Herkauwen (vervolg)

Ik kauw nog even verder op het boek Van kramp naar kracht. De Bijbel leert ons in Romeinen 8:28 "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Ik ga een stukje uit het boek delen omdat ik niet weet hoe ik het in eigen woorden zo krachtig kan zeggen. 

Juist de daad van lofprijzing maakt dat de kracht van God in een reeks omstandigheden gaat werken en stelt God in staat ze te veranderen als dat Zijn bedoeling is. Heel vaak is het onze eigen houding die de oplossing van een probleem verhindert. God is soeverein en zou beslist onze verkeerde gedachtenpatronen en houding kunnen doorkruisen. Maar Zijn volkomen plan is het om een ieder van ons tot aanbidding en gemeenschap met Hem te brengen, en daarom laat Hij omstandigheden en gebeurtenissen toe, die maken dat wij het verkeerde van onze houding gaan zien.

Ik ben tot de overtuiging gekomen, dat het gebed van lofprijzing de hoogste vorm van gemeenschap met God is en altijd een grote kracht in ons leven brengt. Het prijzen van Hem is niet iets wat we doen omdat wij ons prettig voelen, het is veeleer een daad van gehoorzaamheid. Heel vaak wordt het lofprijzingsgebed enkel en alleen uitgesproken in de kracht van een vastberaden wil. Toch, als we erin volharden, dan wordt de kracht van God op de een of andere manier in ons en de situatie geopenbaard. In het begin misschien alleen druppelsgewijs, maar later in een steeds wassende stroom die ons tenslotte overspoelt, en de oude verwondingen en littekens wegneemt.

Dat aanbidding gemeenschap met Hem is liet me denken aan het soaken waar God zo over bezig is met mij. Genezing is onderdeel van het reinigings en heiligingsproces wat God door Zijn Geest in ons leven doet. Dankbaarheid, je verblijden in Hem ongeacht de omstandigheden is genezend.  Op een gegeven moment heb ik God gevraagd Zijn blijdschap in mij vrij te zetten, het lijkt wel of ik met een soort rem daarop leef. Er was ook weinig vreugde in het huisgezin waarin ik opgroeide, dat zou er best mee te maken kunnen hebben. Maar als God ons oproept altijd blij te zijn in Hem heeft Hij dat ook voor mij bedoelt en in mij gelegd en mag het uit het hoekje komen waar het tot nu toe zit verstopt en ten volle tot leven komen zoals God het bedoeld heeft. Best een spannende uitdaging maar dan komt toch ook mijn nieuwsgierigheid om de hoek kijken die Hij in me heeft gelegd en die er mag zijn, hoe zou dat zijn om voluit blij te zijn ?  Laat ik zeggen, hierdoor is de kier weer een beetje verder open gegaan en ik gluur er steeds een beetje langer doorheen. 

Ik weet dat God al een tijd geleden gesproken heeft dat Hij mijn levensvreugde wil herstellen - levensvreugde doet me denken aan blijdschap,  je verheugen - mijn eerste gedachte was toen : heb ik die dan ? (eerder schreef ik daar de blog Vreugde over) Toch nu ik daar iets van ben gaan proeven in mijn weg met Hem, vind ik het toch ook best spannend om ook daar verder/dieper in te groeien en er verder vrij in te komen, wat zal dat inhouden ? 

Wat ik ook merk is dat ik de dingen die ik ontdek, leer, die God nieuw leven inblaast in mijn leven moet blijven voeden, anders is het weer geneigd weg te kruipen in het hoekje waar het vandaan kwam. Oude patronen hebben tijd en oefening nodig om te veranderen in gezonde patronen. Ik vind ook dat best een uitdaging. maar eigenlijk is dat ook een soort van herkauwen. Ik vind het lastig want het word zo makkelijk een kramp, oppassen dat het niet weer fout gaat, in plaats van rusten in Hem en Hem Zijn werk in mij laten doen en me daar gewillig voor openen en aan over geven. Hij waakt over Zijn werk, Filippenzen 1:6 zegt "Ik vertrouw erop dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus." Tot de dag dat ik voor goed hier op aarde mijn ogen sluit of de dag dat de Heer Jezus terug komt blijft dit een doorgaand proces waarin ik mag groeien in het blij en dankbaar zijn ongeacht de omstandigheden, ook al gaat het dwars tegen m'n gevoel in. God heeft ieder detail van het/mijn leven in Zijn hand, er niets dat Hem ontgaat en wat Hij niet ten goede kan/zal keren als ik doe wat Hij van mij vraagt : Hem dank ook voor de moeilijke dingen.

Ook hierin geld dat volharding nodig is, dan moet ik denken aan een zin uit het lied Hou vol, Hij laat niet los. Heer geef mij genade dat ik met mijn denken en mijn houding Uw werk niet zal frustreren, geef me genade gewillig mee te bewegen met Uw Heilige Geest. Om U te danken ook als ik er niets van begrijp, maar gewoon gehoorzaam te zijn aan Uw opdracht uit de Bijbel, U alleen bent de Enige echte oplossing voor welke situatie dan ook waar ik in mijn leven mee geconfronteerd word. Dan komt toch Spreuken 4:23 weer in me opborrelen "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." Hoe houd je je hart schoon, door je aan Gods wetten/leefregels/richtlijnen te houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Herkauwen

Het boek Van kramp naar kracht (ik zag dat het zelfs nog nieuw te koop is) wat ik in mijn vorige blog aanhaalde maakt verschrikkelijk veel in mij los. Het brengt herinneringen boven waarvan ik me niet eens meer bewust was. Als meisje van acht koos ik heel bewust voor de Here Jezus, op mijn tiende werd ik gedoopt omdat ik het zelf zo graag wilde, ik wilde Jezus gehoorzamen. Maar van 12e tot mijn 16e werd ik een opstandige puber. Ik kreeg steeds meer  vragen, daarover praten deed ik niet omdat ik het leven voor mama niet nog moeilijker wilde maken als dat het al was, ik moest voor haar zorgen. Ook in de kerk hoorde ik geen antwoorden waar ik iets mee kon, dat was voor mij net zo min een veilige plek.  Een van die vele vragen was : Als God een God van liefde is waarom is mama dan zo gehandicapt, beperkt in haar lichaam, waarom zoveel verdriet ?  

Aan de buitenkant bleef ik redelijk in het gareel, maar aan de binnenkant was er pijn, verdriet, en groeide de opstandigheid, bitterheid, woede, haat, werd ik hart, bot, moeilijk bereikbaar. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat dat een tijd was waarin ik een stuk van mezelf heb geparkeerd achter een dikke muur. Die muur in stand houden heeft me bakken energie gekost.

Dit boek is geschreven door een legerpredikant die een hele diepe les van God kreeg. 1 Thessalonicenzen 5:16-18 "Verblijd u altijd. Bid zonder ophouden. Dank God in alles. Want dat is de wil van God in Christus." Een les die heel verkeert geïnterpreteerd kan worden, als liefdeloos kan worden bestempelt en ik heb er ook heel wat mee af geworsteld en ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder hier enorm mee geworsteld heeft. God oprecht danken voor je handicap, God danken voor je moeilijke huwelijk, God danken voor de dood van je kind. God danken en geloven dat Hij echt van je houd en dat je omstandigheden onderdeel van Zijn plan is met je leven.

Wat mij raakte was dat God niet zomaar vraagt om ons in alles te verblijden. God vroeg aan het begin van dit proces in Merlin : Ben je blij dat Jezus voor je zonden is gestorven ? Geeft het je een fijn gevoel als je je bedenkt, dat Hij voor jouw zonden is gestorven ? Maakt het je gelukkig te weten dat Hij je eeuwig leven heeft geschonken, doordat Hij voor jou is gestorven ? Moet je jezelf geweld aandoen of je inspannen om van blijdschap vervuld te zijn, omdat Hij voor jou stierf ?  Hij realiseerde zich door deze vragen dat hij zo makkelijk blij kon zijn hierom, dat er niets in het leven belangrijker voor hem kon zijn, hem meer blij kon maken. Dit raakte me omdat het de dingen in het leven zo in perspectief zet als je erover nadenkt. 

We zijn zo geneigd om onze theologie aan te passen aan ons gevoel in plaats van Gods woord te nemen zoals Hij het spreekt. Daarbij is de Bijbel geen boek met goede adviezen, het is Gods Woord van autoriteit, het is een gebod. Een gebod geïnspireerd door Zijn onvoorwaardelijke liefde. Hij heeft ons gemaakt en Hij wéét wat het beste voor ons is. Maar het is nogal een opdracht om in elke situatie die we in het leven tegen komen blij te zijn, en God te danken en dat in gebed naar Hem uit te spreken met een oprecht hart. 

Het volgende vers (vers 19) zegt "Blus de Geest niet uit" Als wij niet in alles blij zijn, Hem niet in alles danken, wij dat niet zonder ophouden blijven uitspreken naar Hem in gebed blussen wij dus de Geest, Zijn Heilige Geest die in ons woont uit. En dan verzen 23-24 "En moge de God van de vrede Zelf u geheel en al heiligen en mogen uw oprechte geest, de ziel en het lichaam onberispelijk bewaard worden bij de komst van onze Here Jezus Christus. Hij die u roept, is getrouw : Hij zal het ook doen." Blij zijn en Hem danken in alles is onderdeel van het proces van heiligen, voor onze geest, onze ziel en ons lichaam. God heeft ons hele plaatje op het oog. 

Ik vind dit allemaal nogal wat en dan heb ik nog maar ongeveer een kwart van het boek gelezen. Het voelt als kauwen, herkauwen, en nog eens herkauwen op deze Bijbelverzen die denk ik niet voor meerder uitleg vatbaar zijn, zo duidelijk zijn ze, maar ook herkauwen op herinneringen. Heel bewust kiezen om God Zijn Licht erop te laten schijnen, om Zijn liefde hierin te willen zien. 

Waarschijnlijk is dit alles mede een gevolg van een gebed dat ik gebeden heb : Heer ik wil U dieper leren kennen, weten Wie U bent, Uw hart leren kennen, laat me zien waarom U doet wat U doet, ik wil Uw motivatie, Uw intenties leren kennen. Eigenlijk vroeg ik : Laat me zien hoe het met U werkt. Ik wil zijn zoals U mij bedoeld hebt te zijn, zoals U mij gemaakt hebt. Ik wil met U samenwerken -want ook daarvoor heeft U de mens/mij gemaakt- om het plan dat U voor mijn leven en het gebied waarin ik functioneer hebt uit te leven. Waarschijnlijk een hele vrijmoedige vraag, je kan 'm zelfs brutaal of te vrijpostig vinden, maar het is een eerlijke vraag recht uit mijn hart en ik geloof dat God daarvan houd, en Hij geeft altijd antwoord, dat heb ik ook ontdekt.

Ik ben heel benieuwd waar dit me verder gaat brengen......

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Knipoogje (vervolg)

Soms vallen er "zomaar" "ineens" dingen bij elkaar, en dan weet ik Iemand probeert mij wat te zeggen, maar soms snap ik echt niet wat. Er werd een brief bezorgt met de aankondiging dat Februari 2022 het graf van mijn moeder zal worden geruimd omdat dan de 10 jaar van een algemeen graf verstreken zijn. Ineens werd mijn moeder weer actueel in mijn onderbewustzijn blijkbaar want de volgende ochtend werd ik wakker met een zin uit een koortje wat ik haar wel hoorde zingen : "Jezus is mijn kracht, Jezus is mijn kracht. In Zijn armen ben ik veilig, Jezus is mijn kracht." Ik moest weer denken aan een blog wat ik eerder schreef  Knipoogje over dat ik me soms afvraag hoe haar geloofsleven is geweest, en dat ik het jammer vind dat we dat niet hebben gedeeld, kunnen delen. 

Ik merk dat God met mij een weg gaat waarin Hij mij vraagt Hem dieper te vertrouwen, meer mijn eigen veiligheids-mechanismes en de dingen waar ik me aan vast houd buiten Hem los te laten. Het is het absolute verlangen van mijn hart, maar het is ook heel eng.

De avond van de dag dat ik 's morgens wakker werd met in mijn herinnering mama die zong : Jezus is mijn kracht, Jezus is mijn kracht. In Zijn armen ben ik veilig, Jezus is mijn kracht. Sta ik naast de boekenkast iets te doen en valt mijn oog op een oud vergeeld boek "Van kramp naar kracht" van Merlin R. Carothers. Ik weet gelijk dat dat een boek van mijn moeder is geweest, het klopt want ze heeft haar naam er voorin geschreven, ik herken haar handschrift. Ook al klinkt de titel bekend, ik heb geen idee waar het over gaat. Maar ik ken God lang genoeg om te weten dat dit betekent dat ik het maar uit de kast moet halen en erin moet gaan lezen. Zoals dat meestal gaat weet ik al snel waarom, dit boek gaat over het enorme verschil dat de vervulling met Heilige Geest in een mens maakt. Niet mee in eigen kracht/kramp, maar in Zijn kracht/Hij door Zijn kracht. 

In 2018 werden er profetische woorden over mij uitgesproken die me altijd die me niet loslaten waarin God sprak over soaking, deep soaking. Toen had ik geen idee wat dat inhield. Soaken, helemaal doorweekt raken, denk aan een spons. Ik vind het best lastig om dit te delen want ik kan me zo goed voorstellen dat het de nodige vraagtekens oproept waar ik zelf niet eens de antwoorden op heb. Maar ik weet zo zeker als het maar kan dat dat Gods wil voor mij is, mij doorweken met Heilige Geest. 

Ik moest denken aan het beeld van het kruis. De verticale lijn is de verbinding tussen God en de mens/mij en mij en Hem. Het staat voor het eerste gebod, in Mattheus 22:37-38 zegt Jezus "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het eerste en het grote gebod"  God liefhebben met elke vezel van je wezen, dat is wat God van de mens/mij vraagt, daarvoor ben ik geschapen, daarvoor loop ik op deze aarde rond, dat zou mijn grootste prioriteit in het leven moeten zijn. Hem liefhebben. De horizontale lijn staat voor je naaste en jezelf, het tweede gebod. Dat zal het gevolg zijn van het eerste, als we de volgorde omdraaien zullen we niet Gods liefde reflecteren zoals Hij dat bedoeld heeft. 

God is al een heel tijdje bezig met mij over soaken en net zoals ineens het boek van mijn moeder me was opgevallen was een poosje daarvoor mij een boekje opgevallen waarvan ik wist dat ik het gekocht had, ik kon het alleen niet meer terug vinden tot ik het zomaar ineens zag staan en wist, oké dan is het nu blijkbaar tijd. Een Engelstalig boekje : Soaking in the Spirit van Carol Arnott, toen ik begon te lezen werd me al snel duidelijk waarom ik zo worstel met me compleet overgeven, soaken  aan/in Heilige Geest. Deze vrouw schrijft dat dit voor mensen die te maken hebben gehad met misbruik heel lastig is. Je totaal overgeven maakt je zo enorm kwetsbaar, ik wist direct dat dit de denkbeeldige muur ik waar ik keer op keer tegenaan loop. Maar ik weet ook dat God soort van zegt : durf je het aan, met Mij, Ik wil niets liever en Ik heb dit verlangen in jou hart gelegd. 

Dit alles maakt meer in me los dan ik kan uitleggen, geen idee hoe ik daar woorden aan moet geven. Het heeft niet eens wat te maken met wat mensen van me zouden vinden, het is mijn angst, mijn gevoelens die ik niet kan duiden, waarvan ik geen idee heb waar ze ineens allemaal vandaan komen in de ogen kijken zonder weg te lopen, maar te blijven staan en te zeggen : vluchten doe ik niet meer.

Er is een zin uit het lied Sometimes it takes a mountain van de Gaither Vocal Band dat in mijn hoofd blijft rondzingen : Your love is so much stronger than whatever trubles me. Uw liefde is zoveel sterken dan dat wat mij bezig houd. God die tegen mij zegt : Mijn liefde is zoveel sterker dan alles wat zich nu in jou roert, wat golven opzweept, en dan denk ik aan Jezus die slaapt in de boot terwijl het stormt. Hij is in diepe rust, zo mag ik leren bij Hem te gaan liggen, in diepe rust en Hem Zijn werk in mij te laten doen door Heilige Geest. Want ook dat is Zijn bedoeling dat het Zijn werk is en dat wij niet zelf van alles gaan doen. Het enige wat ik moet doen, mag leren is me openstellen voor Hem, stil te zijn, rusten en vertrouwen, volhardend vertrouwen en liefdevol gehoorzamen omdat ik me bewust van van hoeveel Hij wel niet van me houd en daarom Zijn verlangen beantwoorden en gehoorzaam mezelf volledig aan Hem overgeven zodat Hij me kan doorweken. 

Ik vraag me af of dit ook een onderwerp was wat bij mijn moeder ook speelde, of zij met haar eigen verleden waar misbruik ook een onderdeel van was daar ook mee worstelde, die volkomen diepe overgave. Ik denk dat het ook haar verlangen was om zich helemaal aan haar Heer en Heiland over te geven. Nog een paar maantjes en dan is het 10 jaar geleden dat ze deze aarde inruilde voor het eeuwige, de plaats waar geen tranen meer zijn, geen pijn meer is. Dank U wel Heer voor wie zij was en dat zij mijn moeder mocht zijn. Ik had een moeder die van U hield met heel haar hart, en waar U me nu weer met een knipoogje aan herinnerd.  Op deze aarde mag ik verder aan Uw hand, U dieper leren vertrouwen, U dieper leren liefhebben.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kleine Christus

Ik ga even terug naar mijn blog van 6 april Weer Pasen ik schreef daar dat volharden (mijn one-word van 2021) een volharden in vertrouwen was geworden (mijn one-word voor 2020) Maar 2e paasdag toen ik die blog (die al een tijdje daarvoor was geschreven, zo gaat dat proces bij mij, ze staan zo'n 10 tot14 weken in de wacht voor ze online gaan) terug las omdat deze de dag erna online zou gaan realiseerde ik me nog iets : Het is ook een volharden in groei. Ik sta meer en meer verwonderd te kijken naar hoe mijn Vader in staat is mij te veranderen naar het beeld van Zijn Zoon. 

Ik volg de dagelijkse (Engelstalige) overdenking van Dutch Sheets : Give Him 15 en op die dag kwam de boodschap diep in mij binnen. Ik ga proberen uit te leggen waarom. Eigenlijk heb ik altijd geworsteld met de term Christen, ik zou mezelf niet gauw zo noemen, dat heeft vooral te maken met het feit dat er door christenen dingen zijn gedaan die niet het beeld van Christus reflecteerde. Al een paar dagen kwam dit onderwerp in mijn gedachten op alsof God zei : jij bent een christen, een kleine Christus, want dat is de eigenlijke betekenis. Het was of God zei : Ja er word heel veel gedaan onder die noemer wat Mij niet reflecteert, maar dat neemt niet weg dat degene waarin Ik woon een kleine Christus is. Ik moest denken aan een vuil huis, als we opnieuw geboren worden en Gods Geest in ons komt wonen gaat daar een Licht in dat smerige huis branden, maar door de vuile ramen is daar van buitenaf nog niet veel van te zien. Gaandeweg zuiver Ik die mens genees en herstel Ik die mens, reinig en heilig Ik die mens waardoor er steeds meer van Mijn Licht, van Jezus zichtbaar gaat worden in die mens. 

Dat beeld raakte me omdat ik het zo herken. Hij woont in mij, daardoor verandert Hij mijn manier waarop ik over dingen denk, Hij verandert de manier waarop ik dingen wil doen, maar daar gaat een proces mee gepaard. Mijn weerhaakjes van pijn en trauma vervormen Zijn perfecte beeld. Hij veroordeeld me daar niet om, Hij moedigt me juist aan om me niet terug te trekken. Ga maar door, je bent goed bezig, je bent op Mij gericht, je wilt groeien, je gaat de confrontatie aan met je gebrokenheid, je zoekt genezing, je oefent jezelf in de strijd, je vertrouwd op Mij, je geeft niet op, je kan het, Ik heb het in jou gelegd, kom maar, volg Mij maar, houdt je ogen maar op Mij gericht. 

Toen Dutch vertelde over dat meisje dat een hele weg gegaan was en wat tegen Christenen had gezegd :  You are Him here - Jij bent Hem hier, kwam dat binnen, alsof God zei : Jij bent Mij hier op aarde. Onze invloed kan wel eens veel groter zijn als dat we denken, we zijn schakeltjes in een veel groter geheel. De realisatie dat ik een kleine Christus ben op deze aarde heeft me gemotiveerd om me nog meer uit te strekken naar gevormd worden naar Zijn beeld omdat Hij het zo verdiend dat ik, dat wij als Christenen een zuiver beeld van Hem neerzetten, dat wij recht doen aan wie Hij is. Het proces is niet altijd prettig en regelmatig absoluut niet comfortabel en dan heb ik nog het "geluk" dat ik in Nederland daar nog niet voor word gearresteerd of verjaagt van huis of werk. Vorige week schreef ik hoe vervolgde Christenen daarin zo'n voorbeeld voor me zijn en dat is dan ook de rede dat ik hun verhalen wil volgen en voor hen wil bidden, ik wil me bewust blijven dat dat het gewone christelijke leven is wat de Bijbel ons belooft in Johannes 16:33b "In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed : Ik heb de wereld overwonnen." 

In deze wereld zal ik de strijd en confrontatie met m'n vlees (ziel en lichaam) hebben, daar is geen ontkomen aan, maar Gods Geest in mij helpt mijn geest om te regeren over mijn vlees. In dit proces gaf Papa me een paar mooie Bijbelteksten die me enorm geholpen hebben, ik heb ze in allerlei verschillende vertalingen voor mezelf opgeschreven in een klein boekje wat ik makkelijk bij de hand kon houden en kon pakken als ik de teksten weer voor mezelf wilde lezen en uitspreken, bidden. 1 Korinthe 6:12 en ik deel hem hier uit de Naardense Bijbel "Alles mag ik, maar niet alles is heilzaam. Alles mag ik, maar ik zal niets de macht over mij geven." Daar ligt dus het punt, aan mij de keus waar ik de macht aan geef. Jezus gaf Zijn macht en autoriteit aan wie in Hem gelooft terug om te regeren over zonde. Laat ik mijn vlees over mij heersen ? Ik vind TPT (The Passion Translation) ook heel mooi "It's true that our freedom allows us to do anything, but that doesn't mean that everything we do is good for us. I'm free to do as I choose, but I choose to never be enslaved to anything." Het is waar dat onze vrijheid ons toestaat alles te doen, maar dat betekent niet dat alles wat we doen goed voor ons is. Ik ben vrij om te kiezen, maar ik kies ervoor om nooit meer slaaf te worden gemaakt door wat dan ook. Dat vind ik hele krachtige woorden.

Een andere tekst is Filippenzen 4:13 en weer deel ik deze uit de Naardense Bijbel "Tot alles ben ik in staat in eenheid met Hem die mij kracht geeft." Ook de MSG (Messenger) vind ik 'm heel duidelijk "I can make it through anything in the One who makes me who I am." Ik kom overal doorheen als ik in de Ene ben die mij maakt wie ik ben. In Hem, door Hem ben ik wie ik ben. Alleen vanuit diepe verbondenheid met Hem mijn Maker, mijn Schepper, mijn Helpen, mijn Vader, mijn Aanmoediger, mijn Leermeester, Degene die me kracht geeft om de vuile waarheid onder ogen te zien, maar ook de schitterende waarheid. Beide zijn best confronterend vind ik. Het vuil zie ik liever niet en het mooie dat vind ik soms zo lastig te vatten, te geloven dat dat Zijn waarheid over mij is. 

De laatste die ik wil delen is Psalm 18:29 uit TPT "With You as my strength I can crush an enemy horde, advancing through every stronghold that stands in front of me." Met Uw kracht verpletter ik een horde vijanden, oprukken door elk bolwerk dat voor me staat.  En bij bolwerken moet ik denken aan Efeze 6, de geestelijke wapenrusting. 

Verander je denken, ik ben zo dankbaar dat ik daarbij hulp krijg van een liefdevolle, geduldige Vader die een top-Trainer is, een super scherpe Psycholoog en zo enorm genadig. Hij leert mij genadig te zijn, naar mezelf en naar de ander om me heen. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kijkje in mijn hart

In mijn vorige blog schreef ik dat genezing en bevrijding onderdeel zijn van het proces van reiniging en heiliging, van de weg om meer en meer op ons grote voorbeeld, de Heer Jezus te gaan lijken. In het proces van genezing en herstel heeft God mensen op mijn weg gebracht om relaties, vriendschappen mee aan te gaan. Spreuken 27:17 zegt "IJzer scherpt men met ijzer, zo scherpt een man het gezicht van zijn naaste." 

Een manier waarop ik mijzelf heel vaak heb beschermd is door contacten zo veel mogelijk te vermijden, en als het te ingewikkeld werd, stortte ik of een bak puin neer waarmee ik hoopte dat de ander zich terug trok, of ik trok me terug achter een hoge harde muur. Door Gods werk in mij stelt die muur over het algemeen niet zo veel meer voor (gelukkig), dat puin stortten daar schiet je niet zo veel mee op, je doet er jezelf en de ander pijn mee en dat wil ik niet meer. Dan blijft terugtrekken over, maar ook daarmee doe je jezelf en de ander geen recht, en doe je zowel jezelf als de ander ook pijn. En dan vind ik het best wel ingewikkeld worden want dat aan elkaar gescherpt worden kan best pijnlijk zijn en ik vind het in ieder geval heel confronterend.

Relaties laten mij zien wat er in mijn eigen hart is en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd heel blij word van wat ik dan zie. In het leesrooster  God vertrouwen van dag tot dag las ik iets wat het voor mij heel goed verwoordde : God wil ons helpen met de dingen die te groot voor ons zijn, maar ook met de dingen die niet zo belangrijk lijken. Hij wil ons helpen als we wanhopig zijn, maar ook als alles goed lijkt te gaan. Jaren geleden ontdekte ik (Joyce Meyer, die deze overdenking schrijft) al dat bijna alles in het leven mijn verstand te boven ging. Ik kon het niet alleen aan, het was te veel. Eigenlijk ging ik alleen naar God als ik wanhopig was, maar op een dag realiseerde ik me dat ik eigenlijk altijd wanhopig was !

Gelukkig ligt de tijd van wanhoop achter me maar ik ontdek meer en meer dat ik Hem zo nodig heb. Terugtrekken en de ander pijn doen wil ik niet meer, wegkijken en weg vluchten van mijn eigen gevoelens en van alles wat er zich in mij roert wil ik eigenlijk ook niet meer wat het lost niets op, het kost alleen maar bakken energie.  Laatst realiseerde ik me dat God een top-psycholoog is ! Weet wat je bid als je Hem vraagt om de ander te gaan zien zoals Hij die ander ziet. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt jou Zijn liefde en bewogenheid voor de ander te geven. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt door jou heen te werken. Ik dacht dat ik het wist maar ik had geen idee dat ik een blik op mijn eigen hart zou krijgen, dat ik liefde, geduld, vergeving eerst maar eens op mezelf mocht gaan toepassen. 

Leviticus 19:18 zegt "U mag geen wraak nemen of wrok koesteren tegen uw volksgenoten, maar u moet uw naaste liefhebben als uzelf. Ik ben de Heere." Als uzelf....ga dus eerst maar leren het op jezelf toe te passen en dan op diezelfde manier ook op je naaste. Leren, oefenen naast elkaar. Je hoeft niet volleerd te zijn voor je het kan toepassen, je hoeft maar één stapje vooruit te zijn. Het voelt flink wiebelig en ik moet me regelmatig bedenken dat ik dit wil leren, dat ikzelf vrijwillig deze keus heb gemaakt en dat ik in dit proces wil volharden. 

Ik bedacht me ook dat het eigenlijk niet eens een optie is, maar een gebod, een opdracht. In deze wereld moet alles maar zo leuk mogelijk zijn, het liefst ontlopen we de nare dingen, willen we daar zo snel mogelijk vanaf. En toen las ik 10 manieren waarop ik kan bidden voor mijn vervolgde familieleden -onze geestelijke broers en zussen - in het blaadje Stem van SDOK - verbonden in vervolging : 

* Bid dag vervolgde christenen Gods aanwezigheid ervaren. "Want Hij heeft zelf gezegd : Ik zal u beslist niet loslaten en ik zal u beslist niet verlaten " (Hebreeën 13:5b)

* Bid dat ze zich verbonden voelen met het wereldwijde Lichaam van Christus. "Nu zijn er echter wel veel leden, maar er is slechts één lichaam (...) En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee." (1 Korinthe 12:20,26)

* Bid dat ze Gods troost zullen ervaren wanneer hun familieleden worden gedood, verwond of gevangengezet vanwege hun getuigenis. "Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting. Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God vertroost worden. Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook onze vertroosting overvloedig." (2 Korinthe 1:3-5) 

* Bid dat zij mogelijkheden krijgen om het Evangelie te delen. "Bis meteen ook voor ons dat God voor ons de deur van het Woord opent, om van het geheimenis van Christus te spreken, om welke oorzaak ik ook geboren ben." (Colossenzen 4:3)

* Bid dat zij moed krijgen om Christus bekend te maken. "En dat het merendeel van de broeders in de Heer door mijn gevangenschap vertrouwen heeft gekregen om het Woord nog overvloediger onbevreesd te durven spreken." (Filippenzen 1:14) 

* Bid dat zij hun vervolgers zullen liefhebben en vergeven. "Zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen." (Mattheus 5:44)

* Bid dat hun werk geheim zal blijven voor degene die het willen vernietigen. "Maar de discipelen namen hem 's nachts mee en lieten hem door een opening in de muur neer, door hem in een mand te laten zakken." (Handelingen 9:25)

* Bid dat de vervolgde christenen zich verblijden in het lijden.  "Zij dan gingen weg uit de tegenwoordigheid van de Raad en waren verblijd dat zij waardig geacht waren, omwille van Zijn Naam schandelijk behandeld te worden." (Handelingen 5:41)

* Bid dat onze broeders en zusters zullen groeien in geloof en volharding. "En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons geven is." (Romeinen 5:3-5)

* Bid dat ze worden gesterkt door de gebeden van medegelovigen. "Maar u, geliefden, bouw uzelf op in het allerheiligst geloof en bid in de Heilige Geest, bewaar uzelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, tot het eeuwige leven. En ontferm u over sommigen, en ga daarbij met onderscheid te werk." (Judas 1:20-22a) 

Het artikel sloot af met de de volgende vraag : Bidden dat vervolging stopt ? Bid niet dat God vervolgde christenen uit vervolging naar vrijheid leidt, zoals wij die mogen genieten. Gebed om vrijheid komt het vaakst voor. Maar Bijbels en theologisch gezien is vervolging een geschenk van God. Maarten Luther noemt degene die waardig wordt beschouwd om te lijden, gelukkig en gezegend door God. En Jacobus 1:2-3 zegt "Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoeking terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt."

Ik denk dat het goed is voor dit schepsel als ze geschuurd en geschaafd word aan een ander schepsel van God die ook met zijn/haar specifieke taak op deze aarde rondloopt om een onderdeel te zijn in Gods grote plan. Het is goed dat ik leer omgaan met mensen die anders in het leven staan dan ik, dat ik leer in liefde, genade en geduld leer te reageren op de ander. Ik denk dat ik veel kan leren van mijn geestelijke broers en zussen die vervolging aan de lijve ondervinden. Ook hier in ons zogenaamde vrije westen is onze vrijheid in mijn ogen niet zo vrij meer, want als je anders denk (bijvoorbeeld omdat je Gods waarden zonder compromis wil leven) dan is afwijzing en een niet zo vriendelijke houding een zeer reële mogelijkheid, maar ook uitsluiting zowel binnen als buiten de kerk.

Dank U wel Heer dat U zo'n goede en geduldige, liefdevolle Vader, Leraar, Psycholoog bent die mij vaardigheden leert die mij nog niet heel eigen zijn. Help me dit proces niet te willen ontvluchten maar er met U doorheen te gaan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Christenreis

Ik had wel van het boek het oude boek "De Christenreis" van John Bunyan (1628-1688) gehoord maar het nooit gelezen, ik kan me ergens herinneren dat ik het ooit eens tweedehands gekocht had maar ik kan 'm nergens meer vinden. Het moet toch een boek zijn met een boodschap die echt wat te zeggen heeft als het nog steeds te lezen is in deze tijd. In de beschrijving die ik van hem vond zag ik dat hij ook een vervolg daarop had geschreven "De Christinnenreis" Als wat ik er van wist was dat het over de reis van een Christen door dit leven gaat.

Ik hoorde iemand eens zeggen : Het leven is een zoektocht en dat vond ik een mooie beschrijving. Ikzelf vind ik het ook wel een puzzel. Een leven geleid door Heilige Geest vind ik een avontuur en eerlijk gezegd snap ik het niet altijd, lijkt het mij niet logisch. Maar waar zegt de Bijbel dat God logisch is en dat mijn menselijke brein Hem kan bevatten of snappen. Dat vraagt Hij ook niet van mij, Hij vraagt mij Hem te vertrouwen en te volharden. 

En dat is er zo'n zondagmiddag waarop ineens een paar puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen en je iets duidelijk word waar je blij van word en weet : hier kan ik me aan vasthouden, dit helpt me te volharden. In korte tijd hoorde ik een paar mooie uitspraken.

* Shalom - nothing lacking (er ontbreekt niets) nothing broken (niets gebroken) nothing missing (niets missend)

* Genezing en bevrijding is onderdeel van het proces van heiliging

1 Petrus 1:16 citeert de woorden uit Leviticus 19:2 waar de Heere Mozes opdraagt tegen het volk Israël te zeggen "Heilig moet u zijn, want Ik, de Heere, uw God, ben heilig." Petrus zegt in vers 15 "Maar zoals Hij Die u geroepen heeft, heilig is, word zo ook zelf heilig in heel uw levenswandel." 

Efeze 5:25-27 zegt "Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het badwater van het Woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn."

Heilig is dus zonder smet of rimpel

Heilig is dus Shalom, heel, zoals Jezus heel was, zonder zonden, smet of rimpel.

Om heilig te worden hebben genezing en bevrijding nodig. Door genezing en bevrijding komen steeds meer stukjes van de mens onder het bloed en de heerschappij van Jezus, gaan steeds meer stukjes van de mens Jezus toebehoren. Hoe meer stukjes van het leven van de mens toebehoren, hoe meer de mens in lijn komt met Gods plan en wil voor het leven van de mens, komt in de oorspronkelijke bedoeling waarvoor de mens geschapen is, namelijk het Koninkrijk van God zichtbaar maken op deze aarde. 

Ik had een (teken)film opgenomen van Family7 over het boek van Bunyan en die vond ik toch wel mooi om te zien. Op YouTube vond een een Engelstalige Musical film over dit boek, voor wie interesse heeft deel ik hier de link : The Pilgrim's Progress

Ik vond ook een Nederlandstalig filmpje waarin het verhaal ook word vertelt, het is wat oubollig maar het geeft wel een beeld. 

Het is een zoektocht naar Hem toe, Jezus zei daarover in Mattheus 7:7 "Bid, en je zal gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop, en er zal voor je opengedaan worden." 

Wat mij raakte was dat de boodschap van dit verhaal gaat over volharding, mijn one-word voor dit jaar. Ik moet vaak aan dit woord denken want ik dreig regelmatig verstrikt te raken in verwarring. Dan vraag ik : Heer heb ik Uw stem goed verstaan ? Ben ik nog op de juiste weg ? Heb ik het gelispel van de bijna-waarheid van de boze verward met Uw stem ? 

Als Christen dan eindelijk de toegangspoort heeft gevonden krijgt hij te horen dat de reis daar pas begint. Hij heeft gezocht en gevonden, maar het is niet de bedoeling dat dat het eindstation is. Er ligt nog een hele reis voor hem, een weg van leren, ontwikkelen, groeien. De weg is niet een gebaand pad waar je alleen flierefluitend op je gemak overheen hoeft te slenteren. Jezus zegt in Johannes 16:33 "Deze dingen heb ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed : Ik heb de wereld overwonnen." Het is niet allemaal klip en klaar in deze wereld, de boze probeert ons te verwarren door de enorme verdeeldheid, ook onder christenen. Ik vind het moeilijk en heel pijnlijk, maar het spoort me aan om zelf mijn oog alleen op Zijn ogen te richten, Hem te zoeken bij elke stap die ik zet. Niet af te gaan op wat men zegt maar alles wat ik hoor te toetsen aan Zijn Woord en die zachte stem in mijn hart. Resoneert dat wat ik hoor met Zijn Geest in mij, is dit een rhema woord woord in mij. 

Of wij meer en meer in lijn komen met Jezus, één worden met Hem, meer en meer heel worden, geheiligd worden heeft voor een groot deel met onszelf te maken. Het is een keuze om ons eraan over te geven, gewillig te zijn, mee te werken met het bewegen van Heilige Geest in ons, Hem Zijn werk in ons te laten doen. Zelf kunnen we het niet, zeker niet in eigen kracht, we kunnen het niet verdienen, het is allemaal en alleen genade, zelfs ons meewerken en overgeven aan Hem is genade. Genade is de weg naar heiligheid hoorde ik een prediker eens heel mooi zeggen. 

Heer ik vind het zo bijzonder dat er "zomaar" "opeens" allerlei dingen bij me voorbij komen over dit ene onderwerp, dat is niet "toevallig" dat is leiding van Heilige Geest die mij leert en onderwijst in Uw Weg, Uw Waarheid, Uw Leven, en daar wil ik U voor danken. U doet er alles aan mijn verwarring op te helderen als ik mijn ogen maar op Uw ogen richt en niet op allerlei wat er om me heen te horen en te zien is. De zoektocht op deze aarde die me brengt in dieper eenheid met U, zoals Jezus bad in Johannes 17:20-21 "En ik bid niet alleen voor dezen, maar voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden Hebt." Dank U wel dat Uw verlangen naar eenheid met U in mij gelegd hebt. Dank U wel dat U mij door genezing en bevrijding mij dieper in die eenheid brengt. Dank U wel voor wat U me daarover liet zien.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Angst is niet mijn baas.

Mijn vriendin en ik hebben ontdekt dat samen een leesrooster doen een hele mooie manier is om contact te houden in de tussenliggende afspraken die we maken, dus we hebben besloten na het leesrooster The hope quotient waar ik al verschillende keren aan gerelateerd heb in m'n blogs, door te gaan. Om en om kiezen we er een uit. Zo kwamen we in het Engelstalige leesrooster You're not the boss of me en een van de emoties die het behandelde kwam enorm bij me binnen : angst. Angst heeft bewust en onbewust een groot deel van mijn leven beheerd en het als een monster geregeerd, deel ook omdat ik dat liet gebeuren. 

In dit leesrooster las ik iets wat voor mij een enorme eyeopener was. Angst heeft te maken met onze van God gegeven vaardigheid om vooruit te kijken. Door deze vaardigheid zijn we ook in staat ons dingen te verbeelden, te dromen, te hopen. Dat zijn geweldige vaardigheden die ik aan het leren ben en die ik met vreugde omarm. Angst kan je daar niet van loskoppelen. 

Jezus zegt in de Mattheus 10:16 "Zie, Ik zend u als schapen te midden van de wolven, wees dus bedachtzaam als een slang en oprecht als een duif." Jezus werd niet echt met open armen ontvangen door de gevestigde wereld, maar ook niet in de religieuze wereld. Als wij Hem in alles willen volgen met ons hele hart, wat de consequenties ook zullen zijn zullen wij te maken krijgen met diezelfde tegenstand. Hij zegt in Johannes 15:18-21 "Als de wereld u haat, weet dat zij Mij eerder gehaat heeft. Als u van de wereld zou zijn, zou de wereld het hare liefhebben, maar omdat u niet van de wereld bent, maar Ik u uit de wereld het uitverkoren, daarom haat de wereld u. Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb : Een dienaar is niet meer dan zijn heer. Als zij Mij vervolgt hebben, zullen zij ook u vervolgen, als zij Mijn woord in acht genomen hebben, zullen zij ook het uwe in acht nemen. Maar deze dingen zullen zij u aandoen omwille van Mijn Naam, omdat zij Hem niet kennen Die Mij gezonden heeft." 

Als we eerlijk zijn tegen onszelf zijn we allemaal wel ergens gevoelig voor de mening of goedkeuring van de mensen ons heen, zeker van onze geliefden. Ik ben daar zeker heel gevoelig voor geweest, maar ik merk dat het meer en meer belangrijk word van mijn hemelse Papa van me vind, ik wil Zijn goedkeuring, ik wil dat Hij blij kan zijn met mij. 

Het leven hier op aarde zal niet altijd makkelijk zijn, en eigenlijk merk ik dat dicht bij jezelf blijven ook nog niet altijd zo makkelijk is. Soms is dicht bij jezelf blijven een enorme confrontatie met je emoties, met angst. Angst om die emoties onder ogen te zien en om van je oude vertrouwde diep ingesleten paden af te komen en te gaan doen wat helpend is, wat je dichter bij de persoon brengt die je werkelijk bent, zoals God je bedoeld heeft. Ik kon niet zo'n goed woord vinden voor al die onzeker gevoelens, dat zoeken, aftasten, willen ontdekken, tot ik iemand het 'wiebelig' hoorde noemen, en toen dacht ik : Ja (!) dat is het juiste woord, en dat woord heb ik dus overgenomen. Ik voel me al een hele lange tijd ontzettend wiebelig, maar het is niet altijd vervelend, het is ook wel leuk spannend, ook daarin ben ik weer wiebelig. 

In de blog Zien wat het word beschreef ik het beeld wat God mij gaf over lopen over het koord van het leven. Het is een uitdaging, de bijzonder mooie vaardigheid die God in ons gelegd heeft om vooruit te kijken, te dromen, je dingen voor te stellen door je verbeeldingskracht, te hopen, te zien wat het kan worden heeft ook vrees in zich. Eigenlijk roept vrees je op tot even goed opletten, dat is niet verkeerd. Denk even goed na, zegt vrees, is dit goed voor je, vraagt vrees, wil je dit doen, vraagt vrees.  Mijn vriendin zei heel wijs : Vrees heeft twee kanten. Vrees voor God geeft rust en zekerheid, vrees voor situaties drijft je tot wanhoop en trekt je leeg. Voor wie vrees je ? Dat vond ik zo geweldig verwoord, daar kon ik flink op kauwen, en daar houd ik van. 

Papa dank U wel voor hoe U in mij werkt, hoe U mij leert en onderwijst over mijn emoties en hoe U ze gegeven hebt om me te helpen, hoe U me brengt in een diepere bewustwording en bewustzijn. Hoe U me daarin leert volharden. Dank U wel dat U ook dat woord dat U me gaf voor dit jaar steeds meer in een breder perspectief brengt. Het is niet alleen maar moeilijk en zwaar, het is ook uitdagend, het brengt veiligheid als ik volhard in het schuilen bij U, als ik volhard in het blijven kijken naar Uw ogen, het is ook een avontuur om niet op te geven maar door te gaan, nieuwsgierig naar wat de volgende stap met U zal brengen. Dat geld in mijn persoonlijke ontwikkeling maar ook in deze wereld. Wat er ook gebeurd U bent bij mij. Psalm 23:4 komt zo vaak in deze context in me op "....want U bent bij mij, Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." Hoe eng het soms ook ik, angst is niet mijn baas, ik heb me vrijwillig gesteld onder een veel betere Baas : onder U mijn hemelse God en Vader. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen (vervolg)

In m'n blog van vorige week schreef ik dat God flink mijn beeld van de mens aan het veranderen is. Hij denk niet in wij (die Jezus als onze verlosser hebben aangenomen) en zij (die dat niet hebben gedaan) God ziet Zijn schepping, mensen die Hij met opzet en speciaal met specifieke gaven/talenten/potentie heeft gemaakt voor een alleen door die persoon uit te voeren specifieke taak in het leven hier op aarde. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Als God zegt dat ik waardevol ben in Zijn oog, is ieder mens waardevol in Zijn oog, zelf diegene die ik op grond van zijn/haar gedrag als waardeloos zou bestempelen, wiens daden ik verafschuw. Het heeft een proces van bewustwording in mij op gang gebracht van hoe makkelijk en snel ik een oordeel/mening heb over wat ik zie/hoor. Ook al komt het niet altijd mijn mond uit, het flits toch even door mijn gedachten. Dan is daar aan mij de keus of ik die gedachte toe sta te wortelen in mijn denken of dat ik die gedachte afwijs en me bedenk hoe God die persoon of situatie bekijkt. Ik moet mijzelf daar steeds weer aan herinneren. Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Het is ook of God zegt : Praat maar met Mij over wat je ziet/hoort, breng jou gedachten maar bij Mij en wil je dan ook luisteren naar wat Ik daarover te zeggen heb ? Mag ik jou helpen om ernaar te kijken zoals Ik het zie ? Ben je bereid verder te kijken naar wat Ik zie wat het worden kan ? Best wel confronterend, maar ik realiseer me ook dat het een antwoord op mijn eigen gebed is, er komt alleen iets meer bij kijken dan ik me had gerealiseerd.  

Ik merk dat ik mag leren waarnemen zonder er direct iets van te vinden of er iets mee te hoeven. Dat is eerlijk gezegd heel erg wennen voor mij, ik realiseer me hierdoor hoe ik eigenlijk van nature in de actie-modus sta. Ik zeg van nature, maar eigenlijk denk ik dat dat al heel jong aangeleerd gedrag is. Ik mag ontdekken dat ik niet overal iets mee hoef of kan, dat dat niet kunnen me dan ook niet hoeft te frustreren. Dat ik net als ieder ander mens, een eigen verantwoordelijkheids-cirkel heb waarbinnen mijn plaats is. Zodra ik daarbuiten ga functioneren ontstaan er problemen. 

Een vriendin van mij zegt regelmatig : Blijf dicht bij jezelf, en ik begin hier steeds meer de waarheid in te zien. Stel jezelf ook vragen, kweek bewustwording bij jezelf, bewustzijn, ook dat is een leerproces voor mij. Er wordt flink aan mij gewerkt met hele liefdevolle handen, maar het is flink confronterend en vraagt een hoop van mijn brein want dat moet flink anders leren denken, maar ook daar sprak de Bijbel al over in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." 

Ik ben zo dankbaar dat ik nu ik gestopt ben met de post wat meer ruimte heb gekregen, ook om gewoon meer tijd te nemen om te reflecteren, te leren stil te zijn bij Papa God, en ook dat is enorm wennen want ik ben nogal een doorstomer, doorgaan, vullen die tijd anders ga je alleen maar malen. Maar dat malen daar heb je controle over, dat mag je leren sturen, dat mag je leren toelaten en waarderen, leren zelfstandig te denken. Maar ook leren om stil te zijn, dat is best een uitdaging hoor. Weer een mogelijkheid om te leren om geduldig, liefdevol, barmhartig met jezelf om te leren gaan. 

Dat laatste is best wel belangrijk heb ik me gerealiseerd want als ik zo niet leer omgaan met mezelf, kan ik zo ook niet omgaan met een ander. Jezus zegt in Mattheus 22:37-39 "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dit is het eerste en grote gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is ; U zult uw naaste liefhebben als uzelf." Alleen in de mate  waarin ik van mijzelf kan houden kan ik van mijn naaste houden. 

Het is dus in het belang van de ander dat ik de waarde van mezelf leer zien en mezelf leer waarderen en van mezelf leer houden. Dicht bij mezelf leer blijven. Want pas vanuit die mate waarin ik van mezelf hou kan ik van die ander houden en die ander is enorm waardvol, God heeft daar met een speciaal doel specifieke gaven/talenten/potentie in gelegd en ik mag die leren te zien.

Ik heb ontdekt dat het me helpt bij het vernieuwen van mijn denken, om Gods woord uit te schrijven, op die manier komt het veel dieper binnen, blijft het beter bij me hangen, ik ben dat gaan doen met de Psalmen. Daardoor ben ik veel meer diepte daarin gaan zien, ze geven woorden aan mijn gevoel en emoties, er daar komen er genoeg van los in dit strech traject waarin ik opgevoed word. Anders leren kijken naar jezelf en de ander door Gods woord, een bijzonder proces voor mij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen

Vorige week schreef ik over kostbare lessen, maar naarmate we verder kwamen in The Hope Quotient en ik begon in het boek Het geschenk van Edith Eva Eger, riep het proces heel veel pijnlijke emoties/herinneringen op.  Ik weet dat God mij vergeven heeft voor alles wat er niet goed is gegaan in de opvoeding van mijn kinderen. Toen ik las over je kinderen hoop geven in de opvoeding die je ze geeft, realiseerde ik me opnieuw hoe ik in mijn onmacht de plank heb misgeslagen. Hoe ik ons minst meegaande kind (grotendeels onbewust) zo heb geprobeerd te sturen, dat ik zo min mogelijk getriggerd zou worden en er zo goed en zo kwaad als het ging mee om kon gaan. Ik deed het kind en mezelf in mijn onmacht en pijn zo tekort en heb schade aangebracht die ik niet had mogen en willen veroorzaken, maar wel deed. 

Ik realiseer me dat het ook hierin Gods genade is dat Hij die pijn aanraakt, omdat Hij ook daar genezing wil brengen als ik Hem daarin toelaat. De enige weg tot genezing is er doorheen. Zoals Edith zegt : Je kan niet genezen wat je niet voelt. Maar dit voelen dat doet zo'n zeer en ik knal keihard terug in m'n oude vluchtgedrag : eten, maar ik wordt er niet vrolijker van, en ook niet gelukkiger, en het helpt me ook niet echt. Want al die emoties wegduwen kost alleen maar meer energie. 

Weten dat Papa God je vergeven heeft is heel kostbaar, maar jezelf vergeven is iets anders. Ook dat gaat blijkbaar in laagjes, net als ik dat bij andere gebieden heb gemerkt in het genezingsproces. Ik vind dit best een lastige want ik wil hier niet nog een aantal keer bij terug komen. Dit vind ik de meest moeilijke situatie uit mijn verleden, weten dat je je eigen kind hebt beschadigt, wetend dat je een negatieve invloed heeft gehad op de ontwikkeling van het kind en de keuzes die het is gaan maken in het leven. De gevolgen daarvan zien in het leven van het kind, maar ook in het leven van de kinderen van dat kind. Ja ik weet dat we allemaal fouten maken en dat ik met de kennis en de mogelijkheden die ik toen had heb gedaan wat ik kon, maar ik loop daarin nog steeds tegen pijn aan als de situatie aan de orde komt.

Ik geloof dat Papa God nooit iets uit de hand loopt, dat Hij ieder afschuwelijk detail van ons leven (als gevolg van onze eigen keuzes of die van een ander) verweeft in het plan dat Hij met onze levens heeft. Hij weet als geen ander hoe Hij "scars into stars" (littekens in sterren) kan veranderen. De pijn en het verdriet zijn nooit Zijn intentie geweest, maar Hij werkt er wel doorheen als wij Hem daar de ruimte voor geven. Romeinen 8:28 zegt "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Hij roept ons om met onze gebrokenheid bij Hem te komen. Maar door de pijn keert de mens zich vaak ook van God af en het doet heel pijn als je je bedenkt dat je kind o.a. door de pijn die jij het hebt toegebracht niet zo erg uit de voeten kan met God. 

Jezelf daar in veroordelen is niet wat Hij wil, en het is ook zinloos, het breekt de hoop die Hij je heeft gegeven weer af en dan doe je ook geen recht aan Zijn werk. Wat een worsteling is dit....... 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat ieder mens ("ongelukjes" of "foutjes" bestaan niet) met een specifieke eigen taak/doel op deze aarde is gekomen, en daarvoor zijn/haar eigen specifieke pakketje gaven/talenten/mogelijkheden is geboren om die specifieke taak uit te voeren. De beste manier om deze taak uit te voeren is onder leiding en door de kracht van Heilige Geest. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Ik denk dat God wil dat we de mensen om ons heen in dat licht gaan zien, het potentieel in hen gaan zien wat God in hen gelegd heeft, dat wij elkaar aanmoedigen om al die potentie te ontwikkelen en onze taak hier op aarde te volbrengen zodat God's plan volbracht zal worden en Hij daarin geëerd zal zijn. Dat betekend dat ik heel anders naar mezelf en mijn meest pijnlijke plekken mag leren kijken, maar ook de ander, die ik niet begrijp of waar ik het niet mee eens ben, anders mag leren gaan zien. Het is niet mijn taak om over de ander te oordelen. 

Wat zou de wereld er anders uitzien als we elkaar hoop zouden geven, op zouden bouwen in plaats van te (ver)oordelen, te bekritiseren, of naar onze hand zouden proberen te zetten. En dan kan ik alleen maar zeggen tegen Papa God : Help, help me alstublieft, open mijn ogen om de mensen te zien zoals U ze ziet, ook die mens die ik zo ingewikkeld vindt. Help me niet met vrome sausjes te komen of dingen minder pijnlijk te maken door ze te beredeneren, maar eerlijk te zijn en ze te erkennen. Ik ben dankbaar voor het werk dat U in mij doet, het is goed, ook al is het soms erg confronterend en pijnlijk. De enige weg is er doorheen, en dan bent U erbij, U bent zo goed en genadig en daar wil ik U voor bedanken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Kostbare lessen

In de tijd dat ik samen met een vriendin bezig was met het leesrooster The Hope Quotient  en daarnaast het gelijknamige boek las las ik ook de  boeken van Edith Eva Eger, een vrouw die Auschwitz overleefde als 16 jarige. Ik had wel eens iets over haar gehoord, maar toen ik haar zag in een gesprek bij Jocobine op 2 heb ik haar boeken gekocht, daar wilde ik meer van weten, ik begreep dat ik veel van deze vrouw zou kunnen leren. Ik begon met haar boek "De Keuze" en dat kwam binnen. 

Een paar dingen die bij me bleven haken wil ik in deze blog delen : Het slachtoffer zijn van een bepaalde situatie is iets heel anders dan de slachtoffer rol. De rol van slachtoffer aannemen is een eigen keuze. Edith's moeder zei toen ze weg werden gevoerd : "We weten niet waar we naartoe gaan. We weten niet wat er gaat gebeuren. Maar onthoud dat dat niemand dat wat je in je gedachten hebt van je kan afpakken." 

In wat voor situatie je ook terecht komt, wat je denkt is jou keuze. Ons denken is alles bepalend. Efeze 4:23 roept op "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Vernieuw je denken, dan zult je je bewust moeten worden van wat je denkt. Bewust worden, bewustzijn zijn woorden die steeds weer bij me boven komen, dit is zo essentieel belangrijk. Jij bent zelf de enige die het recht en de mogelijkheid heeft de regie te voeren over je eigen denken. Daarom is ons denken ook de plaats waar de boze zijn pijlen op afvuurt, hij wil ons denken beïnvloeden, ons afleiden zodat we niet denken aan Gods principes, Gods plannen, Zijn Koninkrijk. 

Je bent niet het slachtoffer van alles wat die leugenaar op je afvuurt, jij bepaalt welke gedachten je toelaat om wortel te schieten in jou denken. Ik hoorde laatst een opmerking die me aan het denken zette : de boze is niet op z'n gevaarlijkst als hij komt als een brullende leeuw, hij is het meest gevaarlijk als hij komt in de gedaante van een zacht lispelende slang met gladde praatjes. Lees maar in Genesis 3, het klonk allemaal zo logisch de halve waarheid, wie zou er niet in getrapt zijn ? Eva was niets dommer als wij heden te dagen, Adam was ook niet alert en nam ook zijn verantwoordelijkheid niet. Hij wist net zo goed als Eva wat God had geboden, God had hun een vrije wil gegeven om te kiezen. 

En dan schrijft Edith aan het eind van het boek nog een zin die ik opschreef omdat ik 'm wilde onthouden : "Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je hebt gedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nú leeft. Je kunt ervoor kiezen om vrij te zijn." Is dat niet hoopvol, dat doet me denken aan een enorme les voor mij uit The Hope Quotient : Kijk naar wat het worden kan, ik schreef daarover in mijn vorige blog.  Edith zegt : "Genezen draait niet om herstel, maar om vinden. De hoop vinden in hopeloosheid, een antwoord vinden waar er geen lijkt te zijn, ontdekken dat het er niet toe doet wat er gebeurd, het gaat erom wat je er mee doet."  Wat een hoopvolle boodschap.

Hoop bouwen door je aandacht op de juiste dingen te richten, de juiste prioriteiten, een goede balans. Bewust worden van wat écht belangrijk is, bewustzijn ontwikkelen. We hebben het wel eens over "ballen in de lucht houden" In The Hope Quotient las ik een mooi beeld over 5 ballen, 1 van rubber (werk) die stuitert wel door, en 4 van glas (familie, gezondheid, vrienden en geest/geestelijke gezondheid) Die van glas zijn kwetsbaar en veel meer waardevol dan de rubberen bal. Wees heel zuinig op die glazen ballen. Relaties zijn als glazen ballen, niets kan hun plaats innemen, roem niet, rijkdom niet, succes niet. 

Mijn denken en emoties worden flink geschut door deze informatie die God naast de Bijbel onder mijn aandacht brengt en waar Hij me mee aan het denken zet. Hij verandert mijn denken door Zijn Woord over Wie Hij is, over wie ik ben en hoe ik door Hem bedoeld ben, maar ook over de mensen om me heen en hun waarde, in Zijn ogen maar ook voor mij en mijn waarde voor hen. Over de waarde van mijn niet altijd even fijne verleden, het is geen verloren tijd geweest, het is niet goed om me er vanaf te keren zonder er kostbare lessen uit te leren. Mijn vriendin zei het heel mooi : Het (het verleden) is zo en het zij zo, er kan niets meer aan worden veranderd dan alleen nu vooruit kijken en werken aan de toekomst. Kijk vooruit en pas de lessen toe die je geleerd hebt. 

Ik ben mijn Maker zo enorm dankbaar voor mijn vrije wil en de mogelijkheid mijn denken te vernieuwen, niet alleen voor mezelf maar om het door te geven. Wij hebben veel meer invloed dan dat we ons realiseren, onze keuzes hebben invloed op de mensen om ons heen. Ik heb de keuze gemaakt om na zo'n 16 jaar eind April te stoppen met het bezorgen van post, zo ontstond er meer ruimte in mijn agenda voor die kostbare glazen ballen. Ik realiseer me dat ik een de luxe positie verkeer dat ik deze beslissing kon maken toen er zulke ingrijpende veranderingen werden doorgevoerd die het voor mij een stuk minder leuk zouden maken. Nu is er meer rust en ruimte voor het bouwen van vriendschappen, voor de twee mooie oudere mensen waar ik met mee mag lopen om hen te ondersteunen in hun zelfstandigheid, voor onze kleinzoon waar ik 1 dag in de week voor mag zorgen en strakjes voor zijn broertje of zusje, voor tijd om dingen te doen waar ik blij van word en die hoop bouwen zoals lezen, tijd met God en mensen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Zien wat het word

Het onderwerp hoop maakt enorm veel in mij los, tjonge dat vraagt een flinke verandering in mijn denken, in mijn kijken naar dingen. Het vraagt een hele andere focus, het vraagt denken in mogelijkheden i.p.v. onmogelijkheden. God is een God van het onmogelijke, bij Hem is alles mogelijk, ook wat ik niet voor mogelijk houd of denk te kunnen houden. Hij ziet dingen die ik van mezelf niet zie, maar die Hij me heel graag wil helpen zien. Hij wil een hoopvolle toekomst geven zegt Jeremia 29:11 "Mijn plan met jullie staat vast - spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk : Ik zal je een hoopvolle toekomst geven."

Kijk niet naar wat is, maar naar wat het kan worden was een uitspraak uit het leesplan The Hope Quotient (Als je het gelijknamige boek ernaast leest wordt alles nog duidelijker, maar alleen het leesplan is al een echte aanrader. Je moet alleen wel met het Engels overweg kunnen) die best wel even slikken was om te lezen in de context van : Kijk niet waar je begon - waar je nu bent - maar naar wat je kan worden. 

Er waren twee voorbeelden die worden gegeven vanuit de Bijbel die me wel aanspraken omdat ik me daar wel een beetje in herkende : Johannes Marcus startte als een opgever (Pauls zegt dat in Handelingen 15:28) maar uiteindelijk schildert hij met woorden een portret van Jezus : het Markus evangelie. Ook ik heb nogal eens de neiging op te geven, weliswaar tijdelijk, maar toch.  Een ander voorbeeld is Petrus, hij begon als een man met een arrogante grote mond, Jezus zegt zelfs in Mattheus 16:23 : Ga weg achter Mij saten ! Maar hij werd een grote christelijke leider. Ook mijn mond heeft nogal eens de neiging te groot en te snel te zijn. Toen ik het zo las dacht ik : Het kwam goed met deze mannen, dat geeft me hoop.

God wil vrij zetten, dat is geweldig, maar Hij wil niet dat we daar blijven. Hij zet niet vrij zodat je de rest van je tijd hier op aarde gewoon uit kunt zitten. Hij zet vrij om tot actie aan te zetten, en om in actie te komen heb je energie nodig.  Als je je focust op wat het kan worden ben je vrij om te dromen, het geeft hoop en zet vrij, en van dromen krijg je energie. 

Dromen is voor mij iets om te leren, allereerst om het te leren durven. Ik ben niet opgeroeid met het hebben van dromen. Waarom zou je dromen hebben als je denkt in tekort en onmogelijkheden, dat komt voort uit  armoede-denken. (ik schreef daarover in de blog De geest van armoede) Ik ben gaan bidden of God zelf Zijn droom voor mij in mijn hart wakker wilde maken zodat ik het mocht gaan zien zodat ik mee kon gaan dromen met Hem en zo energie zou krijgen om in beweging te komen om actief mee te gaan werken aan Zijn droom. 

Wat ik me ook realiseerde dat dit alleen zou kunnen als ik me helemaal zou voegen naar Zijn manier en mijn manier helemaal zou loslaten, geen voorwaarden van mijn kant, maar totale gehoorzaamheid aan Zijn wil en Zijn plan. Ik schreef daarover in m'n vorige blog. 

God gaf me een gedachte/beeld dat me niet meer losliet. Ik moest denken aan een koord om overheen te loopt. Soms ligt het koord een periode vlak boven de grond, maar later gaat de grond steeds dieper naar beneden, het lijkt wel een ravijn dat onder het koord ligt. God zei : Kijk naar Mij. Hij liep achterstevoren voor me uit zodat ik naar Zijn gezicht kon kijken. Hij moedigde me aan naar Hem te blijven kijken en zo Hem te volgen over het koord van het leven. Een paar dagen later zei Hij : Kijk naar Mijn ogen, niet naar Mijn handen. In Mijn ogen staat Mijn liefde voor jou te lezen, want Mijn handen doen is gemotiveerd door wat je in Mijn ogen ziet, maar blijf naar Mijn ogen kijken. Niet naar je voeten, niet naar de grond onder het koord, niet naar Mijn handen, Kijkt naar Mijn ogen, houd die vast. 

Ik wist : alleen op die manier gaat die droom en het werkelijkheid worden daarvan mogelijk worden, dit is de enige manier. Er begint zich een vaag beeld van een droom zichtbaar te worden. Ik heb absoluut geen idee hoe en wat, wanneer, alleen dat het met de oudere medemens te maken heeft. Het is een absoluut avontuur, ik vind het onvoorstelbaar, maar hoop en energie beginnen steeds meer te borrelen. 

Om hoop te laten groeien moet je uit de buurt blijven van ontmoediging, zorgen dat je niet blijft hangen in frustratie, verveling en spijt. Toen ik dat las raakte dat een snaar, dat vraagt bewustwording in mijn leven. Dan denk ik weer aan : ik ben niet op deze aarde om mijn tijd uit te zitten..... Dit vraagt bewust omgaan met mijn tijd, mijn denken, mijn hart, mijzelf steeds weer onder ge schijnwerper van Gods licht leggen om vuil op te sporen dat in het licht gebracht moet worden zodat het opgeruimd kan worden. Schoongewassen kan worden door Zijn bloed, Zijn verlossende liefde, de liefde die te lezen staat in Zijn ogen. 

Toen God me dit beeld gaf moest ik denken aan Pasen 2016 toen God mij zo bijzonder aanraakte, toen realiseerde ik me later dat het niet de ogen van deze vrouw waren die mij aan hadden gekeken, het waren Zijn ogen. Hoe graag zou ik me die ogen nog scherp voor de geest kunnen halen.

Papa God, dank U wel voor deze mooie reis met U, dat ik onderdeel mag zijn van Uw droom, en dat U daarin een droom hebt voor mij die ik met U mag uitwandelen. U leert mij U steeds dieper te vertrouwen en daarin te volharden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Gods manier

Jeremia 29:11-13 "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst en hoop te geven. Dan zult u Mij aanroepen en heengaan, u zult tot Mij bidden en Ik zal naar u luisteren. U zult Mij zoeken en vinden, wanneer u naar Mij zult vragen met heel uw hart." 

Naar God vragen met heel je hart. Ik geloof dat God alles vraagt, niet een beetje , alles. Al mijn vertrouwen dat Hij zal zorgen, dat Hij erbij is, dat ik volkomen veilig ben bij Hem wat er ook om me heen gebeurd, hoe hart het ook stormt. Dat Hij alleen meer dan genoeg is voor mij. God begon me steeds meer plekken in mijn leven aan te wijzen waarop ik nog niet volledig op Hem vertrouwde, waar ik nog reserves had of probeerde te houden.  Daar waar ik niet ten volle aan Hem ben overgegeven kan Hij niet ten volle door mij heen werken, stromen met Zijn Geest en Zijn kracht, en dat begon me meer en meer dwars te zitten want dat verdient Hij niet. Hij heeft alles voor mij gegeven, dan verdient Hij op z'n minst alles van mij. En eigenlijk, met minder wil Hij ook geen genoegen nemen. 

Openbaring 3:15-16 "Ik ken uw werken, en weet dat u niet koud en niet heet bent. Was u maar koud of heet ! Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen." Jezus is hier heel duidelijk, het is alles of niets. Stevige taal, niet politiek correct en niet aai-poes-achtig. Het is kiezen of delen, je geeft me alles of je hoort niet bij mij. In mijn jeugd werd er wel gezegd : lieverdere koekjes worden er niet gebakken. Je kan kiezen of delen, het is dit of niks. Ik denk dat we in een tijd leven waarin het hier op aan komt. Ja God is liefde, God is genade, maar God is ook rechtvaardig. Recht is recht en krom is krom. Aan de ene kant krijg ik daar de kriebels van want het is zo zwart - wit, en dat roept een heleboel herinneringen op die niet per definitie prettig zijn. Toch dwingt God ons niet, Hij bied ons iets aan, Hij laat ons de vrije keus, maar Hij wil niets liever dat we Hem vertrouwen en ons helemaal aan Hem overgeven.

Wat wij niet aan Hem overgeven, daar kan Hij niet doorheen werken. God zoekt mensen die zich willen voegen in Zijn plan zonder enkele eigen agenda. Hij zoekt mensen waar Hij op kan rekenen, die bereid zijn gewillig te gehoorzamen aan Zijn zachte stem. Die kwetsbaar willen en durven zijn, die erkennen : Heer dit kan alleen U door mij heen doen. 

Ja Hij heeft gedachten van vrede en hoop over mij, maar als ik me niet volledig aan Hem overgeef en in lijn laat brengen met Zijn liefde en Zijn wil kan Hij die plannen niet uitvoeren. Aan een dood paard kan je trekken wat je wil, dat is heel lastig om het te verplaatsen, werken met een onwillig kind is ook een hele klus. Waarom heb ik het over een dood paard ? Het klinkt inderdaad een beetje bot, maar alles wat niet aan Hem is overgegeven is nog dood, alles waar wij Hem niet hebben toegelaten in ons leven - om welke reden dan ook, dat kan door onwetendheid, pijn/trauma zijn, of gewoon door onwil - daar kan Zijn leven nog niet stromen en manifesteren, en kan Hij dus niet mee werken. 

Hij wil ons helemaal, Hij wil ons heiligen, schoonmaken zodat Hij door ons heen kan werken zonder het risico dat iets van ons vuil Zijn werk bevuild en het niet het resultaat heeft dat Hij het bedoeld te hebben. God heeft voor ieder mens een plan, daar geeft Hij die mens een speciale zalving (kracht van en door de Heilige Geest) voor om dat plan uit te voeren. 

Ik denk dat dit een proces is wat een mensen leven lang duurt, we leven in een gebroken wereld en elke dag lopen we daar bewust of onbewust smetten aan op die we  bij Hem mogen belijden. Hij heeft ze al vergeven maar het is nodig om ze in het licht bij Hem te brengen en er ons bewust van te zijn dat we van Zijn genade afhankelijk zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet altijd een prettig proces vind, maar me ook wel meer en meer bewust word hoe hart dit nodig is in mijn leven.

Hij heeft een toekomst en hoop voor mij, het is mijn verantwoording m'n hoop te laten groeien en niet te laten roven  door een dief die daarin heel slinks te werk gaat. Het is zo belangrijk dat ik me bewust ben van mijn eigen denken en ik vind dat nog een hele klus. Ik merk dat ik de laatste tijd heel regelmatig verzucht of roep : Heer help ! HEER HELP ! maar ook de vraag : Heer, hoe dan ?!? Ik heb een vermoeden van welke kant Hij opgaat met mijn leven, maar het is me echt niet helemaal duidelijk en dat is lastig. Ik weet ook dat Hij me stap voor stap zal leiden en dat als ik op Hem vertrouw we dat doel samen gaan bereiken. Maar voor nu vraagt dat vertrouwen van mij in Hem, volharding daarin, volhardend geloof dat Hij zal doen wat Hij belooft in Zijn woord. 

Hij zegt in Jeremia dat als we Hem aanroepen en (heen)gaan, gehoorzamen dus. Als wij bidden, ook al zijn het maar een paar woorden : Heer help,  zal Hij luisteren. Als wij Hem zoeken zullen we Hem vinden, en dat alles als we naar Hem vragen met heel ons hart, dat is de voorwaarde. Een hart dus wat geen reserves zijn ingebouwd. Hij gaf alles, Hij heeft alles, maar Hij vraagt ook alles. Heer U bent een rechtvaardig God, U hebt het recht alles van ons te vragen want U gaf alles. Het is niet comfortabel, het is niet makkelijk, ik worstel ermee, maar U bent erbij en U bent trouw en vol geduld en liefde. Help me Heer te volharden en deze race te lopen en er ook alles voor over te hebben, er alles voor af te willen leggen. Er is maar één manier en dat is Uw manier, en U bent dat meer dan waard.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Hoop

Ik houd enorm van lezen en nadat God mij in 2016 heel bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar het woord van God in mij. Maar ook mijn smaak in boeken die ik lees is veranderd. Las ik eerst enorm veel historische romans en waargebeurde verhalen verschoof mijn interesse naar boeken die mij meer inzicht gaven in de Bijbel en die mij hielpen in mijn verwerkings en genezingsproces. Een van die boeken was "Laat los, vrij om te leven" van Sheila Walsh. Mijn leesgedrag is best bijzonder want ik kan in een hele stapel boeken tegelijk bezig zijn. Ik heb geleerd me daarin te laten leiden door Gods Geest. Ik "weet" gewoon dat ik een bepaald boek moet gaan lezen en binnen een paar bladzijden weet ik ook waarom. Ik heb wel 10 á 12 (of meer) boeken liggen waar ik in begonnen ben, ze ook zomaar onderop een stapel belanden tot nader order. 

Laat los, het boek van Sheila was er zo een die heel veel in mij losmaakte, ik heb er zelfs wel eens eerder over geschreven. Hij belande wat naar onderen in de stapel maar werd na verloop van tijd weer omhoog gehaald, maakte weer veel los en zakte weer dieper weg in de stapel. Tot ik 'm aan iemand wilde uitlenen en 'm weer van onderop haalde en zag dat ik nog een klein stukje moest voor ik 'm zelf uit zou hebben dus ik ging er voor zitten. Wat schetst mijn verbazing, zoals zo vaak : de spijker op z'n kop. God is echt super, Hij weet precies alles in elkaar te weven waarmee Hij tot je wil spreken.

God was begonnen te spreken tegen mij over hoop. zoals ik in de vorige blog vertelde over de Zoom-call die we op zondag hebben. Daar kwam een boek ter sprake : The Hope Quotient, alleen de titel al triggerde me enorm, daar wilde ik wel meer van weten. Samen met de vriendin waar ik vorige week iets over zei doe ik het gelijknamige Engelstalige leesplan in de Bijbelapp, voor mij een enorme eyeopener. Terug naar het boek wat ik nog even uit wilde lezen zodat ik het kon uitlenen, waar gaat achttiende hoofdstuk over : De schijnwerper op Gods hoop. Echt bij God is niets toevallig, het bracht een glimlach op mijn gezicht en het raakte me diep.

Wat heeft dit boek me geleerd ? Loslaten is een sleutel om verder te kunnen. Sheila vertelde wat God haar had geantwoord toen ze aan God had gevraagd wat ze dan moest loslaten. Toen ik de antwoorden las realiseerde ik me dat Hij mij hetzelfde heeft geleerd en dat ik nog regelmatig op herhalingscursus moet. Ze schreef : 

* Probeer niet langer om deze situatie op te lossen. 

* Doe niet langer je best om controle te hebben over wat er gaat gebeuren.

* Doe niet langer je best om jezelf te beschermen.

Toen zij losliet kon God haar (uit)redden, en dat is een les die ik ook heb geleerd, of beter gezegd aan het leren is. Ze schrijft : Hij heeft me gered van wanhoop, Hij heeft me gered van zelfbescherming, en Hij heeft me gered van wrok. Dit is zo herkenbaar voor mij. 

Vooral het woord wanhoop kwam bij me binnen. Sinds ik meer over hoop leer zie ik hoe slinks de boze wanhoop inzet om levens te verwoesten. 1 Korinthe 13:13 is een heel bekent vers "Nu blijven dan geloof, HOOP en liefde, deze drie, maar de meeste daarvan is de liefde." Ik heb hoop expres met grote letters gezet, over geloof en liefde horen we veel in de kerk maar hoop is onderbelicht, was voor mij in ieder geval zwaar onderbelicht. En als God ergens over tegen je gaat spreken valt het ook ineens overal op lijk het wel, de Bijbel staat er vol van. Hebreeën 11:1 zegt "Het geloof nu is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."  Romeinen 15:13 "De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige geest."

God is liefde heb ik heel veel gehoord, maar het is nooit tot me door gedrongen dat God de God van hoop is, en dat Hij zelfs wil dat we overvloedig zijn in de hoop. Als wij onze hoop op Hem stellen, want dat is het geheim van hoop, datgene of Diegene waarin je je hoop zet is dat of Degene wat kracht geeft aan de hoop, en de enige die écht kracht kan geven in God. Bij mijn ouders thuis hing een bordje aan de muur van een tekst uit Romeinen 12:12 "Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed." Deze tekst kwam ook weer bovendrijven bij mij. Toen was het vooral : wees geduldig in de verdrukking, niet klagen maar dragen en vragen om kracht waar ik het mee associeerde, maar ik miste het belangrijkste : Verblijd je in de hoop. Een mens kan niet zonder hoop en zodra de boze het voor elkaar krijgt dat jij de hoop, de moed verliest, heeft hij je waar hij je hebben wil. je word passief, want waar zou je het nog voor doen, het heeft toch allemaal geen zin. 

Verlies de hoop niet !

Houd vol !

Verslap niet,  laat de moed je niet in de schoenen zakken, geef je gedachten niet de ruimte om af te dwalen naar plekken van hopeloosheid en wanhoop. 

Wees je bewust van je gedachten want dat is het strijdtoneel waar de strijd gestreden word van wat er in je leven gebeurd. Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Dat is een actief doorgaand proces, zodra je daarin verslapt om wat van reden dan ook staat de boze klaar om iedere zwakke plek te doorboren met één van zijn vurige pijlen om onze gedachten te bestoken met Zijn leugen-vergif.  God is de God van hoop, Hij heeft het allemaal, maar ik zal er actief uit moeten putten en in werking moeten zetten. 

Iemand zei iets wat ik niet meer ben vergeten : Als jij geen plan hebt voor jou leven, dan heeft iemand anders het wel. Ik bedacht me toen : als ik niet actief inhaakt op het plan dat God heeft met je leven, mijn plan in lijn breng met Zijn plan, dan is er wel iemand anders die zijn plan met mijn leven uit gaat voeren omdat ik te laks ben en het maar laat gebeuren. Dit vraagt bewustwording en herkenning en erkenning, gelukkig mag ik hierin groeien, de strech-zone waar ik het in eerdere blogs wel eens over heb gehad. 

Heer ik geniet van dit avontuur met U, dank U wel dat U me zo wakkerschut, U hebt mij hoop gegeven en wat mooier is U hebt me geleerd dat hoop kan groeien, en dat een klein beetje vermeerdering van hoop al grote gevolgen kan hebben. Ik ben zo blij met U en Uw werk in mij, ook al is het soms ongemakkelijk, confronterend of zelfs pijnlijk. Ik geeft U toestemming alles in mijn leven aan te raken wat Uw aanraking nodig heeft om Uw plan met mijn leven, dat ik van U heb gekregen, uit te voelen. Ga door Heer, ook als ik piep en me probeer eronderuit te wringen, ik geef U toestemming door te gaan want ik weet dat uiteindelijk Uw weg het beste is en het mooiste resultaat zal geven. U zult dan geëerd worden en ik zal stralen voor U.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Verantwoordelijkheid nemen (vervolg)

In mijn vorige blog had ik het al over doen wat God zegt, helemaal, alles en niet gedeeltelijk. We zien in de Bijbel dat het volk Israel niet altijd precies doet wat God zegt als Hij zegt dat ze vijandige volken moeten uitroeien en hun land moeten innemen, met als gevolg dat ze daar later steeds weer last van hebben.  

Een voorbeeld is Haman uit het boek Esther, een afstammeling van Agag de koning van de Amelekieten waarvan we in 1 Samuel lezen dat God door de mond van Samuel Saul de opdracht geeft het volk van de Amelekieten volledig uit te roeien, dat doet hij maar hij laat de koning in leven, en dat brengt later de nodige problemen waarover we in het boek Esther lezen. Een kleine steek laten vallen kan enorme gevolgen hebben, niet gelijk zichtbaar maar al blijft maar het kleinste stukje wortel achter dan kan het weer uitgroeien tot een boom. 

Ik vind dat een enorme les, en zie dat ook in mijn eigen proces, waar ik niet volledig en totaal met iets heb afgerekend komt het vroeg of laat weer boven drijven. Ik weet dingen hebben ook hun proces en gaan stap voor stap, maar waar had dat sneller of consequenter gekund omdat ik het op mijn voorwaarden en naar mijn eigen goeddunken deed in plaats van naar Gods opdracht. 

Het uitroeien van hele volken klinkt enorm hart, maar het gaat ook om het typebeeld ervan, als je onkruid niet met wortel en tak uitroeit blijft het terug komen. Als we het op Gods manier doen heb je er later geen problemen meer mee. Dat is een gedachte die mij best wel bezig houd. Waar ben ik te traag of te laks om te doen wat God me heeft opgedragen.

Denk nu niet dat ik dit allemaal op orde heb, absoluut niet, maar dit is wel wat steeds weer bij me opkomt en waar God me denk ik steeds weer bij Zijn les wil halen en zegt / vraagt : hoe zit dit bij jou, wat ga jij hierin doen, ga je hierin met Mijn Geest meewerken, Ga jij Mij hierin toestaan steeds dieper in jou leven door te werken met alles wat het je kost.

Ik kom steeds weer uit bij de gesteldheid van het hart, daar draait alles om in de wandel met God, de gesteldheid van mijn hart. Tjonge dat is flink confronterend om daar steeds weer tegenaan te lopen en steeds weer te moeten erkennen dat er daar wat aan hapert. Soms zou je er bijna moedeloos van worden, en dat is nou net waar de boze op uit is, dat we de moet opgeven, de hoop verliezen.

De geestelijke gemeenschap waar ik onderdeel van ben is klein maar zo waardevol voor mij. Geen online diensten, die zijn er overigens in allerlei soorten en maten in overvloed te vinden op het wereld wijde web. Naast dat we met elkaar in de Bijbel-app met elkaar een studie doen hebben we  1 x per week een Zoom-calls waarin we met elkaar in gesprek gaan. We hebben b.v. een boekje met elkaar doorgewerkt, na een inleiding gingen we met elkaar daarover in gesprek. Ik leerde hier veel meer van dan van de traditionele kerkdiensten van voorheen. Actief met elkaar delen, leren van elkaar, elkaar uitdagen, helpen te groeien. 

Deze vorm van gemeenschap zijn heeft mij een nieuwe vriendschap gebracht, één die mijn denken in "rangen en standen" flink heeft veranderd. We zijn allemaal gelijkwaardig in Gods oog, toch zijn we niet allemaal gelijk, we hebben een andere rol. Als je opkijkt naar een ander kan dat maken dat je jezelf kleiner maakt als dat je ben en daar was ik goed in, daar hoefde een ander niets voor te doen.  Deze nieuwe vriendschap heeft me daarin enorm geholpen, zo mooi hoe God dat geleid heeft, ik ben zo dankbaar voor deze vriendin. Maar ook vriendschap gaat gepaard met verantwoordelijkheid nemen. Relaties vragen investeren in elkaar.

God gaf mij voor 2021 het woord Volharden, en het leek volharden in het zuiveringsproces van mijn hart, wat ik een hele pittige vind. Maar daarnaast kwamen steeds meer de woorden relatie en hoop en daar speelt deze vriendin een mooie rol in. Voor dit blog is het weer genoeg, maar deze reis wordt zeker vervolgt. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Verantwoordelijkheid nemen

Ik moet eerlijk zeggen dat zelfs bloggen voor mij volharden vraagt, mijn roep is steeds vaker wordt : Heer hoe dan, hoe verwoord ik dit, ik snap het zelf nog maar amper, hoe moet ik het dan delen en hoe zal de lezer het dan begrijpen !? Maar ik doe wat Hij mij opdraagt en mag Hem het resultaat toevertrouwen. 

Ik leer zulke diepe en pijnlijke lessen die ik in mijn geest al met moeite snap laat staan onder woorden kan brengen. Het is of ik ijkpunten zie en weet dat ze verbonden zijn en dat ik ze in het oog moet houden, maar nog aan het zoeken ben hoe ze verbonden zijn en wat God er mee wil zeggen. Geen idee of jullie me nog kunnen volgen, maar ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen. Misschien dat m'n blog ook moeilijker te volgen wordt omdat het eigenlijk steeds meer een soort vervolgverhaal wordt, alles grijpt in elkaar en volgt op elkaar. Deze blogs zijn zeker niet luchtig en misschien ook wel wat lastig als je niet regelmatig leest. Maar nu ik hier zo mijn gedachten, twijfels en onzekerheid deel realiseer ik me ook dat ik regelmatig bid : Heer dit is Uw blog, U hebt gezegd te vertellen wat U deed en doet in mijn leven. En ik kan niet anders zeggen dan dat dat veel en intensief is.

Ik ben enorm dankbaar dat God over hoop is begonnen te spreken, zonder hoop wordt volharden terwijl je ook je gevoel niet probeert uit te zetten een hele klus. God zij dank dat ik die klus niet alleen hoef te klaren. Derek Prince Ministries heeft een hele mooie proclamatiekaart : De God van de Hoop en deze heb ik al een tijdje bij de hand liggen op de plek waar ik 's morgens mijn tijd met God heb en steeds weer raakt de tekst me en kan ik alleen maar zeggen : Heer U bent mijn enige hoop. 

God vraagt gehoorzaamheid, dat zagen we al bij het volk van Israël. God sloot een verbond met dit volk van Zijn keus. Een verbond is een bindende afspraak tussen twee partijen, beide partijen worden geacht zich aan hun deel van dat verbond te houden. Wij leven in de tijd van het nieuwe verbond, maar een verbond is nog steeds een verbond waarbij diegenen die hun leven hebben overgegeven aan Jezus Christus in Hem onder dat nieuwe verbond vallen. In dit verbond hebben we een verantwoordelijkheid en we worden geacht die verantwoordelijkheid te nemen. Door genade ziet God ons in Christus alsof wij nooit gezondigd hebben, maar dan is mijn deel van het verbond dat ik in Christus blijf en dus alles doe wat Hij zegt, me aan Zijn "spelregels" houd, en die zijn niet anders geworden dan de wet die God Mozes op de berg gaf. Eigenlijk zijn ze nog wat aangescherpt door Jezus in de Zijn rede op de berg in Mattheus hoofdstuk 5 tot en met 7. 

In het dagboek : Gods beste geheimen, van Andrew Murray wat ik dit jaar gebruik las ik het volgende : "Geen vader kan zijn kinderen iets leren tenzij ze gehoorzaam zijn. Geen leraar kan een kind onderwijzen dat hem voortdurend ongehoorzaam is. Geen generaal kan zijn soldaten naar de overwinning leiden zonder onmiddellijke gehoorzaamheid."  God onze Vader wil ons hele waardevolle lessen leren, Heilige Geest is onze Leraar in ons, wij zijn geroepen als soldaten in Gods leger.

God begon me te laten zien hoe vaak "als het mij uitkomt" een rol speelde in mijn gehoorzaamheid aan Hem. Als het te confronterend was stop ik het liever even weg tot later orde, dat heeft te maken met luiheid en laksheid, lauwheid, en God haat lauwheid lezen we in Openbaring 3:16 "Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spugen." In Johannes 14:21 en 23 zijn Zijn woorden ook heel duidelijk : "Wie Mijn geboden kent en zich eraan houd, heeft Mij lief. Wie Mij liefheeft zal de liefde van Mijn Vader en Mij ontvangen, en Ik zal Mij aan hem bekend maken.....Jezus antwoordde : Wanneer iemand Mij liefheeft zal hij zich houden aan wat Ik zeg, Mijn Vader zal hem liefhebben en Mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen." Dat zijn best confronterende woorden. Het lijkt wel of de Bijbel de laatste tijd steeds confronterender word, en dat is goed, ik denk dat het nodig is dat we/ik wakker geschut wordt. Het zou goed mogelijk zijn dat ik me heb laten afglijden en in heb laten pakken door een evangelie wat niet te veel pijn moet doen, dat niet té confronterend is omdat dat ongemakkelijk is. Volharden, doorpakken, wat het ook kost, kost je alles, maar dan krijg je ook alles. (dat zal nog wel eens een anders blog worden denk ik)  

In die tijd zag ik een filmpje voorbij komen dat : De zonde van nalatigheid heette, en ik ben het niet gelijk gaan kijken zoals ik dat vaak wel doe omdat ik weet dat het me niet voor niets opvalt. Alleen de titel al, pfffff Heer moet dit.....Ik weet dat het een overbodige vraag is, ja dit moet want het valt me niet voor niets op. Maar het liet me niet los dus ik ben toch maar gaan kijken en dat kwam flink hard binnen. Onze nalatigheid heeft gevolgen, dat vind ik een hele heftige waar ik liever niet over nadenk want ik word er alles behalve vrolijk van. Maar in Genesis 2:15 geeft God een hele duidelijke opdracht : "God, de Heer, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken." 

Ik loop hier al een hele tijd mee te stoeien en erop te kauwen en steeds komt het weer terug, op allerlei verschillende manieren, soorten, maten, kleuren, je kan het zo gek niet verzinnen of het popt weer op in mijn achterhoofd. Wat trekt dit onderwerp door alle lagen van mijn leven en wie ik ben. Maar om de oorlog (strijd in ons denken) te winnen is absolute onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan Zijn aanwijzingen en opdrachten noodzakelijk. Om de wedloop (van het leven) te winnen is absolute toewijding, beheersing en gehoorzaamheid in het opvolgen van de aanwijzingen van de Coach nodig, anders zal je niet als eerste over de finishlijn komen.

Dank U wel Heer, Papa dat U het beste met me voor hebt, U wilt gewoon dat ik gezond ben, zowel geestelijk als lichamelijk. U bent Degene die mij geschapen heeft en U weet beter dan wie dan ook wat er in mij is en wat verandering en onderwerping aan U nodig heeft om in staat te zijn om de strijd in mijn denken, en van dit leven te winnen voor en met U zodat Uw Koninkrijk zichtbaar word in en door mij heen in deze wereld waarin U mij met dat doel geplaatst heeft. Dank U wel dat Uw Geest alles doet om mij te overtuigen. Andrew Murray zei verder "Bid  God deze les in uw hart te prenten : het geloofsleven is een leven van gehoorzaamheid. Zoals Christus leefde in gehoorzaamheid aan de Vader, zo hebben ook wij gehoorzaamheid nodig voor een leven in de liefde van God." Ja Heer, ets deze les in elke vezel van mijn wezen, maak me gewillig met alles wat in me is om Uw wil te doen en daar niet langer de kantjes vanaf te lopen door het alleen te doen als het niet al te ingewikkeld is. Maak dat ik me er door niets meer van wil laten weerhouden alles voor U te doen en de verantwoordelijkheid te nemen die U me gegeven hebt. Dank U wel dat U Degene bent die dit allemaal in mij kan en wil uitwerken, en mij ook het verlangen geeft om niets anders dan Uw wil voor en in mijn leven te willen, wat het me ook zal kosten.

ONDERWEG naar Hem en met Hem