Dansen

Het is 1e Pinksterdag als ik deze blog schrijf. Midden in mijn strijd met mijn lichaam en God die me mijn boosheid, woede zoals Hij het noemt laat zien gebeuren er ook hele bijzondere dingen. Al in 2018 sprak God voor het eerst tegen me over dansen. Iemand zag een beeld waarin ik danste - met mijn armen wijd rondjes draaide als een kind - in groene weide (Psalm 23) Ik had toen geen idee wat ik daar mee moest. Later was er iemand die een beeld deelde wat ze had gehad met de groep in het algemeen en God zei : Toen je een baby was heb ik Ik je opgepakt en heb ik met je gedanst. Ik wist dat Hij tot mij sprak. Kort daarvoor had God een geboorte trauma bij mij open gelegd en mij genezen. In de blog Samen dansen heb ik al geschreven geschreven dat God toen al bezig was met mij over dansen. 

Op een gegeven moment lied God me mij en Hem "zien" (ik zie geen plaatjes maar een soort beeld in mijn gedachten) op een koord, Hij zei dat ik mijn ogen alleen gericht moest houden op Zijn ogen, zelfs niet op Zijn handen, alleen op Zijn ogen. Weken kwam steeds dit beeld weer bij me boven en was het of Hij zei : Kijk naar Mijn ogen, blijf naar Mijn ogen kijken, zo kom je hier doorheen. Ik schreef daar over in de blog Zien wat het word

Op een gegeven moment zat m'n hoofd zo vol dat ik op m'n fiets gestapt, regelmatig heb ik daar hele gesprekken met Papa en juist omdat ik dan bezig ben kan ik het veel dichterbij laten komen. Terwijl ik daar door de polder reed was het weer alsof Hij mijn aandacht trok met Zijn ogen, van een afstandje. Van een afstandje vind ik dat ook helemaal prima, net als op dat koord, dat voelt veilig. Maar Hij kwam steeds dichterbij en ik begon het wat ongemakkelijk te vinden, maar Hij bleef liefdevol oogcontact met mij zoeken. Ik vroeg hoe dichtbij Hij eigenlijk was en Hij zei : M'n arm ligt om je heen, en Hij lachte liefdevol. Oei dat is wel heel dichtbij. Ik zei dat ik het best eng vond, zo dichtbij, en ik begreep niet waarom. Hij was toch veilig voor mij ? 

Toen vroeg Hij me op Zijn voeten te gaan staan, en ik moest denken aan hoe een kind zijn voeten op de voeten van papa of mama zet en zo mee loopt. Mijn eerste reactie was : Maar dat is toch veel te zwaar !  Ineens realiseerde ik me dat ik het eng vond om in Zijn ogen te kijken door het beeld dat ik van mijzelf had. Zijn beeld en mijn beeld kwamen niet overeen en dat gaf frictie. 

Ik schaamde me voor mijn lichaam, ik was boos op mijn lichaam, mijn lichaam paste niet in mijn plaatje van wat een lichaam zou moeten zijn (ook al heb ik ook geen idee van wat het dan wel zou moeten zijn) Zijn liefdevolle antwoord was : Ik ben sterk. Hij kon mij wel dragen. Daarna was het weg, maar het had behoorlijk wat in mij los gemaakt, en ook dat bleef weer weken bij me, er was er die vraag in mij : durf ik het aan om op Zijn voeten te gaan staan ? En dan proefde ik weer Zijn verlangen om samen met mij zo te dansen. 

Op Zijn voeten gaan staan houd in dat Hij het ritme en de passen bepaalt en zet, Hij krijgt de volledige leiding. Alleen op die manier kunnen we volmaakt samenvloeien in één dans, gefocust op elkaar door oogcontact, stralen, genieten, blij zijn. In de vroege ochtend van 1e Pinksterdag ging dit beeld verder : Ik stond op Zijn voeten en we danste, ik schaterlachte het uit, dolle pret, volmaakte vreugde, compleet veilig, het was vertrouwd veilig op Zijn voeten en mijn handen stevig in Zijn handen. Hij liet me niet los. Onbevangen was het woord dat bij me opkwam.  

Ik moest denken aan Psalm 23:4 "Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent bij mij...." Het was of Hij zei : Ik dans met jou door dat dal, door die donkere enge kloof tussen de rotsen. (Ik heb ooit een uitleg gehoord van dit dal en het is een nauwe doorgang tussen de hoge rotsen waar geen licht komt.) Hij zei : Ik zie de uitgang en ik dans je daar heen en Ik breng je eruit. Het was of Hij zei : Laten we dansen. Ik heb niet zo veel met Nederlandse muziek en zeker niet de seculiere maar ik wist dat ik deze zin moest opzoeken en vond  Laten we dansen, en het ging om het eerste stukje : "Ik ben hier als je me nodig hebt, hier als je me zoekt. Pak m'n hand vast nog een keer, nog één keer op verzoek. Laten we dansen tot je voeten niet meer kunnen. Dansen tot het licht wordt en opnieuw beginnen. Laten we dansen." Tegelijk moest ik denken aan het lied Dansen in de regen, een lied wat ik een paar dagen daarvoor had gezien en wat enorm bij me binnen was gekomen, vooral de woorden : "Je hoeft niet te schuilen. Je hoeft niet te schuilen voor het leven. Zoek je geluk maar bij de Levende. Als de wolken huilen, hoef je niet te schuilen, maar mag je leren dansen in de regen." En terwijl dit allemaal gebeurde goot het buiten van de regen......

Jezus bood mij aan te leren dansen in de regen, op Zijn voeten, in Zijn armen, Zijn handen die de mijne stevig vasthielden. Zijn ogen, Zijn hele gezicht lachte terwijl Hij naar mij keek en me onbevangen zag stralen en genieten terwijl we danste. 

Ik moest denken aan dansles, leren, ontwikkelen, het doen en doen en nog eens doen, steeds weer opnieuw. Genieten van de dans en ondertussen is het ook een oefening, het je volledig eigen maken zodat het iets natuurlijks word. Ook dit is wat ik beschreef in de blogs Eng maar goed en Eng maar goed (vervolg) eng maar goed, ik durf nu te zeggen : Ja Heer ik wil leren dansen, dansen met U in de regen en er zo van genieten dat ik niet meer gehinderd word door de regen en de donkere rotsen die me overschaduwen in het dal van de schaduw. Dat vers uit Psalm 23:4 gaat verder met woorden die God al zo vaak ik mijn gedachten heeft gebracht en waar ik me aan vast mocht houden "....Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." en vers 5 "U maakt voor mij een tafel gereed voor de ogen van mijn tegenstanders." Dan moet ik weer denken aan Louie Giglio's (Engelstalige) preek: Don't give the enemy a seat at your table. De Heer richt voor ons die dis aan voor de ogen van onze vijanden maar wij hebben ook een verantwoordelijkheid die vijand niet aan onze tafel toe te laten. 

Als mijn ogen gericht zijn op de ogen van Jezus, mijn voeten staan op Zijn voeten en mijn handen in Zijn handen kan ik geen oog hebben voor wat om mij heen gebeurd, kan de boze geen oogcontact met mij maken en me niet afleiden. Met dat ik ik dit schrijf valt het kwartje : het gaat om oogcontact ! Helemaal opgaan in de Ander, of een ander, aan mij de keus.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Woede (vervolg)

 Ik vind dit onderwerp woede zo lastig om er echt naar te kijken, ik loop er liever van weg. En dan kijk ik een andere filmpje van Jan Sjoerd Pasterkamp in de serie Demonie & bevrijding en daarin zegt hij : waarom vertel je het niet aan God, Hij weet het allang en Hij valt echt niet van z'n troon af hoor.  Hij zegt : de meeste mensen zijn bang hun diepste gevoelens aan God te vertellen. Ik realiseerde me dat hij daar zeker een punt kan hebben, maar eigenlijk ben ik nog het meest bang om er zelf naar te kijken, het liefst wil ik het niet weten want dan moet ik er ook iets mee gaan doen. Weten geeft verantwoordelijkheid. Eigenlijk is het je kop in het zand stoppen, want hopen dat wat je niet ziet er niet is dat is een leugen. 

O Heer help.....ik ben bereid een heleboel dingen onder ogen te zien, dat heb ik denk ik ook gedaan, maar mijn lichaam vind ik een hele lastige. God begon me voor mij zomaar uit het niets, volkomen onverwacht dingen in herinnering te brengen die linkte het lichaam. Voor Hem was het denk ik niet zomaar uit het niets, Hij zal er wel naar toe hebben gewerkt, maar het was mij niet opgevallen. Een ervan wil ik hier delen. Als tiener zag ik mijn moeders vergroeide zeer regelmatig naakt omdat zij niet in staat was zichzelf helemaal af te drogen, ze had mijn hulp nodig voor haar klompvoet (het gevolg van medisch ingrijpen waarbij een varkenspees in haar van geboorte gezonde voet was gezet) haar tenen lagen over elkaar heen en het was belangrijk daar goed tussen af te drogen maar door haar slechte rug kon ze daar niet bijkomen. Ik weet niet hoe zij zich bij haar lichaam voelde, en zoals met zo veel dingen ging mijn verstand op nul en deed ik gewoon wat ik moest doen. Doordat God het terug bracht in mijn herinnering ontdekte ik dat er afwijzing in mijn hart zat, en dat had woede in mij opgewekt.

Als eerste mocht ik de artsen vergeven die mijn moeder lichaam zo verminkt hadden, maar ook God vergeven dat mijn moeder polio had gehad en dat ze als gevolg daarvan in die medische molen kwam waarin dit gebeurt was. Maar wat ook heel veel invloed op mijn moeders lichaam heeft gehad was mijn geboorte, uren van persen terwijl ik er niet op de natuurlijke wijze uit kon komen omdat ik niet in de baarmoeder zat maar erbuiten. Ik schreef daar de blog Bijzonder over. Mijn moeder was zwaar getekend door het leven, geestelijk en lichamelijk. God ging weer een stukje dieper om mij meer inzicht te geven in mijn eigen onderbewustzijn en denken, patronen waar ik mee af moest rekenen, erkennen, en wat ik nog wel het lastigste vond er woorden aan geven, vergeven. Het was allemaal te beredeneren, maar daarmee kijk je niet naar wat er werkelijk zit, wat er onbewust speelt, en dan heeft het de ruimte om verder te etteren en breekt het je vroeg of laat weer op. Wonden moeten goed schoon gemaakt worden willen ze op een gezonde manier genezen.

Dit hele gedoe maakte dat mijn eetgedrag weer flink uit de bocht vloog en ja dat maakte me eigenlijk ook best kwaad. Heer ben ik boos op mijn eigen lichaam ? Kwaad omdat mijn lichaam functioneerde naar Gods scheppingsorde : als je er meer instopt dan het verbruikt slaat het het op in de vorm van kilo's die je niet wilt hebben. Die boosheid is dan zo onterecht. Het is zo dubbel, een slanker lichaam vind ik eigenlijk ook best een eng idee (vanwege het onbekende) en een dikker lichaam daar word ik inmiddels dus boos om. Er is een marge van een kilo of vier waartussen ik heen en weer blijf hobbelen maar dat ervaar ik niet als prettig. Heer U heeft mij daar toen onder gebracht nadat ik 30 kilo was afgevallen nadat U me genas van een eetstoornis, en daar wil ik eigenlijk naar terug omdat dat goed is voor mijn lichaam.  Pffffff, Heer ik word hier zo moe van, en ik realiseer me dat boze wil dat het me moedeloos maakt, dat ik opgeef, Hem opgeef, maar dat ga ik dus niet doen.  Heer als U mij hier doorheen leidt, dan wil ik hierin ook U volgen omdat ik weet dat U weet wat U doet. Regelmatig liet Hij me wakker worden met een zin uit het lied Nimmer alleen van Joke Buis: Nimmer zal Hij u verlaten, nimmer laat Hij u alleen.  Steeds weer was het of Hij zei : Ik ben erbij, Ik weet het, Ik zie je, Ik houd je vast, houd Mij vast, je komt hier doorheen. 

Ik weet dat God mij dit lichaam gegeven heeft, dat Hij het met heel veel liefde en zorg heeft geformeerd in de schoot van mijn moeder. Ik moet erkennen dat ik er niet zo heel zuinig en verstandig mee om ben gegaan, gewoon niet eigenlijk. Dat heeft natuurlijk consequenties, ook als er vergeving is zijn de gevolgen niet weg, maar dan is God daar wel om je te helpen daar mee om te gaan en dat vind ik in de praktijk een hele lastige. Soms denk ik wel eens : Heer moet dit, wat heeft dit voor nut ? Ik snap dat "oud vuil" opgeruimd moet worden zodat er genezing kan komen.....ach misschien is dit dan ook wel weer iets waar U dan doorheen kan werken om een ander te zegenen, maar ik vind het een pittige en soms maakt het me heel boos en stop ik het weer weg onder een laag eten zodat ik er maar niet naar hoef te kijken. En ja, ik zie verschil, God vraagt mij regelmatig : Zie je het verschil ? Inmiddels begint het me inderdaad zelf ook op te vallen : Ja Heer ik zie het verschil en ik weet dat dat Uw werk is, het is dus allemaal niets voor niets. 

Heer help me eerlijk naar mijn woede te kijken, help me er woorden aan te geven zodat ik het aan U kan vertellen en er met U samen naar mag kijken, mag vergeven, vergeving mag ontvangen, mag leren omarmen en accepteren, op waarde mag leren schatten, het mag leren niet alleen maar te beredeneren, maar het ook zo mag leren voelen, mag leren liefhebben dat wat ik zo moeilijk vind om ervan te houden, mijn lichaam. Help me Heer ook in dit proces te volharden, dank U wel dat U volhard en het nooit opgeeft, mij niet opgeeft.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Woede

De afgelopen weken heb ik geschreven over hoe God met me bezig ging over dankbaarheid en blijdschap. Maar die blijdschap daar haperde het nogal eens aan, God liet me zien dat ik nog veel te veel in mijn hoofd zit, in voldoen aan de regeltjes omdat het zo hoort, dat is wettisch en geeft eerder gelatenheid dan echte vreugde (geïnitieerd door Heilige Geest) Toen ik m'n blog Hoop weer las en ik de tekst aanhaalde die in mijn ouderlijk huis aan de muur hing : geduldig zijn in de verdrukking, was nu eigenlijk een houding van geduldig zijn in het genezingsproces, door de oude pijn heen om genezing te ontvangen, dat ook willen en nastreven want ik wil zo graag alles wat Hij voor mij heeft ontvangen van Hem. Maar het gemis van de vreugde daarin begon te knellen. 

Ik vroeg God wat daar de wortel van was en het antwoord was nou niet bepaald wat ik verwachte : woede. Woede ?!?! Heer wat dan, waar dan, waarom?? Woede die zich tegen mijzelf keerde en die zich in de vorm van overeten.....weer was dat struikelblok opgedoken, en ja daar was ik niet heel blij van geworden., misschien inderdaad ook wel onbewust boos. Ik ontdekte wel dat aan de woede ook een component angst zat, angst voor het onbekende, het nieuwe dat God voor me heeft en wat ik diep van binnen ook doodeng vind, terwijl ik het ook zo graag wilde hebben, zo dubbel.

Is het woede omdat het zo anders gaat dan.....  - het duurt langer en het is intensiever, ook al zie ik ook dat het zo goed is, dat het nodig is en dat het  Zijn liefde is die me deze weg laat gaan - Woede omdat er steeds weer dingen boven komen  - dingen die ik niet meer wist , en die ook niet fijn zijn om weer te herinneren - omdat God ze ziet en aanwijst omdat Hij weet dat het opgeruimd moet worden zodat de boze geen legale grond meer heeft om me daarin aan te vallen. Woede om er steeds weer doorheen te moeten, ik begreep het eigenlijk niet.

Ben ik dan boos op U God ? Ik mag toch helemaal niet boos zijn, zeker niet op U. U bent zo goed voor mij, U heeft toch het beste met mij voor, U houd van mij, daar ben ik wel van overtuigd. Maar als U dit zegt wil ik het als waarheid aannemen, want ik weet uit ervaring dat U altijd gelijk hebt. Laat me dan maar zien hoe het zit, legt U de wortels maar dieper vrij.

Ik had in die tijd onderwijs van Jan Sjoerd Pasterkamp geluisterd wat voor mij enorm leerzaam was : Demonie & Bevrijding en een zinnetje van hem  kwam terug in mijn gedachten : wordt maar eens een keertje flink boos. Ik mag dus boos zijn....... In Efeze 4:26 staat  "Word boos, maar zondig niet, laat de zon niet ondergaan over uw boosheid." Word boos, Jezus werd soms ook boos op onrecht. Maar laat ik dan ook wel boos zijn op het juiste, Hij liet me zien dat ik niet boos was op Hem en Zijn proces in mijn leven boos was, maar dat teleurstelling en twijfel wel op de loer lagen. Hij liet me zien dat ik ook niet boos op mezelf hoef te zijn omdat ik tekort schiet en niet aan de regeltjes voldoe. Hij vraagt mij niet aan regeltjes te voldoen. Ik kan daar ook niet aan voldoen en hoef ook niet te voldoen, Jezus heeft voldaan voor mij aan het kruis op Golgotha en ik heb door geloof Zijn offer aanvaard., in Hem ben ik rechtvaardig verklaart. Door Zijn genade heeft Hij voldaan.

Ik zou boos moeten zijn op de boze die zo gemeen en slinks is en mijn leven - of in ieder geval delen van mijn leven - in zijn grip probeert te houden. Die het liefst wil dat ik dom en onwetend blijf over rechtmatige gronden waarop hij kan inspelen om mij gevangen te houden in zijn netten, hij wil dat ik me overweldigd voel door zijn gebrul en niet durf op te staan om mijn grenzen te verdedigen, gelatenheid omdat ik er diep van binnen niet van overtuigd ben dat ik in staat ben dit gevecht te winnen. Maar God zegt : Ik ben jou kracht, met Mij kan je alles aan en hoef je je niet bang te laten maken.

Verkeerd gerichte  woede ontneemt de ruimte aan vreugde, vreugde die het gevolg is van dankbaarheid in elke situatie, vertrouwen dat Hij echt van mij houd en dat elke situatie waar ik in zit onderdeel is van Zijn perfecte plan met mijn leven, volharding in die overtuiging ook als de situatie niet veranderd. Ik moest denken aan het boek Goed voelen waar ik eerder ook een gelijknamig blog over schreef. Achterin dat boek staat een bijlage waarin de basisemoties in diverse intensiteiten worden beschreven en daar stond iets wat mij aan het denken zetten. Boosheid - woede heeft ook kracht in zich, kracht die je op een gezonde manier kunt leren gebruiken. Ik moest ook weer denken aan het onderwijs van Audrey Mack over "standing up on the inside" naar aanleiding van Mattheus 11:12, ik schreef daar over in mijn blog Regeren. Stel een grens en zeg : tot hier toe en niet verder ! Ik herinnerde me dat ik toen tegen God had gezegd dat ik die boosheid, die kracht niet in mezelf had en dat ik Hem gevraagd had me een heilige boosheid te geven om op te staan tegen de boze, maar had dat nog niet echt ervaren, had het daarmee te maken ?

Soms lijken dingen een onmogelijke spagaat, dankbaarheid over een situatie en tegelijk opstaan tegen de boze en je grenzen aangeven en bewaken, maar ik geloof dat Hij het in me uitwerkt, me helpt, het me leert, me Zijn weg wijst.

God bracht een lied in mijn gedachten Hurt by hurt Pijn word opgebouwd situatie voor situatie, zo gaat het een muur vormen, maar ook het afbreken gaat situatie voor situatie, alles tegelijk zou ik niet aankunnen. Daarbij is het belangrijk dat ik situatie voor situatie ga zien waarom ik reageer zoals ik reageer en verantwoordelijkheid ga nemen voor mijn eigen aandeel daarin en dat met God ga schonen en ga reageren op Zijn leven gevende manier zodat daar genezing kan komen. De zin die steeds maar bij me opkwam was : Hurt by hurt, You healed them all one hurt at a time. (Pijn bij pijn, U genas ze allemaal, één pijn per keer) en dat is wat ik zie gebeuren in mijn leven. Ik herinnerde me dat God tegen mij had gezegd in 2016 : Ik zie jou en Ik wil jou hart genezen. Hij wil niets liever dan in Zijn liefde voor mij mijn hart genezen, en Hij gaf zelfs nog meer, ik ontving ook genezing in mijn lichaam.

Kijken naar het hoe en wat van woede was niet leuk, ik schrok er wel een beetje van eigenlijk toen Hij dat benoemde, het was verwarrend, maar het heeft me weer laten zien dat er nog meer bewustwording en bewustzijn nodig is in mijn leven. Bewust blijven, genadig zijn naar mezelf, tekortkomingen en je verkeerde denken (ook als het onbewust was) belijden en ons bekeren, je ervan afkeren. Hij staat klaar om te vergeven en zo worden er deuren voor de boze gesloten en hem legale grond ontnomen om mij Zijn kind daarin langer gevangen te houden. Bewustzijn van Hem en Zijn weg en manier, maar ook bewustzijn van de slinkse manieren van de vijand. Het is goed te weten met welke vijand je te maken hebt in de strijd maar nog belangrijker te weten hoe je er zelf voorstaat en door Wie dat mogelijk is gemaakt, en alles wat je in Hem hebt in te zetten tegen de vijand.

Nadat ik gestopt ben met de post en er meer ruimte kwam qua tijd hebben mijn vriendin en ik onze studie naar aanleiding van het boek van Robert Henderson,  De hemelse rechtbanken weer opgepakt, ik ben er zo blij mee. Ook al had dat bijna 1,5 jaar stil gelegen, we merkte daar niets van, zo soepel vervolgde we onze studieochtenden weer, zo bijzonder. Dank U wel Heer dat U deuren hebt geopend om dit weer op te kunnen pakken en meer te leren over gebed en over legale gronden. waarop de boze recht heeft om ons aan te vallen, en hoe we die deuren kunnen sluiten. U bent zo goed, U wilt niet dat Uw kinderen onwetend zijn.

Ik heb zo'n vermoeden dat dit onderwerp nog niet klaar is dus waarschijnlijk wordt vervolgt.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Danken voor alles

Ik dacht na vier blogs gerelateerd aan het boek Van kramp naar kracht, dat ik er nu wel genoeg over geschreven had maar dat dankbaar zijn en God danken in/voor alles blijft me maar bezig houden. Opeens viel me ook iets op in Filippenzen 4:4-7 "Verblijd u altijd in de Heere, ik zeg het opnieuw : Verblijd u. Uw welwillendheid zij alle mensen bekend. De Heere is nabij. Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God, en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus." 

Bidden en smeken, dat klinkt zo logisch als de nood van je hart je tot de lippen staat, je geen menselijke oplossing meer ziet. Maar de houding van ons hart maakt het grote verschil, Spreuken 4:23 " Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." is een tekst die zo enorm vaak bij mij boven komt. Ook bij danken gaat het om de motivatie in mijn hart, dank ik om verandering te zien, liefst zo snel mogelijk. Of dank ik omdat ik oprecht dankbaar ben voor de situatie die zo moeilijk is omdat ik wéét dat ook hierin Hij van mij houd en dat ook dit in Zijn plan past en dat Hij alles zal doen meewerken ten goede als ik geloof.

Deze houding van dankbaarheid en je verblijden in Hem in elke omstandigheid zet de deur open voor Gods vrede die ons verstand te boven gaat. Nu moet ik bekennen dat ik niet zo sterk ben in stil zijn, toch weet ik dat God mij de opdracht heeft gegeven te soaken, dat is onder andere je denken stil zetten. Ik kwam in die tijd iets moois tegen over  De kracht van Bijbels mediteren ook dat gaat om stil zijn en je gedachten richten op Jezus, net als bij soaken. Ook al zijn het hele verschillende insteken, het draait beide om stil worden en je op Jezus richten en dat geeft rust, vrede, intimiteit, dé plaats waar vanuit Hij kan werken in ons leven, in ons hart, in de situaties waar wij bij betrokken zijn.

De vrede van God is de bescherming van mijn hart en gedachten als ik al mijn zorgen door gebed en smeking met dankzegging bekend ga maken bij God. Dankzegging brengt vrede. Filippenzen 4 gaat verder in vers 8 "Verder broeders, al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, als er enig deugd is en er iets prijzenswaardigs is, bedenk dat." Het is dus van groot belang waar ik mijn gedachten op los laat, mediteer dus eigenlijk. Constant je bewust zijn van je denken dus, consequent zijn ook daarin, maar hoe makkelijk gaan gedachten hun eigen weg.... 

Eigenlijk spreekt de Bijbel ook vaak over dingen doen met je hele hart. Mattheus 22:37 zegt "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand." Marcus 12:30 "En u zult de Heere, uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Dat is het eerste gebod." Spreuken 3:5-6 "Vertrouw op de Heere met heel je hart, en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden recht maken." David bid in Psalm 119:10 "Ik zoek U met heel mijn hart, laat mij van Uw geboden niet afdwalen."

Er staan zoveel teksten in de Bijbel over het hart, Spreuken 4:24 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." En dan lees ik in Psalm 119:111 "Uw richtlijnen zijn mijn eeuwig bezit, ze zijn de vreugde van mijn hart." of Mattheus 5:8 "Gelukkig wie zuiver van hart is, want zij zullen God zien." Je hart en gedachten zuiver houden, dat moet je actief doen, dat gaat niet vanzelf, voor mij is dat een proces van bewustzijn en constant bewustwording, groei en ontwikkeling. 

Spreuken 4:20-22  heeft nog een hele goede raad "Mijn zoon, sla acht op mijn woorden, neig je oor tot wat ik zeg. Laat ze niet wijken van je ogen, bewaar ze in het binnenste van je hart. Ze zijn immers leven voor wie ze vinden, en genezing voor heel je vlees." Als ik me alleen richt op Gods Woord , op Jezus, op Zijn aanwezigheid door Heilige Geest door meditatie, door soaken, ervaar ik Zijn vrede, ben ik in staat te horen wat Hij tegen me wil zeggen, kan ik de liefde die ik voor Hem heb naar Hem uitspreken, ontstaat er een gesprek. Om een relatie gezond te houden moet je in gesprek blijven, dat vraagt tijd en aandacht, het is goed daar bewust tijd voor te reserveren, zeker in het drukke leven van alle dag. 

Psalm 86:11 "Wijs mij uw weg, Heer, laat mij wandelen op het pad van uw waarheid, vervul mijn hart met ontzag voor uw naam." Als ik over dit vers nadenk word ik dankbaar, dat zo'n grote God naar mij omkijkt, mij wil helpen en leren Hem te danken in en voor alles. Dat te doen met mijn volle verstand, Hij vraagt mij niet geen vragen te hebben, Hij vraagt mij Zijn liefde en Zijn goede plan en intenties te vertrouwen. 

Diep van binnen wil ik niets liever, maar de Bijbel zegt ook in Jeremia 17:9 "Arglistig is het hart, boven alles, ja, ongeneselijk is het, wie zal het kennen ?" en dat arglistige hart daar worstel ik nog wel eens mee. Dat bracht me bij God danken voor het hart dat Hij me gegeven heeft, Hij weet wat daarin is, dat heb ik al zo vaak mogen ervaren in mijn wandel met Hem, hoe Hij me in situaties brengt waarin ikzelf ontdek wat er in mijn hart is, terwijl Hij het al lang wist, en toch van mij hield. 

Ik vind deze weg van dankbaarheid voor de moeilijke dingen, de moeizame relaties, best een uitdaging Heer, maar U houd van mij met alles wat in U is en U hebt een verlangen in mij gelegd om van U te houden met elke vezel van mijn wezen. Ik mag leren steeds meer vastberaden te volharden, me uit te strekken naar U alleen, en zo te groeien. Dan moet ik denken aan een zin uit opwekking 488 De kracht van Uw liefde : Heer, ik kom tot U, neem mijn hart verander mij, als ik U ontmoet vind ik rust bij U.......Houd mij vast, heel dicht bij Uw hart. Ja Heer breng mij  met een dankbaar hart, heel dicht bij Uw hart.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

De ladder op klimmen

Ik kauw nog even verder op wat ik las in Van kramp naar kracht, dit boek maakt heel veel in mij los, wat ik daar lees resoneert met Gods Geest in mij die al zoveel dingen eerder in mijn proces heeft aangetipt, maar ook hele diep weggestopte herinnering nieuw leven in lijkt te blazen.  De schrijver Merlin Carothers verteld over een beeld wat hij van God krijgt over de lucht die heel mooi en vol licht is. Daarboven een zwarte compacte zwarte wolk waarachter je niets kan zien. Een ladder vanaf de grond rijkt tot in de zwarte wolk. Mensen staan te wachten op hun beurt om die ladder te beklimmen omdat ze hebben gehoord dat er boven die zwarte wolk nog veel mooier zou zijn. Iemand klimt snel omhoog en bereikt al snel de zwarte wolk maar die persoon valt naar beneden. In de wolk was ie alle gevoel voor richting  verloren. Uiteindelijk mag de schrijver zelf naar boven klimmen, in de duisternis van de wolk kon hij de macht ervan voelen, Stap voor stap ging hij door en ineens zag hij het helderste licht dat hij ooit gezien had. Zolang hij naar het licht keek kon hij zonder problemen op de zwarte wolk lopen, als hij naar de wolk ging kijken zakte hij er doorheen. 

God legde hem uit dat het onderste licht het gebied is waar vele christenen in leven en dat heel normaal vinden. De ladder is de ladder van lofprijzing. Mensen die hun geloof verliezen glijden terug en bezeren anderen die de hoop koesteren een weg te vinden om voortdurend in vreugde en lofprijzing te leven.  Degene die door de moeilijke periode (zwarte wolk) heenkomen bereiken een nieuwe wereld en worden zich ervan bewust, dat het leven dat ze eerst als normaal beschouwden niet te vergelijken is met het leven dat Ik bereid heb voor degene die Mij prijzen en geloven dat Ik zorgvuldig over hen waak.

Bij de ladder moest ik gelijk denken aan Jacob en een blog wat ik schreef over je geen zorgen maken : Stop worrying ! Als we ons zorgen maken is er geen ruimte voor dankbaarheid en lofprijs en aanbidding. Je kan niet God groot maken en je zorgen maken tegelijk. Door de zwarte wolk heen zei me iets over volharden, mijn thema dit jaar. 

Als beschrijving van het gebied boven die zwarte wolk verwijst de schrijver naar Efeze 1 en 2. Ik vind de verzen 17-23 van hoofdstuk 1 een heel mooi gebed wat ik ook regelmatig bid, Heer geef mij een Geest van wijsheid en openbaring in het kennen van Hem, verlichte ogen van mijn verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen. Wij mogen vragen, we mogen leergierig zijn, de Bijbel roept er ons toe op. Zo bid ik ook regelmatig : Heer open mijn geestelijke ogen en oren, ik wil alles horen en zien wat U me wilt laten horen en zien, ik wil U dieper kennen, naar het Licht blijven kijken.

Die ladder van losprijzen, dankbaar zijn, God danken ook voor de moeilijke dingen is voor mij een proces van bewust worden, bewust kiezen, hoe vreemd het ook klinkt het gewoon te doen en niet één keer maar het te blijven herhalen. Het viel me op dat je zo heel makkelijk de hele dag momenten hebt dat je loopt te bidden zoals 1 Thessalonicenzen 5:17 ons oproept te doen. Wat is er veel om God voor te danken door de dag heen, en ja als ik erin volhard word ik er blij van. Wat ik ook merkte is dat het me door die moeilijke momenten heen help.

Degene die me al een tijdje volgen weten van mijn weg met eten die niet altijd vlekkeloos is. In mijn zoeken en stoeien met dit alles kwam ik een filmpje tegen van Cornelis van der Dussen waar hij spreekt over Alles werkt mede ten goede Hij zei iets heel moois : bevrijding (maar ik denk dat dat ook voor genezing geld)  is ook een groeiproces, verandering van denken, jij moet in je denken de baas worden. Dat deed me denken aan de blog : Regeren. Ik wist dat God me vroeg, durf je dat laatste stuk ook met Mij te gaan, je angst dieper loslaren, je dieper aan Mij overgeven, je helemaal laten doordrenken, soaken in Mijn Heilige Geest Ik schreef daar al wat over in de blog Knipoogje (vervolg) er is maar één manier, mijn oog alleen maar op Hem gericht houden.

Vaak ging het minder met eten als ik niet alert was op wat er bij mij vanbinnen gebeurde als reactie op wat ik las of keek, als ik doorstoomde in plaats van even stil stond en de tijd nam om goed te kijken wat er bewoog en wat het me wilde zeggen. God leerde me om dan gewoon even te stoppen met waar ik mee bezig was en heel bewust Hem te gaan danken dat er iets in me roerde, Hem danken dat ik het niet wist, Hem danken dat ik de neiging had om te gaan eten, Hem danken dat mijn lijf eng aanvoelde, Hem danken dat Hij het wel wist, Hem danken dat Hij het verlangen in me had gelegd om hier met Hem doorheen te gaan, Hem danken dat mijn volwassen Danielle weet dat Hij te vertrouwen is, Hem te danken dat Hij mijn kracht is. Dan ging ik heel bewust muziek luisteren en meezingen, Hem grootmaken, net zo lang tot ik weer rustig werd. 

Het vroeg en vraagt en zal altijd volharding blijven vragen denk ik, niet verslappen. Bewustzijn, bewust kiezen om actief te rusten in, en mezelf over te geven aan Hem.

Toch is een leven van  lofprijzing en aanbidding geen truckje.  Het is niet zo van : Als ik dat doe zorgt U dat alles wordt opgelost. Het leven van lofprijs en aanbidding draagt ons door het leven heen, wat de omstandigheden ook zijn. Met dat ik dit schrijf bedenk ik me dat ik dat in het leven van mijn moeder ook heb gezien, ze strekte zich daar met vallen en opstaan naar uit. God kan werken in een dankbaar hart dat voor Hem open staat, dat op Hem gericht is, Hij kan het reinigen en heiligen van foute motieven en een dubbele agenda. Het is sterven aan jezelf en Hem in en door  jou laten leven, jij word minder, Hij wordt meer, zoals Johannes 3:30 zegt "Hij moet meer worden , maar ik minder"

Openbaring 19:5-6 "En er kwam een stem uit de troon, die zei : Loof onze God, al Zijn dienstknechten, en die Hem vrezen, kleinen en groten ! En ik hoorde zoiets als een geluid van een grote menigte en als een gedruis van vele wateren en een geluid als van zware donderslagen : Halleluja, want de Heere, de Almachtige God, is Koning geworden." 

Hem komt altijd al onze lof en eer toe, ongeacht onze omstandigheden. Nee dat is niet altijd makkelijk, klinkt niet altijd logisch. Voor mij is het een keuze geworden en daar moet ik mezelf nog wel eens aan herinneren moet ik er eerlijk bij zeggen. Als dit Zijn manier is dan wil ik op Zijn manier leven, Hij is mijn maker, Hij kent mij beter dan wie dan ook, zelf beter dan ik mijzelf ken. 

Ik vond het best spannend om hier over te bloggen want ik realiseer me dat het flink kan prikkelen en ervoor kan zorgen dat het bij de lezer de stekels overeind kan zetten, dat is alles behalve mijn bedoeling geweest. Naar Gods opdracht heb ik alleen gedeeld wat Hij deed en doet in mijn leven. Het is mijn interpretatie, mijn weergave van mijn beleving van mijn leven met Hem. Het boek is nog verkrijgbaar en absoluut de moeite waard om Zijn verslag uit de eerste hand zelf te lezen en laat Heilige Geest Zelf jouw laten zien wat Hij daardoor tot je te zeggen heeft. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem. 

Herkauwen (vervolg)

Ik kauw nog even verder op het boek Van kramp naar kracht. De Bijbel leert ons in Romeinen 8:28 "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Ik ga een stukje uit het boek delen omdat ik niet weet hoe ik het in eigen woorden zo krachtig kan zeggen. 

Juist de daad van lofprijzing maakt dat de kracht van God in een reeks omstandigheden gaat werken en stelt God in staat ze te veranderen als dat Zijn bedoeling is. Heel vaak is het onze eigen houding die de oplossing van een probleem verhindert. God is soeverein en zou beslist onze verkeerde gedachtenpatronen en houding kunnen doorkruisen. Maar Zijn volkomen plan is het om een ieder van ons tot aanbidding en gemeenschap met Hem te brengen, en daarom laat Hij omstandigheden en gebeurtenissen toe, die maken dat wij het verkeerde van onze houding gaan zien.

Ik ben tot de overtuiging gekomen, dat het gebed van lofprijzing de hoogste vorm van gemeenschap met God is en altijd een grote kracht in ons leven brengt. Het prijzen van Hem is niet iets wat we doen omdat wij ons prettig voelen, het is veeleer een daad van gehoorzaamheid. Heel vaak wordt het lofprijzingsgebed enkel en alleen uitgesproken in de kracht van een vastberaden wil. Toch, als we erin volharden, dan wordt de kracht van God op de een of andere manier in ons en de situatie geopenbaard. In het begin misschien alleen druppelsgewijs, maar later in een steeds wassende stroom die ons tenslotte overspoelt, en de oude verwondingen en littekens wegneemt.

Dat aanbidding gemeenschap met Hem is liet me denken aan het soaken waar God zo over bezig is met mij. Genezing is onderdeel van het reinigings en heiligingsproces wat God door Zijn Geest in ons leven doet. Dankbaarheid, je verblijden in Hem ongeacht de omstandigheden is genezend.  Op een gegeven moment heb ik God gevraagd Zijn blijdschap in mij vrij te zetten, het lijkt wel of ik met een soort rem daarop leef. Er was ook weinig vreugde in het huisgezin waarin ik opgroeide, dat zou er best mee te maken kunnen hebben. Maar als God ons oproept altijd blij te zijn in Hem heeft Hij dat ook voor mij bedoelt en in mij gelegd en mag het uit het hoekje komen waar het tot nu toe zit verstopt en ten volle tot leven komen zoals God het bedoeld heeft. Best een spannende uitdaging maar dan komt toch ook mijn nieuwsgierigheid om de hoek kijken die Hij in me heeft gelegd en die er mag zijn, hoe zou dat zijn om voluit blij te zijn ?  Laat ik zeggen, hierdoor is de kier weer een beetje verder open gegaan en ik gluur er steeds een beetje langer doorheen. 

Ik weet dat God al een tijd geleden gesproken heeft dat Hij mijn levensvreugde wil herstellen - levensvreugde doet me denken aan blijdschap,  je verheugen - mijn eerste gedachte was toen : heb ik die dan ? (eerder schreef ik daar de blog Vreugde over) Toch nu ik daar iets van ben gaan proeven in mijn weg met Hem, vind ik het toch ook best spannend om ook daar verder/dieper in te groeien en er verder vrij in te komen, wat zal dat inhouden ? 

Wat ik ook merk is dat ik de dingen die ik ontdek, leer, die God nieuw leven inblaast in mijn leven moet blijven voeden, anders is het weer geneigd weg te kruipen in het hoekje waar het vandaan kwam. Oude patronen hebben tijd en oefening nodig om te veranderen in gezonde patronen. Ik vind ook dat best een uitdaging. maar eigenlijk is dat ook een soort van herkauwen. Ik vind het lastig want het word zo makkelijk een kramp, oppassen dat het niet weer fout gaat, in plaats van rusten in Hem en Hem Zijn werk in mij laten doen en me daar gewillig voor openen en aan over geven. Hij waakt over Zijn werk, Filippenzen 1:6 zegt "Ik vertrouw erop dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus." Tot de dag dat ik voor goed hier op aarde mijn ogen sluit of de dag dat de Heer Jezus terug komt blijft dit een doorgaand proces waarin ik mag groeien in het blij en dankbaar zijn ongeacht de omstandigheden, ook al gaat het dwars tegen m'n gevoel in. God heeft ieder detail van het/mijn leven in Zijn hand, er niets dat Hem ontgaat en wat Hij niet ten goede kan/zal keren als ik doe wat Hij van mij vraagt : Hem dank ook voor de moeilijke dingen.

Ook hierin geld dat volharding nodig is, dan moet ik denken aan een zin uit het lied Hou vol, Hij laat niet los. Heer geef mij genade dat ik met mijn denken en mijn houding Uw werk niet zal frustreren, geef me genade gewillig mee te bewegen met Uw Heilige Geest. Om U te danken ook als ik er niets van begrijp, maar gewoon gehoorzaam te zijn aan Uw opdracht uit de Bijbel, U alleen bent de Enige echte oplossing voor welke situatie dan ook waar ik in mijn leven mee geconfronteerd word. Dan komt toch Spreuken 4:23 weer in me opborrelen "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven." Hoe houd je je hart schoon, door je aan Gods wetten/leefregels/richtlijnen te houden.

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Herkauwen

Het boek Van kramp naar kracht (ik zag dat het zelfs nog nieuw te koop is) wat ik in mijn vorige blog aanhaalde maakt verschrikkelijk veel in mij los. Het brengt herinneringen boven waarvan ik me niet eens meer bewust was. Als meisje van acht koos ik heel bewust voor de Here Jezus, op mijn tiende werd ik gedoopt omdat ik het zelf zo graag wilde, ik wilde Jezus gehoorzamen. Maar van 12e tot mijn 16e werd ik een opstandige puber. Ik kreeg steeds meer  vragen, daarover praten deed ik niet omdat ik het leven voor mama niet nog moeilijker wilde maken als dat het al was, ik moest voor haar zorgen. Ook in de kerk hoorde ik geen antwoorden waar ik iets mee kon, dat was voor mij net zo min een veilige plek.  Een van die vele vragen was : Als God een God van liefde is waarom is mama dan zo gehandicapt, beperkt in haar lichaam, waarom zoveel verdriet ?  

Aan de buitenkant bleef ik redelijk in het gareel, maar aan de binnenkant was er pijn, verdriet, en groeide de opstandigheid, bitterheid, woede, haat, werd ik hart, bot, moeilijk bereikbaar. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat dat een tijd was waarin ik een stuk van mezelf heb geparkeerd achter een dikke muur. Die muur in stand houden heeft me bakken energie gekost.

Dit boek is geschreven door een legerpredikant die een hele diepe les van God kreeg. 1 Thessalonicenzen 5:16-18 "Verblijd u altijd. Bid zonder ophouden. Dank God in alles. Want dat is de wil van God in Christus." Een les die heel verkeert geïnterpreteerd kan worden, als liefdeloos kan worden bestempelt en ik heb er ook heel wat mee af geworsteld en ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder hier enorm mee geworsteld heeft. God oprecht danken voor je handicap, God danken voor je moeilijke huwelijk, God danken voor de dood van je kind. God danken en geloven dat Hij echt van je houd en dat je omstandigheden onderdeel van Zijn plan is met je leven.

Wat mij raakte was dat God niet zomaar vraagt om ons in alles te verblijden. God vroeg aan het begin van dit proces in Merlin : Ben je blij dat Jezus voor je zonden is gestorven ? Geeft het je een fijn gevoel als je je bedenkt, dat Hij voor jouw zonden is gestorven ? Maakt het je gelukkig te weten dat Hij je eeuwig leven heeft geschonken, doordat Hij voor jou is gestorven ? Moet je jezelf geweld aandoen of je inspannen om van blijdschap vervuld te zijn, omdat Hij voor jou stierf ?  Hij realiseerde zich door deze vragen dat hij zo makkelijk blij kon zijn hierom, dat er niets in het leven belangrijker voor hem kon zijn, hem meer blij kon maken. Dit raakte me omdat het de dingen in het leven zo in perspectief zet als je erover nadenkt. 

We zijn zo geneigd om onze theologie aan te passen aan ons gevoel in plaats van Gods woord te nemen zoals Hij het spreekt. Daarbij is de Bijbel geen boek met goede adviezen, het is Gods Woord van autoriteit, het is een gebod. Een gebod geïnspireerd door Zijn onvoorwaardelijke liefde. Hij heeft ons gemaakt en Hij wéét wat het beste voor ons is. Maar het is nogal een opdracht om in elke situatie die we in het leven tegen komen blij te zijn, en God te danken en dat in gebed naar Hem uit te spreken met een oprecht hart. 

Het volgende vers (vers 19) zegt "Blus de Geest niet uit" Als wij niet in alles blij zijn, Hem niet in alles danken, wij dat niet zonder ophouden blijven uitspreken naar Hem in gebed blussen wij dus de Geest, Zijn Heilige Geest die in ons woont uit. En dan verzen 23-24 "En moge de God van de vrede Zelf u geheel en al heiligen en mogen uw oprechte geest, de ziel en het lichaam onberispelijk bewaard worden bij de komst van onze Here Jezus Christus. Hij die u roept, is getrouw : Hij zal het ook doen." Blij zijn en Hem danken in alles is onderdeel van het proces van heiligen, voor onze geest, onze ziel en ons lichaam. God heeft ons hele plaatje op het oog. 

Ik vind dit allemaal nogal wat en dan heb ik nog maar ongeveer een kwart van het boek gelezen. Het voelt als kauwen, herkauwen, en nog eens herkauwen op deze Bijbelverzen die denk ik niet voor meerder uitleg vatbaar zijn, zo duidelijk zijn ze, maar ook herkauwen op herinneringen. Heel bewust kiezen om God Zijn Licht erop te laten schijnen, om Zijn liefde hierin te willen zien. 

Waarschijnlijk is dit alles mede een gevolg van een gebed dat ik gebeden heb : Heer ik wil U dieper leren kennen, weten Wie U bent, Uw hart leren kennen, laat me zien waarom U doet wat U doet, ik wil Uw motivatie, Uw intenties leren kennen. Eigenlijk vroeg ik : Laat me zien hoe het met U werkt. Ik wil zijn zoals U mij bedoeld hebt te zijn, zoals U mij gemaakt hebt. Ik wil met U samenwerken -want ook daarvoor heeft U de mens/mij gemaakt- om het plan dat U voor mijn leven en het gebied waarin ik functioneer hebt uit te leven. Waarschijnlijk een hele vrijmoedige vraag, je kan 'm zelfs brutaal of te vrijpostig vinden, maar het is een eerlijke vraag recht uit mijn hart en ik geloof dat God daarvan houd, en Hij geeft altijd antwoord, dat heb ik ook ontdekt.

Ik ben heel benieuwd waar dit me verder gaat brengen......

ONDERWEG naar Hem en met Hem.

Knipoogje (vervolg)

Soms vallen er "zomaar" "ineens" dingen bij elkaar, en dan weet ik Iemand probeert mij wat te zeggen, maar soms snap ik echt niet wat. Er werd een brief bezorgt met de aankondiging dat Februari 2022 het graf van mijn moeder zal worden geruimd omdat dan de 10 jaar van een algemeen graf verstreken zijn. Ineens werd mijn moeder weer actueel in mijn onderbewustzijn blijkbaar want de volgende ochtend werd ik wakker met een zin uit een koortje wat ik haar wel hoorde zingen : "Jezus is mijn kracht, Jezus is mijn kracht. In Zijn armen ben ik veilig, Jezus is mijn kracht." Ik moest weer denken aan een blog wat ik eerder schreef  Knipoogje over dat ik me soms afvraag hoe haar geloofsleven is geweest, en dat ik het jammer vind dat we dat niet hebben gedeeld, kunnen delen. 

Ik merk dat God met mij een weg gaat waarin Hij mij vraagt Hem dieper te vertrouwen, meer mijn eigen veiligheids-mechanismes en de dingen waar ik me aan vast houd buiten Hem los te laten. Het is het absolute verlangen van mijn hart, maar het is ook heel eng.

De avond van de dag dat ik 's morgens wakker werd met in mijn herinnering mama die zong : Jezus is mijn kracht, Jezus is mijn kracht. In Zijn armen ben ik veilig, Jezus is mijn kracht. Sta ik naast de boekenkast iets te doen en valt mijn oog op een oud vergeeld boek "Van kramp naar kracht" van Merlin R. Carothers. Ik weet gelijk dat dat een boek van mijn moeder is geweest, het klopt want ze heeft haar naam er voorin geschreven, ik herken haar handschrift. Ook al klinkt de titel bekend, ik heb geen idee waar het over gaat. Maar ik ken God lang genoeg om te weten dat dit betekent dat ik het maar uit de kast moet halen en erin moet gaan lezen. Zoals dat meestal gaat weet ik al snel waarom, dit boek gaat over het enorme verschil dat de vervulling met Heilige Geest in een mens maakt. Niet mee in eigen kracht/kramp, maar in Zijn kracht/Hij door Zijn kracht. 

In 2018 werden er profetische woorden over mij uitgesproken die me altijd die me niet loslaten waarin God sprak over soaking, deep soaking. Toen had ik geen idee wat dat inhield. Soaken, helemaal doorweekt raken, denk aan een spons. Ik vind het best lastig om dit te delen want ik kan me zo goed voorstellen dat het de nodige vraagtekens oproept waar ik zelf niet eens de antwoorden op heb. Maar ik weet zo zeker als het maar kan dat dat Gods wil voor mij is, mij doorweken met Heilige Geest. 

Ik moest denken aan het beeld van het kruis. De verticale lijn is de verbinding tussen God en de mens/mij en mij en Hem. Het staat voor het eerste gebod, in Mattheus 22:37-38 zegt Jezus "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het eerste en het grote gebod"  God liefhebben met elke vezel van je wezen, dat is wat God van de mens/mij vraagt, daarvoor ben ik geschapen, daarvoor loop ik op deze aarde rond, dat zou mijn grootste prioriteit in het leven moeten zijn. Hem liefhebben. De horizontale lijn staat voor je naaste en jezelf, het tweede gebod. Dat zal het gevolg zijn van het eerste, als we de volgorde omdraaien zullen we niet Gods liefde reflecteren zoals Hij dat bedoeld heeft. 

God is al een heel tijdje bezig met mij over soaken en net zoals ineens het boek van mijn moeder me was opgevallen was een poosje daarvoor mij een boekje opgevallen waarvan ik wist dat ik het gekocht had, ik kon het alleen niet meer terug vinden tot ik het zomaar ineens zag staan en wist, oké dan is het nu blijkbaar tijd. Een Engelstalig boekje : Soaking in the Spirit van Carol Arnott, toen ik begon te lezen werd me al snel duidelijk waarom ik zo worstel met me compleet overgeven, soaken  aan/in Heilige Geest. Deze vrouw schrijft dat dit voor mensen die te maken hebben gehad met misbruik heel lastig is. Je totaal overgeven maakt je zo enorm kwetsbaar, ik wist direct dat dit de denkbeeldige muur ik waar ik keer op keer tegenaan loop. Maar ik weet ook dat God soort van zegt : durf je het aan, met Mij, Ik wil niets liever en Ik heb dit verlangen in jou hart gelegd. 

Dit alles maakt meer in me los dan ik kan uitleggen, geen idee hoe ik daar woorden aan moet geven. Het heeft niet eens wat te maken met wat mensen van me zouden vinden, het is mijn angst, mijn gevoelens die ik niet kan duiden, waarvan ik geen idee heb waar ze ineens allemaal vandaan komen in de ogen kijken zonder weg te lopen, maar te blijven staan en te zeggen : vluchten doe ik niet meer.

Er is een zin uit het lied Sometimes it takes a mountain van de Gaither Vocal Band dat in mijn hoofd blijft rondzingen : Your love is so much stronger than whatever trubles me. Uw liefde is zoveel sterken dan dat wat mij bezig houd. God die tegen mij zegt : Mijn liefde is zoveel sterker dan alles wat zich nu in jou roert, wat golven opzweept, en dan denk ik aan Jezus die slaapt in de boot terwijl het stormt. Hij is in diepe rust, zo mag ik leren bij Hem te gaan liggen, in diepe rust en Hem Zijn werk in mij te laten doen door Heilige Geest. Want ook dat is Zijn bedoeling dat het Zijn werk is en dat wij niet zelf van alles gaan doen. Het enige wat ik moet doen, mag leren is me openstellen voor Hem, stil te zijn, rusten en vertrouwen, volhardend vertrouwen en liefdevol gehoorzamen omdat ik me bewust van van hoeveel Hij wel niet van me houd en daarom Zijn verlangen beantwoorden en gehoorzaam mezelf volledig aan Hem overgeven zodat Hij me kan doorweken. 

Ik vraag me af of dit ook een onderwerp was wat bij mijn moeder ook speelde, of zij met haar eigen verleden waar misbruik ook een onderdeel van was daar ook mee worstelde, die volkomen diepe overgave. Ik denk dat het ook haar verlangen was om zich helemaal aan haar Heer en Heiland over te geven. Nog een paar maantjes en dan is het 10 jaar geleden dat ze deze aarde inruilde voor het eeuwige, de plaats waar geen tranen meer zijn, geen pijn meer is. Dank U wel Heer voor wie zij was en dat zij mijn moeder mocht zijn. Ik had een moeder die van U hield met heel haar hart, en waar U me nu weer met een knipoogje aan herinnerd.  Op deze aarde mag ik verder aan Uw hand, U dieper leren vertrouwen, U dieper leren liefhebben.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kleine Christus

Ik ga even terug naar mijn blog van 6 april Weer Pasen ik schreef daar dat volharden (mijn one-word van 2021) een volharden in vertrouwen was geworden (mijn one-word voor 2020) Maar 2e paasdag toen ik die blog (die al een tijdje daarvoor was geschreven, zo gaat dat proces bij mij, ze staan zo'n 10 tot14 weken in de wacht voor ze online gaan) terug las omdat deze de dag erna online zou gaan realiseerde ik me nog iets : Het is ook een volharden in groei. Ik sta meer en meer verwonderd te kijken naar hoe mijn Vader in staat is mij te veranderen naar het beeld van Zijn Zoon. 

Ik volg de dagelijkse (Engelstalige) overdenking van Dutch Sheets : Give Him 15 en op die dag kwam de boodschap diep in mij binnen. Ik ga proberen uit te leggen waarom. Eigenlijk heb ik altijd geworsteld met de term Christen, ik zou mezelf niet gauw zo noemen, dat heeft vooral te maken met het feit dat er door christenen dingen zijn gedaan die niet het beeld van Christus reflecteerde. Al een paar dagen kwam dit onderwerp in mijn gedachten op alsof God zei : jij bent een christen, een kleine Christus, want dat is de eigenlijke betekenis. Het was of God zei : Ja er word heel veel gedaan onder die noemer wat Mij niet reflecteert, maar dat neemt niet weg dat degene waarin Ik woon een kleine Christus is. Ik moest denken aan een vuil huis, als we opnieuw geboren worden en Gods Geest in ons komt wonen gaat daar een Licht in dat smerige huis branden, maar door de vuile ramen is daar van buitenaf nog niet veel van te zien. Gaandeweg zuiver Ik die mens genees en herstel Ik die mens, reinig en heilig Ik die mens waardoor er steeds meer van Mijn Licht, van Jezus zichtbaar gaat worden in die mens. 

Dat beeld raakte me omdat ik het zo herken. Hij woont in mij, daardoor verandert Hij mijn manier waarop ik over dingen denk, Hij verandert de manier waarop ik dingen wil doen, maar daar gaat een proces mee gepaard. Mijn weerhaakjes van pijn en trauma vervormen Zijn perfecte beeld. Hij veroordeeld me daar niet om, Hij moedigt me juist aan om me niet terug te trekken. Ga maar door, je bent goed bezig, je bent op Mij gericht, je wilt groeien, je gaat de confrontatie aan met je gebrokenheid, je zoekt genezing, je oefent jezelf in de strijd, je vertrouwd op Mij, je geeft niet op, je kan het, Ik heb het in jou gelegd, kom maar, volg Mij maar, houdt je ogen maar op Mij gericht. 

Toen Dutch vertelde over dat meisje dat een hele weg gegaan was en wat tegen Christenen had gezegd :  You are Him here - Jij bent Hem hier, kwam dat binnen, alsof God zei : Jij bent Mij hier op aarde. Onze invloed kan wel eens veel groter zijn als dat we denken, we zijn schakeltjes in een veel groter geheel. De realisatie dat ik een kleine Christus ben op deze aarde heeft me gemotiveerd om me nog meer uit te strekken naar gevormd worden naar Zijn beeld omdat Hij het zo verdiend dat ik, dat wij als Christenen een zuiver beeld van Hem neerzetten, dat wij recht doen aan wie Hij is. Het proces is niet altijd prettig en regelmatig absoluut niet comfortabel en dan heb ik nog het "geluk" dat ik in Nederland daar nog niet voor word gearresteerd of verjaagt van huis of werk. Vorige week schreef ik hoe vervolgde Christenen daarin zo'n voorbeeld voor me zijn en dat is dan ook de rede dat ik hun verhalen wil volgen en voor hen wil bidden, ik wil me bewust blijven dat dat het gewone christelijke leven is wat de Bijbel ons belooft in Johannes 16:33b "In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed : Ik heb de wereld overwonnen." 

In deze wereld zal ik de strijd en confrontatie met m'n vlees (ziel en lichaam) hebben, daar is geen ontkomen aan, maar Gods Geest in mij helpt mijn geest om te regeren over mijn vlees. In dit proces gaf Papa me een paar mooie Bijbelteksten die me enorm geholpen hebben, ik heb ze in allerlei verschillende vertalingen voor mezelf opgeschreven in een klein boekje wat ik makkelijk bij de hand kon houden en kon pakken als ik de teksten weer voor mezelf wilde lezen en uitspreken, bidden. 1 Korinthe 6:12 en ik deel hem hier uit de Naardense Bijbel "Alles mag ik, maar niet alles is heilzaam. Alles mag ik, maar ik zal niets de macht over mij geven." Daar ligt dus het punt, aan mij de keus waar ik de macht aan geef. Jezus gaf Zijn macht en autoriteit aan wie in Hem gelooft terug om te regeren over zonde. Laat ik mijn vlees over mij heersen ? Ik vind TPT (The Passion Translation) ook heel mooi "It's true that our freedom allows us to do anything, but that doesn't mean that everything we do is good for us. I'm free to do as I choose, but I choose to never be enslaved to anything." Het is waar dat onze vrijheid ons toestaat alles te doen, maar dat betekent niet dat alles wat we doen goed voor ons is. Ik ben vrij om te kiezen, maar ik kies ervoor om nooit meer slaaf te worden gemaakt door wat dan ook. Dat vind ik hele krachtige woorden.

Een andere tekst is Filippenzen 4:13 en weer deel ik deze uit de Naardense Bijbel "Tot alles ben ik in staat in eenheid met Hem die mij kracht geeft." Ook de MSG (Messenger) vind ik 'm heel duidelijk "I can make it through anything in the One who makes me who I am." Ik kom overal doorheen als ik in de Ene ben die mij maakt wie ik ben. In Hem, door Hem ben ik wie ik ben. Alleen vanuit diepe verbondenheid met Hem mijn Maker, mijn Schepper, mijn Helpen, mijn Vader, mijn Aanmoediger, mijn Leermeester, Degene die me kracht geeft om de vuile waarheid onder ogen te zien, maar ook de schitterende waarheid. Beide zijn best confronterend vind ik. Het vuil zie ik liever niet en het mooie dat vind ik soms zo lastig te vatten, te geloven dat dat Zijn waarheid over mij is. 

De laatste die ik wil delen is Psalm 18:29 uit TPT "With You as my strength I can crush an enemy horde, advancing through every stronghold that stands in front of me." Met Uw kracht verpletter ik een horde vijanden, oprukken door elk bolwerk dat voor me staat.  En bij bolwerken moet ik denken aan Efeze 6, de geestelijke wapenrusting. 

Verander je denken, ik ben zo dankbaar dat ik daarbij hulp krijg van een liefdevolle, geduldige Vader die een top-Trainer is, een super scherpe Psycholoog en zo enorm genadig. Hij leert mij genadig te zijn, naar mezelf en naar de ander om me heen. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Kijkje in mijn hart

In mijn vorige blog schreef ik dat genezing en bevrijding onderdeel zijn van het proces van reiniging en heiliging, van de weg om meer en meer op ons grote voorbeeld, de Heer Jezus te gaan lijken. In het proces van genezing en herstel heeft God mensen op mijn weg gebracht om relaties, vriendschappen mee aan te gaan. Spreuken 27:17 zegt "IJzer scherpt men met ijzer, zo scherpt een man het gezicht van zijn naaste." 

Een manier waarop ik mijzelf heel vaak heb beschermd is door contacten zo veel mogelijk te vermijden, en als het te ingewikkeld werd, stortte ik of een bak puin neer waarmee ik hoopte dat de ander zich terug trok, of ik trok me terug achter een hoge harde muur. Door Gods werk in mij stelt die muur over het algemeen niet zo veel meer voor (gelukkig), dat puin stortten daar schiet je niet zo veel mee op, je doet er jezelf en de ander pijn mee en dat wil ik niet meer. Dan blijft terugtrekken over, maar ook daarmee doe je jezelf en de ander geen recht, en doe je zowel jezelf als de ander ook pijn. En dan vind ik het best wel ingewikkeld worden want dat aan elkaar gescherpt worden kan best pijnlijk zijn en ik vind het in ieder geval heel confronterend.

Relaties laten mij zien wat er in mijn eigen hart is en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd heel blij word van wat ik dan zie. In het leesrooster  God vertrouwen van dag tot dag las ik iets wat het voor mij heel goed verwoordde : God wil ons helpen met de dingen die te groot voor ons zijn, maar ook met de dingen die niet zo belangrijk lijken. Hij wil ons helpen als we wanhopig zijn, maar ook als alles goed lijkt te gaan. Jaren geleden ontdekte ik (Joyce Meyer, die deze overdenking schrijft) al dat bijna alles in het leven mijn verstand te boven ging. Ik kon het niet alleen aan, het was te veel. Eigenlijk ging ik alleen naar God als ik wanhopig was, maar op een dag realiseerde ik me dat ik eigenlijk altijd wanhopig was !

Gelukkig ligt de tijd van wanhoop achter me maar ik ontdek meer en meer dat ik Hem zo nodig heb. Terugtrekken en de ander pijn doen wil ik niet meer, wegkijken en weg vluchten van mijn eigen gevoelens en van alles wat er zich in mij roert wil ik eigenlijk ook niet meer wat het lost niets op, het kost alleen maar bakken energie.  Laatst realiseerde ik me dat God een top-psycholoog is ! Weet wat je bid als je Hem vraagt om de ander te gaan zien zoals Hij die ander ziet. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt jou Zijn liefde en bewogenheid voor de ander te geven. Weet wat je vraagt als je Hem vraagt door jou heen te werken. Ik dacht dat ik het wist maar ik had geen idee dat ik een blik op mijn eigen hart zou krijgen, dat ik liefde, geduld, vergeving eerst maar eens op mezelf mocht gaan toepassen. 

Leviticus 19:18 zegt "U mag geen wraak nemen of wrok koesteren tegen uw volksgenoten, maar u moet uw naaste liefhebben als uzelf. Ik ben de Heere." Als uzelf....ga dus eerst maar leren het op jezelf toe te passen en dan op diezelfde manier ook op je naaste. Leren, oefenen naast elkaar. Je hoeft niet volleerd te zijn voor je het kan toepassen, je hoeft maar één stapje vooruit te zijn. Het voelt flink wiebelig en ik moet me regelmatig bedenken dat ik dit wil leren, dat ikzelf vrijwillig deze keus heb gemaakt en dat ik in dit proces wil volharden. 

Ik bedacht me ook dat het eigenlijk niet eens een optie is, maar een gebod, een opdracht. In deze wereld moet alles maar zo leuk mogelijk zijn, het liefst ontlopen we de nare dingen, willen we daar zo snel mogelijk vanaf. En toen las ik 10 manieren waarop ik kan bidden voor mijn vervolgde familieleden -onze geestelijke broers en zussen - in het blaadje Stem van SDOK - verbonden in vervolging : 

* Bid dag vervolgde christenen Gods aanwezigheid ervaren. "Want Hij heeft zelf gezegd : Ik zal u beslist niet loslaten en ik zal u beslist niet verlaten " (Hebreeën 13:5b)

* Bid dat ze zich verbonden voelen met het wereldwijde Lichaam van Christus. "Nu zijn er echter wel veel leden, maar er is slechts één lichaam (...) En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee." (1 Korinthe 12:20,26)

* Bid dat ze Gods troost zullen ervaren wanneer hun familieleden worden gedood, verwond of gevangengezet vanwege hun getuigenis. "Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting. Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God vertroost worden. Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook onze vertroosting overvloedig." (2 Korinthe 1:3-5) 

* Bid dat zij mogelijkheden krijgen om het Evangelie te delen. "Bis meteen ook voor ons dat God voor ons de deur van het Woord opent, om van het geheimenis van Christus te spreken, om welke oorzaak ik ook geboren ben." (Colossenzen 4:3)

* Bid dat zij moed krijgen om Christus bekend te maken. "En dat het merendeel van de broeders in de Heer door mijn gevangenschap vertrouwen heeft gekregen om het Woord nog overvloediger onbevreesd te durven spreken." (Filippenzen 1:14) 

* Bid dat zij hun vervolgers zullen liefhebben en vergeven. "Zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is, want Hij laat Zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen." (Mattheus 5:44)

* Bid dat hun werk geheim zal blijven voor degene die het willen vernietigen. "Maar de discipelen namen hem 's nachts mee en lieten hem door een opening in de muur neer, door hem in een mand te laten zakken." (Handelingen 9:25)

* Bid dat de vervolgde christenen zich verblijden in het lijden.  "Zij dan gingen weg uit de tegenwoordigheid van de Raad en waren verblijd dat zij waardig geacht waren, omwille van Zijn Naam schandelijk behandeld te worden." (Handelingen 5:41)

* Bid dat onze broeders en zusters zullen groeien in geloof en volharding. "En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons geven is." (Romeinen 5:3-5)

* Bid dat ze worden gesterkt door de gebeden van medegelovigen. "Maar u, geliefden, bouw uzelf op in het allerheiligst geloof en bid in de Heilige Geest, bewaar uzelf in de liefde van God en verwacht de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, tot het eeuwige leven. En ontferm u over sommigen, en ga daarbij met onderscheid te werk." (Judas 1:20-22a) 

Het artikel sloot af met de de volgende vraag : Bidden dat vervolging stopt ? Bid niet dat God vervolgde christenen uit vervolging naar vrijheid leidt, zoals wij die mogen genieten. Gebed om vrijheid komt het vaakst voor. Maar Bijbels en theologisch gezien is vervolging een geschenk van God. Maarten Luther noemt degene die waardig wordt beschouwd om te lijden, gelukkig en gezegend door God. En Jacobus 1:2-3 zegt "Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoeking terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt."

Ik denk dat het goed is voor dit schepsel als ze geschuurd en geschaafd word aan een ander schepsel van God die ook met zijn/haar specifieke taak op deze aarde rondloopt om een onderdeel te zijn in Gods grote plan. Het is goed dat ik leer omgaan met mensen die anders in het leven staan dan ik, dat ik leer in liefde, genade en geduld leer te reageren op de ander. Ik denk dat ik veel kan leren van mijn geestelijke broers en zussen die vervolging aan de lijve ondervinden. Ook hier in ons zogenaamde vrije westen is onze vrijheid in mijn ogen niet zo vrij meer, want als je anders denk (bijvoorbeeld omdat je Gods waarden zonder compromis wil leven) dan is afwijzing en een niet zo vriendelijke houding een zeer reële mogelijkheid, maar ook uitsluiting zowel binnen als buiten de kerk.

Dank U wel Heer dat U zo'n goede en geduldige, liefdevolle Vader, Leraar, Psycholoog bent die mij vaardigheden leert die mij nog niet heel eigen zijn. Help me dit proces niet te willen ontvluchten maar er met U doorheen te gaan.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Christenreis

Ik had wel van het boek het oude boek "De Christenreis" van John Bunyan (1628-1688) gehoord maar het nooit gelezen, ik kan me ergens herinneren dat ik het ooit eens tweedehands gekocht had maar ik kan 'm nergens meer vinden. Het moet toch een boek zijn met een boodschap die echt wat te zeggen heeft als het nog steeds te lezen is in deze tijd. In de beschrijving die ik van hem vond zag ik dat hij ook een vervolg daarop had geschreven "De Christinnenreis" Als wat ik er van wist was dat het over de reis van een Christen door dit leven gaat.

Ik hoorde iemand eens zeggen : Het leven is een zoektocht en dat vond ik een mooie beschrijving. Ikzelf vind ik het ook wel een puzzel. Een leven geleid door Heilige Geest vind ik een avontuur en eerlijk gezegd snap ik het niet altijd, lijkt het mij niet logisch. Maar waar zegt de Bijbel dat God logisch is en dat mijn menselijke brein Hem kan bevatten of snappen. Dat vraagt Hij ook niet van mij, Hij vraagt mij Hem te vertrouwen en te volharden. 

En dat is er zo'n zondagmiddag waarop ineens een paar puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen en je iets duidelijk word waar je blij van word en weet : hier kan ik me aan vasthouden, dit helpt me te volharden. In korte tijd hoorde ik een paar mooie uitspraken.

* Shalom - nothing lacking (er ontbreekt niets) nothing broken (niets gebroken) nothing missing (niets missend)

* Genezing en bevrijding is onderdeel van het proces van heiliging

1 Petrus 1:16 citeert de woorden uit Leviticus 19:2 waar de Heere Mozes opdraagt tegen het volk Israël te zeggen "Heilig moet u zijn, want Ik, de Heere, uw God, ben heilig." Petrus zegt in vers 15 "Maar zoals Hij Die u geroepen heeft, heilig is, word zo ook zelf heilig in heel uw levenswandel." 

Efeze 5:25-27 zegt "Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het badwater van het Woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn."

Heilig is dus zonder smet of rimpel

Heilig is dus Shalom, heel, zoals Jezus heel was, zonder zonden, smet of rimpel.

Om heilig te worden hebben genezing en bevrijding nodig. Door genezing en bevrijding komen steeds meer stukjes van de mens onder het bloed en de heerschappij van Jezus, gaan steeds meer stukjes van de mens Jezus toebehoren. Hoe meer stukjes van het leven van de mens toebehoren, hoe meer de mens in lijn komt met Gods plan en wil voor het leven van de mens, komt in de oorspronkelijke bedoeling waarvoor de mens geschapen is, namelijk het Koninkrijk van God zichtbaar maken op deze aarde. 

Ik had een (teken)film opgenomen van Family7 over het boek van Bunyan en die vond ik toch wel mooi om te zien. Op YouTube vond een een Engelstalige Musical film over dit boek, voor wie interesse heeft deel ik hier de link : The Pilgrim's Progress

Ik vond ook een Nederlandstalig filmpje waarin het verhaal ook word vertelt, het is wat oubollig maar het geeft wel een beeld. 

Het is een zoektocht naar Hem toe, Jezus zei daarover in Mattheus 7:7 "Bid, en je zal gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop, en er zal voor je opengedaan worden." 

Wat mij raakte was dat de boodschap van dit verhaal gaat over volharding, mijn one-word voor dit jaar. Ik moet vaak aan dit woord denken want ik dreig regelmatig verstrikt te raken in verwarring. Dan vraag ik : Heer heb ik Uw stem goed verstaan ? Ben ik nog op de juiste weg ? Heb ik het gelispel van de bijna-waarheid van de boze verward met Uw stem ? 

Als Christen dan eindelijk de toegangspoort heeft gevonden krijgt hij te horen dat de reis daar pas begint. Hij heeft gezocht en gevonden, maar het is niet de bedoeling dat dat het eindstation is. Er ligt nog een hele reis voor hem, een weg van leren, ontwikkelen, groeien. De weg is niet een gebaand pad waar je alleen flierefluitend op je gemak overheen hoeft te slenteren. Jezus zegt in Johannes 16:33 "Deze dingen heb ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed : Ik heb de wereld overwonnen." Het is niet allemaal klip en klaar in deze wereld, de boze probeert ons te verwarren door de enorme verdeeldheid, ook onder christenen. Ik vind het moeilijk en heel pijnlijk, maar het spoort me aan om zelf mijn oog alleen op Zijn ogen te richten, Hem te zoeken bij elke stap die ik zet. Niet af te gaan op wat men zegt maar alles wat ik hoor te toetsen aan Zijn Woord en die zachte stem in mijn hart. Resoneert dat wat ik hoor met Zijn Geest in mij, is dit een rhema woord woord in mij. 

Of wij meer en meer in lijn komen met Jezus, één worden met Hem, meer en meer heel worden, geheiligd worden heeft voor een groot deel met onszelf te maken. Het is een keuze om ons eraan over te geven, gewillig te zijn, mee te werken met het bewegen van Heilige Geest in ons, Hem Zijn werk in ons te laten doen. Zelf kunnen we het niet, zeker niet in eigen kracht, we kunnen het niet verdienen, het is allemaal en alleen genade, zelfs ons meewerken en overgeven aan Hem is genade. Genade is de weg naar heiligheid hoorde ik een prediker eens heel mooi zeggen. 

Heer ik vind het zo bijzonder dat er "zomaar" "opeens" allerlei dingen bij me voorbij komen over dit ene onderwerp, dat is niet "toevallig" dat is leiding van Heilige Geest die mij leert en onderwijst in Uw Weg, Uw Waarheid, Uw Leven, en daar wil ik U voor danken. U doet er alles aan mijn verwarring op te helderen als ik mijn ogen maar op Uw ogen richt en niet op allerlei wat er om me heen te horen en te zien is. De zoektocht op deze aarde die me brengt in dieper eenheid met U, zoals Jezus bad in Johannes 17:20-21 "En ik bid niet alleen voor dezen, maar voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden Hebt." Dank U wel dat Uw verlangen naar eenheid met U in mij gelegd hebt. Dank U wel dat U mij door genezing en bevrijding mij dieper in die eenheid brengt. Dank U wel voor wat U me daarover liet zien.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Angst is niet mijn baas.

Mijn vriendin en ik hebben ontdekt dat samen een leesrooster doen een hele mooie manier is om contact te houden in de tussenliggende afspraken die we maken, dus we hebben besloten na het leesrooster The hope quotient waar ik al verschillende keren aan gerelateerd heb in m'n blogs, door te gaan. Om en om kiezen we er een uit. Zo kwamen we in het Engelstalige leesrooster You're not the boss of me en een van de emoties die het behandelde kwam enorm bij me binnen : angst. Angst heeft bewust en onbewust een groot deel van mijn leven beheerd en het als een monster geregeerd, deel ook omdat ik dat liet gebeuren. 

In dit leesrooster las ik iets wat voor mij een enorme eyeopener was. Angst heeft te maken met onze van God gegeven vaardigheid om vooruit te kijken. Door deze vaardigheid zijn we ook in staat ons dingen te verbeelden, te dromen, te hopen. Dat zijn geweldige vaardigheden die ik aan het leren ben en die ik met vreugde omarm. Angst kan je daar niet van loskoppelen. 

Jezus zegt in de Mattheus 10:16 "Zie, Ik zend u als schapen te midden van de wolven, wees dus bedachtzaam als een slang en oprecht als een duif." Jezus werd niet echt met open armen ontvangen door de gevestigde wereld, maar ook niet in de religieuze wereld. Als wij Hem in alles willen volgen met ons hele hart, wat de consequenties ook zullen zijn zullen wij te maken krijgen met diezelfde tegenstand. Hij zegt in Johannes 15:18-21 "Als de wereld u haat, weet dat zij Mij eerder gehaat heeft. Als u van de wereld zou zijn, zou de wereld het hare liefhebben, maar omdat u niet van de wereld bent, maar Ik u uit de wereld het uitverkoren, daarom haat de wereld u. Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb : Een dienaar is niet meer dan zijn heer. Als zij Mij vervolgt hebben, zullen zij ook u vervolgen, als zij Mijn woord in acht genomen hebben, zullen zij ook het uwe in acht nemen. Maar deze dingen zullen zij u aandoen omwille van Mijn Naam, omdat zij Hem niet kennen Die Mij gezonden heeft." 

Als we eerlijk zijn tegen onszelf zijn we allemaal wel ergens gevoelig voor de mening of goedkeuring van de mensen ons heen, zeker van onze geliefden. Ik ben daar zeker heel gevoelig voor geweest, maar ik merk dat het meer en meer belangrijk word van mijn hemelse Papa van me vind, ik wil Zijn goedkeuring, ik wil dat Hij blij kan zijn met mij. 

Het leven hier op aarde zal niet altijd makkelijk zijn, en eigenlijk merk ik dat dicht bij jezelf blijven ook nog niet altijd zo makkelijk is. Soms is dicht bij jezelf blijven een enorme confrontatie met je emoties, met angst. Angst om die emoties onder ogen te zien en om van je oude vertrouwde diep ingesleten paden af te komen en te gaan doen wat helpend is, wat je dichter bij de persoon brengt die je werkelijk bent, zoals God je bedoeld heeft. Ik kon niet zo'n goed woord vinden voor al die onzeker gevoelens, dat zoeken, aftasten, willen ontdekken, tot ik iemand het 'wiebelig' hoorde noemen, en toen dacht ik : Ja (!) dat is het juiste woord, en dat woord heb ik dus overgenomen. Ik voel me al een hele lange tijd ontzettend wiebelig, maar het is niet altijd vervelend, het is ook wel leuk spannend, ook daarin ben ik weer wiebelig. 

In de blog Zien wat het word beschreef ik het beeld wat God mij gaf over lopen over het koord van het leven. Het is een uitdaging, de bijzonder mooie vaardigheid die God in ons gelegd heeft om vooruit te kijken, te dromen, je dingen voor te stellen door je verbeeldingskracht, te hopen, te zien wat het kan worden heeft ook vrees in zich. Eigenlijk roept vrees je op tot even goed opletten, dat is niet verkeerd. Denk even goed na, zegt vrees, is dit goed voor je, vraagt vrees, wil je dit doen, vraagt vrees.  Mijn vriendin zei heel wijs : Vrees heeft twee kanten. Vrees voor God geeft rust en zekerheid, vrees voor situaties drijft je tot wanhoop en trekt je leeg. Voor wie vrees je ? Dat vond ik zo geweldig verwoord, daar kon ik flink op kauwen, en daar houd ik van. 

Papa dank U wel voor hoe U in mij werkt, hoe U mij leert en onderwijst over mijn emoties en hoe U ze gegeven hebt om me te helpen, hoe U me brengt in een diepere bewustwording en bewustzijn. Hoe U me daarin leert volharden. Dank U wel dat U ook dat woord dat U me gaf voor dit jaar steeds meer in een breder perspectief brengt. Het is niet alleen maar moeilijk en zwaar, het is ook uitdagend, het brengt veiligheid als ik volhard in het schuilen bij U, als ik volhard in het blijven kijken naar Uw ogen, het is ook een avontuur om niet op te geven maar door te gaan, nieuwsgierig naar wat de volgende stap met U zal brengen. Dat geld in mijn persoonlijke ontwikkeling maar ook in deze wereld. Wat er ook gebeurd U bent bij mij. Psalm 23:4 komt zo vaak in deze context in me op "....want U bent bij mij, Uw stok en Uw staf die vertroosten mij." Hoe eng het soms ook ik, angst is niet mijn baas, ik heb me vrijwillig gesteld onder een veel betere Baas : onder U mijn hemelse God en Vader. 

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen (vervolg)

In m'n blog van vorige week schreef ik dat God flink mijn beeld van de mens aan het veranderen is. Hij denk niet in wij (die Jezus als onze verlosser hebben aangenomen) en zij (die dat niet hebben gedaan) God ziet Zijn schepping, mensen die Hij met opzet en speciaal met specifieke gaven/talenten/potentie heeft gemaakt voor een alleen door die persoon uit te voeren specifieke taak in het leven hier op aarde. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Als God zegt dat ik waardevol ben in Zijn oog, is ieder mens waardevol in Zijn oog, zelf diegene die ik op grond van zijn/haar gedrag als waardeloos zou bestempelen, wiens daden ik verafschuw. Het heeft een proces van bewustwording in mij op gang gebracht van hoe makkelijk en snel ik een oordeel/mening heb over wat ik zie/hoor. Ook al komt het niet altijd mijn mond uit, het flits toch even door mijn gedachten. Dan is daar aan mij de keus of ik die gedachte toe sta te wortelen in mijn denken of dat ik die gedachte afwijs en me bedenk hoe God die persoon of situatie bekijkt. Ik moet mijzelf daar steeds weer aan herinneren. Spreuken 4:23 zegt "Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is, want daaruit zijn de uitingen van het leven."

Het is ook of God zegt : Praat maar met Mij over wat je ziet/hoort, breng jou gedachten maar bij Mij en wil je dan ook luisteren naar wat Ik daarover te zeggen heb ? Mag ik jou helpen om ernaar te kijken zoals Ik het zie ? Ben je bereid verder te kijken naar wat Ik zie wat het worden kan ? Best wel confronterend, maar ik realiseer me ook dat het een antwoord op mijn eigen gebed is, er komt alleen iets meer bij kijken dan ik me had gerealiseerd.  

Ik merk dat ik mag leren waarnemen zonder er direct iets van te vinden of er iets mee te hoeven. Dat is eerlijk gezegd heel erg wennen voor mij, ik realiseer me hierdoor hoe ik eigenlijk van nature in de actie-modus sta. Ik zeg van nature, maar eigenlijk denk ik dat dat al heel jong aangeleerd gedrag is. Ik mag ontdekken dat ik niet overal iets mee hoef of kan, dat dat niet kunnen me dan ook niet hoeft te frustreren. Dat ik net als ieder ander mens, een eigen verantwoordelijkheids-cirkel heb waarbinnen mijn plaats is. Zodra ik daarbuiten ga functioneren ontstaan er problemen. 

Een vriendin van mij zegt regelmatig : Blijf dicht bij jezelf, en ik begin hier steeds meer de waarheid in te zien. Stel jezelf ook vragen, kweek bewustwording bij jezelf, bewustzijn, ook dat is een leerproces voor mij. Er wordt flink aan mij gewerkt met hele liefdevolle handen, maar het is flink confronterend en vraagt een hoop van mijn brein want dat moet flink anders leren denken, maar ook daar sprak de Bijbel al over in Efeze 4:23 "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." 

Ik ben zo dankbaar dat ik nu ik gestopt ben met de post wat meer ruimte heb gekregen, ook om gewoon meer tijd te nemen om te reflecteren, te leren stil te zijn bij Papa God, en ook dat is enorm wennen want ik ben nogal een doorstomer, doorgaan, vullen die tijd anders ga je alleen maar malen. Maar dat malen daar heb je controle over, dat mag je leren sturen, dat mag je leren toelaten en waarderen, leren zelfstandig te denken. Maar ook leren om stil te zijn, dat is best een uitdaging hoor. Weer een mogelijkheid om te leren om geduldig, liefdevol, barmhartig met jezelf om te leren gaan. 

Dat laatste is best wel belangrijk heb ik me gerealiseerd want als ik zo niet leer omgaan met mezelf, kan ik zo ook niet omgaan met een ander. Jezus zegt in Mattheus 22:37-39 "Jezus zei tegen hem : U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dit is het eerste en grote gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is ; U zult uw naaste liefhebben als uzelf." Alleen in de mate  waarin ik van mijzelf kan houden kan ik van mijn naaste houden. 

Het is dus in het belang van de ander dat ik de waarde van mezelf leer zien en mezelf leer waarderen en van mezelf leer houden. Dicht bij mezelf leer blijven. Want pas vanuit die mate waarin ik van mezelf hou kan ik van die ander houden en die ander is enorm waardvol, God heeft daar met een speciaal doel specifieke gaven/talenten/potentie in gelegd en ik mag die leren te zien.

Ik heb ontdekt dat het me helpt bij het vernieuwen van mijn denken, om Gods woord uit te schrijven, op die manier komt het veel dieper binnen, blijft het beter bij me hangen, ik ben dat gaan doen met de Psalmen. Daardoor ben ik veel meer diepte daarin gaan zien, ze geven woorden aan mijn gevoel en emoties, er daar komen er genoeg van los in dit strech traject waarin ik opgevoed word. Anders leren kijken naar jezelf en de ander door Gods woord, een bijzonder proces voor mij.

ONDERWEG naar Hem en met Hem

Confronterende lessen

Vorige week schreef ik over kostbare lessen, maar naarmate we verder kwamen in The Hope Quotient en ik begon in het boek Het geschenk van Edith Eva Eger, riep het proces heel veel pijnlijke emoties/herinneringen op.  Ik weet dat God mij vergeven heeft voor alles wat er niet goed is gegaan in de opvoeding van mijn kinderen. Toen ik las over je kinderen hoop geven in de opvoeding die je ze geeft, realiseerde ik me opnieuw hoe ik in mijn onmacht de plank heb misgeslagen. Hoe ik ons minst meegaande kind (grotendeels onbewust) zo heb geprobeerd te sturen, dat ik zo min mogelijk getriggerd zou worden en er zo goed en zo kwaad als het ging mee om kon gaan. Ik deed het kind en mezelf in mijn onmacht en pijn zo tekort en heb schade aangebracht die ik niet had mogen en willen veroorzaken, maar wel deed. 

Ik realiseer me dat het ook hierin Gods genade is dat Hij die pijn aanraakt, omdat Hij ook daar genezing wil brengen als ik Hem daarin toelaat. De enige weg tot genezing is er doorheen. Zoals Edith zegt : Je kan niet genezen wat je niet voelt. Maar dit voelen dat doet zo'n zeer en ik knal keihard terug in m'n oude vluchtgedrag : eten, maar ik wordt er niet vrolijker van, en ook niet gelukkiger, en het helpt me ook niet echt. Want al die emoties wegduwen kost alleen maar meer energie. 

Weten dat Papa God je vergeven heeft is heel kostbaar, maar jezelf vergeven is iets anders. Ook dat gaat blijkbaar in laagjes, net als ik dat bij andere gebieden heb gemerkt in het genezingsproces. Ik vind dit best een lastige want ik wil hier niet nog een aantal keer bij terug komen. Dit vind ik de meest moeilijke situatie uit mijn verleden, weten dat je je eigen kind hebt beschadigt, wetend dat je een negatieve invloed heeft gehad op de ontwikkeling van het kind en de keuzes die het is gaan maken in het leven. De gevolgen daarvan zien in het leven van het kind, maar ook in het leven van de kinderen van dat kind. Ja ik weet dat we allemaal fouten maken en dat ik met de kennis en de mogelijkheden die ik toen had heb gedaan wat ik kon, maar ik loop daarin nog steeds tegen pijn aan als de situatie aan de orde komt.

Ik geloof dat Papa God nooit iets uit de hand loopt, dat Hij ieder afschuwelijk detail van ons leven (als gevolg van onze eigen keuzes of die van een ander) verweeft in het plan dat Hij met onze levens heeft. Hij weet als geen ander hoe Hij "scars into stars" (littekens in sterren) kan veranderen. De pijn en het verdriet zijn nooit Zijn intentie geweest, maar Hij werkt er wel doorheen als wij Hem daar de ruimte voor geven. Romeinen 8:28 zegt "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn." Hij roept ons om met onze gebrokenheid bij Hem te komen. Maar door de pijn keert de mens zich vaak ook van God af en het doet heel pijn als je je bedenkt dat je kind o.a. door de pijn die jij het hebt toegebracht niet zo erg uit de voeten kan met God. 

Jezelf daar in veroordelen is niet wat Hij wil, en het is ook zinloos, het breekt de hoop die Hij je heeft gegeven weer af en dan doe je ook geen recht aan Zijn werk. Wat een worsteling is dit....... 

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat ieder mens ("ongelukjes" of "foutjes" bestaan niet) met een specifieke eigen taak/doel op deze aarde is gekomen, en daarvoor zijn/haar eigen specifieke pakketje gaven/talenten/mogelijkheden is geboren om die specifieke taak uit te voeren. De beste manier om deze taak uit te voeren is onder leiding en door de kracht van Heilige Geest. Ieder mens is een radertje in een groot geheel genaamd Gods plan met Zijn schepping. 

Ik denk dat God wil dat we de mensen om ons heen in dat licht gaan zien, het potentieel in hen gaan zien wat God in hen gelegd heeft, dat wij elkaar aanmoedigen om al die potentie te ontwikkelen en onze taak hier op aarde te volbrengen zodat God's plan volbracht zal worden en Hij daarin geëerd zal zijn. Dat betekend dat ik heel anders naar mezelf en mijn meest pijnlijke plekken mag leren kijken, maar ook de ander, die ik niet begrijp of waar ik het niet mee eens ben, anders mag leren gaan zien. Het is niet mijn taak om over de ander te oordelen. 

Wat zou de wereld er anders uitzien als we elkaar hoop zouden geven, op zouden bouwen in plaats van te (ver)oordelen, te bekritiseren, of naar onze hand zouden proberen te zetten. En dan kan ik alleen maar zeggen tegen Papa God : Help, help me alstublieft, open mijn ogen om de mensen te zien zoals U ze ziet, ook die mens die ik zo ingewikkeld vindt. Help me niet met vrome sausjes te komen of dingen minder pijnlijk te maken door ze te beredeneren, maar eerlijk te zijn en ze te erkennen. Ik ben dankbaar voor het werk dat U in mij doet, het is goed, ook al is het soms erg confronterend en pijnlijk. De enige weg is er doorheen, en dan bent U erbij, U bent zo goed en genadig en daar wil ik U voor bedanken.

ONDERWEG naar Hem en met Hem 

Kostbare lessen

In de tijd dat ik samen met een vriendin bezig was met het leesrooster The Hope Quotient  en daarnaast het gelijknamige boek las las ik ook de  boeken van Edith Eva Eger, een vrouw die Auschwitz overleefde als 16 jarige. Ik had wel eens iets over haar gehoord, maar toen ik haar zag in een gesprek bij Jocobine op 2 heb ik haar boeken gekocht, daar wilde ik meer van weten, ik begreep dat ik veel van deze vrouw zou kunnen leren. Ik begon met haar boek "De Keuze" en dat kwam binnen. 

Een paar dingen die bij me bleven haken wil ik in deze blog delen : Het slachtoffer zijn van een bepaalde situatie is iets heel anders dan de slachtoffer rol. De rol van slachtoffer aannemen is een eigen keuze. Edith's moeder zei toen ze weg werden gevoerd : "We weten niet waar we naartoe gaan. We weten niet wat er gaat gebeuren. Maar onthoud dat dat niemand dat wat je in je gedachten hebt van je kan afpakken." 

In wat voor situatie je ook terecht komt, wat je denkt is jou keuze. Ons denken is alles bepalend. Efeze 4:23 roept op "En dat u vernieuwd wordt in de geest van uw denken." Vernieuw je denken, dan zult je je bewust moeten worden van wat je denkt. Bewust worden, bewustzijn zijn woorden die steeds weer bij me boven komen, dit is zo essentieel belangrijk. Jij bent zelf de enige die het recht en de mogelijkheid heeft de regie te voeren over je eigen denken. Daarom is ons denken ook de plaats waar de boze zijn pijlen op afvuurt, hij wil ons denken beïnvloeden, ons afleiden zodat we niet denken aan Gods principes, Gods plannen, Zijn Koninkrijk. 

Je bent niet het slachtoffer van alles wat die leugenaar op je afvuurt, jij bepaalt welke gedachten je toelaat om wortel te schieten in jou denken. Ik hoorde laatst een opmerking die me aan het denken zette : de boze is niet op z'n gevaarlijkst als hij komt als een brullende leeuw, hij is het meest gevaarlijk als hij komt in de gedaante van een zacht lispelende slang met gladde praatjes. Lees maar in Genesis 3, het klonk allemaal zo logisch de halve waarheid, wie zou er niet in getrapt zijn ? Eva was niets dommer als wij heden te dagen, Adam was ook niet alert en nam ook zijn verantwoordelijkheid niet. Hij wist net zo goed als Eva wat God had geboden, God had hun een vrije wil gegeven om te kiezen. 

En dan schrijft Edith aan het eind van het boek nog een zin die ik opschreef omdat ik 'm wilde onthouden : "Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je hebt gedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nú leeft. Je kunt ervoor kiezen om vrij te zijn." Is dat niet hoopvol, dat doet me denken aan een enorme les voor mij uit The Hope Quotient : Kijk naar wat het worden kan, ik schreef daarover in mijn vorige blog.  Edith zegt : "Genezen draait niet om herstel, maar om vinden. De hoop vinden in hopeloosheid, een antwoord vinden waar er geen lijkt te zijn, ontdekken dat het er niet toe doet wat er gebeurd, het gaat erom wat je er mee doet."  Wat een hoopvolle boodschap.

Hoop bouwen door je aandacht op de juiste dingen te richten, de juiste prioriteiten, een goede balans. Bewust worden van wat écht belangrijk is, bewustzijn ontwikkelen. We hebben het wel eens over "ballen in de lucht houden" In The Hope Quotient las ik een mooi beeld over 5 ballen, 1 van rubber (werk) die stuitert wel door, en 4 van glas (familie, gezondheid, vrienden en geest/geestelijke gezondheid) Die van glas zijn kwetsbaar en veel meer waardevol dan de rubberen bal. Wees heel zuinig op die glazen ballen. Relaties zijn als glazen ballen, niets kan hun plaats innemen, roem niet, rijkdom niet, succes niet. 

Mijn denken en emoties worden flink geschut door deze informatie die God naast de Bijbel onder mijn aandacht brengt en waar Hij me mee aan het denken zet. Hij verandert mijn denken door Zijn Woord over Wie Hij is, over wie ik ben en hoe ik door Hem bedoeld ben, maar ook over de mensen om me heen en hun waarde, in Zijn ogen maar ook voor mij en mijn waarde voor hen. Over de waarde van mijn niet altijd even fijne verleden, het is geen verloren tijd geweest, het is niet goed om me er vanaf te keren zonder er kostbare lessen uit te leren. Mijn vriendin zei het heel mooi : Het (het verleden) is zo en het zij zo, er kan niets meer aan worden veranderd dan alleen nu vooruit kijken en werken aan de toekomst. Kijk vooruit en pas de lessen toe die je geleerd hebt. 

Ik ben mijn Maker zo enorm dankbaar voor mijn vrije wil en de mogelijkheid mijn denken te vernieuwen, niet alleen voor mezelf maar om het door te geven. Wij hebben veel meer invloed dan dat we ons realiseren, onze keuzes hebben invloed op de mensen om ons heen. Ik heb de keuze gemaakt om na zo'n 16 jaar eind April te stoppen met het bezorgen van post, zo ontstond er meer ruimte in mijn agenda voor die kostbare glazen ballen. Ik realiseer me dat ik een de luxe positie verkeer dat ik deze beslissing kon maken toen er zulke ingrijpende veranderingen werden doorgevoerd die het voor mij een stuk minder leuk zouden maken. Nu is er meer rust en ruimte voor het bouwen van vriendschappen, voor de twee mooie oudere mensen waar ik met mee mag lopen om hen te ondersteunen in hun zelfstandigheid, voor onze kleinzoon waar ik 1 dag in de week voor mag zorgen en strakjes voor zijn broertje of zusje, voor tijd om dingen te doen waar ik blij van word en die hoop bouwen zoals lezen, tijd met God en mensen.

ONDERWEG naar Hem en met Hem