af en toe lijkt het of die deur erg z'n best doet weer open te breken, ga ik dat toestaan of zet ik m'n rug tegen die deur en zegt ik: nee, dat niet meer !


ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Vriendschap

Als gevolg van heel veel teleurstelling had ik me erg terug getrokken uit relaties met mensen, en vriendschap werd steeds meer een begrip waar ik niks meer mee kon.
Hoe minder je met mensen te maken had, hoe veiliger.

Maar als God aan het werk gaat in je leven gaat Hij ook de pijnlijke plekken aanraken, juist die pijnlijke plekken misschien wel omdat ze Zijn liefdevolle genezing zo hard nodig hebben. 

"God doet echter nooit zomaar iets, Hij bereid Zijn werk voor" hoorde ik eens in een preek en realiseerde me dat dat ook echt zo is.
Als ik terug kijk op het proces van ONDERWEG zijn dat ik nu al een tijdje onderga zie ik dat God steeds een punt nam en aan de orde bracht. 
Dan kwam er van allerlei kanten steeds iets over dat punt naar me toe en viel het allemaal in elkaar als een puzzel en mocht ik leren anders naar zo'n punt dat eerst heel pijnlijk was te kijken. 
Wat een liefdevolle en mooie manier is dat eigenlijk.

God heeft een mens niet geschapen om in z'n eentje op een eiland te gaan zitten, daarom gaf God Adam ook Eva.
Ook al heeft het verleden me geleerd mensen niet te dichtbij te laten komen want dan liep je het risico om gekwetst te worden, het was tijd om een stap buiten mijn eigen gecreëerde veilige zone te zetten.
Ik had het nog niet door, maar die zogenaamde veilige zone was eigenlijk een soort gevangenis geworden.

In de gemeente waar ik kom werd op een gegeven moment een preken-serie gehouden over vriendschap en relaties, ik vond het maar een lastig onderwerp, maar God wist wat ik nodig had.
Zo raakte God dit pijnpunt in mij aan. 

God gebruikt mensen, de interactie tussen mensen.
Hij heeft vriendschap gegeven, in Johannes 15:15 zegt Hij zelfs "Maar Ik noem jullie vrienden" Dat was voor mij wel een eye-opener, God noemt mij Zijn vriend.
Als er niemand is die ik durf te vertrouwen, dan wil Hij Diegene zijn die mijn vertrouwen weer wint.  

Toen dat goed tot me door drong ging de deur naar vriendschap op een kiertje.
Ik werd me bewust van een behoefte om met mensen te verbinden, vooral mensen waar ik mijn geloof en ervaringen mee zou kon delen.
Waar het hart vol van is loopt de mond van over zegt een spreekwoord en dat was bij mij ook echt zo, ik kon over niks anders meer praten.
Mensen die niets met jou geloof hebben daar ontstaat dan verwijdering mee en dat kan ik me ook wel voorstellen.
Die mooie verandering in mijn leven bracht zo ook nog een stuk eenzaamheid.

Op Facebook kwam ik iemand tegen die me vroeg of ik in een besloten groep áctief (dat was wel een voorwaarde, en een heel terechte vind ik) mee wilde doen aan een bijbelstudie. 
GRAAG !!! 
God gebruikt zelfs de on-line wereld, God opent deuren waarvan ik het bestaan niet eens afwist. 
Het is zo mooi om met elkaar door de Bijbel te gaan zoeken en te leren van elkaar. 
Ik heb zoveel mogen leren van de zussen uit dit groepje.

Bij de term "zussen" bracht in eerste instantie even een oude pijn omhoog, kwam net weer wat te dichtbij, maar we verbonden en het was goed.

Ik mocht weer leren me open te stellen, on-line op veilige afstand, maar daar kon ik delen met en over wat zo belangrijk voor me is. 

Maar ook in het echte leven kwam er langzaam toenadering, in de gemeente waar ik kom.
Jaren had ik me afzijdig gehouden, was na de dienst heel snel verdwenen dan werd je ook niet aangesproken, kwamen mensen niet te dichtbij. 

Juist op die plek kwamen er zoveel emoties bij me los, voelde ik me zo kwetsbaar, er ging vrijwel geen dienst voorbij of de tranen speelde me parter, maar ik kon ze niet bedwingen, ze moesten eruit. 

Het proces is nog steeds gaande, herstel heeft tijd nodig, de schade is ook niet zomaar ineens ontstaan, ook daar zijn jaren overheen gegaan.
Ook al is het het proces best confronterend, God wijst de weg stap voor stap en ik leer Zijn stem steeds beter verstaan en volg waar Hij mij lijd omdat ik weet dat Hij het beste met mij voor heeft, dat ik bij Hem veilig ben.

Op de weg naar heling steekt regelmatig oude pijn en angst de kop, dat kan ook haast niet anders, oud zeer moet eerst opgeruimd en los gelaten worden voor er ruimte komt, maar dan is die ruimte ook een enorme bevrijding. 
Er moeten nieuwe patronen worden ontwikkelt.

Mijn verlangen om te delen leerde me dat er dan verbinding met anderen nodig was, en dat dat ook goed kan gaan.
Er kwam ook een verlangen naar een (tastbare) vriendin, face-to-face contact.
Dat zie ik echt als het gevolg van genezing, waar pijn verdwijnt komt ruimte voor iets nieuws.

Er ontstond een vriendschap, ook al vond ik het in het begin best eng het zo te benoemen, we zijn samen op pad gegaan (soms zelfs heel letterlijk) en ontdekken hele mooie overeenkomsten.
God is goed, weet en geeft wat we nodig hebben.
Het is mooi om te zien dat het twee kanten op werkt, ik mag ontdekken en leren geloven dat ik iets voor een ander mag en kan betekenen en dat doet me goed.

Met mijn verstand weet ik dat ik me niet weer terug hoef te trekken als ik het eng vind of als het wat meer moeite kost, maar in de praktijk doe ik dat toch nog instinctief en dat kan een flink gevecht met mezelf opleveren.
Toch kom ik stapje voor stapje steeds een beetje verder en soms  voelt dat zelfs voorzichtig goed.
Iedere overwinning geeft ook weer moed.
Het goede werk dat Hij begonnen is maakt Hij af.



ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Pasen twee jaar later.

Morgen vieren we weer het Paasfeest, een feest wat voor mij heel bijzonder is geworden. Toen ik ontdekte dat ik niet meer zonder God kon, maar ook nog niet goed wist wat ik wel met God moest ontdekte ik al wel vrij snel dat ik meer met Pasen had dan met Kerst. 

Kerst 2002 was mijn vader ernstig ziek en had het leven opgegeven, hij wilde niet meer zonder z'n been, dat heeft zeker een grote invloed gehad op mijn beleving van Kerst, maar dat terzijde.

Voor mij is Pasen de kern van mijn geloof, Jezus kwam naar deze wereld terwijl Hij wist wat Hem te wachten zou staan. Hij koos ervoor gehoorzaam te zijn aan de wil van Zijn Vader uit liefde voor ons, voor mij.
Pasen werd nog meer speciaal voor mij na mijn ervaring in 2016 waar God zo heel direct tegen mij zei: "Ik zie jou" 

Hij zag mij, Hij hield van mij, Hij begon een proces in mijn leven en leerde mij dat ik Zijn geliefde dochter ben. 

Omdat ik bewuster met Pasen om wilde gaan heb ik vorig jaar bewust iets willen doen met de 40 dagen tijd, de tijd waarin we ons voorbereiden op Pasen, en heb ik  Het wonder van het kruis van Wilkin van der Kamp gevolg op internet. 
Dit jaar wilde ik weer zoiets doen, omdat het denk ik goed is je bewust te zijn en te gedenken wat Jezus gedaan heeft.
Ik zocht naar iets om het vanuit een andere hoek benaderen dit keer en ben met Onderweg naar Pasen geschreven door Corien Oranje  & Mariska Vos en uitgegeven door Sestra aan de gang gegaan.

Samen met andere dingen die ik las begon ik er over na te denken dat Jezus wist wat Hem te wachten stond en tóch wilde Hij de wil van Zijn Vader volbrengen, wilde Hij die afschuwelijke lijdensweg gaan voor mij.

Ik kan dat gewoon niet bevatten.

Op een gegeven moment bleef dagen achter elkaar het lied "Lamb of God" door mijn hoofd zingen. 

Jezus kwam als het Lam van God, om geslacht te worden in mijn plaats, zodat ik niet die afschuwelijke straf hoefde te ondergaan. 

Eén zin uit dat lied waar ik regelmatig mee wakker werd hield me best wel bezig "O wash me in His presious blood. My Jesus Christ the Lamb of God"

Was mij in het kostbare bloed van Jezus Christus, het Lam van God.

Ik vroeg God wat ik Hij nou wilde met dat bloed, wilde Hij me daar iets over leren ?

Op een gegeven moment moest ik denken aan het volk van Israël dat op de avond voor God hen wegleidde uit Egypte ze een lam moesten slachten en het bloed aan de deurposten en bovendorpel van hun huis moesten smeren, de engel des doods zou dan dat huis voorbij gaan en hun eerstgeborene zou niet sterven.

In de tijd daarna kwam ik ook teksten uit de Bijbel tegen waar ik dan weer dat bloed tegenkwam terwijl ik er helemaal niet bewust naar zocht, ze kwamen gewoon voorbij in andere onderwerpen.

"Maar gaan wij onze weg in het licht, zoals hijzelf ( Jezus) het licht is, dan zijn we met elkaar verbonden en gereinigd het bloed van Jezus zijn Zoon ons van alle zonden" (1 Johannes 1:7)

"Drink allen hieruit, dit is mijn bloed, het bloed van het verbond dat voor velen word vergoten tot vergeving van zonden" 

(Mattheus 26:27-28)

"De volgende dag zag hij (Johannes de Doper) Jezus naar zich toe komen, en hij zei: Daar is het Lam van God dat de zonden van de wereld wegneemt. Hij is het over wie ik zei: Na mij komt iemand die meer is dan ik, want hij was vóór mij." (Johannes 1:29-30) 

Daar had je dat "Lam van God" weer wat een poosje ervoor steeds in mijn gedachten was geweest als lied. 

Het bloed van Jezus heeft kracht, in bloed zit het leven, het stroomt door de aderen, als bloed niet meer stroomt is het lichaam dood, levenloos.

Zijn bloed heeft letterlijk voor mij gevloeid, niet een paar druppeltjes maar rijkelijk. 

Jaren geleden (nog voor ik mijn ervaring met God had) heb ik de film "The Passion of the Christ" gezien en eerlijk gezegd kon ik 'm niet echt bekijken, ik heb hele stukken mijn hoofd afgewend omdat de beelden zo afschuwelijk waren. 

Ik vind beelden van een bebloede gekruisigde Jezus überhaupt niet fijn om te zien. 

De diepte van het beeld van het bloed van Jezus kan ik absoluut niet vatten, maar ik denk dat God me dit jaar iets heeft willen duidelijk maken over Zijn enorme liefde voor mij, ons, de mensheid, die ook een hele andere kant heeft.

Jezus had een keus.
Hij is deze kruisweg niet ondergaan omdat Hij geen keus had, omdat Zijn Vader Hem dwong. 
Hij probeerde er ook niet onderuit te komen.
Hij koos er doelbewust voor deze weg te gaan.
Hij deed het uit liefde, Hij weet dat Hij de mensheid gaat redden, door zichzelf te offeren.

Toen Hij daar stierf aan het kruis dreunde en schudde de aarde, rotsen splijten. Het gordijn in de tempel word van boven naar beneden in tweeën gescheurd. Er is geen priester meer nodig en geen bloed meer van een lam, het Lam van God heeft Zijn bloed vergoten. Vanaf nu kan ieder mens vrij tot God de Vader gaan.
Wat een liefde.
Wat een genade.

Dan komen er vragen in mij op : 
Wat mag mijn geloof in God me kosten ? 
Wat mag mijn liefde voor Jezus mij kosten ?
Ben ik bereid Zijn wil te doen ? 
Vragen die me behoorlijk aan het denken hebben gezet over hoe ik mijn leven lijd en waar ik nog lang niet uit ben. 

Dat Zijn liefde en Zijn bloed onlosmakelijk verbonden zijn is me wel duidelijk geworden en ik vind dat heel bijzonder.
Blijkbaar lees je je leven lang over dingen heen en dan ineens zie je wat er staat.
Van Zijn liefde heb ik nog zo heel veel te leren.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Wandelen.

In een eerder blog "In beweging" heb ik vertelt dat het is mijn doel elke week een stevige wandeling te maken en soms is het handig om het aangename met het  nuttige te verenigen.
Dit keer werd het een wandeling  naar het centrum van ons mooie Delft om gelijk wat boodschappen te doen.

Het fijne van die wandelingen is dat je je hoofd lekker leeg loopt, en soms is dat ook echt nodig. 
Zelf vind ik het lekker om op redelijk stevig tempo te wandelen.

Al wandelend bedacht ik me dat Gods tempo met het proces in mijn leven ook best hoog ligt.
Ik weet dat Hij me niet dwingt, Hij heeft me een eigen vrije wil gegeven, ik mag het zeggen tegen Hem als ik graag een tandje lager wil. Dan word Hij daar niet boos om, dan wijst Hij me ook niet af en dan gaat Hij ook niet minder van me houden, dat begin ik langzaam maar zeker écht te geloven en te ervaren.

Maar wil ik dat tempo wel omlaag hebben ? 

Daar denk ik regelmatig over na. 
Al zoveel jaren van mijn leven zijn "verloren" gegaan aan "overleven" 
Natuurlijk zijn het geen echte verloren jaren, het zijn jaren waarin heel veel is gebeurd en die me gevormd hebben tot de vrouw die ik nu ben. 

Nee eigenlijk wil ik het tempo niet omlaag hebben, ik wil doorpakken en er vol voor gaan.

De vrouw die ik nu ben leert meer en meer "leven" en ik wil dat ook voluit leren doen.  
Mijn grootste verlangen is dat door de rest van mijn leven Zijn naam word groot gemaakt, dat Hij zichtbaar word door mijn leven. 

Soms voelt het dan als storm, word ik heen en weer geslingerd tussen mijn verlangen naar vooruit gaan en vernieuwen, en oude gewoontes en mechanismes die weer dreigen in werking te treden omdat het even eng word. 

Maar ik begin steeds meer te leren dan ik dan mijn ogen op Hem gericht moet / mag houden.
Hij heeft alles onder controle.
Hij weet wat Hij doet.
Hij vraagt me ook nooit iets wat te moeilijk of te zwaar zal zijn.

"Doe wat Ik je zeg. Leer van Mij. Want Ik ben vriendelijk en geduldig en bescheiden. Daarom zul je bij Mij innerlijke rust vinden. Want wat Ik je te doen zal geven, is niet te moeilijk of te zwaar voor je" (Mattheus 11:29-30)

Steeds als God iets van me vraagt of weer een stapje verder / dieper gaat in het proces en ik de neiging krijg "HELP" te roepen komt deze tekst in mijn gedachten en dan kom ik al snel weer op het punt dat ik zeg: "Ja Heer, het is goed, U bent erbij en ik kan het want U hebt me keer op keer laten zien dat het niet te moeilijk of te zwaar was."

Door de storm heen lopen om je boodschappen te doen - nuttige dingen die nodig zijn, en daarna weer naar huis, naar de rust.
Zo is het ook in het leven, soms stormt het, en dan ga ik toch door en uiteindelijk kom ik weer tot rust bij Hem.

Voel ik me altijd zo overtuigd ?

Nee.

Maar toch kom ik hier steeds weer bij terug want Hij is mijn anker, bij Hem ben ik veilig en dat geeft me dan weer de moed om te zeggen: doe het maar op Uw manier Heer.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Emoties, lastige dingen.

Deze blog is net als de meeste van mijn blogs al een tijdje geleden geschreven en stond klaar voor het moment van publicatie, en juist nu dat moment gekomen is is het weer zo actueel. 
Voor de dag daar is dat de blog online gaat lees ik 'm nog eens een paar keer door en word het aangepast en bijgewerkt en actueler.
Meestal twijfel ik enorm of het wel aan zal spreken, of dat ik niet compleet de plank mis zal slaan, maar dan bemoedigd God me steeds weer vooraf of achteraf, ik vind dat heel bijzonder.

Inmiddels ben ik alweer bijna twee jaar ONDERWEG aan de liefdevolle hand van de God die mij zo bijzonder aangeraakt heeft Pasen 2016 en Hij tegen mij zei "Ik zie jou" 

Al gaande leerde ik steeds meer dat Hij een echte liefdevolle Vader is en dat ik Hem Papa mag noemen.
Die liefde kan ik nog maar moeilijk vatten, omdat ik het zo'n moeilijk begrip vind: liefde. 
Maar ik heb ontdekt dat als het te moeilijk word of te zeer doet omdat het te dichtbij komt, dan mag ik bij Hem op schoot kruipen en mijn hoofd tegen Zijn borst aan leggen en  gewoon even uitrusten en bijkomen in Zijn sterke veilige armen. En soms, soms durf ik dat ook te doen, het is eng, maar zo ontzetten fijn omdat het veilig is.

In het begin vond ik onze reis verschrikkelijk onwennig, maar langzaam maar zeker werden mijn stappen voor langere periodes vaster, met vallen en opstaan, struikelend.
Hij doet vol liefde zo Zijn best om  me er van te overtuigen dat ik veilig ben bij Hem en ik heb heb ervoor gekozen te geloven dat Hij het het beste weet. Hij is veel groter dan ik, Hij kan veel verder weg kijken, Hij overziet alles en Hij weet waar het einddoel van onze reis zal zijn.
Als ik Zijn hand vasthoud komt het allemaal goed.

De tranen die zeer rijk vloeide in het begin begonnen uiteindelijk op te drogen - ook al ging het mij vaak niet snel genoeg, want ik vond die tranen maar helemaal niks - maar die tranen hadden een functie leerde ik, ze waren nodig om het vuil van de pijn weg te spoelen, om te genezen.
Achteraf moet ik toegeven dat het eigenlijk ook wel op luchtte, maar het was nodig om te leren om het mezelf toe te staan.

Tranen waren het gevolg van emoties, en laat ik dat nou altijd al hele vervelende dingen gevonden hebben (zowel de positieve als negatieve variant) waar ik niks mee kon. Dus zodra ze me te dichtbij kwamen werden ze weggestopt. 
Maar soms laten ze zich niet weg stoppen en barsten ze er gewoon uit. Zodra je dan ook maar weer een beetje kracht hebt terug gevonden druk je ze weer weg, wat heb ik dat vaak gedaan in mijn leven.
Maar het eerste jaar na die bewuste Pasen lieten ze zich niet zo makkelijk meer weg stoppen, steeds als ik dacht aan wat er gebeurd was gingen de sluizen wagenwijd open en was er geen houden meer aan mijn tranen.

Op een gegeven moment maakte God me duidelijk dat Hij emoties heeft gemaakt, ze zijn goed en nuttig. Ze moeten alleen niet je leven beheersen, een balans is dus wel belangrijk.

Eerlijkheid gebied me wel te zeggen naarmate ik weer wat sterker word ik ook merk dat ik geneigd ben weer meer weerstand tegen emoties te bieden, en dat vind ik lastig, oude patronen hebben tijd nodig om te veranderen.

Na de eerste 50 jaren van mijn leven te hebben "overleeft" mocht ik leren "leven" en bij leven hoort grenzen leren kennen en aangeven, maar ook genieten. 
Om leren gaan met emoties is voor mij een bewustwordings-proces en ik begin ze schoorvoetend te leren te waarderen die emoties. 

Er is een begin gekomen, ze te herkennen en te erkennen; ja ze mogen er nu over het algemeen zijn.
Beetje bij beetje mogen ze inmiddels ook dichterbij komen en ik betrap me erop dat ik mezelf soms sussend toespreek om te vertellen dat het goed is, dat er niks gebeurd omdat ik veilig aan Papa's hand loop, Hij is erbij ook als het even wat eng lijkt.

Ik leer genieten en meer en meer bloei ik op en open, gewoon omdat het kan en omdat het mag.

Voel ik dit altijd zo zeker ?

Nee, absoluut niet, ik ken nog steeds periodes dat ik ze wil verdoven, er geen raad mee weet.
Maar dit is wel de waarheid, Gods waarheid en daar wil ik mijn oog op gericht houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Verantwoordelijkheid

Er is een oud Nederlands gezegde "Adeldom verplicht" wat er kort op neerkomt dat als je het goed hebt je je middelen inzet voor iemand die het minder heeft.

Zo werkt het in het koninkrijk van God eigenlijk ook, wat Hij je geeft (je van Hem leert) , geeft Hij aan jou om door te geven, zodat Zijn werk zichtbaar word in de wereld om ons heen.

Je hebt dus een verantwoording om door te geven en uit te leven wat God je geeft (materieel of /en immaterieel) 

Ik was heel blij met wat God mij heeft gegeven door mijn genezing Pasen 2016 en wat Hij mij allemaal heeft geleerd sinds die tijd.  
Hij ging me langzaam maar zeker duidelijk maken dat Hij graag zou willen dat ik er iets mee ging doen, dat ik zou gaan uitdelen van wat ik had gekregen. 

In mijn  eerste blog vertelde ik hoe God mij  de opdracht gaf om te gaan bloggen, om te vertellen wat Hij in mijn leven had gedaan en doet.  
Tussen dit ontdekken en mijn eerste blog heeft denk ik 5 weken gezeten waarin ik ben gaan schrijven en ik kreeg al een aardige voorraad, maar ik kreeg ook steeds meer de bibbers moet ik eerlijk zeggen, er ontstond een aardige strijd.  

Die strijd ontstond omdat ik mijn focus niet op God gericht hield, ik ging kijken naar hoe eng ik het vond om me nog weer kwetsbaarder op te stellen, hoe zou het overkomen op mensen, zou ik afgemarcheerd worden omdat het niet goed genoeg zou zijn ? 
Omstandigheden kunnen je flink van de kook brengen, maar zijn die omstandigheden de realiteit of is Gods woord de realiteit ? 
Daarover heb ik het blog Zichtbaar worden geschreven.

Ik hoorde een preek waarin het heel mooi verwoord werd, wij worden opgevoed als kinderen van God, net als dat gewone mensenkinderen worden opgevoed door hun ouders. 
We geven hen als ouders ook niet altijd hun zin, ze krijgen ook wel eens "nee" te horen, of we geven hen een opdracht waar ze niet altijd zin in hebben of waar ze als het puntje bij paaltje komt ze wat bibberig van worden omdat ze het eng vinden. Dan moedigen we het kind aan omdat we er alle vertrouwen in hebben dat het kind het kan.

God is niet bang voor die twijfels en angsten die een strijd in ons los maken als Hij ons een opdracht geeft.  
Hij kent ons beter dan wij onszelf kennen en Hij heeft alle vertrouwen in ons.
Zo'n proces leert ons dan weer waarop en vooral op Wie we kunnen vertrouwen en dat we kunnen doen wat Hij van ons vraagt als wij op Hem vertrouwen.

God heeft het recht iets van mij te vragen (als Vader)  en uit liefde neem ik mijn verantwoordelijkheid en ben ik gehoorzaam en doe ik wat Hij van me vraagt. 
Ik denk dat de drie dik gedrukte woorden met elkaar verbonden zijn. 

Toen ik na die preek terug liep naar huis herinnerde ik me een zin uit een lied van Don Francisco: "Love is not a feelin', it's an act of your will"  
Nu in een hele andere situatie was hij  weer heel actueel. 
Liefde heeft niks te maken met doen waar je zin in hebt of wat goed / veilig voelt, maar met verantwoordelijkheid nemen en het goede doen in het vertrouwen dat Hij erbij is en je vasthoud, wat er ook gebeurd.

  

Liefde, ik vind het eerlijk gezegd best een lastig begrip waar nog een heel gebied van leren en genezen ligt denk ik.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Mijn broertje Gideon

Morgen 18 maart, zou mijn kleine broer 48 jaar zijn geworden.

Toen ik een meisje van 4 was werd hij geboren, mijn broertje, ik was dol op het manneke. 
Gideon is maar 16 maanden bij ons geweest, toen stierf hij aan acute leukemie. In 1971 was er nog zo weinig bekent over deze ziekte dat dokters machteloos stonden.

Toen een half jaar eerder mijn oma - de moeder van mijn moeder - overleed (een oma waar ook ik hele mooie herinneringen aan heb) kon mijn moeder dat niet verwerken. Haar moeder was eigenlijk de enige uit het gezin waar ze uit kwam waar ze een goede en hechte band mee had. 

Mijn opa had vrienden met een boerderij in Drenthe wonen, in Wijster en daar gingen wij de zomer van 1971 heen, dan was mijn moeder er even uit wat haar hopelijk zou helpen.
Eerst drie weken met ons gezin en de laatste 3 weken toen mijn vader terug was naar Rotterdam omdat hij weer moest werken, kwam de vriendin van mijn moeder met haar drie kinderen waarover mijn moeder voogd was.

In die vakantie leerde Gideon lopen, ik kan me dat nog levendig herinneren hoe ik op m'n knietjes achter hem aan kroop onder de eikenhouten eettafel door met van die enorme vleugelmoeren. Toen ik daar m'n hoofd aan stootte en een pijnreactie gaf heeft hij staan schuddebuiken van het lachen.

Of de herinnering aan een enorme koeienkop voor het kleine raampje boven het bedje waar hij in sliep, ik schrok zo van die koe dat ik Gideon vastgreep om hem te beschermen.

Maar hij  was ook huilerig en liep steeds op z´n handje te kluiven, ze dachten aan een griep of last van tandjes die door moesten komen, maar het bleek veel ernstiger te zijn.

Jaren later toen ik in het verwerkingsproces met mijn man (de jongste van die drie kinderen van die vriendin van mijn moeder) die boerderij weer heb opgezocht bleek daar nog een zoon van die boer te wonen en hij kon het zich nog kon herinneren.
Hij vertelde mij dat mijn vader er geen dokter bij wilde hebben omdat hij op God vertrouwde. 
Mijn vader was heel vaak biddend in het maisveld te vinden.

Nadat mijn vader terug was naar Rotterdam kwam de huisarts van de boer alsnog en hij besliste dat ze direct naar het academisch ziekenhuis in Assen moesten. 
Mama ging mee met de ambulance en ik bleef op de boerderij bij mijn moeders vriendin en haar gezin.

In de ambulance is Gideon in een coma geraakt waar hij nog 3 dagen in heeft gelegen voor hij stierf, kneepjes in de vinger van mijn moeder waren nog de enige reactie die hij gaf.

In mijn herinnering kwam er een busje om ons op te halen en we gingen terug naar Rotterdam. 
Ik werd ondergebracht bij een gezin uit de kerk met 4 dochters want mijn moeder was niet meer in staat om voor mij te zorgen.
Ik vind het heel bijzonder dat deze mensen zo hun huis voor mij openstelde.
Voor mijn gevoel ben ik daar maanden geweest, volgens mijn moeder enkele weken.
Hoe lief die mensen ook waren, ik snapte er niks van en wilde naar huis. 

Nadat ik mijn vader had zien fietsen was ik niet meer te houden en ging ik dus toch weer naar huis, maar daar was het niet meer zoals het was. Ik miste mijn broertje verschrikkelijk waar ik zo dol op was, en heb heel lang lopen zoeken heeft mijn moeder me later verteld.

Voorheen ging ik altijd graag naar school, maar ik wilde niet meer, ik wilde bij mama blijven, waarschijnlijk omdat ik enorm bang was ook haar te verliezen.
Ik kan me herinneren dat als mijn moeder mij naar school bracht de hoofdmeester me over nam en zorgde dat ik op school bleef en mama terug naar huis kon.
Hele drama's waren dat. 

Het jaar daarna zijn we terug geweest naar die boerderij (ik heb daarin diep respect voor mijn ouders) en ik heb daar ook de hele boel afgezocht (ik kan het ding nog zo uitteken) maar ook daar zonder resultaat.
Ik kan het me niet herinneren maar mijn moeder heeft me vertelt daar heb ik een pak slaag heb gehad wat anders nooit gebeurde, maar ik had het er blijkbaar naar gemaakt. 
Op de schoot van mijn moeder heb ik heel lang hartverscheurend gehuild, ik miste Gideon.

Verder werd er nooit meer over hem gesproken tot ik op de middelbare school een opdracht kreeg waarin je het gezin waar je uit kwam moest beschrijven.
Op mijn vragen kreeg ik gelukkig wel antwoord en zo ontdekte ik wat ik hier boven heb beschreven en kwam er ook foto's van hem te voorschijn. Voor die tijd was het alsof hij er nooit was geweest.

Ik hoorde dat mijn broertje in een naamloos graf lag begraven, dat raakte me enorm.
De rede daarvoor was de overtuiging toen van mijn ouders wat er in de Bijbel staat "Laat de doden hun doden begraven", dit zegt Jezus als één van de discipelen eerst zijn vader wilde begraven voordat hij Jezus zou gaan navolgen.

Deze wetenschap heeft sinds die tijd in mij liggen broeien, maar ik kon er nog niks mee, dat kwam pas jaren later.
Ik ben toen op zoek gegaan naar zijn graf, maar dat bleek inmiddels zo'n 20 jaar geruimd te zijn.

Ik heb een steen beschilderd als een afsluiting van een heel proces.

Ik heb Gideon enorm gemist, omdat ik me verschrikkelijk alleen voelde, had niemand waarmee ik in de zelfde situatie zat, iemand waarmee ik "samen sterk" kon staan.
Maar ik was ook heel blij dat hij niet mee hoefde te maken wat ik heb mee gemaakt.
Het was verschrikkelijk dubbel.

Bij bijzondere momenten in mijn leven, mijn huwelijk, het krijgen van de kinderen en de ziekteprocessen van mijn beide ouders was het gemis weer enorm. 
Toen mijn vader stierf in 2003 gaf hij zelf aan dat hij naast God ook naar zijn zoon ging, die hij enorm had gemist maar waarover hij nooit sprak. 
Ik vond dat een hele mooie gedachte, en heb tegen Gideon gezegd: nu is hij voor jou. 
Natuurlijk is het symbolisch maar het deed me goed.
Ook toen mijn moeder stierf in 2012 heb ik deze gedachte gehad, ze waren weer samen.

Ik bleef als laatste over van het gezin waar ik in opgroeide, maar ik voelde me bevrijd van een zware last, van jaren van zorg.
  
Ik bleef bij mijn gezin wat me zo dierbaar is, bij de man waar ik zoveel van hou, en die zoveel voor mij betekend en zoveel voor mij gedaan heeft en voor me over heeft gehad, die me altijd enorm gesteund heeft. 
Hij is geen prater, maar hij was er gewoon altijd, ik kon op hem bouwen en hem vertrouwen.

Het is goed zo, zij die elkaar zo hebben gemist zijn weer bij elkaar en bij de Heer Jezus, daar waar geen pijn en verdriet mee is.
Ik gun ze zo die rust en vrede bij Hem na hun zware levens hier op deze aarde.

Ik ben dankbaar dat God er ONDERWEG bij is geweest, in het verdriet en gemis dat er altijd is geweest op de achtergrond. 
Hij was erbij in het verwerkingsproces dat heel wat jaren heeft geduurd.
Na de dood van mijn ouders kreeg ook Gideon een plekje, een mooi plekje in mijn hart waar hij met liefde word herinnerd. 

Nu werd het mijn tijd, een tijd om tot rust te komen, te helen en te ontwikkelen, een tijd waarin ik mag ervaren dat ook nu Hij erbij is en dat Hij van mij houd en voor mij zorgt en voor de genen waar ik zoveel van houd.



ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Strijd in je denken.

Waar God aan het werk is zit ze boze ook niet stil word er wel eens gezegd en mijn ervaring is dat het ook echt zo is.
Zeker als je dingen leert die hem (de boze, en ik schrijf dit heel bewust met een kleiner lettertype omdat hij klein is, hij is een overwonnen vijand leert de Bijbel ons) terrein gaan kosten.
Als je door o.a. een studie in een besloten groep gaat ontdekken wat voor krachtig wapen - wat zeg ik: het krachtigste wapen dat we hebben (!!) - is word die lelijkerd erg zenuwachtig. 

Dat krachtigste wapen is trouwens gebed.

Hoe merkte ik dat ?

Op een gegeven moment ging er weer van alles mis met m'n eetgedrag, een oude hele zwakke plek van mij. 
Een keer een uitglijder, dat kan geburen, ik heb geleerd daar geen punt van te maken, opstaan en weer verder gaan of zoals ik iemand eens heel mooi hoorde verwoorden, van het zijpaadje terug naar de Hoofdweg. 
Maar als het een aantal dagen achter elkaar flink misgaat en ik me overvol en opgeblazen ga voelen en merk dat ik weer het liefst wegkruip omdat de realiteit te zeer doet klopt er iets niet.

"Ik dacht dat jij genezen was" 
Toen dat in me opkwam gingen er alarm bellen rinkelen, dit is de boze die me onderuit probeert te halen, en dan voel je je beschaamd, hoe dom heb ik kunnen zijn ? 
Maar waarom denk ik nou steeds weer dat ik faal ?
Waarom weer zo hart voor mezelf ?

Ik zit nog op de leerschool - en die leerschool de rest van mijn leven duren - leren is een proces, en God verwacht niet gelijk perfectie, je word geoefend in de praktijk.
Door fouten te maken leer je, het is geen falen maar ervaring opdoen las ik eens ergens en dat vond ik zo mooi.

In dat dal van het gevoel te hebben te falen bracht God een kinderliedje in mijn gedachten wat vroeger regelmatig voorbij kwam in de muziek die ik draaide voor onze kinderen toen ze klein waren.  

"En toch en toch en toch, toch zegent Hij ons nog" en was het of Hij zei: Ik houd nog steeds even veel van je, ik breng je hier om weer verder te genezen, IK BEN is erbij.
Hij is genadiger dan ik, want ik kon dat niet zo makkelijk weer aanpakken, ook weer zo'n streek van die leugenaar natuurlijk, hij ziet me het liefst zo klein mogelijk. 

O wat vind ik die geestelijke strijd lastig, en wat stink ik er nog makkelijk in. 
Door een opmerking van iemand realiseerde ik me dat als je op één gebied leert en overwinning ervaart zoekt die leugenaar wel een andere plek om je aan te vallen. Het is dus zaak om altijd alert te blijven want die lelijkerd wacht op de momenten dat jij net even niet goed oplet.

Wat hebben we een Genadige, Liefdevolle en Geduldige Vader, ik vind het zo bijzonder dat Hij met mij op pad wilde om mij ONDERWEG zoveel te leren, over Hemzelf, over mezelf en over hoe ik mét Hem de strijd aankan tegen een vijand die al overwonnen is, maar die nog steeds zo enorm hart kan brullen dat ik er soms bang van word. 
Gelukkig houd Hij mijn hand stevig vast en fluistert me dan steeds weer zachtjes in in mijn oor: Ik houd van je, Ik ben erbij, kom maar, het komt goed.


ONDERWEG naar Hem en met Hem.

In beweging.

Nadat ik anders ben gaan eten, hierover vertelde ik in een eerder blog begreep ik dat het ook goed voor me zou zijn om meer te gaan bewegen.
Zonder rijbewijs doe alles al lopend of met de fiets, dat is een mooi begin maar er moest meer beweging komen. 
Daarnaast loop ik 2 x per week een rondje van zo'n 1,5 uur met de post voor Sandd maar dat leek me ook niet genoeg.

Ik las op internet over waarom 10.000 stappen per dag goed is voor een mens, aangezien de sportschool niet echt mijn ding is, leek me dit wel het proberen waard.
Met een simpele stappenteller op m'n mobiel ben ik eens gaan kijken hoeveel stappen ik zette op een dag, nou ja ongeveer dan want nauwkeurig kan je dat systeem niet noemen natuurlijk.

Met de trap zet je meer stappen dan met de lift dus besloot ik elke ochtend als ik naar mijn buurvrouw op de 16e verdieping ga om haar te helpen (zelf woon ik op de 1e) toe de 8e of de 9e de lift te nemen verder de trap omhoog te pakken, en de trap naar beneden. 
De helft loop ik dus nu en de andere helft doe ik met de lift want dat bevalt mijn knieën beter, ik moet het natuurlijk ook wel nog heel lang vol houden.

Het was een leuk begin maar er konden nog wel wat stappen bij eerlijk gezegd. 
M'n kleinzoon heeft me over de drempel heen geholpen want met hem ging ik wel wandelen, een rondje park of naar het centrum.
Voor deze enorme huismus was dat al heel wat vond ik zelf, maar als de kleine man er niet was werden er geen wandelingen gemaakt en eigenlijk vond ik dat wandelen toch wel heel erg lekker.

God weet hoe Hij je uit je zogenaamde comfort-zone moet halen en moedigt  je naar mijn idee ook echt aan om de dingen te doen die goed voor je zijn.

Zo heb ik het tenminste ervaren en als ik dan ging wandelen kwamen er gesprekken op gang met Hem, ik ervoer dat als heel bijzonder. Al lopend ben je stil en word je niet afgeleid en kan je luisteren en zelf je hart luchten. Mijn wekelijkse wandelingen zijn me dierbaar geworden. 

Over van die bijzondere gesprekken zal best nog wel eens een blog voorbij komen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.