Kijkje in mijn hart

In mijn vorige blog schreef ik dat genezing en bevrijding onderdeel zijn van het proces van reiniging en heiliging, van de weg om meer en meer op ons grote voorbeeld, de Heer Jezus te gaan lijken. In het proces van genezing en herstel heeft God mensen op mijn weg gebracht om relaties, vriendschappen mee aan te gaan. Spreuken 27:17 zegt "IJzer scherpt men met ijzer, zo scherpt een man het gezicht van zijn naaste." 

Een manier waarop ik mijzelf heel vaak heb beschermd is door contacten zo veel mogelijk te vermijden, en als het te ingewikkeld werd, stortte ik of een bak puin neer waarmee ik hoopte dat de ander zich terug trok, of ik trok me terug achter een hoge harde muur. Door Gods werk in mij stelt die muur over het algemeen niet zo veel meer voor (gelukkig), dat puin stortten daar schiet je niet zo veel mee op, je doet er jezelf en de ander pijn mee en dat wil ik niet meer. Dan blijft terugtrekken over, maar ook daarmee doe je jezelf en de ander geen recht, en doe je zowel jezelf als de ander ook pijn. En dan vind ik het best wel ingewikkeld worden want dat aan elkaar gescherpt worden kan best pijnlijk zijn en ik vind het in ieder geval heel confronterend.

Relaties laten mij zien wat er in mijn eigen hart is en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd heel blij word van wat ik dan zie. In het leesrooster  God vertrouwen van dag tot dag las ik iets wat het voor mij heel goed verwoordde : God wil ons helpen met de dingen die te groot voor ons zijn, maar ook met de dingen die niet zo belangrijk lijken. Hij wil ons helpen als we wanhopig zijn, maar ook als alles goed lijkt te gaan. Jaren geleden ontdekte ik (Joyce Meyer, die deze overdenking schrijft) al dat bijna alles in het leven mijn verstand te boven ging. Ik kon het niet alleen aan, het was te veel. Eigenlijk ging ik alleen naar God als ik wanhopig was, maar op een dag realiseerde ik me dat ik eigenlijk altijd wanhopig was !

Gelukkig ligt de tijd van wanhoop achter me maar ik ontdek meer en meer dat ik Hem zo nodig heb. Terugtrekken en de ander pijn doen wil ik niet meer, wegkijken en weg vluchten van mijn eigen gevoelens en van alles wat er zich in mij roert wil ik eigenlijk ook niet meer wat het lost niets op, het kost alleen maar bakken energie.  Laatst realiseerde ik me dat God een top-psycholoog is ! Weet wat je bid als je Hem vraagt om de ander te gaan zien zoals Hij die ander ziet. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt jou Zijn liefde en bewogenheid voor de ander te geven. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt door jou heen te werken. Ik dacht dat ik het wist maar ik had geen idee dat ik een blik op mijn eigen hart zou krijgen, dat ik liefde, geduld, vergeving eerst maar eens op mezelf mocht gaan toepassen. 

Leviticus 19:18 zegt "U mag geen wraak nemen of wrok koesteren tegen uw volksgenoten, maar u moet uw naaste liefhebben als uzelf. Ik ben de Heere." Als uzelf....ga dus eerst maar leren het op jezelf toe te passen en dan op diezelfde manier ook op je naaste. Leren, oefenen naast elkaar. Je hoeft niet volleerd te zijn voor je het kan toepassen, je hoeft maar één stapje vooruit te zijn. Het voelt flink wiebelig en ik moet me regelmatig bedenken dat ik dit wil leren, dat ikzelf vrijwillig deze keus heb gemaakt en dat ik in dit proces wil volharden. 

Ik bedacht me ook dat het eigenlijk niet eens een optie is, maar een gebod, een opdracht. In deze wereld moet alles maar zo leuk mogelijk zijn, het liefst ontlopen we de nare dingen, willen we daar zo snel mogelijk vanaf. En toen las ik 10 manieren waarop ik kan bidden voor mijn vervolgde familieleden -onze geestelijke broers en zussen - in het blaadje Stem van SDOK - verbonden in vervolging : 

* Bid dag vervolgde christenen Gods aanwezigheid ervaren. "Want Hij heeft zelf gezegd : Ik zal u beslist niet loslaten en ik zal u beslist niet verlaten " (Hebreeën 13:5b)

* Bid dat ze zich verbonden voelen met het wereldwijde Lichaam van Christus. "Nu zijn er echter wel veel leden, maar er is slechts één lichaam (...) En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee." (1 Korinthe 12:20,26)

* Bid dat ze Gods troost zullen ervaren wanneer hun familieleden worden gedood, verwond of gevangengezet vanwege hun getuigenis. "Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting. Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God vertroost worden. Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook onze vertroosting overvloedig." (2 Korinthe 1:3-5) 

* Bid dat zij mogelijkheden krijgen om het Evangelie te delen. "Bis meteen ook voor ons dat God voor ons de deur van het Woord opent, om van het geheimenis van Christus te spreken, om welke oorzaak ik ook geboren ben." (Colossenzen 4:3)

* Bid dat zij moed krijgen om Christus bekend te maken. "En dat het merendeel van de broeders in de Heer door mijn gevangenschap vertrouwen heeft gekregen om het Woord nog overvloediger onbevreesd te durven spreken." (Filippenzen 1:14) 

* Bid dat zij hun vervolgers zullen liefhebben en vergeven. "Zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen." (Mattheus 5:44)

* Bid dat hun werk geheim zal blijven voor degene die het willen vernietigen. "Maar de discipelen namen hem 's nachts mee en lieten hem door een opening in de muur neer, door hem in een mand te laten zakken." (Handelingen 9:25)

* Bid dat de vervolgde christenen zich verblijden in het lijden.  "Zij dan gingen weg uit de tegenwoordigheid van de Raad en waren verblijd dat zij waardig geacht waren, omwille van Zijn Naam schandelijk behandeld te worden." (Handelingen 5:41)

* Bid dat onze broeders en zusters zullen groeien in geloof en volharding. "En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons geven is." (Romeinen 5:3-5)

* Bid dat ze worden gesterkt door de gebeden van medegelovigen. "Maar u, geliefden, bouw uzelf op in het allerheiligst geloof en bid in de Heilige Geest, bewaar uzelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, tot het eeuwige leven. En ontferm u over sommigen, en ga daarbij met onderscheid te werk." (Judas 1:20-22a) 

Het artikel sloot af met de de volgende vraag : Bidden dat vervolging stopt ? Bid niet dat God vervolgde christenen uit vervolging naar vrijheid leidt, zoals wij die mogen genieten. Gebed om vrijheid komt het vaakst voor. Maar Bijbels en theologisch gezien is vervolging een geschenk van God. Maarten Luther noemt degene die waardig wordt beschouwd om te lijden, gelukkig en gezegend door God. En Jacobus 1:2-3 zegt "Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoeking terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt."

Ik denk dat het goed is voor dit schepsel als ze geschuurd en geschaafd word aan een ander schepsel van God die ook met zijn/haar specifieke taak op deze aarde rondloopt om een onderdeel te zijn in Gods grote plan. Het is goed dat ik leer omgaan met mensen die anders in het leven staan dan ik, dat ik leer in liefde, genade en geduld leer te reageren op de ander. Ik denk dat ik veel kan leren van mijn geestelijke broers en zussen die vervolging aan de lijve ondervinden. Ook hier in ons zogenaamde vrije westen is onze vrijheid in mijn ogen niet zo vrij meer, want als je anders denk (bijvoorbeeld omdat je Gods waarden zonder compromis wil leven) dan is afwijzing en een niet zo vriendelijke houding een zeer reële mogelijkheid, maar ook uitsluiting zowel binnen als buiten de kerk.

Dank U wel Heer dat U zo'n goede en geduldige, liefdevolle Vader, Leraar, Psycholoog bent die mij vaardigheden leert die mij nog niet heel eigen zijn. Help me dit proces niet te willen ontvluchten maar er met U doorheen te gaan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Christenreis

Ik had wel van het boek het oude boek "De Christenreis" van John Bunyan (1628-1688) gehoord maar het nooit gelezen, ik kan me ergens herinneren dat ik het ooit eens tweedehands gekocht had maar ik kan 'm nergens meer vinden. Het moet toch een boek zijn met een boodschap die echt wat te zeggen heeft als het nog steeds te lezen is in deze tijd. In de beschrijving die ik van hem vond zag ik dat hij ook een vervolg daarop had geschreven "De Christinnenreis" Als wat ik er van wist was dat het over de reis van een Christen door dit leven gaat.

Ik hoorde iemand eens zeggen : Het leven is een zoektocht en dat vond ik een mooie beschrijving. Ikzelf vind ik het ook wel een puzzel. Een leven geleid door Heilige Geest vind ik een avontuur en eerlijk gezegd snap ik het niet altijd, lijkt het mij niet logisch. Maar waar zegt de Bijbel dat God logisch is en dat mijn menselijke brein Hem kan bevatten of snappen. Dat vraagt Hij ook niet van mij, Hij vraagt mij Hem te vertrouwen en te volharden. 

En dat is er zo'n zondagmiddag waarop ineens een paar puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen en je iets duidelijk word waar je blij van word en weet : hier kan ik me aan vasthouden, dit helpt me te volharden. In korte tijd hoorde ik een paar mooie uitspraken.

* Shalom - nothing lacking (er ontbreekt niets) nothing broken (niets gebroken) nothing missing (niets missend)

* Genezing en bevrijding is onderdeel van het proces van heiliging

1 Petrus 1:16 citeert de woorden uit Leviticus 19:2 waar de Heere Mozes opdraagt tegen het volk Israël te zeggen "Heilig moet u zijn, want Ik, de Heere, uw God, ben heilig." Petrus zegt in vers 15 "Maar zoals Hij Die u geroepen heeft, heilig is, word zo ook zelf heilig in heel uw levenswandel." 

Efeze 5:25-27 zegt "Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het badwater van het Woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn."

Heilig is dus zonder smet of rimpel

Heilig is dus Shalom, heel, zoals Jezus heel was, zonder zonden, smet of rimpel.

Om heilig te worden hebben genezing en bevrijding nodig. Door genezing en bevrijding komen steeds meer stukjes van de mens onder het bloed en de heerschappij van Jezus, gaan steeds meer stukjes van de mens Jezus toebehoren. Hoe meer stukjes van het leven van de mens toebehoren, hoe meer de mens in lijn komt met Gods plan en wil voor het leven van de mens, komt in de oorspronkelijke bedoeling waarvoor de mens geschapen is, namelijk het Koninkrijk van God zichtbaar maken op deze aarde. 

Ik had een (teken)film opgenomen van Family7 over het boek van Bunyan en die vond ik toch wel mooi om te zien. Op YouTube vond een een Engelstalige Musical film over dit boek, voor wie interesse heeft deel ik hier de link : The Pilgrim's Progress

Ik vond ook een Nederlandstalig filmpje waarin het verhaal ook word vertelt, het is wat oubollig maar het geeft wel een beeld. 

Het is een zoektocht naar Hem toe, Jezus zei daarover in Mattheus 7:7 "Bid, en je zal gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop, en er zal voor je opengedaan worden." 

Wat mij raakte was dat de boodschap van dit verhaal gaat over volharding, mijn one-word voor dit jaar. Ik moet vaak aan dit woord denken want ik dreig regelmatig verstrikt te raken in verwarring. Dan vraag ik : Heer heb ik Uw stem goed verstaan ? Ben ik nog op de juiste weg ? Heb ik het gelispel van de bijna-waarheid van de boze verward met Uw stem ? 

Als Christen dan eindelijk de toegangspoort heeft gevonden krijgt hij te horen dat de reis daar pas begint. Hij heeft gezocht en gevonden, maar het is niet de bedoeling dat dat het eindstation is. Er ligt nog een hele reis voor hem, een weg van leren, ontwikkelen, groeien. De weg is niet een gebaand pad waar je alleen flierefluitend op je gemak overheen hoeft te slenteren. Jezus zegt in Johannes 16:33 "Deze dingen heb ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed : Ik heb de wereld overwonnen." Het is niet allemaal klip en klaar in deze wereld, de boze probeert ons te verwarren door de enorme verdeeldheid, ook onder christenen. Ik vind het moeilijk en heel pijnlijk, maar het spoort me aan om zelf mijn oog alleen op Zijn ogen te richten, Hem te zoeken bij elke stap die ik zet. Niet af te gaan op wat men zegt maar alles wat ik hoor te toetsen aan Zijn Woord en die zachte stem in mijn hart. Resoneert dat wat ik hoor met Zijn Geest in mij, is dit een rhema woord woord in mij. 

Of wij meer en meer in lijn komen met Jezus, één worden met Hem, meer en meer heel worden, geheiligd worden heeft voor een groot deel met onszelf te maken. Het is een keuze om ons eraan over te geven, gewillig te zijn, mee te werken met het bewegen van Heilige Geest in ons, Hem Zijn werk in ons te laten doen. Zelf kunnen we het niet, zeker niet in eigen kracht, we kunnen het niet verdienen, het is allemaal en alleen genade, zelfs ons meewerken en overgeven aan Hem is genade. Genade is de weg naar heiligheid hoorde ik een prediker eens heel mooi zeggen. 

Heer ik vind het zo bijzonder dat er "zomaar" "opeens" allerlei dingen bij me voorbij komen over dit ene onderwerp, dat is niet "toevallig" dat is leiding van Heilige Geest die mij leert en onderwijst in Uw Weg, Uw Waarheid, Uw Leven, en daar wil ik U voor danken. U doet er alles aan mijn verwarring op te helderen als ik mijn ogen maar op Uw ogen richt en niet op allerlei wat er om me heen te horen en te zien is. De zoektocht op deze aarde die me brengt in dieper eenheid met U, zoals Jezus bad in Johannes 17:20-21 "En ik bid niet alleen voor dezen, maar voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden Hebt." Dank U wel dat Uw verlangen naar eenheid met U in mij gelegd hebt. Dank U wel dat U mij door genezing en bevrijding mij dieper in die eenheid brengt. Dank U wel voor wat U me daarover liet zien.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Angst is niet mijn baas.

Mijn vriendin en ik hebben ontdekt dat samen een leesrooster doen een hele mooie manier is om contact te houden in de tussenliggende afspraken die we maken, dus we hebben besloten na het leesrooster The hope quotient waar ik al verschillende keren aan gerelateerd heb in m'n blogs, door te gaan. Om en om kiezen we er een uit. Zo kwamen we in het Engelstalige leesrooster You're not the boss of me en een van de emoties die het behandelde kwam enorm bij me binnen : angst. Angst heeft bewust en onbewust een groot deel van mijn leven beheerd en het als een monster geregeerd, deel ook omdat ik dat liet gebeuren. 

In dit leesrooster las ik iets wat voor mij een enorme eyeopener was. Angst heeft te maken met onze van God gegeven vaardigheid om vooruit te kijken. Door deze vaardigheid zijn we ook in staat ons dingen te verbeelden, te dromen, te hopen. Dat zijn geweldige vaardigheden die ik aan het leren ben en die ik met vreugde omarm. Angst kan je daar niet van loskoppelen. 

Jezus zegt in de Mattheus 10:16 "Zie, Ik zend u als schapen te midden van de wolven, wees dus bedachtzaam als een slang en oprecht als een duif." Jezus werd niet echt met open armen ontvangen door de gevestigde wereld, maar ook niet in de religieuze wereld. Als wij Hem in alles willen volgen met ons hele hart, wat de consequenties ook zullen zijn zullen wij te maken krijgen met diezelfde tegenstand. Hij zegt in Johannes 15:18-21 "Als de wereld u haat, weet dat zij Mij eerder gehaat heeft. Als u van de wereld zou zijn, zou de wereld het hare liefhebben, maar omdat u niet van de wereld bent, maar Ik u uit de wereld het uitverkoren, daarom haat de wereld u. Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb : Een dienaar is niet meer dan zijn heer. Als zij Mij vervolgt hebben, zullen zij ook u vervolgen, als zij Mijn woord in acht genomen hebben, zullen zij ook het uwe in acht nemen. Maar deze dingen zullen zij u aandoen omwille van Mijn Naam, omdat zij Hem niet kennen Die Mij gezonden heeft." 

Als we eerlijk zijn tegen onszelf zijn we allemaal wel ergens gevoelig voor de mening of goedkeuring van de mensen ons heen, zeker van onze geliefden. Ik ben daar zeker heel gevoelig voor geweest, maar ik merk dat het meer en meer belangrijk word van mijn hemelse Papa van me vind, ik wil Zijn goedkeuring, ik wil dat Hij blij kan zijn met mij. 

Het leven hier op aarde zal niet altijd makkelijk zijn, en eigenlijk merk ik dat dicht bij jezelf blijven ook nog niet altijd zo makkelijk is. Soms is dicht bij jezelf blijven een enorme confrontatie met je emoties, met angst. Angst om die emoties onder ogen te zien en om van je oude vertrouwde diep ingesleten paden af te komen en te gaan doen wat helpend is, wat je dichter bij de persoon brengt die je werkelijk bent, zoals God je bedoeld heeft. Ik kon niet zo'n goed woord vinden voor al die onzeker gevoelens, dat zoeken, aftasten, willen ontdekken, tot ik iemand het 'wiebelig' hoorde noemen, en toen dacht ik : Ja (!) dat is het juiste woord, en dat woord heb ik dus overgenomen. Ik voel me al een hele lange tijd ontzettend wiebelig, maar het is niet altijd vervelend, het is ook wel leuk spannend, ook daarin ben ik weer wiebelig. 

In de blog Zien wat het word beschreef ik het beeld wat God mij gaf over lopen over het koord van het leven. Het is een uitdaging, de bijzonder mooie vaardigheid die God in ons gelegd heeft om vooruit te kijken, te dromen, je dingen voor te stellen door je verbeeldingskracht, te hopen, te zien wat het kan worden heeft ook vrees in zich. Eigenlijk roept vrees je op tot even goed opletten, dat is niet verkeerd. Denk even goed na, zegt vrees, is dit goed voor je, vraagt vrees, wil je dit doen, vraagt vrees.  Mijn vriendin zei heel wijs : Vrees heeft twee kanten. Vrees voor God geeft rust en zekerheid, vrees voor situaties drijft je tot wanhoop en trekt je leeg. Voor wie vrees je ? Dat vond ik zo geweldig verwoord, daar kon ik flink op kauwen, en daar houd ik van. 

Papa dank U wel voor hoe U in mij werkt, hoe U mij leert en onderwijst over mijn emoties en hoe U ze gegeven hebt om me te helpen, hoe U me brengt in een diepere bewustwording en bewustzijn. Hoe U me daarin leert volharden. Dank U wel dat U ook dat woord dat U me gaf voor dit jaar steeds meer in een breder perspectief brengt. Het is niet alleen maar moeilijk en zwaar, het is ook uitdagend, het brengt veiligheid als ik volhard in het schuilen bij U, als ik volhard in het blijven kijken naar Uw ogen, het is ook een avontuur om niet op te geven maar door te gaan, nieuwsgierig naar wat de volgende stap met U zal brengen. Dat geld in mijn persoonlijke ontwikkeling maar ook in deze wereld. Wat er ook gebeurd U bent bij mij. Psalm 23:4 komt zo vaak in deze context in me op "....want U bent bij mij, Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." Hoe eng het soms ook ik, angst is niet mijn baas, ik heb me vrijwillig gesteld onder een veel betere Baas : onder U mijn hemelse God en Vader. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen (vervolg)

In m'n blog van vorige week schreef ik dat God flink mijn beeld van de mens aan het veranderen is. Hij denk niet in wij (die Jezus als onze verlosser hebben aangenomen) en zij (die dat niet hebben gedaan) God ziet Zijn schepping, mensen die Hij met opzet en speciaal met specifieke gaven/talenten/potentie heeft gemaakt voor een alleen door die persoon uit te voeren specifieke taak in het leven hier op aarde. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Als God zegt dat ik waardevol ben in Zijn oog, is ieder mens waardevol in Zijn oog, zelf diegene die ik op grond van zijn/haar gedrag als waardeloos zou bestempelen, wiens daden ik verafschuw. Het heeft een proces van bewustwording in mij op gang gebracht van hoe makkelijk en snel ik een oordeel/mening heb over wat ik zie/hoor. Ook al komt het niet altijd mijn mond uit, het flits toch even door mijn gedachten. Dan is daar aan mij de keus of ik die gedachte toe sta te wortelen in mijn denken of dat ik die gedachte afwijs en me bedenk hoe God die persoon of situatie bekijkt. Ik moet mijzelf daar steeds weer aan herinneren. Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Het is ook of God zegt : Praat maar met Mij over wat je ziet/hoort, breng jou gedachten maar bij Mij en wil je dan ook luisteren naar wat Ik daarover te zeggen heb ? Mag ik jou helpen om ernaar te kijken zoals Ik het zie ? Ben je bereid verder te kijken naar wat Ik zie wat het worden kan ? Best wel confronterend, maar ik realiseer me ook dat het een antwoord op mijn eigen gebed is, er komt alleen iets meer bij kijken dan ik me had gerealiseerd.  

Ik merk dat ik mag leren waarnemen zonder er direct iets van te vinden of er iets mee te hoeven. Dat is eerlijk gezegd heel erg wennen voor mij, ik realiseer me hierdoor hoe ik eigenlijk van nature in de actie-modus sta. Ik zeg van nature, maar eigenlijk denk ik dat dat al heel jong aangeleerd gedrag is. Ik mag ontdekken dat ik niet overal iets mee hoef of kan, dat dat niet kunnen me dan ook niet hoeft te frustreren. Dat ik net als ieder ander mens, een eigen verantwoordelijkheids-cirkel heb waarbinnen mijn plaats is. Zodra ik daarbuiten ga functioneren ontstaan er problemen. 

Een vriendin van mij zegt regelmatig : Blijf dicht bij jezelf, en ik begin hier steeds meer de waarheid in te zien. Stel jezelf ook vragen, kweek bewustwording bij jezelf, bewustzijn, ook dat is een leerproces voor mij. Er wordt flink aan mij gewerkt met hele liefdevolle handen, maar het is flink confronterend en vraagt een hoop van mijn brein want dat moet flink anders leren denken, maar ook daar sprak de Bijbel al over in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." 

Ik ben zo dankbaar dat ik nu ik gestopt ben met de post wat meer ruimte heb gekregen, ook om gewoon meer tijd te nemen om te reflecteren, te leren stil te zijn bij Papa God, en ook dat is enorm wennen want ik ben nogal een doorstomer, doorgaan, vullen die tijd anders ga je alleen maar malen. Maar dat malen daar heb je controle over, dat mag je leren sturen, dat mag je leren toelaten en waarderen, leren zelfstandig te denken. Maar ook leren om stil te zijn, dat is best een uitdaging hoor. Weer een mogelijkheid om te leren om geduldig, liefdevol, barmhartig met jezelf om te leren gaan. 

Dat laatste is best wel belangrijk heb ik me gerealiseerd want als ik zo niet leer omgaan met mezelf, kan ik zo ook niet omgaan met een ander. Jezus zegt in Mattheus 22:37-39 "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dit is het eerste en grote gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is ; U zult uw naaste liefhebben als uzelf." Alleen in de mate  waarin ik van mijzelf kan houden kan ik van mijn naaste houden. 

Het is dus in het belang van de ander dat ik de waarde van mezelf leer zien en mezelf leer waarderen en van mezelf leer houden. Dicht bij mezelf leer blijven. Want pas vanuit die mate waarin ik van mezelf hou kan ik van die ander houden en die ander is enorm waardvol, God heeft daar met een speciaal doel specifieke gaven/talenten/potentie in gelegd en ik mag die leren te zien.

Ik heb ontdekt dat het me helpt bij het vernieuwen van mijn denken, om Gods woord uit te schrijven, op die manier komt het veel dieper binnen, blijft het beter bij me hangen, ik ben dat gaan doen met de Psalmen. Daardoor ben ik veel meer diepte daarin gaan zien, ze geven woorden aan mijn gevoel en emoties, er daar komen er genoeg van los in dit strech traject waarin ik opgevoed word. Anders leren kijken naar jezelf en de ander door Gods woord, een bijzonder proces voor mij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen

Vorige week schreef ik over kostbare lessen, maar naarmate we verder kwamen in The Hope Quotient en ik begon in het boek Het geschenk van Edith Eva Eger, riep het proces heel veel pijnlijke emoties/herinneringen op.  Ik weet dat God mij vergeven heeft voor alles wat er niet goed is gegaan in de opvoeding van mijn kinderen. Toen ik las over je kinderen hoop geven in de opvoeding die je ze geeft, realiseerde ik me opnieuw hoe ik in mijn onmacht de plank heb misgeslagen. Hoe ik ons minst meegaande kind (grotendeels onbewust) zo heb geprobeerd te sturen, dat ik zo min mogelijk getriggerd zou worden en er zo goed en zo kwaad als het ging mee om kon gaan. Ik deed het kind en mezelf in mijn onmacht en pijn zo tekort en heb schade aangebracht die ik niet had mogen en willen veroorzaken, maar wel deed. 

Ik realiseer me dat het ook hierin Gods genade is dat Hij die pijn aanraakt, omdat Hij ook daar genezing wil brengen als ik Hem daarin toelaat. De enige weg tot genezing is er doorheen. Zoals Edith zegt : Je kan niet genezen wat je niet voelt. Maar dit voelen dat doet zo'n zeer en ik knal keihard terug in m'n oude vluchtgedrag : eten, maar ik wordt er niet vrolijker van, en ook niet gelukkiger, en het helpt me ook niet echt. Want al die emoties wegduwen kost alleen maar meer energie. 

Weten dat Papa God je vergeven heeft is heel kostbaar, maar jezelf vergeven is iets anders. Ook dat gaat blijkbaar in laagjes, net als ik dat bij andere gebieden heb gemerkt in het genezingsproces. Ik vind dit best een lastige want ik wil hier niet nog een aantal keer bij terug komen. Dit vind ik de meest moeilijke situatie uit mijn verleden, weten dat je je eigen kind hebt beschadigt, wetend dat je een negatieve invloed heeft gehad op de ontwikkeling van het kind en de keuzes die het is gaan maken in het leven. De gevolgen daarvan zien in het leven van het kind, maar ook in het leven van de kinderen van dat kind. Ja ik weet dat we allemaal fouten maken en dat ik met de kennis en de mogelijkheden die ik toen had heb gedaan wat ik kon, maar ik loop daarin nog steeds tegen pijn aan als de situatie aan de orde komt.

Ik geloof dat Papa God nooit iets uit de hand loopt, dat Hij ieder afschuwelijk detail van ons leven (als gevolg van onze eigen keuzes of die van een ander) verweeft in het plan dat Hij met onze levens heeft. Hij weet als geen ander hoe Hij "scars into stars" (littekens in sterren) kan veranderen. De pijn en het verdriet zijn nooit Zijn intentie geweest, maar Hij werkt er wel doorheen als wij Hem daar de ruimte voor geven. Romeinen 8:28 zegt "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Hij roept ons om met onze gebrokenheid bij Hem te komen. Maar door de pijn keert de mens zich vaak ook van God af en het doet heel pijn als je je bedenkt dat je kind o.a. door de pijn die jij het hebt toegebracht niet zo erg uit de voeten kan met God. 

Jezelf daar in veroordelen is niet wat Hij wil, en het is ook zinloos, het breekt de hoop die Hij je heeft gegeven weer af en dan doe je ook geen recht aan Zijn werk. Wat een worsteling is dit....... 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat ieder mens ("ongelukjes" of "foutjes" bestaan niet) met een specifieke eigen taak/doel op deze aarde is gekomen, en daarvoor zijn/haar eigen specifieke pakketje gaven/talenten/mogelijkheden is geboren om die specifieke taak uit te voeren. De beste manier om deze taak uit te voeren is onder leiding en door de kracht van Heilige Geest. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Ik denk dat God wil dat we de mensen om ons heen in dat licht gaan zien, het potentieel in hen gaan zien wat God in hen gelegd heeft, dat wij elkaar aanmoedigen om al die potentie te ontwikkelen en onze taak hier op aarde te volbrengen zodat God's plan volbracht zal worden en Hij daarin geëerd zal zijn. Dat betekend dat ik heel anders naar mezelf en mijn meest pijnlijke plekken mag leren kijken, maar ook de ander, die ik niet begrijp of waar ik het niet mee eens ben, anders mag leren gaan zien. Het is niet mijn taak om over de ander te oordelen. 

Wat zou de wereld er anders uitzien als we elkaar hoop zouden geven, op zouden bouwen in plaats van te (ver)oordelen, te bekritiseren, of naar onze hand zouden proberen te zetten. En dan kan ik alleen maar zeggen tegen Papa God : Help, help me alstublieft, open mijn ogen om de mensen te zien zoals U ze ziet, ook die mens die ik zo ingewikkeld vindt. Help me niet met vrome sausjes te komen of dingen minder pijnlijk te maken door ze te beredeneren, maar eerlijk te zijn en ze te erkennen. Ik ben dankbaar voor het werk dat U in mij doet, het is goed, ook al is het soms erg confronterend en pijnlijk. De enige weg is er doorheen, en dan bent U erbij, U bent zo goed en genadig en daar wil ik U voor bedanken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Kostbare lessen

In de tijd dat ik samen met een vriendin bezig was met het leesrooster The Hope Quotient  en daarnaast het gelijknamige boek las las ik ook de  boeken van Edith Eva Eger, een vrouw die Auschwitz overleefde als 16 jarige. Ik had wel eens iets over haar gehoord, maar toen ik haar zag in een gesprek bij Jocobine op 2 heb ik haar boeken gekocht, daar wilde ik meer van weten, ik begreep dat ik veel van deze vrouw zou kunnen leren. Ik begon met haar boek "De Keuze" en dat kwam binnen. 

Een paar dingen die bij me bleven haken wil ik in deze blog delen : Het slachtoffer zijn van een bepaalde situatie is iets heel anders dan de slachtoffer rol. De rol van slachtoffer aannemen is een eigen keuze. Edith's moeder zei toen ze weg werden gevoerd : "We weten niet waar we naartoe gaan. We weten niet wat er gaat gebeuren. Maar onthoud dat dat niemand dat wat je in je gedachten hebt van je kan afpakken." 

In wat voor situatie je ook terecht komt, wat je denkt is jou keuze. Ons denken is alles bepalend. Efeze 4:23 roept op "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Vernieuw je denken, dan zult je je bewust moeten worden van wat je denkt. Bewust worden, bewustzijn zijn woorden die steeds weer bij me boven komen, dit is zo essentieel belangrijk. Jij bent zelf de enige die het recht en de mogelijkheid heeft de regie te voeren over je eigen denken. Daarom is ons denken ook de plaats waar de boze zijn pijlen op afvuurt, hij wil ons denken beïnvloeden, ons afleiden zodat we niet denken aan Gods principes, Gods plannen, Zijn Koninkrijk. 

Je bent niet het slachtoffer van alles wat die leugenaar op je afvuurt, jij bepaalt welke gedachten je toelaat om wortel te schieten in jou denken. Ik hoorde laatst een opmerking die me aan het denken zette : de boze is niet op z'n gevaarlijkst als hij komt als een brullende leeuw, hij is het meest gevaarlijk als hij komt in de gedaante van een zacht lispelende slang met gladde praatjes. Lees maar in Genesis 3, het klonk allemaal zo logisch de halve waarheid, wie zou er niet in getrapt zijn ? Eva was niets dommer als wij heden te dagen, Adam was ook niet alert en nam ook zijn verantwoordelijkheid niet. Hij wist net zo goed als Eva wat God had geboden, God had hun een vrije wil gegeven om te kiezen. 

En dan schrijft Edith aan het eind van het boek nog een zin die ik opschreef omdat ik 'm wilde onthouden : "Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je hebt gedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nú leeft. Je kunt ervoor kiezen om vrij te zijn." Is dat niet hoopvol, dat doet me denken aan een enorme les voor mij uit The Hope Quotient : Kijk naar wat het worden kan, ik schreef daarover in mijn vorige blog.  Edith zegt : "Genezen draait niet om herstel, maar om vinden. De hoop vinden in hopeloosheid, een antwoord vinden waar er geen lijkt te zijn, ontdekken dat het er niet toe doet wat er gebeurd, het gaat erom wat je er mee doet."  Wat een hoopvolle boodschap.

Hoop bouwen door je aandacht op de juiste dingen te richten, de juiste prioriteiten, een goede balans. Bewust worden van wat écht belangrijk is, bewustzijn ontwikkelen. We hebben het wel eens over "ballen in de lucht houden" In The Hope Quotient las ik een mooi beeld over 5 ballen, 1 van rubber (werk) die stuitert wel door, en 4 van glas (familie, gezondheid, vrienden en geest/geestelijke gezondheid) Die van glas zijn kwetsbaar en veel meer waardevol dan de rubberen bal. Wees heel zuinig op die glazen ballen. Relaties zijn als glazen ballen, niets kan hun plaats innemen, roem niet, rijkdom niet, succes niet. 

Mijn denken en emoties worden flink geschut door deze informatie die God naast de Bijbel onder mijn aandacht brengt en waar Hij me mee aan het denken zet. Hij verandert mijn denken door Zijn Woord over Wie Hij is, over wie ik ben en hoe ik door Hem bedoeld ben, maar ook over de mensen om me heen en hun waarde, in Zijn ogen maar ook voor mij en mijn waarde voor hen. Over de waarde van mijn niet altijd even fijne verleden, het is geen verloren tijd geweest, het is niet goed om me er vanaf te keren zonder er kostbare lessen uit te leren. Mijn vriendin zei het heel mooi : Het (het verleden) is zo en het zij zo, er kan niets meer aan worden veranderd dan alleen nu vooruit kijken en werken aan de toekomst. Kijk vooruit en pas de lessen toe die je geleerd hebt. 

Ik ben mijn Maker zo enorm dankbaar voor mijn vrije wil en de mogelijkheid mijn denken te vernieuwen, niet alleen voor mezelf maar om het door te geven. Wij hebben veel meer invloed dan dat we ons realiseren, onze keuzes hebben invloed op de mensen om ons heen. Ik heb de keuze gemaakt om na zo'n 16 jaar eind April te stoppen met het bezorgen van post, zo ontstond er meer ruimte in mijn agenda voor die kostbare glazen ballen. Ik realiseer me dat ik een de luxe positie verkeer dat ik deze beslissing kon maken toen er zulke ingrijpende veranderingen werden doorgevoerd die het voor mij een stuk minder leuk zouden maken. Nu is er meer rust en ruimte voor het bouwen van vriendschappen, voor de twee mooie oudere mensen waar ik met mee mag lopen om hen te ondersteunen in hun zelfstandigheid, voor onze kleinzoon waar ik 1 dag in de week voor mag zorgen en strakjes voor zijn broertje of zusje, voor tijd om dingen te doen waar ik blij van word en die hoop bouwen zoals lezen, tijd met God en mensen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Zien wat het word

Het onderwerp hoop maakt enorm veel in mij los, tjonge dat vraagt een flinke verandering in mijn denken, in mijn kijken naar dingen. Het vraagt een hele andere focus, het vraagt denken in mogelijkheden i.p.v. onmogelijkheden. God is een God van het onmogelijke, bij Hem is alles mogelijk, ook wat ik niet voor mogelijk houd of denk te kunnen houden. Hij ziet dingen die ik van mezelf niet zie, maar die Hij me heel graag wil helpen zien. Hij wil een hoopvolle toekomst geven zegt Jeremia 29:11 "Mijn plan met jullie staat vast - spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk : Ik zal je een hoopvolle toekomst geven."

Kijk niet naar wat is, maar naar wat het kan worden was een uitspraak uit het leesplan The Hope Quotient (Als je het gelijknamige boek ernaast leest wordt alles nog duidelijker, maar alleen het leesplan is al een echte aanrader. Je moet alleen wel met het Engels overweg kunnen) die best wel even slikken was om te lezen in de context van : Kijk niet waar je begon - waar je nu bent - maar naar wat je kan worden. 

Er waren twee voorbeelden die worden gegeven vanuit de Bijbel die me wel aanspraken omdat ik me daar wel een beetje in herkende : Johannes Marcus startte als een opgever (Pauls zegt dat in Handelingen 15:28) maar uiteindelijk schildert hij met woorden een portret van Jezus : het Markus evangelie. Ook ik heb nogal eens de neiging op te geven, weliswaar tijdelijk, maar toch.  Een ander voorbeeld is Petrus, hij begon als een man met een arrogante grote mond, Jezus zegt zelfs in Mattheus 16:23 : Ga weg achter Mij saten ! Maar hij werd een grote christelijke leider. Ook mijn mond heeft nogal eens de neiging te groot en te snel te zijn. Toen ik het zo las dacht ik : Het kwam goed met deze mannen, dat geeft me hoop.

God wil vrij zetten, dat is geweldig, maar Hij wil niet dat we daar blijven. Hij zet niet vrij zodat je de rest van je tijd hier op aarde gewoon uit kunt zitten. Hij zet vrij om tot actie aan te zetten, en om in actie te komen heb je energie nodig.  Als je je focust op wat het kan worden ben je vrij om te dromen, het geeft hoop en zet vrij, en van dromen krijg je energie. 

Dromen is voor mij iets om te leren, allereerst om het te leren durven. Ik ben niet opgeroeid met het hebben van dromen. Waarom zou je dromen hebben als je denkt in tekort en onmogelijkheden, dat komt voort uit  armoede-denken. (ik schreef daarover in de blog De geest van armoede) Ik ben gaan bidden of God zelf Zijn droom voor mij in mijn hart wakker wilde maken zodat ik het mocht gaan zien zodat ik mee kon gaan dromen met Hem en zo energie zou krijgen om in beweging te komen om actief mee te gaan werken aan Zijn droom. 

Wat ik me ook realiseerde dat dit alleen zou kunnen als ik me helemaal zou voegen naar Zijn manier en mijn manier helemaal zou loslaten, geen voorwaarden van mijn kant, maar totale gehoorzaamheid aan Zijn wil en Zijn plan. Ik schreef daarover in m'n vorige blog. 

God gaf me een gedachte/beeld dat me niet meer losliet. Ik moest denken aan een koord om overheen te loopt. Soms ligt het koord een periode vlak boven de grond, maar later gaat de grond steeds dieper naar beneden, het lijkt wel een ravijn dat onder het koord ligt. God zei : Kijk naar Mij. Hij liep achterstevoren voor me uit zodat ik naar Zijn gezicht kon kijken. Hij moedigde me aan naar Hem te blijven kijken en zo Hem te volgen over het koord van het leven. Een paar dagen later zei Hij : Kijk naar Mijn ogen, niet naar Mijn handen. In Mijn ogen staat Mijn liefde voor jou te lezen, want Mijn handen doen is gemotiveerd door wat je in Mijn ogen ziet, maar blijf naar Mijn ogen kijken. Niet naar je voeten, niet naar de grond onder het koord, niet naar Mijn handen, Kijkt naar Mijn ogen, houd die vast. 

Ik wist : alleen op die manier gaat die droom en het werkelijkheid worden daarvan mogelijk worden, dit is de enige manier. Er begint zich een vaag beeld van een droom zichtbaar te worden. Ik heb absoluut geen idee hoe en wat, wanneer, alleen dat het met de oudere medemens te maken heeft. Het is een absoluut avontuur, ik vind het onvoorstelbaar, maar hoop en energie beginnen steeds meer te borrelen. 

Om hoop te laten groeien moet je uit de buurt blijven van ontmoediging, zorgen dat je niet blijft hangen in frustratie, verveling en spijt. Toen ik dat las raakte dat een snaar, dat vraagt bewustwording in mijn leven. Dan denk ik weer aan : ik ben niet op deze aarde om mijn tijd uit te zitten..... Dit vraagt bewust omgaan met mijn tijd, mijn denken, mijn hart, mijzelf steeds weer onder ge schijnwerper van Gods licht leggen om vuil op te sporen dat in het licht gebracht moet worden zodat het opgeruimd kan worden. Schoongewassen kan worden door Zijn bloed, Zijn verlossende liefde, de liefde die te lezen staat in Zijn ogen. 

Toen God me dit beeld gaf moest ik denken aan Pasen 2016 toen God mij zo bijzonder aanraakte, toen realiseerde ik me later dat het niet de ogen van deze vrouw waren die mij aan hadden gekeken, het waren Zijn ogen. Hoe graag zou ik me die ogen nog scherp voor de geest kunnen halen.

Papa God, dank U wel voor deze mooie reis met U, dat ik onderdeel mag zijn van Uw droom, en dat U daarin een droom hebt voor mij die ik met U mag uitwandelen. U leert mij U steeds dieper te vertrouwen en daarin te volharden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Gods manier

Jeremia 29:11-13 "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst en hoop te geven. Dan zult u Mij aanroepen en heengaan, u zult tot Mij bidden en Ik zal naar u luisteren. U zult Mij zoeken en vinden, wanneer u naar Mij zult vragen met heel uw hart." 

Naar God vragen met heel je hart. Ik geloof dat God alles vraagt, niet een beetje , alles. Al mijn vertrouwen dat Hij zal zorgen, dat Hij erbij is, dat ik volkomen veilig ben bij Hem wat er ook om me heen gebeurd, hoe hart het ook stormt. Dat Hij alleen meer dan genoeg is voor mij. God begon me steeds meer plekken in mijn leven aan te wijzen waarop ik nog niet volledig op Hem vertrouwde, waar ik nog reserves had of probeerde te houden.  Daar waar ik niet ten volle aan Hem ben overgegeven kan Hij niet ten volle door mij heen werken, stromen met Zijn Geest en Zijn kracht, en dat begon me meer en meer dwars te zitten want dat verdient Hij niet. Hij heeft alles voor mij gegeven, dan verdient Hij op z'n minst alles van mij. En eigenlijk, met minder wil Hij ook geen genoegen nemen. 

Openbaring 3:15-16 "Ik ken uw werken, en weet dat u niet koud en niet heet bent. Was u maar koud of heet ! Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen." Jezus is hier heel duidelijk, het is alles of niets. Stevige taal, niet politiek correct en niet aai-poes-achtig. Het is kiezen of delen, je geeft me alles of je hoort niet bij mij. In mijn jeugd werd er wel gezegd : lieverdere koekjes worden er niet gebakken. Je kan kiezen of delen, het is dit of niks. Ik denk dat we in een tijd leven waarin het hier op aan komt. Ja God is liefde, God is genade, maar God is ook rechtvaardig. Recht is recht en krom is krom. Aan de ene kant krijg ik daar de kriebels van want het is zo zwart - wit, en dat roept een heleboel herinneringen op die niet per definitie prettig zijn. Toch dwingt God ons niet, Hij bied ons iets aan, Hij laat ons de vrije keus, maar Hij wil niets liever dat we Hem vertrouwen en ons helemaal aan Hem overgeven.

Wat wij niet aan Hem overgeven, daar kan Hij niet doorheen werken. God zoekt mensen die zich willen voegen in Zijn plan zonder enkele eigen agenda. Hij zoekt mensen waar Hij op kan rekenen, die bereid zijn gewillig te gehoorzamen aan Zijn zachte stem. Die kwetsbaar willen en durven zijn, die erkennen : Heer dit kan alleen U door mij heen doen. 

Ja Hij heeft gedachten van vrede en hoop over mij, maar als ik me niet volledig aan Hem overgeef en in lijn laat brengen met Zijn liefde en Zijn wil kan Hij die plannen niet uitvoeren. Aan een dood paard kan je trekken wat je wil, dat is heel lastig om het te verplaatsen, werken met een onwillig kind is ook een hele klus. Waarom heb ik het over een dood paard ? Het klinkt inderdaad een beetje bot, maar alles wat niet aan Hem is overgegeven is nog dood, alles waar wij Hem niet hebben toegelaten in ons leven - om welke reden dan ook, dat kan door onwetendheid, pijn/trauma zijn, of gewoon door onwil - daar kan Zijn leven nog niet stromen en manifesteren, en kan Hij dus niet mee werken. 

Hij wil ons helemaal, Hij wil ons heiligen, schoonmaken zodat Hij door ons heen kan werken zonder het risico dat iets van ons vuil Zijn werk bevuild en het niet het resultaat heeft dat Hij het bedoeld te hebben. God heeft voor ieder mens een plan, daar geeft Hij die mens een speciale zalving (kracht van en door de Heilige Geest) voor om dat plan uit te voeren. 

Ik denk dat dit een proces is wat een mensen leven lang duurt, we leven in een gebroken wereld en elke dag lopen we daar bewust of onbewust smetten aan op die we  bij Hem mogen belijden. Hij heeft ze al vergeven maar het is nodig om ze in het licht bij Hem te brengen en er ons bewust van te zijn dat we van Zijn genade afhankelijk zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet altijd een prettig proces vind, maar me ook wel meer en meer bewust word hoe hart dit nodig is in mijn leven.

Hij heeft een toekomst en hoop voor mij, het is mijn verantwoording m'n hoop te laten groeien en niet te laten roven  door een dief die daarin heel slinks te werk gaat. Het is zo belangrijk dat ik me bewust ben van mijn eigen denken en ik vind dat nog een hele klus. Ik merk dat ik de laatste tijd heel regelmatig verzucht of roep : Heer help ! HEER HELP ! maar ook de vraag : Heer, hoe dan ?!? Ik heb een vermoeden van welke kant Hij opgaat met mijn leven, maar het is me echt niet helemaal duidelijk en dat is lastig. Ik weet ook dat Hij me stap voor stap zal leiden en dat als ik op Hem vertrouw we dat doel samen gaan bereiken. Maar voor nu vraagt dat vertrouwen van mij in Hem, volharding daarin, volhardend geloof dat Hij zal doen wat Hij belooft in Zijn woord. 

Hij zegt in Jeremia dat als we Hem aanroepen en (heen)gaan, gehoorzamen dus. Als wij bidden, ook al zijn het maar een paar woorden : Heer help,  zal Hij luisteren. Als wij Hem zoeken zullen we Hem vinden, en dat alles als we naar Hem vragen met heel ons hart, dat is de voorwaarde. Een hart dus wat geen reserves zijn ingebouwd. Hij gaf alles, Hij heeft alles, maar Hij vraagt ook alles. Heer U bent een rechtvaardig God, U hebt het recht alles van ons te vragen want U gaf alles. Het is niet comfortabel, het is niet makkelijk, ik worstel ermee, maar U bent erbij en U bent trouw en vol geduld en liefde. Help me Heer te volharden en deze race te lopen en er ook alles voor over te hebben, er alles voor af te willen leggen. Er is maar één manier en dat is Uw manier, en U bent dat meer dan waard.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Hoop

Ik houd enorm van lezen en nadat God mij in 2016 heel bijzonder aanraakte ontstond er een enorme honger naar het woord van God in mij. Maar ook mijn smaak in boeken die ik lees is veranderd. Las ik eerst enorm veel historische romans en waargebeurde verhalen verschoof mijn interesse naar boeken die mij meer inzicht gaven in de Bijbel en die mij hielpen in mijn verwerkings en genezingsproces. Een van die boeken was "Laat los, vrij om te leven" van Sheila Walsh. Mijn leesgedrag is best bijzonder want ik kan in een hele stapel boeken tegelijk bezig zijn. Ik heb geleerd me daarin te laten leiden door Gods Geest. Ik "weet" gewoon dat ik een bepaald boek moet gaan lezen en binnen een paar bladzijden weet ik ook waarom. Ik heb wel 10 á 12 (of meer) boeken liggen waar ik in begonnen ben, ze ook zomaar onderop een stapel belanden tot nader order. 

Laat los, het boek van Sheila was er zo een die heel veel in mij losmaakte, ik heb er zelfs wel eens eerder over geschreven. Hij belande wat naar onderen in de stapel maar werd na verloop van tijd weer omhoog gehaald, maakte weer veel los en zakte weer dieper weg in de stapel. Tot ik 'm aan iemand wilde uitlenen en 'm weer van onderop haalde en zag dat ik nog een klein stukje moest voor ik 'm zelf uit zou hebben dus ik ging er voor zitten. Wat schetst mijn verbazing, zoals zo vaak : de spijker op z'n kop. God is echt super, Hij weet precies alles in elkaar te weven waarmee Hij tot je wil spreken.

God was begonnen te spreken tegen mij over hoop. zoals ik in de vorige blog vertelde over de Zoom-call die we op zondag hebben. Daar kwam een boek ter sprake : The Hope Quotient, alleen de titel al triggerde me enorm, daar wilde ik wel meer van weten. Samen met de vriendin waar ik vorige week iets over zei doe ik het gelijknamige Engelstalige leesplan in de Bijbelapp, voor mij een enorme eyeopener. Terug naar het boek wat ik nog even uit wilde lezen zodat ik het kon uitlenen, waar gaat achttiende hoofdstuk over : De schijnwerper op Gods hoop. Echt bij God is niets toevallig, het bracht een glimlach op mijn gezicht en het raakte me diep.

Wat heeft dit boek me geleerd ? Loslaten is een sleutel om verder te kunnen. Sheila vertelde wat God haar had geantwoord toen ze aan God had gevraagd wat ze dan moest loslaten. Toen ik de antwoorden las realiseerde ik me dat Hij mij hetzelfde heeft geleerd en dat ik nog regelmatig op herhalingscursus moet. Ze schreef : 

* Probeer niet langer om deze situatie op te lossen. 

* Doe niet langer je best om controle te hebben over wat er gaat gebeuren.

* Doe niet langer je best om jezelf te beschermen.

Toen zij losliet kon God haar (uit)redden, en dat is een les die ik ook heb geleerd, of beter gezegd aan het leren is. Ze schrijft : Hij heeft me gered van wanhoop, Hij heeft me gered van zelfbescherming, en Hij heeft me gered van wrok. Dit is zo herkenbaar voor mij. 

Vooral het woord wanhoop kwam bij me binnen. Sinds ik meer over hoop leer zie ik hoe slinks de boze wanhoop inzet om levens te verwoesten. 1 Korinthe 13:13 is een heel bekent vers "Nu blijven dan geloof, HOOP en liefde, deze drie, maar de meeste daarvan is de liefde." Ik heb hoop expres met grote letters gezet, over geloof en liefde horen we veel in de kerk maar hoop is onderbelicht, was voor mij in ieder geval zwaar onderbelicht. En als God ergens over tegen je gaat spreken valt het ook ineens overal op lijk het wel, de Bijbel staat er vol van. Hebreeën 11:1 zegt "Het geloof nu is de vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet."  Romeinen 15:13 "De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige geest."

God is liefde heb ik heel veel gehoord, maar het is nooit tot me door gedrongen dat God de God van hoop is, en dat Hij zelfs wil dat we overvloedig zijn in de hoop. Als wij onze hoop op Hem stellen, want dat is het geheim van hoop, datgene of Diegene waarin je je hoop zet is dat of Degene wat kracht geeft aan de hoop, en de enige die écht kracht kan geven in God. Bij mijn ouders thuis hing een bordje aan de muur van een tekst uit Romeinen 12:12 "Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed." Deze tekst kwam ook weer bovendrijven bij mij. Toen was het vooral : wees geduldig in de verdrukking, niet klagen maar dragen en vragen om kracht waar ik het mee associeerde, maar ik miste het belangrijkste : Verblijd je in de hoop. Een mens kan niet zonder hoop en zodra de boze het voor elkaar krijgt dat jij de hoop, de moed verliest, heeft hij je waar hij je hebben wil. je word passief, want waar zou je het nog voor doen, het heeft toch allemaal geen zin. 

Verlies de hoop niet !

Houd vol !

Verslap niet,  laat de moed je niet in de schoenen zakken, geef je gedachten niet de ruimte om af te dwalen naar plekken van hopeloosheid en wanhoop. 

Wees je bewust van je gedachten want dat is het strijdtoneel waar de strijd gestreden word van wat er in je leven gebeurd. Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Dat is een actief doorgaand proces, zodra je daarin verslapt om wat van reden dan ook staat de boze klaar om iedere zwakke plek te doorboren met één van zijn vurige pijlen om onze gedachten te bestoken met Zijn leugen-vergif.  God is de God van hoop, Hij heeft het allemaal, maar ik zal er actief uit moeten putten en in werking moeten zetten. 

Iemand zei iets wat ik niet meer ben vergeten : Als jij geen plan hebt voor jou leven, dan heeft iemand anders het wel. Ik bedacht me toen : als ik niet actief inhaakt op het plan dat God heeft met je leven, mijn plan in lijn breng met Zijn plan, dan is er wel iemand anders die zijn plan met mijn leven uit gaat voeren omdat ik te laks ben en het maar laat gebeuren. Dit vraagt bewustwording en herkenning en erkenning, gelukkig mag ik hierin groeien, de strech-zone waar ik het in eerdere blogs wel eens over heb gehad. 

Heer ik geniet van dit avontuur met U, dank U wel dat U me zo wakkerschut, U hebt mij hoop gegeven en wat mooier is U hebt me geleerd dat hoop kan groeien, en dat een klein beetje vermeerdering van hoop al grote gevolgen kan hebben. Ik ben zo blij met U en Uw werk in mij, ook al is het soms ongemakkelijk, confronterend of zelfs pijnlijk. Ik geeft U toestemming alles in mijn leven aan te raken wat Uw aanraking nodig heeft om Uw plan met mijn leven, dat ik van U heb gekregen, uit te voelen. Ga door Heer, ook als ik piep en me probeer eronderuit te wringen, ik geef U toestemming door te gaan want ik weet dat uiteindelijk Uw weg het beste is en het mooiste resultaat zal geven. U zult dan geëerd worden en ik zal stralen voor U.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Verantwoordelijkheid nemen (vervolg)

In mijn vorige blog had ik het al over doen wat God zegt, helemaal, alles en niet gedeeltelijk. We zien in de Bijbel dat het volk Israel niet altijd precies doet wat God zegt als Hij zegt dat ze vijandige volken moeten uitroeien en hun land moeten innemen, met als gevolg dat ze daar later steeds weer last van hebben.  

Een voorbeeld is Haman uit het boek Esther, een afstammeling van Agag de koning van de Amelekieten waarvan we in 1 Samuel lezen dat God door de mond van Samuel Saul de opdracht geeft het volk van de Amelekieten volledig uit te roeien, dat doet hij maar hij laat de koning in leven, en dat brengt later de nodige problemen waarover we in het boek Esther lezen. Een kleine steek laten vallen kan enorme gevolgen hebben, niet gelijk zichtbaar maar al blijft maar het kleinste stukje wortel achter dan kan het weer uitgroeien tot een boom. 

Ik vind dat een enorme les, en zie dat ook in mijn eigen proces, waar ik niet volledig en totaal met iets heb afgerekend komt het vroeg of laat weer boven drijven. Ik weet dingen hebben ook hun proces en gaan stap voor stap, maar waar had dat sneller of consequenter gekund omdat ik het op mijn voorwaarden en naar mijn eigen goeddunken deed in plaats van naar Gods opdracht. 

Het uitroeien van hele volken klinkt enorm hart, maar het gaat ook om het typebeeld ervan, als je onkruid niet met wortel en tak uitroeit blijft het terug komen. Als we het op Gods manier doen heb je er later geen problemen meer mee. Dat is een gedachte die mij best wel bezig houd. Waar ben ik te traag of te laks om te doen wat God me heeft opgedragen.

Denk nu niet dat ik dit allemaal op orde heb, absoluut niet, maar dit is wel wat steeds weer bij me opkomt en waar God me denk ik steeds weer bij Zijn les wil halen en zegt / vraagt : hoe zit dit bij jou, wat ga jij hierin doen, ga je hierin met Mijn Geest meewerken, Ga jij Mij hierin toestaan steeds dieper in jou leven door te werken met alles wat het je kost.

Ik kom steeds weer uit bij de gesteldheid van het hart, daar draait alles om in de wandel met God, de gesteldheid van mijn hart. Tjonge dat is flink confronterend om daar steeds weer tegenaan te lopen en steeds weer te moeten erkennen dat er daar wat aan hapert. Soms zou je er bijna moedeloos van worden, en dat is nou net waar de boze op uit is, dat we de moet opgeven, de hoop verliezen.

De geestelijke gemeenschap waar ik onderdeel van ben is klein maar zo waardevol voor mij. Geen online diensten, die zijn er overigens in allerlei soorten en maten in overvloed te vinden op het wereld wijde web. Naast dat we met elkaar in de Bijbel-app met elkaar een studie doen hebben we  1 x per week een Zoom-calls waarin we met elkaar in gesprek gaan. We hebben b.v. een boekje met elkaar doorgewerkt, na een inleiding gingen we met elkaar daarover in gesprek. Ik leerde hier veel meer van dan van de traditionele kerkdiensten van voorheen. Actief met elkaar delen, leren van elkaar, elkaar uitdagen, helpen te groeien. 

Deze vorm van gemeenschap zijn heeft mij een nieuwe vriendschap gebracht, één die mijn denken in "rangen en standen" flink heeft veranderd. We zijn allemaal gelijkwaardig in Gods oog, toch zijn we niet allemaal gelijk, we hebben een andere rol. Als je opkijkt naar een ander kan dat maken dat je jezelf kleiner maakt als dat je ben en daar was ik goed in, daar hoefde een ander niets voor te doen.  Deze nieuwe vriendschap heeft me daarin enorm geholpen, zo mooi hoe God dat geleid heeft, ik ben zo dankbaar voor deze vriendin. Maar ook vriendschap gaat gepaard met verantwoordelijkheid nemen. Relaties vragen investeren in elkaar.

God gaf mij voor 2021 het woord Volharden, en het leek volharden in het zuiveringsproces van mijn hart, wat ik een hele pittige vind. Maar daarnaast kwamen steeds meer de woorden relatie en hoop en daar speelt deze vriendin een mooie rol in. Voor dit blog is het weer genoeg, maar deze reis wordt zeker vervolgt. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Verantwoordelijkheid nemen

Ik moet eerlijk zeggen dat zelfs bloggen voor mij volharden vraagt, mijn roep is steeds vaker wordt : Heer hoe dan, hoe verwoord ik dit, ik snap het zelf nog maar amper, hoe moet ik het dan delen en hoe zal de lezer het dan begrijpen !? Maar ik doe wat Hij mij opdraagt en mag Hem het resultaat toevertrouwen. 

Ik leer zulke diepe en pijnlijke lessen die ik in mijn geest al met moeite snap laat staan onder woorden kan brengen. Het is of ik ijkpunten zie en weet dat ze verbonden zijn en dat ik ze in het oog moet houden, maar nog aan het zoeken ben hoe ze verbonden zijn en wat God er mee wil zeggen. Geen idee of jullie me nog kunnen volgen, maar ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen. Misschien dat m'n blog ook moeilijker te volgen wordt omdat het eigenlijk steeds meer een soort vervolgverhaal wordt, alles grijpt in elkaar en volgt op elkaar. Deze blogs zijn zeker niet luchtig en misschien ook wel wat lastig als je niet regelmatig leest. Maar nu ik hier zo mijn gedachten, twijfels en onzekerheid deel realiseer ik me ook dat ik regelmatig bid : Heer dit is Uw blog, U hebt gezegd te vertellen wat U deed en doet in mijn leven. En ik kan niet anders zeggen dan dat dat veel en intensief is.

Ik ben enorm dankbaar dat God over hoop is begonnen te spreken, zonder hoop wordt volharden terwijl je ook je gevoel niet probeert uit te zetten een hele klus. God zij dank dat ik die klus niet alleen hoef te klaren. Derek Prince Ministries heeft een hele mooie proclamatiekaart : De God van de Hoop en deze heb ik al een tijdje bij de hand liggen op de plek waar ik 's morgens mijn tijd met God heb en steeds weer raakt de tekst me en kan ik alleen maar zeggen : Heer U bent mijn enige hoop. 

God vraagt gehoorzaamheid, dat zagen we al bij het volk van Israël. God sloot een verbond met dit volk van Zijn keus. Een verbond is een bindende afspraak tussen twee partijen, beide partijen worden geacht zich aan hun deel van dat verbond te houden. Wij leven in de tijd van het nieuwe verbond, maar een verbond is nog steeds een verbond waarbij diegenen die hun leven hebben overgegeven aan Jezus Christus in Hem onder dat nieuwe verbond vallen. In dit verbond hebben we een verantwoordelijkheid en we worden geacht die verantwoordelijkheid te nemen. Door genade ziet God ons in Christus alsof wij nooit gezondigd hebben, maar dan is mijn deel van het verbond dat ik in Christus blijf en dus alles doe wat Hij zegt, me aan Zijn "spelregels" houd, en die zijn niet anders geworden dan de wet die God Mozes op de berg gaf. Eigenlijk zijn ze nog wat aangescherpt door Jezus in de Zijn rede op de berg in Mattheus hoofdstuk 5 tot en met 7. 

In het dagboek : Gods beste geheimen, van Andrew Murray wat ik dit jaar gebruik las ik het volgende : "Geen vader kan zijn kinderen iets leren tenzij ze gehoorzaam zijn. Geen leraar kan een kind onderwijzen dat hem voortdurend ongehoorzaam is. Geen generaal kan zijn soldaten naar de overwinning leiden zonder onmiddellijke gehoorzaamheid."  God onze Vader wil ons hele waardevolle lessen leren, Heilige Geest is onze Leraar in ons, wij zijn geroepen als soldaten in Gods leger.

God begon me te laten zien hoe vaak "als het mij uitkomt" een rol speelde in mijn gehoorzaamheid aan Hem. Als het te confronterend was stop ik het liever even weg tot later orde, dat heeft te maken met luiheid en laksheid, lauwheid, en God haat lauwheid lezen we in Openbaring 3:16 "Maar omdat u lauw bent en niet koud en ook niet heet, zal Ik u uit Mijn mond spugen." In Johannes 14:21 en 23 zijn Zijn woorden ook heel duidelijk : "Wie Mijn geboden kent en zich eraan houd, heeft Mij lief. Wie Mij liefheeft zal de liefde van Mijn Vader en Mij ontvangen, en Ik zal Mij aan hem bekend maken.....Jezus antwoordde : Wanneer iemand Mij liefheeft zal hij zich houden aan wat Ik zeg, Mijn Vader zal hem liefhebben en Mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen." Dat zijn best confronterende woorden. Het lijkt wel of de Bijbel de laatste tijd steeds confronterender word, en dat is goed, ik denk dat het nodig is dat we/ik wakker geschut wordt. Het zou goed mogelijk zijn dat ik me heb laten afglijden en in heb laten pakken door een evangelie wat niet te veel pijn moet doen, dat niet té confronterend is omdat dat ongemakkelijk is. Volharden, doorpakken, wat het ook kost, kost je alles, maar dan krijg je ook alles. (dat zal nog wel eens een anders blog worden denk ik)  

In die tijd zag ik een filmpje voorbij komen dat : De zonde van nalatigheid heette, en ik ben het niet gelijk gaan kijken zoals ik dat vaak wel doe omdat ik weet dat het me niet voor niets opvalt. Alleen de titel al, pfffff Heer moet dit.....Ik weet dat het een overbodige vraag is, ja dit moet want het valt me niet voor niets op. Maar het liet me niet los dus ik ben toch maar gaan kijken en dat kwam flink hard binnen. Onze nalatigheid heeft gevolgen, dat vind ik een hele heftige waar ik liever niet over nadenk want ik word er alles behalve vrolijk van. Maar in Genesis 2:15 geeft God een hele duidelijke opdracht : "God, de Heer, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken." 

Ik loop hier al een hele tijd mee te stoeien en erop te kauwen en steeds komt het weer terug, op allerlei verschillende manieren, soorten, maten, kleuren, je kan het zo gek niet verzinnen of het popt weer op in mijn achterhoofd. Wat trekt dit onderwerp door alle lagen van mijn leven en wie ik ben. Maar om de oorlog (strijd in ons denken) te winnen is absolute onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan Zijn aanwijzingen en opdrachten noodzakelijk. Om de wedloop (van het leven) te winnen is absolute toewijding, beheersing en gehoorzaamheid in het opvolgen van de aanwijzingen van de Coach nodig, anders zal je niet als eerste over de finishlijn komen.

Dank U wel Heer, Papa dat U het beste met me voor hebt, U wilt gewoon dat ik gezond ben, zowel geestelijk als lichamelijk. U bent Degene die mij geschapen heeft en U weet beter dan wie dan ook wat er in mij is en wat verandering en onderwerping aan U nodig heeft om in staat te zijn om de strijd in mijn denken, en van dit leven te winnen voor en met U zodat Uw Koninkrijk zichtbaar word in en door mij heen in deze wereld waarin U mij met dat doel geplaatst heeft. Dank U wel dat Uw Geest alles doet om mij te overtuigen. Andrew Murray zei verder "Bid  God deze les in uw hart te prenten : het geloofsleven is een leven van gehoorzaamheid. Zoals Christus leefde in gehoorzaamheid aan de Vader, zo hebben ook wij gehoorzaamheid nodig voor een leven in de liefde van God." Ja Heer, ets deze les in elke vezel van mijn wezen, maak me gewillig met alles wat in me is om Uw wil te doen en daar niet langer de kantjes vanaf te lopen door het alleen te doen als het niet al te ingewikkeld is. Maak dat ik me er door niets meer van wil laten weerhouden alles voor U te doen en de verantwoordelijkheid te nemen die U me gegeven hebt. Dank U wel dat U Degene bent die dit allemaal in mij kan en wil uitwerken, en mij ook het verlangen geeft om niets anders dan Uw wil voor en in mijn leven te willen, wat het me ook zal kosten.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Vergeving

In mijn vorige blog keek ik terug op 5 bijzondere jaren. Nog niet zo heel lang geleden begon er een nieuw jaar met een nieuw one-word. Over mijn woord voor 2021 schreef ik de blog Volharden. In deze blog wil ik terug kijken op 5 jaar one-word in mijn leven .

In 2016 zei God : IK zie jou en IK wil jou hart genezen.

in 2017 begon ik met one-word : Herstel

Het woord van 2018 was Wortelen

Voor 2019 was het woord : Ontvangend

En voor 2020 was het woord Vertrouwen.

Dit jaar is het woord : Volhardend

God doet wat Hij gezegd heeft, Hij heeft al heel veel genezen in mijn leven, zowel, geestelijk, lichamelijk, als emotioneel. Dit had ik me nooit kunnen bedenken.

God heeft me erkend, me herstelt, daardoor kon ik gaan wortelen, dat proces had vertrouwen nodig en volharding, mijn woord voor dit jaar. 

Kort geleden realiseerde ik me dat God nog een mooi stuk genezing heeft gegeven. Ik ga proberen dit beknopt te vertellen want het begon al toen ik een jaar of 4 á 5 was denk ik. In de gemeente waar ik opgroeide kwam een groot deel van de familie van mijn vader, maar er kwam een scheuring veel mensen vertrokken, uit de familie van mijn vader waren mijn ouders de enige die bleven. Dit veroorzaakte ook een scheuring in de familie en er was heel weinig contact meer en wat er was was erg ongemakkelijk. Toen mijn vader eind 2002 een kort en heftig ziekbed had werd ook ik weer geconfronteerd met zijn familie. Ik moet bekennen dat ik een enorme boze en opstandige vrouw aan het worden was in die tijd, worstelde met God en met mezelf. Ik was niet erg vriendelijk of begripvol, en erg afstandelijk tegen hen, kwam hen liever niet tegen en deed veel om ze te ontlopen. Vanuit mijn eigen pijn heb ik impulsief dingen gezegd aan het ziekbed van mijn vader o.a. tegen zijn zus die me jaren dwars zijn blijven zitten.  

Toen mijn vader in Januari 2003 overleed heb ik de kerk en God ook de rug toegekeerd, ik kon er niets meer mee, er zat teveel pijn en ik verharde mijn hart en gaf bitterheid meer ruimte als goed voor me was.

Mijn vader vroeg een aantal dagen voor zijn dood waar zowel ik als zijn zus, zwager en broer bij waren om Annie en ik dacht dat hij in zijn verwarring mij aanzag voor mijn moeder (die er niet was) en ik zei dat Annie er niet was terwijl zijn zus Annie naast het bed stond. Jaren kwam dat zo nu en dan weer bij me boven.

Nadat God mij in 2016 aanraakte wist ik dat ik dit recht wilde zetten, en ik heb mijn oom en tante een brief geschreven en ik kreeg een vriendelijke brief terug waarin ze aangaven zich het voorval niet goed te kunnen herinneren maar dat ze me van harte wilde vergeven. Toch was ik enorm teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos. Waarom werd ik afgewezen, waarom mocht ik er niet bij horen, ik voelde me niet erkend. Ik had zo gehoopt dat er ook herstel zou zijn, dat lag niet aan hen maar aan mijn verwachtingen. Dit had te maken met een oude pijn waar God mee aan de gang is gegaan met mij en waar ik ook wel over heb geschreven in m'n blogs. 

Ik kon het los laten en hen vergeven en zegenen. Kort geleden moest ik hier na lange tijd weer aan denken en ineens zag ik ook weer de brief van mijn oom en tante liggen. Ze hadden de brief afgesloten met een tekst uit Romeinen 15:13. Waar ik daar toen wat over sputterde omdat het antwoord zo anders was als ik toen had gehoopt, zocht ik de tekst nu weer op en raakte die tekst me heel diep, en ik ben nu enorm dankbaar voor deze woorden.

De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.

Deze tekst paste precies in waar ik op dat moment was in mijn weg met God. Hoop, dat is namelijk een woord waar God ook mee bezig is met mij. In een aantal blogs heb ik al vertelt hoe God met mij aan de gang ging over armoede denken, in dat denken is geen plaats voor hoop. In Jeremia 29:11 staat : "Ik immers, Ik ken de gedachten die Ik over u koester, spreekt de Heere. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u een toekomst van hoop te geven." God heeft plannen van hoop, Hij wil dat ik hoop heb. Dat nu juist deze tante en oom mij dit toewensen kwam bij me binnen. 

Met mijn aardse familie heb ik geen contact, maar ik heb een nieuwe familie gekregen, ik hoor bij de familie van God en Hij heeft me een paar hele dierbare geestelijke broers en zussen gegeven om mee op te trekken, met en van hen mag ik leren wat gezonde relaties zijn en dat is spannend maar ook goed. Gezonde relaties, dat is best wel een dingetje voor mij, dat heb ik niet geleerd in het gezin waar ik uit kom, maar ook o.a. door afwezigheid van contact met familie of hele gecompliceerde contacten. 

Ik heb het los mogen laten, God heeft de pijn eruit getild en genezing gegeven. Ik geloof dat Hij op bovennatuurlijke wijze contact kan herstellen, en soms vraag ik Hem daar ook wel eens om want soms is daar toch even het gemis. We kunnen elkaar zomaar ineens ergens onverwacht treffen. Mocht dat gebeuren dan sta ik er voor open, hoe mooi zou dat zijn dat kinderen van Hem ook in het natuurlijke weer verzoend worden met elkaar.

In het kader van volharden spreekt God dan ook van hoop en relaties, ik vind het een uitdaging, maar ook mooi, want ik denk dat er voor relaties volharding nodig is en om hoop te houden ook. 

Dank U wel Vader voor de weg die U met mij gaat en dat ik daar regelmatig op mag terug kijken, mag gedenken, want dat te bedenken geeft me hoop en spoort me aan te volharden, vol te houden, die extra stap te zetten, net dat beetje meer te geven om vol te houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Weer Pasen

Twee dagen geleden was het weer Eerste paasdag, dat  is een gedenk dag geworden voor mij, een soort verjaardag, een dag dat er een nieuw leven begon voor mij. Vijf jaar geleden is mijn leven radicaal veranderd, en ik ben zo enorm dankbaar voor wat God in mijn leven deed, ik beschreef  die bijzondere 1e Paasdag 2016 in de blog : Pasen 2016.  Wat er die dag gebeurde, heb ik niet gezocht, en nog minder verwacht. Dat ik die ochtend in die dienst zat was een daad van gehoorzaamheid en ik denk ook verlangen naar een diepere relatie met de God die me zo aan het leren was dat ik Hem kon vertrouwen. Nu ik nadenk over die dag, die ontmoeting met God die zei : Ik zie jou en Ik wil je hart genezen, realiseer ik me dat vertrouwen mijn grootste pijnpunt was. Het leven had me beroofd van vertrouwen en God liet me zien dat Hij wel te vertrouwen is. 

Vertrouwen was mijn one-word voor 2020, een jaar waarin ik Hem dieper leerde vertrouwen en Hij mij Zijn betrouwbaarheid toonde op manieren die mijn hart diep geraakt hebben. Mijn one-word voor 2021 is volharden, en meer en meer ontdek ik dat het volharden in vertrouwen is. Zijn woord geloven, geloven wat Hij tot mij spreekt in mijn geest.

Ik realiseer me steeds meer dat ik een geest ben, mijn ware ik, is mijn geest. De ware ik van de mens is z'n geest, onze geestelijke  menselijke kant. Daarnaast heb je een ziel, onze vleselijke menselijke kant, je persoonlijkheid (verstand, gevoel, wil) en woon je in een lichaam.  Op het moment dat ik Jezus aannam en erkende als mijn Heer en Meester, mijn Maker, werd mijn geest opnieuw geboren en kwam Heilige Geest in mij wonen. Mijn geest werd nieuw, werd weer één met Jezus door de Geest van God. Dat is mijn ware ik. Zo  heeft God de mens bedoeld en geschapen, die eenheid verloor de mens bij de zondeval in de hof van Eden lezen we in Genesis 3.

Mijn ziel en lichaam werden niet opnieuw geboren, daarin huizen de verlangens van het vlees. Mijn geest heeft van God de autoriteit gekregen om over mijn vlees te regeren, dat vind mijn vlees niet leuk want dat doet liever waar het zelf zin in heeft, maar mijn geest wil leven zoals Heilige Geest leeft en heeft Hem totale toestemming gegeven om mijn ziel en lichaam te onderwerpen aan Gods wil.

Hem vertrouwen en volharden in dit proces is waar ik nu sta vijf jaar na die bijzondere dag. Intens dankbaar, maar ook met enorme dubbele gevoelens. Een diep intens verlangen naar een diepere verbondenheid met mijn Heer, Leermeester, Maker, Geneesheer, Redder, Opvoeder, Trooster. Mijn hart schreeuwt het uit naar Hem. Ik ben ook vol verwondering over de enorme verandering en genezing die in mij heeft plaatsgevonden, wat een verschil in hoe ik reageer op situaties in het leven die vaak een test zijn. De Bijbel noemt dat ook wel beproeving, deze hebben als doel om ons te laten zien wat er werkelijk in ons hart leeft. God weet dat al wel, maar het is ook belangrijk dat wij dat zelf ontdekken. Het is Gods genade dat Hij ons dat door beproeving laat zien zodat we er mee aan de gang kunnen, we ons (laten) reinigen en heiligen door Hem. Dit is een levenslang proces, mede omdat we leven in de wereld en daar weer vuil oplopen aan onze ziel.

Zo rond de overgangstijd van vertrouwen naar volharden kwam ik een (Engelstalige) documentaire tegen en ook al duurt ie best lang, ik wist dat ik hier de tijd voor moest nemen. Al kijkend heb ik me verwonderd over zoveel "toevalligheden" dat ze gewoon niet meer toevallig kunnen zijn. Het deed me ook realiseren dat God met ieder van Zijn kinderen die écht Zijn stem willen verstaan en Zijn hart zoeken Zijn manier van communiceren heeft, hoe geweldig is dat ! God heeft Zijn eigen speciale liefdestaal met ieder van Zijn kinderen, dat geloof ik echt. Zo uniek als dat Zijn kind is, zo uniek communiceert Hij ermee, Hij weet precies hoe en waar dat kind te raken. De documentaire was Full circle faith van Michael Chriswell. Hij haalt daarin de film Amazing love aan over het leven van de profeet Hosea en bijna aan het eind komt daar deze uitspraak die me raakte :  "When you make a vow to the Lord, you keep it, no matter how the sircumstances are, or the situation, you stay true to your word." Wat betekend : Als je een gelofte maakt aan God dan houd je je daaraan, ongeacht de omstandigheden of situatie, je houd je woord. 

God noemt dit in de Bijbel een verbond, Jezus bezegelde dit verbond tussen God en mensen met Zijn bloed. Een verbond komt alleen wel van twee kanten. Hij zal Zijn verbond nooit breken, maar ook wij mensen hebben ons aan ons deel van dat verbond te houden, ik heb me aan dat verbond te houden. Dat is geen appeltje eitje, dat vraagt alles van je, maar dan krijg je er ook alles van Hem voor terug. 

Michael leert dat hij vast moet houden aan wat God tegen hem gezegd heeft, woorden, geestelijk inzicht. Ik herken die les, houd je vast aan wat ik tegen je gezegd heb, de beloften die Ik je heb gegeven. Hoe doe je dat ? Daar leerde God me ook iets over, door te herinneren. Michael zegt hierover : "Remember He has done it  before and He will do it again." (Herinner wat Hij heeft gedaan en dat Hij het weer zal doen) en dat is precies wat we in de Bijbel leren. Zo vaak heeft de Bijbel het over : gedenk..... Dat deed me denken aan een filmpje wat ik had gezien van Dutch Sheets : A new season of revelation. God heeft een doel met herinneren / gedenken, het doet je terug denken aan wat God al heeft gedaan en dat geeft hoop voor wat nog komt, waar je naar uitkijkt omdat Hij het belooft heeft.  

Het filmpje van Dutch Sheets heeft alles met profetie en de profetische beweging te maken, ik geloof dat God dit op mijn weg heeft gebracht om dit te volgen en ik realiseer me ook dat de meningen daarover flink uit elkaar kunnen lopen. Voor mij is het heel reëel ook al kan ik het niet verklaren. Ik kom steeds vaker in momenten dat ik dingen in mijn geest zie en "begrijp" en ze niet kan verwoorden, uitleggen of verklaren. Ik kan me goed voorstellen dat dit raar klinkt, maar ik kan er niets anders van maken. Het raakt me diep dat God zo met me spreekt. Me te realiseren dat God zo met mij wil spreken, dan ik voel me zo geliefd en waardevol. 

Heer dank U wel voor de afgelopen vijf hele bijzondere jaren met U, waarin U mij hielp en leerde mijn grenzen te verleggen, en ik kijk uit naar de jaren die nog voor ons liggen en ben nieuwsgierig waar ik in dit avontuur dat leven heet met U doorheen zal gaan. Eén ding weet ik zeker het zal goed zijn, want U bent goed.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Dienen

"Maar zo zal het onder U niet zijn, maar wie onder u groot wil worden, die moet uw dienaar zijn, en wie onder u de eerste wil zijn, die moet uw dienaar zijn, zoals ook de Zoon des mensen niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen, en Zijn ziel te geven tot losprijs voor velen" als ik deze woorden uit  Mattheüs 20:26-28 lees dan zijn dat bekende woorden, toch ging ik ze anders lezen toen ik een appje van Bid het Woord las over deze tekst. Het woord wat hier in de grondtekst staat voor dienen is het woord waar wij het woord diaken vandaan hebben, dat betekend letterlijk ober, iemand die de tafel vult met eten.

De app. ging verder : Jezus zegt hier : Ik ben niet gekomen om door jou gediend te worden, Ik ben niet gekomen zodat jij Mijn tafel kan vullen, Ik ben gekomen om jou tafel te vullen.  Ik ben niet gekomen om door jou geholpen te worden, Ik ben gekomen om jou te helpen. Deze woorden maakte dat die bekende Bijbeltekst ineens anders klonk. Hoe vaak kom ik nog in de verleiding om dingen voor Hem te doen en realiseer ik me niet dat ik eigenlijk weer bezig ben wat te proberen te verdienen, goed genoeg probeer te zijn. Ik kan helemaal niets bij Hem verdienen.

Aan de andere kant is een dienende houding wel de sleutel tot leiderschap want daar heeft Jezus het over in hoofdstuk 20 van Mattheus. De moeder van de zonen van Zebedeus probeerde een mooi plaatsje in de hemel te ritselen voor haar zonen waar ze ongetwijfeld zielsveel van hield, maar zo werkt het niet. Jezus volgen is leven zoals Hij leefde. In het boek Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen van John Ortberg las ik een quote van Gregg Levoy : Jezus heeft de mensen die Hem volgen slechts drie dingen beloofd....dat ze absurd gelukkig zouden zijn, volstrekt geen angst zouden kennen - en altijd in de problemen zouden zitten. Toen ik dat las moest ik er even over na denken. Jezus zegt in de Bijbel dat als we Hem echt willen volgen we ook met dezelfde tegenstand (problemen zoals Gregg zegt) te maken zullen krijgen.  Jezus deed goed, alleen maar goed en toch waren er ook heel wat mensen die dat niet erg konden waarderen en Hem liever kwijt dan rijk waren  omdat Hij niet in hun religieuze systeem paste.

Dienen heeft een prijs, maar alleen door te dienen kan je leiding geven in het Koninkrijk van God, niet door op een mooie plek te zitten, dat is wat Jezus leert in deze verzen denk ik. Al jong heb ik leren dienen, door te zorgen voor...... en ik heb er enorm mee geworsteld. In de blog Wat als..... schreef ik daar al over. Een van de laatste tracks van het eerste jaar van de online-Bijbelschool ging over Roeping en Bediening, Tom heeft daarvoor ook een filmpje met de roepingstest op YouTube gezet : Wat is mijn roeping ? Daar kwam ontdekte ik dat ik het als mijn roeping mag zien om te dienen door oudere mensen te helpen en het heeft me geholpen om daar echt vrede mee te sluiten. Het gaat verder dan het poetsen -dat is echt niet mijn hobby als ik heel eerlijk ben - maar het er zijn en m'n handen daar waar nodig uit de mouwen te steken om mijn steentje bij te dragen zodat zij zo zelfstandig mogelijk kunnen blijven wonen, zo mag ik hen zegenen en dienen en dat geeft zo'n enorme voldoening.

Ik heb hierin zo ervaren dat God voorziet in alles wat ik daarin nodig heb, zoals die app. zegt, Hij vult mijn tafel, dat is wat Hij wil doen, een prachtige tafel dekken en er alles opzetten waar we samen van mogen genieten onder het genot van een goed gesprek. Deze beeld deed me direct denken aan een (Engelstalig) filmpje van Louie Giglio : Don't give the enemy a seat over Psalm 23:5 "U maakt voor mij de tafel gereed voor de ogen van wie mijn tegenstanders.." De tegenstander, ja ook die is er en probeert zoveel mogelijk aandacht naar zich toe te trekken, probeert mijn aandacht van mijn Tafelgenoot af te leiden zodat ik niet zal genieten van Hem en van alles wat Hij voor mij heeft klaargemaakt en met mij wil delen.  

Laat me eerlijk zijn, ik heb er niet altijd zin in om te gaan poetsen, maar ik weet dat deze vrouwen die God aan mijn zorg heeft toevertrouwd er zo enorm naar uitkijken dat ik kom en genieten van je aanwezigheid en de gezelligheid die dat voor hen betekend. Dan maakt mijn verantwoordelijkheidsgevoel dat ik er ook heel trouw in ben en wil zijn, en weet ik dat God me daarvoor zegent. Ik zie het als trouw zijn in het kleine terwijl ik me ook realiseer dat het voor deze vrouwen niet zo klein is wat ik doe. Mattheus 25:21 zegt "Zijn heer zei tegen hem : Goed gedaan, goede en trouwe dienaar, over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen, ga in, in de vreugde van uw heer." Die eerste zin : Goed gedaan, goede en trouwe dienaar, wil ik heel graag horen uit de mond van mijn Heer als ik voor Zijn rechterstoel moet verschijnen, en dat laatste zinnetje ook : ga in, in de vreugde van uw heer, maar er staat nog iets tussenin en ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet, daar doe ik het niet voor, maar Hij zegt dat niet zomaar. Ik proef wel een enorme verandering bij mezelf, ik voel me daar niet meer onwaardig voor en dat is Zijn werk in mij en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. 

Dank U wel Heer dat U kwam om te dienen en niet om gediend te worden, dank U wel voor Uw voorbeeld om te dienen en niet om gediend te worden, dank U wel dat ik mag dienen en dat dat niet één of ander minderwaardig baantje is maar een taak die ik eervol mag volbrengen. U zoekt gewillige harten, handen, ogen en oren om de ander te zien zoals U naar die ander kijkt en te doen wat mijn hand vind om te doen, en daarmee U te eren. Wat een genade dat U me daartoe in staat stelt, mij daar kracht voor geeft, wijsheid, liefde en geduld, Uw bewogenheid.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Leren herkennen

Al een tijdje kom ik in m'n blogs steeds weer terug op het leren omgaan met emoties, iets wat daar bij mij stevig mee verweven is is is mijn eetgedrag. Op een gegeven moment begon ik in te zien dat er een moment is waarin ik mij om de een of andere rede niet meer veilig voel en dan trekt daar het eten. Toen ik erom begon te bidden of God die wortels bloot wilde gaan leggen begon ik steeds vaker die momenten te herkennen. Ik heb ontdekt dat het heel belangrijk is die momenten te herkennen, ze er te laten zijn en er dan bij stil te staan om gewoon even te tijd te nemen om te kijken wat er speelt en te beslissen hoe ik daar op ga reageren. Toch is het niet altijd zo makkelijk om te verklaren, zeker niet als het gaat om iets uit het verleden wat getriggerd word. Iets wat nu gebeurd kan onbewuste herinneringen oproepen. 

Ik merk dat ik God zo nodig heb om inzicht in mijn eigen gedrag te krijgen en er op een goede manier op te reageren, op een manier waar ik verder mee kom, op Zijn manier op te reageren. Wat vooral belangrijk was om te ontdekken was wat mijn daden voor effect hadden in de geestelijke wereld. 

Wij zijn een geest, onze geest is onze ware ik, we hebben een ziel en wonen in een lichaam. Onze geest is opnieuw geboren en één geest geworden met Gods Geest. Onze ziel en lichaam zijn niet opnieuw geboren en leven nog vanuit de vleselijke verlangens en dat beperkt ons. Als ik door pijn vanuit mijn vlees reageer beperk ik mijzelf/mijn geest. Omdat ik niet vroeg genoeg herken wat er gebeurd ben ik al op de vlucht geslagen voor ik er erg in heb en heb ik in de geestelijke wereld bevestigd wat ik helemaal niet wil bevestigen namelijk dat Jezus niet genoeg is, dat ik niet op Hem (kan) vertrouw om voor mij te zorgen, en stem ik in met de leugens van satan. Dit klinkt heel stevig en natuurlijk is dit niet wat ik wil maar vanuit mijn beperkte vlees gebeurd dit. Toen ik me dit ging realiseren zag ik in hoe belangrijk het is om die momenten waar het begint te wringen te herkennen en ze heel serieus te nemen.

Johannes 10:10 zegt "De dief komt alleen maar om te stelen, te slachten en verloren te laten gaan, Ik ben gekomen opdat zij leven hebben en overvloed hebben" En in Mattheüs 28:18 staat "En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei : Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde." Als Jezus alle macht heeft, heeft de dief (de satan) dus helemaal geen macht, en dat is iets wat ik me nog niet genoeg realiseer. Ja met mijn verstand, maar mijn hart/ziel waar mijn emoties onderdeel van zijn niet. Hij heeft alleen de macht die wij hem geven, en dat geven doen we door vanuit ons vlees te handelen in plaats vanuit onze wedergeboren geest. Toen dat beter tot me door begon te dringen begreep ik dat er iets moest gebeuren in de manier waarop ik reageer op pijn die onbewust mij triggert. Het werd tijd die momenten te gaan herkennen, dat is een groeiproces en daar zit ik nog steeds in.

Zijn deze lessen of misschien wel testen/beproevingen makkelijk : nee, alles behalve, maar ik heb iets ontdekt wat me heel veel moed geeft. Het hoort bij het leven van groei. We zijn geneigd alles wat negatief of moeilijk is in de schoenen van de duivel te schuiven, maar de Bijbel leert ons ook dat God ons test, vaak zijn ook gewoon de dingen van het leven een test. Hoe ga je er mee om ?  Je ontdekt wat er werkelijk in je hart is door hoe je er op reageert. Het mooie is dat je bij God net zoveel kansen krijgt als dat je nodig hebt, maar het is voor Hem en jezelf wel fijn als je een keer slaagt, dan ben je klaar voor het volgende niveau. Dat is groeien, stapje voor stapje, en hoe meer jij ontwikkeld hoe meer Hij je kan toevertrouwen. Ook ik zou graag horen wat Jezus in Mattheus 25: 23 zegt "Zijn heer zei tegen hem : Goed gedaan, goede en getrouwe dienaar, over weinig bent u getrouw geweest, over veel zal ik u aanstellen, ga in, in de vreugde van uw heer." Overwinningen daar wordt je blij van, ik wel. 

Ik ben al enorm dankbaar dat ik heb geleerd mezelf niet meer te veroordelen als ik de mist in ga, vriendelijker voor mezelf te zijn, meer begrip te tonen aan mezelf. Ik vind het zo bijzonder hoe Papa me steeds weer een stapje verder helpt om iets eerder te herkennen. Ja Hij wil dolgraag dat ik groei, maar Hij dwingt me niet, Hij forceert niet, Hij moedigt liefdevol en soms wat steviger aan omdat Hij ziet dat ik het zou kunnen. En dan moet ik weer denken aan een zin van Henk Binnedijk die regelmatig in me op komt : Ik vraag niets van je, Ik bied je iets aan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem